Hulumtimet janë bërë në të gjitha vendet evropiane; shqiptarët në Ballkan janë më pak religjioz (63% prej tyre deklaruan që religjioni nuk është me rëndësi), kurse më religjioz ishin qytetarët e BH dhe të Maqedonisë. Ja rezultati i të gjitha vendeve të Evropës:

Përqindja e vendeve që janë deklaruar se religjioni nuk ka rëndësi:

Estonia   84%
Suedia   83%
Danimarka   80%
Norvegjia   78%
Azerbajxhani   74%
Republika Çeke   74%
Franca   73%
Britania e Madhe   71%
Finlanda   69%
Holanda   66%
Bjellorusia   65%
Rusia   63%
Albania   63%
Bullgaria   62%
Letonia   62%
Belgjika   61%
Hungaria   59%
Sllovenia   59%
Spanja   59%
Gjermania   57%
Zvicra   56%
Ukraina   54%
Lituania   52%
Sllovakia   51%
Mali Zi   48%
Serbia   45%
Kazakistan   43%
Austria   42%
Irlanda   42%
Moldavia   31%
Kroacia   30%
Greqia   30%
Armenia   29%
Bosnja Hercegovina   29%
Portugalia   27%
Italia   26%
Qipro   24%
Polonia   23%
Gjeorgjia   22%
Maqedonia   20%
Rumania   18% 

Bosnja Hercegovina bie në grupin e “vendit më religjioze” krahas me Greqinë, Spanjën, Poloninë dhe vende tjera:
Greqia  30%
Armenia   29%
Bosnja Hercegovina  29%
Portugalia   27%
Italia   26%
Qipro   24%
Polonia   23%
Gjeorgjia   22%
Maqedonia   20%
Romania   18%

marrë nga sarajevo-x.com

27.01.2010

Fenomeni i divorcit në shoqërinë kosovare

Shkruan: Ferdi Kamberi

Fenomeni i divorcit është bërë një ndër temat më të studiuara kohës së fundit në shkencat sociale e në veçanti në shkencën e psikologjisë dhe sociologjisë, megjithatë divorci paraqet një të drejtë themelore të vetë njeriut. Divorc do të thotë fundi i martesës, pra pezullimi i detyrave dhe përgjegjësive ligjore të martesës dhe zgjedhja e lidhjeve të martesës në mes të dy personave. Ai nga aspekti juridik është një e drejtë e burrit dhe gruas, mirëpo në vetvete divorci paraqet një problem social i cili bartë pasojat e tij.

Sot, shumica e vendeve e lejojnë divorcin, përveç një ose dy shteteve që ndalohet divorci, edhe atë në raste të jashtëzakonshme lejohet, është fjala për vendet si Filipinet dhe Malta. Ndërsa, në vendet tjera një gjë e tillë është e lejuar në miratim me vetë aspektin juridik. Por, vlen të theksohet se vet ky fenomen sot paraqet një problem social dhe psikologjik, sepse nga ndarja çifti përjeton një krizë psikologjike dhe sociale, duke përfshirë edhe trauma tjera që do t’i bartin ata më pastaj. Mirëpo, nëse çifti bashkëshortor ka fëmijë, atëherë problemi është më i madh, sepse hulumtimet e bëra në teren tregojnë se fëmijët janë viktimë kryesore këtu. Ata, ndihen të vetmuar, ndihen fajtor për ndarjen e prindërve, dhe nga ky kontekst ata krijojnë një lloj izolimi social, por përveç kësaj shumica e fëmijëve pa prindër ka gjasa që në të ardhmen të përfshihen në organizimet kriminale, duke paraqitur për shoqërinë një rrezik potencial.

Duke folur për divorcin studiues të ndryshëm mundohen që të japin shpjegime të ndryshme rreth ndryshimeve që mund të përjeton çifti gjatë ndarjes, në këtë drejtim “Paul Bohannan dallon gjashtë të ashtuquajtura stacione të divorcit nëpër të cilat duhet të kalojë çifti që divorcohet:
1. Divorci emocional – shpreh përkeqësimin e martesës, rritjen e tensionit midis partnerëve, dhe zakonisht çon drejt ndarjes.
2. Divorci ligjor – është fundi i martesës nga ana ligjore.
3. Divorci ekonomik – ka të bëjë me ndarjen e pasurisë dhe të pronave.
4. Divorci bashkëprindëror – lidhet me problemet e kujdestarisë mbi fëmijët dhe të drejtat e takimeve me ta.
5. Divorci social – ka të bëjë me ndryshimet në rrethin shoqëror të të divorcuarve.
6. Divorci psikologjik – kur individi ndërpret lidhjet e mëparshme emocionale dhe përballon kërkesat e të jetuarit i vetëm”.

Pra, këtu shihet qartë mënyra se si përjetohet divorci nga të dy bashkëshortët dhe nëpër cilat stacione kalon çifti, madje sterotipet gjinore theksojnë se në këtë rast femrat janë më të ndjeshme se sa meshkujt, por ka raste që edhe meshkujt e përjetojnë shumë rëndë një gjë të tillë. Shikuar nga këndvështrimi sociologjik divorci është një fenomen social, i cili paraqet një problem serioz për shoqërinë edhe pse në parim është e drejtë e individit që të vendos për veten e tij.

Prandaj, mund të themi se ka lloje të ndryshme të divorcit, mirëpo një tipologji e mundshme e divorcit mund të jetë:
• Divorci jo – fajtor – sipas një sistemi, shpërbërja e martesës që nuk kërkon pretendimin ose dëshminë e fajit / fajtorit. Me fjalë të tjera, ky lloj divorci është i atillë që nuk kërkohet faji, apo fajtori, por merren si bazë faktet dhe arrihet deri tek rasti në fjalë.
• Divorci fajtor – deri para vitit 1975 në shumicën e vendeve kërkohej që për divorc të sjellin edhe dëshminë e njërës dhe palës tjetër, madje në disa vende ende kërkohet një gjë e tillë, p.sh. në Nju Jork ende kërkohet faji/fajtori.
• Divorci përmbledhës – është kur bashkëshortët plotësojnë kërkesat e caktuara më parë, p.sh. kur një martesë bëhet për përfitime personale, materiale – ekonomike, pastaj për marrjen e nënshtetësisë etj.
• Divorci i pakontestueshëm – paraqitet kur të dy palët (bashkëshortët) janë në gjendje të arrijnë një marrëveshje me ose pa avokat.
• Divorci bashkëpunues – po bëhet një model popullor sot gjithkund, ky lloj divorci ekziston kur palët bien dakord të negociojnë për një zgjidhje me anën e avokatëve, në ndërmjetësim dhe shpesh me ndihmën e një specialisti neutral. Palët në këtë rast janë të autorizuar të marrin vendimet e tyre bazuar në nevojat dhe interesat e tyre personale.
• Divorci ndërmjetësues – është atëherë, kur palët angazhojnë ndonjë avokat, ose avokati i rastit në fjalë mund të caktohet nga vetë organet gjyqësore.

