Home / Opinion / HISTORIA E GJATË E TRADHTISË SHQIPTARE PO PËRSËRIT VETVETËN!

HISTORIA E GJATË E TRADHTISË SHQIPTARE PO PËRSËRIT VETVETËN!

Çdo shqiptarë ka për detyrë ta sakrifikojë vetën për hir të së mirës së përgjithshme, kurse qeveria ilegale e Dulles i lejohet të shikojë interesat e veta dhe partiake pa llogaritur të mirën kombit e të shtetit. Sot LDK-në e udhëheq një SATRAP me shkopin e kobshëm të tij. Një liderë qe erdhi me dredhi e intriga, që i shkakëktojë LDK-së vetëm humbje e përplasje. Sot LDK-ë e ka harruar flamurin dardan dhe himnin që e la trashigim babai i shtetit Dr. Rugova.
Zgërdhiju Dulle me shkja e shkina!
Dardania kërcënohet sot nga copëtimi.
Meqenëse lufta e tanishme politike shqiptare nuk zhvillohet me armët e mendjes.
Dulle! “Prićaš li Srpski ti… da li razumeš?”
Dhe një përgjigje të nënshtruar të Hotit.
Razumem (Šefe)!
Dulle! “Qeni i Pavllovit”. Të duash armiqtë e tu? Të zgërdhihesh me Vuçiqin, me atë turp dhe me atë ligësi e t’i sulmon Vjosen dhe Albinin. Dulle turp, turp…
“Qeni i Pavllovit”: “Në sytë e Vuçiqit, shqiptari duhet të jetë politikan si Hashimi, servile, i pafytyrë, bartës qymyri, hamall dhe dhe duhet të flasë shkinishtë.
E gjithë Dardania e pushtuar nga krimi i organizuar. Dardaninë e mbajnë pengë grupet e klaneve të partive politike. Kjo e kënaq 3% dhe Dullen që i kanë armiq shqiptarët të ndryshëm nga vetvetja e tyre dhe, në këtë çast, ata janë të gjithë në garë për t’u treguar kush e kush më i zellshëm nga klani i Mustafës me aferat e tij deri përbrenda familjes së tij.
– Ç’tendenca ju e përfaqësoni popullin në Bruksel dhe me dorën e juaj bët “tradhëti” të organizuar dhe përçarje me tragjedira kapje shteti?
Po në atë kohë Dulle në Bruksel ka zbuluar shkjaun, shokun e tij politik dhe idhullin e tij shpirtëror. Specialiteti i Vuçiqit ishte nënçmimi, ofendimi, përbuzja, tallja me kundërshtarin e tij politik Abdullah Hutin i cili u mundua ta tërhiqte në skutat e errëta të programeve dhe të progromeve antishqiptare. Gjatë takimit të djeshëm në Bruksel, kryetari serb e nënçmoi si me gjuhën e përdorur, po aq me gjuhën trupore kryeministrin e Dardanisë, me gjasë i papërgatitur për një atak të tillë nga Vuçiqi. Huti arriti vetëm të thotë dhe belbezoi se e kupton shkinishten.
“O Perëndi i plotfuqishëm, bekoji “armët tona kur të vijë ora”. Tregohu i drejtë, ashtu siç ke qenë gjithmonë. Gjykona tani nëse e meritojmë lirinë tonë! Apo nuk e meritojmë një fat më të mirë se çfarë e kemi? O Zot, bekoje luftën politike të Albin Kurtit e Vjosa Osmanit!
Disa tradhtarë, disa maskarenj, disa të shitur dëshirojnë të shkëmbejnë troje shqiptare me troje shqiptare… Arsyeja pse qarqet e caktuara korruptive e kanë kthyer çështjen e Çakorrit shqiptar në strumbullarin e marrëdhënieve shqiptaro-mamaleze gjatë disa viteve të fundit është mjaft e qartë tradhtia e tyre. Politikanët shqiptarë në pushtet në krye me Dullen e Thaçin dhe ligjitimistët e parlamentit të Dardanisë janë tepër të interesuar që të mos e lejojnë Dardaninë të ndjekë një politikë aleance që mund të çonte ndonjë ditë në ringjalljen e një atdheu të lirë e të bashkuar në një shtet. Ata e luajnë këtë rol sot jo nga dashuria për Çakorrin, sepse politika e tyre korruptive do të dilte se ishte më tepër përçarëse e dëmshme sesa e dobishme për interesat kombëtare), por nga frika e një marraveshjeje që ishte lidhur mes Thaçit, Mustafës, Dulles, Vuçiqit, Mogherinit dhe Grenellkës.
