Home / Opinion / KËTË NUK E THEM ME KRENARI, POR THJESHT SI FAKT

KËTË NUK E THEM ME KRENARI, POR THJESHT SI FAKT

Mbase do të keni mirësinë të më shpjegoni me anë të komenteve se çfarë nënkuptoni me vetëdijësim, çfarë keni mësuar për të nga librat dhe praktikat tuaja 20 vjeçare të ish 80 deputetëve. Atëherë mbase do të mundemi së bashku të shohim të vërtetën apo të pavërtetën e asaj se çfarë do të thotë të jesh i vetdijshëm.

Shpesh dëshpërohemi me të vërtetë kur shohim se si marifetçinjtë shqiptar arrijnë ta përqendrojnë vëmendjen e njerëzve mbi gjërat që sot kan vetëm një rëndësi dytësore. Ata nxitën deputetët e korruptuar në parlamentë ndërkohë që në të njëjtën kohë Serbia po e ndante kombin tonë më dysh pak nga pak dhe mënyrë sistematike duhet hequr pikërisht themelet e pavarësisë sonë kombëtare.

Ishte krejt e natyrshme që fjalimet e zjarrta dhe hipokrite të ish paralamentarëve të veshur me elegancë në sheshin e parlamentit. Batakçinjtë arlamentar morën pjesë në atë luftë për coptimin e territoreve shqiptare. Nga ana tjetër tradhtarët poteraxhi vozhdonin ta kryenin një agjtacion turbullues kundër shtetit tonë.

Në lidhje me këtë më duhet të më shkojë mendja tek kali i drunjtë për ngasjen e të cilit fundërrinat të paturp treguan aftësi të jashtëzakonshme gjatë 20 viteve të shkuara. Desha të them për Debellden, Mitrovicën, Çakorrin, Gylenistët etj…

Arsyeja pse e ngre këtë çështje këtu është thjesht sepse drejtësia e populli duhet të kërkojnë llogari për ato fundrrina, të cilat mbështetën në paditurinë dhe mendjen dritëshkurtër të një pjese të madhe të popullit tonë dhe stimuluan një indinjatë kombëtare, e cila është po aq e huaj për kaakterin e vërtetë të mashtruesve tanë parlamentarë sa është edhe ideja për terrotore tjera.

Përseri duhet të përmend këtu faktin se gjithmonë duhet të udhëheqemi nga parimi themelor që, si një fazë përgatitore për të fituar përsëri Debellden, Çakorrin, Mitrovicën dhe manastiret tona të humbura, pavarësia politike dhe forca e atdheut duhet së pari të restaurohen nga plagët e tradhtisë, korrupsionit e krimit të organizuar.

Në të kundërt, besoj se po të na duhet të derdhim përseri gjak shqiptari, do të ishte diçka kriminale po ta bënim këtë për hirë të çlirimit të trojeve të humbura, ndërkohë që më shumë se dy miljonë shqiptarë po vuajnë nën sundimin e hajdutëve e një arterie jetike e kombit shqiptar është kthyer në një shesh lojërash për hordhitë sllave afroaziatike.

Neveria e brendëshme për ish pushtetet grabitqare më rritej dita – ditës. Sa më tepër vëmendje u kushtoja çështjeve të politikës së jashtme e të brendëshme, aq më shumqë bindesha se këto parti fantazëm me siguri që do t’u sillte fatkqësi shqiptarëve. Përherë e më tepër kuptova se fati i kombit shqiptar nuk mund të vendosej brenda perandorisë së tyre, por në vetë parlamentin shqiptar.

Unë rrezikoj të dukem absurd, por unë, gjithsesi do të pyes. Duke parë se sat ë zymta janë parashikimet për të ardhmen, unë provoj, krejt sinqerisht indiferentizëm lidhur me atë se kjo shoqëri dhe ky shteti ynë, mund, do të pushojë së ekzistuari që të nesërmen. Çfarë kuptimi ka të flitet për këtë, t’i fryesh, edhe pa këtë, zjarrit të nxehtë, në pritje të fundit fatal, i cili digjet përjetësisht në trurin depresiv të politikanëve dhe votuesve të tyre? Ne jemi ngopur deri në grykë nga kjo. Unë kështu e kuptoj, se të gjitha duhen bërë tani ose kurr.

Sidoqoftë, aleancat e partive të panit me PDK-në ishte absurditeti më i madh e pas luftës. Vetëm nëpërmjet aleancës me PDK-në do të bëhej e mundur ruajtja e prapavijës së pushtetit të kapur si kryqëzat e re shqiptare.