Pavarësisht nga kjo tipologji, në dioptrinë analitike dhe empirike, divorci është një gamë e gjerë, e cila meriton një vëmendje të thellë, sepse mbi të gjitha individi nga divorci përjeton një tjetërsim, alienohet, por edhe një izolim social. Sot, ky fenomen është gjithnjë në rritje si shkak i shumë faktorëve të ndryshëm duke përfshirë këtu edhe Kosovën, ku kohët e fundit divorci ka filluar të marrë përmasa të mëdha. Periudha e tranzicionit, elementet e ndryshimit në strukturën e familjes, por edhe vetë elementet tjera kanë ndikuar që në Kosovë të rritet divorci me të madhe.

Hulumtimet e bëra nga shumë organizata tregojnë se ka një rritje të divorcit në vendin tonë, madje sipas Entit të statistikave të Kosovës, shkurorëzimet sipas vendit në komunë dhe moshës së gruas në vitin 2008 gjithsej kanë qenë: mosha 20 vjet 25 raste, mosha 20 – 24 vjet 204 raste, mosha 25 – 29 vjet 270 raste, mosha 30 – 34 vjet 177 raste, mosha 35 – 39 vjet 139 raste, mosha 40 – 44 vjet 111 raste, mosha 45 – 49 vjet 51 raste, mosha 50 – 54 vjet 28 raste, mosha 55 – 59 vjet 14 raste, mosha 60 – 64 vjet 5 raste dhe në fund mosha 65 e tutje 2 raste, gjithsej 1026 raste (për më shumë shih: Enti i Statistikave të Kosovës). Pra, në këto të dhëna shihet qartë se gjërat nuk duken edhe aq mirë, shihet që ka një rritje të vazhdueshme të këtij fenomeni si pasojë e shumë faktorëve.

Shkaqet e lindjes së divorcit

Sociologët mundohen që të japin shpjegime të ndryshme lidhur me shkaqet e lindjes së divorcit në shoqërinë tonë. Disa e lidhin me ndryshimin e strukturës së familjes kosovare, mirëpo disa e lidhin me faktorë tjerë. Megjithatë, mund të themi se disa nga shkaqet e lindjes së divorcit në shoqërinë tonë janë: konfliktet në mes të bashkëshortëve (moskoordinimi, moskompromisi adekuat), dobësimi i rolit në familjen kosovare, rënia e një prestigji familjar krahasuar më parë, diferencat në moshë ku shumica e vajzave martohen të reja dhe ende nuk ka një pjekuri psikologjike dhe sociale, andaj vjen deri tek ndarja, pastaj faktor tjetër mund të jenë edhe kriza e sistemit të vlerave, tradhtia bashkëshortore, konfliktet e ndryshme në familje e sidomos në relacionet nuse – vjehërr, nuse – kunatë (motra e burrit), pastaj divorci mund të lind si pasoj e shkaqeve ekonomike (papunësi e madhe, varfëria tejet e lartë në disa raste 40 %). Nuk duhet harruar se shumë raste të divorcit tek shoqëria kosovare bëhen edhe për përfitime materiale, në këtë mënyrë duke bërë divorc me bashkëshorten vetëm për t’i fituar shtetësinë e ndonjë vendi perëndimor (shkurt – shqip për letra), e pastaj disa ribashkohen, disa jo. Këta janë disa nga faktorët që çojnë drejt divorcit, mirëpo në këtë drejtim nuk mund të anashkalohen edhe shumë faktorë tjerë.

Pasojat e divorcit

Duke folur për temën, edhe pse është një temë e gjerë, jemi munduar që të paktën t’i shpjegojmë disa nga pasojat e divorcit. Së këndejmi duhet pohuar se divorci nuk paraqet një ngjarje në jetë, e cila mund të harrohet aq lehtë, mirëpo në të përfshihen disa etapa që nga: konflikti i brendshëm, nga ajo që sociologët e quajnë ,,inicori’’. Pra, nga ai/ajo që fillon konfliktin, pastaj ndarja, krijimi i një ambienti, tentativa eventualisht për t’u rikthyer në gjirin familjar, riorganizimi, ri-martesa apo martesa e re etj.

Të gjitha këto tregojnë se divorci nuk mund të përjetohet lehtë, andaj edhe ka pasojat e tij që përfshinë: depresion të vazhdueshëm, ankth, fobi sociale, agresivitet të lartë, izolim social, pasiguri në jetë, pesimizëm të thellë psikologjik si dhe shumë pasoja tjera. Studimet tregojnë që të divorcuarit përjetojnë sëmundje shpirtërore dhe fizike, madje ky problem ndikon edhe në problemet me zemër. Pasojat më të rënda janë për fëmijët, të cilët kanë një ndrydhje shpirtërore apo atë që quhet ,,latent’’ e fshehur pra, e cila i bartë ata deri në periudha të ndryshme e që manifestohen në mënyra të ndryshme.

Si konkludim mund të themi se fenomeni i divorcit paraqet një problem për familjen kosovare, por edhe për shoqërinë kosovare, pasi që familja konsiderohet edhe agjenci e parë e socializimit, por edhe vetë celulë e shoqërisë. Prandaj, në parandalimin e këtij fenomeni kontribut të veçantë duhet të jap vetë çifti duke ruajtur martesën e tyre, pastaj media të krijojë emisione më shumë kushtuar këtij problemi, duke bërë në këtë mënyrë një sensibilizim të vetë opinionit të gjerë lidhur me pasojat, problemet dhe shkaqet e këtij fenomeni. Sepse, nëse vazhdohet me këtë ritëm të këtij problemi, familja kosovare vërtet do të përjetoj një krizë të thellë, por edhe shfaqje të problemeve tjera.