Çakorri, Mitrovica e Debelldeja u tradhtuan nga ata liderë dhe pasuesit e tyre parlamentarë, të cilët vunë nënshkrimet e tyre për traktatet e turpshme të Hashimit, Mustafës e Skënder Hysenit. Kështu qëndron çështja, zotëri trima dhe patriota, sapo keni hedhur zaret, duke toleruar atë si frikacak dhe duke kthyer në këtë mënyrë armën e vetme që mund ta kishit shpëtuar mijëra hektarë të humbur.
Kjo racë e “tradhtarëve” nuk e dimë nga doli, në pushtet politika i solli. Batakçinjtë parlamentarë nuk morën pjesë në atë tradhti. Të gjitha fundërrinat luajtën politikën partiake. Nga ana tjetër vazhduam luftën me besimin se një futje e tillë drejt tradhtisë për t’ia mundësuar kombit artificial serb për ta mbajtur Mitovicën me shumë miliarda dollarëshe dhe pjesën më të pasur të Dardanisë. Është një nga aktet më të rënda në 100 vjetët e fundit, por tradhtarët poterexhi vazhduan të kryenin një agjitacion turbullues nëpër botë kundër një çështjeje të tillë të turpshme derisa batakçinjtë parlamentarë iu dorëzuan kamës që iu ngulën në shpinë. Ata me fjalimet e zjarrta dhe hipokrite të Hashim Thaçit, Baton Haxhiut, Ramush Hajredinajt e Edi Ramës dhe nga 80 mburravecët parlamentarë të veshur me elegancë. Kjo mund të arrihej vetëm nga grupi i tradhtarëve në front. Ata që shpërndanë atë front kombëtar e tradhtuan jo vetëm Debelldenë, Çakorrin, Mitrovicën, por edhe trevat e tjera të Dardanisë.
Kushdo që mendon se çështja e Çakorrit mund të zgjidhet sot me anë protestash a manifestimesh dhe procesionesh të ndryshme të organizuara nga LDK-ja e AAK-ja është thjesht një (filistin) shqiptar. Në këtë drejtim ajo duhet kuptuar mjaft qartë se ne nuk mund t’i marrim përseri territoret që i kemi humbur po qe se mbështetemi tek mallkimet solemne të tradhtisë apo te shpresat e devotshme në një Lidhje mes 80 deputetëve që firmosën tradhtinë më të madhe në kë to 100 vitet e fundit, por veç me forcën e armëve. Prandaj, e vetmja pyetje që mbetet është:
“Kush është të rrëmbejë armët për rikthimin e territoreve të shitura?”
Pikërishtë këtu ka dalë në skenë tradhtia kombëtare e krerëve të politikës shqiptare. Në të dy shtetet shqiptare në Gadishullin Ilirik. Nëse unë kam pushtet mbi dikë tjetër për ta vrarë atë, unë jam “më i fuqishëm” se ai. Në një kuptim psikologjik, etja për pushtet nuk gjendet e rrënjosur tek fuqia, por tek dobësia, ligësia familjare.
Ky diferentizëm nga katër bandat politike të cilët bëjnë sikur ditën kacafyten për interesat e popullit, ndërsa natën bëjnë orgji pazaresh ndërmjetë veti. Dradania për ta është një parajsë e përjetshme me trashëgimi brezash për poste pushteti për drejtësi që nuk i ndëshkon, për koloni mafijoze biznesesh, vjedhje e korrupsion dhe për një popull që vidhet, rrihet, tallet, poshtërohet e burgoset dhe nuk reagon.