Dhe Serbia do të kishte përfitimet e mëdha në këtë ujdi dy palëshe me formimin dhe nënshkrimin e Zajednicës, ndarja e Mitrovicës dhe dhënia e eksterritoreve manastireve. Diplomatët serbë ishin aq të “mençur” sa ta kuptonin se vendi i tyre do t’i kishte përfitimet territoriale në të njëjtën masë me sherbimet që do t’ju bënte kasta e vjetër politike e korruptuar shqiptare. Çonin një jetë të “njollosur” dhe jo me ndershmëri që ka të sharë, mes asaj atmosfere të ndyrë të prostitucionit politik.

Qëndimi i politkanëve të vjetër ndaj çështjes shqiptare mund të merrej si test për mosqëndrueshmërinë në betejën ku luheshin fatet e gjithë kombit. Një arsye tjetër për karakterin e pamundur të këaj aleance ishte se askush nuk priste që një shtet i tillë të luante rol jo aktiv në mbrojtjen e interesave kombëtare shqiptare, sepse nuk kishin dijen, forcën dhe vendosmërinë e mjaftueshme për t’i dhënë fund politikës së çshqiptarizimit brenda kufijve të tij.

Sa më shumë jetoja në këtë shtet dardanë, aq më shumë më rritej zemërimi ndaj asaj mizerie të përzier njerzish që hanin në kurriz të këtij djepi të vjetër të kulturës shqiptare. Ideja se Dardania si shtet, së bashku me bacilin që tretet e shkrihet në shoqërinë shqiptare, shkjau, gjendjen atje, gjendej këtu nëpër manastiret shqiptare, gjendej në çdo qytet, mund ta ruante ekzistencën e vet për një kohë të gjatë më dukej shumë absurde.

Nga e kaluara mund të nxjerrim vetëm një mësim. Dhe ky është se qëllimi që duhet të ndiqet nga politika e jonë duhet të jetë i dyfishtë:

① – marrja e territorit të Debelldes, Çakorrit si objektiv i politikës sonë të jashtme dhe

② – krijimi e një themeli të ri uniform, si objektiv i aktiviteteve tona politike brenda vendit ton, në përputhje me doktrinën tonë kombëtare.

Kur një popull, i cili përbën dy milionë frymë, të tolerojë zgjedhën e skllavërisë së përbashkët në mënyrë që të mos lejojë që territory që i përketështetit të tyre të ndahet dhe të përçahet, kjo është më keq sesa nëse ky shtet dhe ky popull tallava të shpërbëhet, ndërkohë që një pjesë e tij ta ruajë ende pavarësinë e saj gjysmake. Një mësim i çmuar për të ardhmen.

Gjatë atyre viteve bisedimesh dhe pazaresh në mes Thaçit, Mustafës, Rames e Vuçiçit e vetmja fuqi që mund ta kishte ndryshuar rrjedhën që po marrin ngjarjet ishte vetë Brukseli, por Brukseli ishte i ndarë më dysh nga një “luftë bisedimesh” dhe të ashtuquajturit politikanë të shitur, të blerë e të shitblerë shqiptar e evropian ishin deklaruar të gatshëm për të pranuar çdo diktat të imponuar mbi ta.

Por këta “kriminelëˮ duan që fajin të na lënë në derë ne. E kjo nuk duhet të ndodhë!! Ne e dimë se cilët jemi dhe ne e dimë se nuk jemi kjo çorbë enike e “kriminale” që janë këta. Këta duan që të gjejnë rrugëzgjidhjen e tyre nga ky qorrsokak politik duke na shtyrë edhe në luftë civile, vëllavrasje, përplasje e shkretim vetëm e vetëm që të garantojnë mundësinë që ata dhe pjella e tyre të jenë të domosdoshëm dhe të mbijetojnë të sigurt në këtë fazë të frikshme të historisë së kombit shqiptar.

Tani, në mirëkuptimin mes kombeve, kur një komb e humb instiktin e vet për vetëruajtje dhe rresht së qeni komb aktiv, ai bie në nivelin e një kombi të robëruar dhe territoret e tij do të duhet të vuajnë fatin e një kolonie serbe. Ky nuk është një shqetësimi i vetëm që duhet të bartë mendjen tonë të merremi vetëm me një çështje, çështjen e krimit të organizuar dhe të territoreve. Politikat partiake të prontos, e panit, arsyet e mos lejimit të doktrines fetare të futet në politik: të gjitha këto dhe çdo shqetësim tjetër nuk duhet t’i hapim rrugë kësaj në mënyrë absolute.

About admin

x

Check Also

Biserko: Edi Rama ishte politikani i parë që pranoi ndarjen e Kosovës

Shkëmbimi i territoreve Kosovë-Serbi, nuk gjendet në tryezën e bisedimeve mes të ...