(Autori është master në Sociologji)

INTRIGAT E CANËS NË MOSHËN E THYER

(Reagim ndaj shkrimit të Z. Cana, „Midis gëzimit dhe dëshpërimit“, 

Rilindja javore, 21.12.1997)

Shkruan: Bislim Elshani

Një kujtim i hidhur

Më pati ndodhur 9 vjet më parë një rast që kurrë s´i kam dhënë dot shpjegim. Atëherë nuk e kuptoja dot se njëra ndër hobitë më të përhapura midis inteligjencies së Prishtinës ishin intrigat dhe hipokrizia. Natyrisht, fenomene të tilla gjenden gjithkund në botë, por ato rrallëkund marrin përmasat e një identiteti moral të përgjithshëm. Zotin Zekeria Cana e respektoja shumë. Ai kishte shkruar deri atëherë nja tri vepra që më patën lënë përshtypje të rrallë, sidomos „Socialdemokracia serbe …“ por edhe „D. Tucoviqi“ dhe një tjetër. Kështuqë ardhja e tij në Lubjanë dhe mundësia për ta njohur për së afërmi më pati gëzuar.

Duke qenë se ishte në rrugë drejt një konference ndërkombëtare mbi të drejtat e njeriut, që mbahej, më duket, në Varshavë, m’u pat dhënë rasti që t’i gjeja makinën bashkë me shoferin që do ta çonte atje e do ta kthente. U kthye pas dy ditësh i kënaqur dhe triumfator. Por kur hapi gepekun për t´i marrë gjërat e veta, pashë se ai ishte mbushur cit. Si duket, rrugëtimi i kishte shërbyer edhe për sigurimin e ca pajisjeve shtëpiake për zonjën Cana. „Kështu e kanë gjakovarët“, pata menduar me vete. Mirëpo skandali i tij i mëvonshëm i „bananeve“ më pati detyruar t’i rikthehem edhe një herë këtij episodi.

Ndërkaq atë që s’arrija ta kuptoja nga pikëpamja morale është një rast që kishte të bënte direkt me mua. Pati rastisur që disa muaj më vonë, në fund të vitit 1989, të vinte z. Cana sërish në Lubjanë dhe të na linte mua dhe kryeredaktorit të atëhershëm të Alternativës, një pusullë me një listë emrash të një numri intelektualësh kosovarë. Në krye të pusullës ishte dhënë një titull që i cilësonte emrat e mëposhtëm si shërbëtorë të Beogradit me tituj e ofiqe të ndryshme pushtetore.

Botojeni, na tha z. Cana. E pashë listën. Ç’është e vërteta, shumica e emrave i meritonin etiketat. Për dy-tre emra që kisha dyshim, i besova autoritetit të Z. Cana, me mendimin se ky do të ketë argumente të mjaftueshme për të mbështetur cilësimet që u bënte. Mirëpo ishin ca gjëra që më vunë në pozitë të vështirë për ta përgatitur për botim edhe pas marrjes së obligimit nga kryeredaktori: pusulla s’kishte pikë vlere artistike dhe s’kishte në fund asnjë autor, qoftë edhe në formë pseudonimi. M’u desh t’ia siguroja një formë të tillë që t’i shmangej etiketimit dhe denoncimit të thjeshtë, duke shfrytëzuar titullin, një strofë si dhe frymën e përgjithshme të poemës satirike të F.S. Nolit „Sulltani dhe kabineti“. Mirëpo nuk kisha menduar se pikërisht kjo gjetje e imja do t’i tërbonte më shumë të etiketuarit dhe do ta popullarizonte këtë shkrim në përmasa të jashtëzakonshme në Kosovë.

Pastaj menjëherë filluan telefonatat dhe kërcënimet nga Prishtina. Akil Koci sa nuk qante në telefon. Po edhe N. Bashota e E. Stavileci ishin të shqetësuar. Pas ca ditësh i pashë disa prej tyre të zbarkonin në Lubjanë. Pyetja e tyre e vetme ishte se kush ishte autor i shkrimit, një pyetje që më kumbonte si çekan mbi kokë, sepse unë hem isha dhe hem s’isha autor i tij. Isha vetëm autor i formës, por jo edhe i përmbajtjes. Ndërsa autori i vërtetë fshihej dhe vështronte efektet nga prapaskena. As sot nuk e di se si i ka zbutur të atakuarit S. Kabashi, dhe nëse ua ka bërë të njohur “autorët” ose jo. Vetëm e di se ata u larguan me premtimin e kryeredaktorit se do t’u botoheshin reagimet, gjë që edhe u realizua. Mirëpo mua më mbeti shija e hidhur e hedhjes së gurit dhe fshehjes së dorës, gjë që s’e kisha pasur adet deri atëherë. Ndërkaq nuk dija se ky adet ishte ndër sportet më të përhapura në Prishtinë.

Intriganti plak

Para dy javësh më ra të lexoja ditarin e z. Cana në faqet e „Rilindjes javore“. Në numrin paraprijës kisha lexuar një intervistë të tij ku ndër të tjera shpreheshin ca paragjykime rreth personalitetit të akad. Qosjes dhe orientimit të tij politik, mirëpo kjo s’më pati lënë shumë përshtypje, ndonëse më pati dëshpëruar pakëz, qoftë sepse nuk e besoja se edhe ky mund të zbriste në nivelin e një Tekiu, qoftë sepse ruaja akoma njëfarë respekti për të duke i mveshur një nivel më të lartë nga të tjerët, sidomos pas prononcimeve të tij rreth Akshin Hotit, duke harruar se ky i fundit nuk e honepste dot.

Ndërkaq prononcimi i Anës rreth AKA. Qoses më zbuloi papritur se edhe qëndrimin ndaj Akshin Hotit ky e kish hipokrit dhe vetëm sa për të fituar poenë politikë, sepse rreth ngjarjeve në Shqipëri qëndrimet e Qosjes dhe të Hotit nuk dallojnë fare. Por ajo që më befasoi në ditarin e tij ishte transmetimi nga ana e tij i një bisede private me Moikom Zeqon ku ky i fundit shprehet negativisht për Ismail Kadarenë duke quajtur „një zero“. Me Moikomin njihemi që prej 5 vitesh, dhe ruajmë një komunikim të rregullt bashkë. Për Kadarenë, edhe në shkrime, edhe në biseda, ai shprehet gjithmonë me superlative.