Është e vështirë të mësosh çfarë është një Kryeministër i Tiranës dhe një President i Dardanisë, sepse nuk mund të mësohen e të dinë – duhet ta dimë nga përvoja e tradhtisë së tyre, ose duhet të kemi krenarinë të mos e dimë se cilët ishin këta dy pazarxhinjë më të rrezikshëm të kombit shqiptar që kishin pasur s’i qëllim ti jepnin Serbisë territorin më cilësor – Mitrovicën. Vetëm këta dy injorantë, zagarë të Vuçiqit e Grenellit dhe Serbisë që nuk e njohin historinë e dhimbshme të Dardanisë mund ta bënin një veprim antikombëtar dhe ultra kombëtar.
Dëshira për shkatërrim që duan ta bëjnë këtu, është ajo dëshirë racionale – apo nëse mund ta quajmë, ai reagim armiqësor, – por një prirje drejt një gjendjeje vazhdimisht të mbetur brenda një politikani, i cili, nëse mund të shprehemi kështu, pret vetëm rastin për të pasur mundësinë e shprehjes për tradhti. Nëse aty ka “arsye” objektive për shprehjen e dëshirës për shkatërrim, ne i quajmë këta individë mendërishtose emocionalisht të sëmurë shpirtërisht. Politikanët dinakë dolën fitimtarë në të dyja rastet dhe me anë të aftësisë së bindjes arritën ta bënin të përhershëm këtë gjendje fatkeqe të politikës dhe në të njëjtën kohë të thellonin edhe më shumë rrënjët e tradhtisë.
Gjithnjë e më shumë kam përshtypjen se Kryeministri Rama e Presidenti Thaçi, si qenie njerëzore kontraverse e nevojshme për të nesërmen dhe për të pasnersërmen, janë gjetur gjithmonë në ujërat e turbullta të Evropës kurvë dhe i është dashur gjithmonë të gjendet në vendet e gabuara të politikës së Vuçiqit, në kundërshtim me të sotmen e tyre: armiku i tyre çdo herë ishte mendimi i sotëm i popullit. Deri këtu të gjithë këta ithtarë të jashtëzakonshëm si qenie antishqiptare, të cilët quhen politikanë të jashtëzakonshëm të qenies njerëzore, të cilët quhen Kryeministër i Tiranës dhe Presidenti i Dardanisë dhe jo rrallëherë e kanë ndier veten miq të Vuçiqit, por më së shumti janë të çmendur, mashtrues dhe pikëpyetjeve të rrezikshme, kanë gjetur detyrën e përshtatëshme, detyrën e tyre të talljes me popullin.
Një fryt i përfytyrimit të tij të fëlliqur. Fjala pushtet ka një kuptim të dyfishtë. Njëri është zotërim i pushtetit me dinakëri dhe politika e tij vetmitare, aftësia për të sunduar mbi të; kuptimi tjetër është zotërimi i pushtetit për ta shndërruar në plaçkë tregu dhe për të qenë i fuqishëm. Tiparet sunduese dhe mashtruese gjenden eventualisht tek të gjithë politikanët e klanit. Në këtë kapje pushteti gjenden politikanët e lig, krejt perspnaliteti i të cilëve sundohet nga këto tipare dhe në tjetrin, të gjithë ata për këto tipare sado-sunduese nuk janë karakteristike për ta. Këtu e kam fjalën për konceptin që karakterizon ekzistencën e politikanëve si të tillë, koncept që ndryshon në funksion të shkallës së vetëdijës së politikanëve mbi perceptimin që ai ka për veten e tij si qenie e lig dhe i korruptuar.
Imazhi mund të përmbajë: 2 njerëz, njerëz që qëndrojnë dhe kostum

About admin

x

Check Also

INTERVISTA/ Zef Brozi: SHBA shpalli ‘Non grata’ Berishën me informacione të tri dekadave! Tani Drejtësia shqiptare duhet t’ja konfiskojë pasuritë

Ish-Kreu i Gjykatës së Kasacionit në vitin 1994, flet nga SHBA: “Ja ...