Në librin e tij „Liriku i tokës, demoni i fjalës“ gjendet një kapitull i tërë që e dëshmon këtë fakt. Ndërkaq, mendoja se Cana do ta ketë keqinterpretuar ndonjë pohim të Moikomit lidhur me faktin se Kadareja, fatkeqësisht, nuk e gëzon sot famën e meritueshme ndër shqiptarët ashtu siç e gëzon akad. Qosja. Këtë interpretim ia përcolla përmes telefonit edhe mikut tim R. Hotit, i cili komunikon me Kadarenë. Mirëpo vetëm pasi bisedova me Moikomin, e mora vesh gjithë të vërtetën: Moikomi as që e kishte zënë n’goje fare Kadarenë në bisedë me Canën. Ishte ky thjeshte një trillim, i ndërtuar mbase mbi dyshimin që do të ketë hedhur ndonjëri prej tyre për tjetrin më herët, që hidhej në qarkullim sot me një qëllim të mbrapshtë: jo thjesht për të armiqësuar dy intelektualë të mëdhenj shqiptarë (M. Zeqo, me serinë e librave të tij të fundit, ka merituar konsideratën e Qosjes si „eseisti më i madh shqiptar“), por për të përfituar edhe Kadarenë në fushatën e çmendur dhe aventuristë për të trazuar e përgjakur edhe njëherë Shqipërinë me banditë të tillë si Berisha e Hajdari. Teza e tij se grekët e kanë pushtuar Shqiperinë tashmë jo gjer në Korçë e Gjirokastër, po deri në Mat, nuk ka tjetër kuptim, veç thirrjes idiotike për ta shpëtuar Shqipërinë sipas shembullit të Ceno Begut. Prandaj për këtë fushatë i duhet sidomos prononcimi dhe përfitimi i gjeniut më të madh shqiptar dhe ndërsimi i tij kundër socialistëve si Moikomi me shokë.

Këtu s’është as rendi dhe as vendi për të hyrë në shkaqet që i shtyjnë ca intelektualë reprezentativë kosovarë të prononcohen mbrapsht karshi vullnetit politik të shqiptarëve të shprehur në zgjedhjet e fundit në Shqipëri. Mund të jetë ajo që thotë akad. Qosja, se ruajnë akoma mendësinë e kohës së luftës së ftohtë e të ndarjes bipolare të botës, dhe nuk e kuptojnë psh. se si një Klinton e një superfuqi kapitaliste si ShBA mund të përkrahë socialistët shqiptarë. Mund të shpjegohet edhe me nivelin gjysmak të dijeve të tyre shkencore e të horizontit intelektual. Pastaj nuk kuptohet as shqetësimi i një lexuesi të ZiK-ut përtej oqeanit, për ata 200 ushtarë grekë që ndodhen në Shqipëri, sipas logjikës së lashtë homerike, sipas të cilës vetëm ca ushtarë grekë në barkun e një kali të drunjtë arritën të bënin hatanë në Trojë. Mirëpo harrojnë këta zotërinj, se jo 200, por rreth 3-4 qind mijë shqiptarë ndodhen në Greqi, dhe Greqia akoma s’quhet e pushtuar prej tyre.

Në Shqipëri sot ka vetëm një kalë, ai është kali i Tro(po)jës, që me një mijë mënyra do të ndezë e të destabilizojë Shqipërinë, që të mos bëjë as vetë përpara dhe as të ndihmojë Kosovën. Natyrisht ky kalë dihet se ku e merr tagjinë: në stallat e Beogradit.

08 janar 1998

Protokolli i Eulex-it me Beogradin s’ duhet të nënshkruhet‏

Shkruan: Isa Mulaj

Komenti i z. Spahiu është konfuz dhe një interpretim i shtrembëruar. Ai përmend një lloj Protokolli ndërmjet EULEX-it dhe Serbisë për Kosovën duke mos na treguar se cila është lënda e atij Protokolli që ky po e rekomandon se duhet të nënshkruhet nga Qeveria e Kosovës. Jo pak analistë dhe gati të gjitha mediat në Kosovë i karakterizon një defekt serioz kur shkruajnë komente, lajme, artikuj, e shumëçka tjetër. Ai defekt gjithmonë është i ndërlidhur me mungesën e konceptit bazë. Askush prej nesh si lexues nuk e kemi të qartë se për çfarë Protokolli e ka fjalën z. Spahiu. Fjala është për një marrëveshje të EULEX-it me Serbinë, më konkretisht Ministrinë e Punëve të Brendshme të Serbisë për “bashkëpunim” në sektorin e policisë. Çka thotë ky Protokoll ose Marrëveshje këtë nuk mund ta mësoni nga z. Spahiu ose shtypi ditor i Kosovës, ndonëse për çdo ditë flitet e shkruhet për të. Diçka e ngjashme kishte ndodhur me 6 pikat e sekretarit të përgjithshëm të OKB-së Ban Ki Moon. Vetëm në dy raste e kam parë përmbajtjen e atyre 6 pikave në media. Kush e ka tekstin e këtij Protokolli, propozoj ta botoni diku ose së paku postojeni në këtë Forum pa e komentuar. A mund ta përkrahim z. Spahiu kur thotë se ai Protokoll duhet të nënshkruhet? Mjaft ka nënshkruar Qeveria e Kosovës dokumente pa i lexuar fare. Ne nuk po duam ta nënshkruajmë atë Protokoll. Duam vetëm ta shohim se çka thotë.

Komenti i z. Spahiu në pjesën më të madhe paraqet keqinterpretime serioze. Ai e identifikon Protokollin si investim të BE-së. Protokolli është dokument prej letre. Investimet janë diçka tjetër. Nëse z. Spahiu mendon se BE-ja e solli dhe vendosi ta nënshkruaj këtë Protokoll me Serbinë shkaku i ndonjë investimi, kjo nuk qëndron. EULEX-i e imponoj Protokollin në bazë të shumë dokumenteve paraprake si 6 pikat e Ban Ki Moon-it, dhe mbi të gjitha, besimin e plotë që ia dhanë Qeveria dhe institucionet e Kosovës EULEX-it. Po i lëmë anash shumë analistë e shkencëtarë të këtij Forumi që u munduan të na bindin se vendosja e EULEX-it do të sjell mrekullira. Nëse nuk beson, komentet e tyre i keni diku në arkivat e postës elektronike.

Nuk e di çfarë çmimi është duke paguar Beogradi për atë që ju e quani “bllokuesi kryesor I proceseve evropiane ne Ballkan”. Ku e ke dëgjuar këtë? Mos po ta merr mendja ty që liberalizimi i vizave për Serbinë nga BE dhe në të njëjtën kohë përjashtimi i Bosnjës dhe Kosovës është çmim që po e “paguan” Beogradi? Më tutje, kur Beogradi në Kosovë bënë çka i shtihohet ditën dhe natën duke iu falënderuar askujt tjetër në këtë botë pos udhëheqësisë së Kosovës, atëherë a është ky ndonjë çmim që po e paguan Beogradi? Nëse nuk e keni drejtpërdrejtë, 6 pikat e Ban Ki Moon-it janë sjellë me qëllim që të ndërrohet Qeveria e papërgjegjshme dhe jo kompetente e Kosovës. E pa bota dhe BE-ja në veçanti se ne nuk jemi të interesuar për shtet, çka është vazhdimisht me besimet e plota njëherë në UNMIK, më vonë në SHBA, dikur në BE, dje në EULEX, prandaj edhe solli Protokollin për bashkëpunim me Ministrinë e Punëve të Brendshme të Serbisë. Ju e dini se ministër në këtë ministri dhe zëvendës kryeministër i parë është Ivica Daciq i cili njëkohësisht është edhe kryetar i Partisë Socialiste të Serbisë. Këtë postin e fundit e ka trashëguar nga Millosheviqi i cili vdiq si kriminel lufte në Gjykatën e Hagës për Krime Lufte. Qeveria dhe Institucionet e Kosovës (dhe disa komentues në këtë Forum e shumë qytetarë të painformuar) kanë pasur besim të plotë në EULEX, e kjo tash përkthehet si besim i plotë në MPB-në e Serbisë që e udhëheq pasardhësi i Millosheviqit. Qeveria dhe institucionet e Kosovës nuk duhet të çojnë pluhur shumë pse EULEX-i tash nënshkruan në emër të Kosovës Protokolle (dhe çka do tjetër) me Serbinë. Kanë menduar këto institucionet e Kosovës se duke i bërë lajka çdo institucioni të huaj me frazën me tepër se poshtëruese “kemi besim të plotë” do t’i lë rehat shumë funksionarë shqiptarë të vazhdojnë me korrupsion dhe një lloj qeverisje që nuk dallon aspak me grupet mafioze. EULEX-i vetëm po bënë presion në shoqërinë se sa është në gjendje t’i duroj këto eksperimente të qeverisjes së papërgjegjshme të udhëheqësisë së saj. EULEX-i nuk duhet të ndalet në këtë drejtim derisa t’i sjellë pjesëtarët e MPB-së së Serbisë (mundësisht ata të kohës së Millosheviqit!) që shoqëria dhe shumica e qytetarëve trushpërlarë të Kosovës të shohin “besimin e plotë”, kësaj radhe në policinë e Millosheviqit. Vetëm edhe ndaj MPB-së së Serbisë ka mbetur të zbatohet koncepti i besimit të plotë. Nuk ka mbetur tjetër kush pa u testuar. EULEX-i do ta testoj edhe këtë. Të jeni të bindur se disa budallallëqe mafioze të shumë zyrtarëve nëpër institucionet tona dhe vet institucionet si tërësi, janë analizuar me kujdes nga shumë organizma ndërkombëtarë dhe në bazë të atyre sjelljeve janë përgatitur edhe diagnozat dhe ilaçet që i kemi tani. Në momentet kritike të shtet ndërtimit shumë zyrtarë u turren si të tërbuar për rritje të mëdha pagash për vete, duke përfshirë edhe kryetarin e Kosovës Fatmir Sejdiu. Kështu shteti shihej si një instrument për t’i shkaktuar dëme shoqërisë. Ec e bindi budallenjtë në shtetet normale se kjo i ndihmon shtet ndërtimit? Dikush ose shumëkush i ka analizuar këto përvoja dhe ka sjellë masat që po i shohim se nuk po na konvenojnë.

Z. Spahiu në komentin e tij duket se është shumë i dobët në Gjeografi. Citim:

“Para 20 viteve Beogradi zotëronte gjithe Ballkanin Perëndimor dhe tani ka mbete ku ka mbete..... Nëse Beogradi me histori gati 200 vjecare si komb, me nje politike te tille ka humbur 2/3 e territoreve qe zoteronte (Sllovenine, Kroacine, gjysmen e Bosnje Hercegovines, Maqedonine, Malin e Zi dhe ¾ e Kosovës),..”

Sqarim për z. Spahiu:

Ballkani Perëndimor përfshin këto shtete: Kroacinë, Bosnjën dhe Hercegovinë, Malin e Zi, Serbinë, Kosovën, Maqedoninë, dhe Shqipërinë. Beogradi nuk e zotëronte Shqipërinë para 20 viteve ose më 1989. Lufta në Kroaci ka filluar në mesin e vitit 1991 kurse ajo në Bosnje në muajin prill 1992. Deri në atë kohë Beogradi ose Serbia nuk ka pasur kurrfarë kontrolli të plotë në këto pjesë të Ballkanit Perëndimor. Në Kroaci deri më 1995 kishte arritur ta marrë 1/3 e territorit kroat me luftë, ndërsa në Bosnje më shumë, por jo siç thotë z. Spahiu tërë Kroacinë dhe gjysmën e Bosnjës para 20 viteve. Nuk e di se çka nënkupton z. Spahiu me zotërimin e Maqedonisë si pjesë e Ballkanit Perëndimor nga Serbia para 20 viteve ose më 1989? Serbia nuk e humbi Maqedoninë pasi nuk e kishte në zotërim. Nëse Maqedonia ka qenë dhe është pro-serbe, kjo është diçka tjetër. Z. Spahiu fut edhe Slloveninë nën zotërimin e Beogradit para 20 viteve dhe atë në kuadër të Ballkanit Perëndimor. Ky është gabim i dyfishtë. Së pari, Sllovenia nuk është pjesë e Ballkanit Perëndimor. Së dyti, Serbia nuk e ka pasur kurrë në zotërim Slloveninë. Nëse mendon se kjo para 20 viteve identifikohej me kryeqytetin e Jugosllavisë që ishte në Beograd, edhe ky është mendim i gabuar. Sllovenia edhe gjatë viteve 1980-ta cilësohej si pjesë shumë e veçantë e Jugosllavisë. Kthehu pak në histori jo më larg se në vitet 1985-1990 dhe mendo për deklarimet e panumërta të shumë qytetarëve shqiptarë të Kosovës kur thoshin me shaka “n’shtete t’jashtme n’Slloveni”. I përmenda këto të meta të vogla në komentin e z. Spahiu sepse nuk është hera e parë që ky bënë dezorientime në kohë (para 20 viteve) dhe hapësirë (Ballkani Perëndimor dhe Sllovenia) dhe në shtypin ditor të Kosovës ku ka qasje më të madhe se shumë analistë tjerë më të saktë, përdorë termin “banalistë” duke aluduar në të tjerët që sipas tij nuk dinë gjë.

“Bashkimi Sovjetik, e Jugosllavia kane qene te njohura nga te gjitha shtetet e botes po ku janë sot?” Dihet se ku janë. Rusia është trashëgimtarja kryesore e Bashkimit Sovjetik, është fuqi e madhe, e në aspektin e armatimit dhe teknologjisë ushtarake ende është superfuqi. Ka arsenalin më të madh të armëve të shkatërrimit masiv. Ende i ka në shërbim edhe 75 raketa SS-18 Satan. Një raketë e tillë ka 25 megaton (250 herë sa bomba atomike e hedhur në Hiroshimë) mbushje nukleare, 40 decoys, 10 koka nukleare (secila godet caqe të ndryshme). Me një SS-18 mund të zhduket i tërë Ballkani Perëndimor dhe diçka mbetet edhe për shkatërrimin e Sllovenisë që ju gabimisht e futet në rajonin që nuk i përket.

“SHBA i ka humbur mbi 5000 ushtare ne Irak dhe prap jane shteti me i fuqishem I botes. Me ba Kosova me I hy ndonje aventure e me i humbe 5000 ushtare te FSK-se, mbetet pa ushtri fare e zhduket si shtet. Serbia ka humbe 2/3 e territoreve qe mbante nen kontroll,…”, thotë z. Spahiu në komentin e tij më poshtë. Kosova nuk zhduket si shtet nëse i humb 5000 ushtarë (pse po e dyfishon numrin kur madhësia e tij është 2500 + 800 rezervistë?). Kosova i ka humbur afër 15.000 njerëz gjatë luftës 1998-99 (12.000 viktime+2.000 ende të pagjetur + disa viktima tjera). Përsëri duhet të kthehemi të përvoja e BRSS-së. Ky shtet gjatë luftës së dytë botërore humbi ndërmjet 8.8 dhe 10.7 milionë ushtarë dhe afër 15 milionë civilë, ose afër 15% të popullsisë së përgjithshme. Me vlerësimin që ju i bëni numrit të dyfishuar prej 5000 pjesëtarëve të FSK-së se Kosova do të mbetej pa ushtri (po FSK-ja nuk është ushtri por forcë civile z. Spahiu), do të thotë humbje e vetëm diku e rreth 0.24% të popullsisë së përgjithshme. Unë do ta shumëzoja këtë humbje me numrin 10 vetëm të bëhemi shtet normal, por kam frikë se humbjet do të jenë dyfishi i këtij numri 10 në forma tjera, duke nënkuptuar këtu sidomos të gjallët por mentalisht të vdekur, të poshtëruar, diskredituar dhe përqeshur nëpër botë si njerëz të një shteti që nënshkruan mijëra dokumente të huaja pa i lexuar dhe kuptuar, që kanë besim të plotë në çdo kë që parashutohet në Kosovë, etj, etj. Humbja e 15% e popullsisë në BRSS ia ka vlejtur që shtetit komunist të futet në Berlin, të bëhet vendi i parë që dërgoi njeriun e parë në hapësirë, dhe për një periudhë të ketë avantazh në goditje kundër SHBA-va në atë që CIA e quante doktrina e goditjes së parë (First Strike). E tillë është historia. Pa sakrificë dhe rreziqe nuk shkon. E tërë kjo përvojë po e bënë Rusinë e tanishme t’i tregoj dhëmbët në disa sfera të ndikimit. E njëjta vlen edhe për Britaninë me territor me të vogël se ish-Jugosllavia të cilën Rusia mund ta shkatërroj me një SS-18 Satan. Edhe anglezët nuk janë se kanë ndonjë fuqi të madhe reale, por i mban ai lloji i përvojës historike “se kush kemi qenë ne”. Vetëm e kundërta e rusëve dhe anglezëve i karakterizon shqiptarët e Kosovës. Gjithmonë kemi pasur besim të plotë kushdo që ka ardhur gjatë historisë (Perandoritë Romake, Bizantine, Osmane, Austrohungareze, Gjermane) Jugosllavi, UNMIK, EULEX, e të tjera në të ardhmen. Sikur sot që themi që Protokolli duhet të nënshkruhet, dyshoj se edhe kur kemi qenë nën të gjitha perandoritë kemi thënë se çdo gjë duhet të nënshkruhet, edhe pse atëherë nënshkrimet nuk duket të kenë qenë më të dëmshme se sot. Atëherë nuk ka pasur aq shumë “brainwashing” sikur sot.

Bosnjëzimi i Kosovës që e keni përmendur është fakt në terren. Serbia është e interesuar edhe më shumë se kaq. Institucionet e Kosovës kanë thënë më herët se kanë besim të plotë në EULEX-in që u vendos me pëlqimin e Serbisë, që është neutral ndaj statusit politik të Kosovës dhe kufirin ndërmjet Kosovës dhe Serbisë e njeh si kufi administrative e jo shtetëror.

Është mirë qe ky problem diskutohet në Alb-Shkencë ku ka edhe shumë zyrtarë në pushtet. Qytetarët nuk dinë se çka po ndodh me Kosovën shkaku i censurës dhe dezinformimit. Këtyre disi duhet sqaruar duke i bindur se fajet më të mëdha gjinden vetëm brenda Kosovës tek të gjitha shtresat, sidomos të karakteri intelektual super i lig. Edhe sikur t'i kishim në dispozicion SS-18-shat, ne me dëshirë do t'ia jepnin dikujt shkaku i besimit të plotë nga i cili kurrë nuk po mund të lirohemi, ani pse ai do t'i përdorte kundër neve.

Me respekt, Isa.

Në vijim, komenti i z. Spahiu

Date: Mon, 24 Aug 2009 07:31:32 -0700
From: nspahiu@yahoo.com
To: alb-shkenca@alb-net.com
Subject: [Alb-Shkenca] Protokolli i Eulex-it me Beogradin duhet te nenshkruhet
 
Protokolli i Eulex-it me Beogradin duhet te nenshkruhet
- Ky moment politik eshte rezultat i investimit te Bashkimit Evropian duke perdorur “pak shkopin e shume karroten” ndaj Beogradit. Natyrisht, kosovaret do te donin qe politika e Bashkimit Evropian karshi Beogradit te jete ajo e “shkopit te madh e karrotes se vogel” por Prishtina nuk mund te ndryshoje kete politike te Brukselit duke e shantazhuar Brukselin me bllokim te proceseve aty ku Bashkimi Evropian investon.

- Nenshkrimi i protokollit mes Eulex-it dhe Beogradit nuk garanton se Kosova nuk do te Bosnjizohet (te ndahet ne dy republika dhe te behet federate e brishte) por eshte nje shanse me shume qe deri te kjo te mos vihet.

Nexhmedin Spahiu
 
Me beri pershtypje nje titull gazete “Lidershipi i Kosoves bllokon” (protokollin mes Eulex-it e Beogradit). Ne fakt, lidershipi i Kosoves po bllokon gjitheçka e me se shumeti zhvillimin e Kosoves. Bllokimi eshte bere metode e zhvillimit te politikes kosovare. Per me teper ne disa raste te politikave te tilla te gabuara lidershipi i Kosoves po e merr edhe perkrahjen e opzites ne menyre direkte e me shpesh ne menyre indirekte. Politikat e gabuara me perkrahje te opozites jane edhe me te demshmet sepse ketu motoret ndizen deri ne fund derisa te ndodhe theqafja.
Jane shume arsye qe lidershipi kosovar nuk duhet ta kundershtoje nenshkrimn e protokollit mes Eulex-it dhe Beogradit.
Se pari, ky moment politik eshte rezultat I investimit te Bashkimit Evropian duke perdore “pak shkopin e shume karroten” ndaj Beogradit. Natyrisht, kosovaret do te donin qe politika e Bashkimit Evropian karshi Beogradit te jete ajo e “shkopit te madh e karrotes se vogel” por Prishtina nuk mund te ndryshoje kete politike te Brukselit duke e shantazhuar Brukselin me bllokim te proceseve aty ku Bashkimi Evropian investon.
Ne fakt, bllokuesi kryesor I proceseve evropiane ne Ballkan eshte Beogradi dhe ai per kete ka paguar dhe po e paguan ende çmimin per kete. Para 20 viteve Beogradi zoteronte gjithe Ballkanin Perendimor dhe tani ka mbete ku ka mbete. Prishtina nuk duhet te ndjeke rrugen e Beogradit. Nese Beogradi me histori gati 200 vjecare si komb, me nje politike te tille ka humbur 2/3 e territoreve qe zoteronte (Sllovenine, Kroacine, gjysmen e Bosnje Hercegovines, Maqedonine, Malin e Zi dhe ¾ e Kosoves), atehere me politike te tille Kosova jo vetem qe humbe veriun e saj e pjese tjera po edhe rrezikon te perspektiven e vet si shtet.
Njohja nga 62 shtete (e as edhe nga 192 shtete) nuk eshte garance se shteti ne fjale do te ekzistoje. Edhe Bashkimi Sovjetik, e Jugosllavia kane qene te njohura nga te gjitha shtetet e botes po ku jane sot?. Ajo çfare siguron ekzistencen dhe perspektiven e nje shteti eshte politika e mençur e klases politike te atij shteti. Madje sa me i vogel te jete shteti aq me te mençur lypset ta kete klasen e vete politike. Shtetet e fuqishme e kane luksin edhe te gabojne. Ato demtohen kur gabojne por nuk u rrezikohet ekzistenca. SHBA i ka humbur mbi 5000 ushtare ne Irak dhe prap jane shteti me i fuqishem I botes. Me ba Kosova me I hy ndonje aventure e me i humbe 5000 ushtare te FSK-se, mbetet pa ushtri fare e zhduket si shtet. Serbia ka humbe 2/3 e territoreve qe mbante nen kontroll, I ka qendruar bllokades ekonomike per disa vite rresht ne kohen e Millosheviqit po prap eshte shtet. Imagjinoni Kosoven ne nje rast te tille. Kjo eshte arsye e mjaftueshme per te mos marre per model politiken e Serbise ne drejtim te Perendimit.
Nenshkrimi I protokollit mes Prishtines e Beogradit do t’ishte I mireseardhur, po kush I ka faj Prishtines qe nuk eshte e zoja t’ia imponoje Beogradit nje gje te tille ashtu siç ia ka imponuar Brukseli Beogradit. Tani Prishtina do te tregoje se eshte e zonja ta bllokoje Bashkimin Evropian. Natyrisht me kollaj eshte me prishe se sa me ndreqe, por politika e bllokimit te tregon se nuk je duke shkuar perpjete po je duke rene teposhte. Kur bllokimi paraqitet si sukses kjo tregon se nga po e çon klasa politike Kosoven.
Interesi i Kosoves eshte qe te mos bllokohet ky proces edhe per arsyen se me kete nenshkrim protokolli, Beogradi po futet ngadale nen kthetrat e aleateve tane (jo nen kthetrat tona, po te aleateve tane) me te cilet ne nuk guxojme t’i ftohim marredheniet, sado qe ndonje diplomat perendimore per ta testuar klasen politike te Kosoves edhe mund t’i nxite politikanet tane ne drejtim te te marrurit poza “patriotike”.
Kundershtimi i nenshkrimit te protokollit mes Eulex-it dhe Beogradit mund te lere pershtypjen se klasa politike e Kosoves eshte e nderlidhur me struktura mafioze dhe se i leverdise nje gjendje amullie siç eshte aktualisht.
Nenshkrimi i protokollit mes Eulex-it dhe Beogradit nuk garanton se Kosova nuk do te bosnjizohet (te ndahet ne dy republika dhe te behet federate e brishte) por eshte nje shanse me shume qe deri te kjo te mos vihet. Ne te kunderten, me politika te vendnumrimit e te bllokimit, Kosova po shkon pashmangshem drejt bosnjizimit te saj.

Shkruan: Ahmet QERIQI
Prishtinë, 19 dhjetor 2008

Demokracia u ka sjellë shqiptarëve shumë të mira, e mbi të gjitha ka sjellë mendimin e lirë, madje edhe të shfrenuar për të shkruar, për të sharë e për të fyer këdo, për ta fajësuar të kaluarën si atë komuniste ashtu edhe të kohës së Skënderbeut.
Kjo demokraci e kuptuar kështu, dita ditës po e sheshon kaosin dhe po përzien përfundimisht vlerat dhe jo vlerat, të cilat po zihen në të njëjtin kazan, që e kanë farkuar e mbushur me ujë dhe që po i fryjnë zjarrit antishqiptarët, nga jashtë e nga brenda.
Nuk di a ka kund ndonjë popull tjetër që prodhon më shumë bastardë se ky populli ynë, bastardë të tillë që ka prodhuar jeta nga robëria në robëri, saqë tani, në këtë lirinë e përgjithshme e pa fre, “ këta përngjajnë me kafshët e egra, që kanë ikur nga Kopshti Zoologjik, dhe kur nuk arrijnë të gjejnë ushqimin, kthehen prapë në kopsht, sepse janë mësuar që atje ta gjejnë racionin ditor të ushqimit.” Të tillë janë disa analistë dhe disa nga ata, që veten e quajnë shkrimtarë dhe të cilët mundohen me çdo kusht t’ i japin munxët Shqipërisë dhe kombit shqiptar, në emër të modernizmit, në emër të altruizmit, por gjithnjë në shërbim të qarqeve, që i financojnë me qëllim për të shkatërruar njësinë kombëtare, gjuhësore dhe kulturore shqiptare.

Nuk ka personazh të historisë dhe të kulturës shqiptare, që të mos jetë kontestuar nga ky soj njerëzish.
Kohëve të fundit ka filluar gara për ta përdhosur edhe figurën madhështore të Skënderbeut, pasi janë përdhosur, sharë e fyer të gjithë, me radhë deri te këta të kohës sonë.

Në këtë luftë bastardësh për të “demitizuar” historinë dhe për t’i çmontuar shtyllat e bazamentit kombëtar, është arritur edhe deri shtylla kryesore, deri te figura e Skënderbeut. E kishin filluar këtë punë të pandershme disa islamikë të ndërkryer, pastaj një sulm tjetër të poshtër i ka dhënë edhe Ben Blushi në romanin e tij “Të jetosh në ishull” dhe tash së fundi edhe botimi i monografisë për Skënderbeun nga Oliver Jens Shmit, që ka nxitur debate, meqë kjo vepër edhe është përkthyer me qëllim për ta diskredituar këtë figurë madhështore të kombit.
Në këtë aktivitet antikombëtar po marrin pjesë njerëz me prirje të sëmurë, për të qenë të pranishëm në medie dhe për të dhënë gjykime ndër më të ndryshmet.
Bastardët, në figurën e Skënderbeut shohin mitin jo historinë. Historisë nuk duan t’i besojnë, sepse thonë se është shkruar shtrembër, por duan ta bindin opinionin se paska qenë Rilindja Kombëtare, ajo që nxori në sipërfaqe Skënderbeun dhe e madhëroi atë, me qëllim për t’ i dhënë hov luftës kundër Turqisë. Dhe çuditërisht, sipas tyre, ishin vetë shqiptarët islamë ata që po e kryesonin këtë luftë, nipat e atyre që ishin konvertuar. Ja për shembull si e përkufizon mitin e Skënderbeut, sociologu nga Tirana Enis Sylstarova.

(Miti i Skënderbeut)
(Kryengritja e Skënderbeut në shek. XV ishte një dështim. Qëllimi i saj, qoftë ky hakmarrje personale, kryqëzatë apo ruajtja e zgjerimi i zotërimeve të tij, nuk u arrit. Shumë kohë pas vdekjes së tij, kujtimi i Skënderbeut në Shqipëri nisi të harrohej. Kryengritjet në zonat malore nuk patën sukses dhe një popullatë që shkallë-shkallë po myslimanizohej nuk kishte pse të investonte në kujtimin e një luftëtari të krishterë që i ishte kundërvënë padishahut. Miti i Skënderbeut u krijua nga Rilindja Kombëtare Shqiptare qindra vjet më vonë vdekjes së tij. Qëllimi i Rilindjes ishte krijimi i shtetit kombëtar shqiptar dhe miti i Skënderbeut i shkonte për shtat: periudha e Skënderbeu u kujtonte shqiptarëve ekzistencën e shtetit mesjetar; Skënderbeu kishte luftuar kundër Perandorisë Osmane; me mitin e Skënderbeut si "mbrojtës i Evropës" mund të kërkohej nëpër kancelaritë evropiane përkrahje për të drejtat e kombit shqiptar. Në njëfarë mënyre, Rilindja Kombëtare e zbuloi mitin e Skënderbeut nga vetë shkrimtarët evropianë të Rilindjes Evropiane që e kishin krijuar atë...)

Në të gjitha segmentet ky përkufizim është tendencioz dhe i mbrapshtë. Në radhë të parë sepse jo vetëm kryengritja e Skënderbeut, por të gjitha kryengritjet e shekujve 15-16 të popujve të Ballkanit dhe të Evropës qendrore kanë dështuar në luftë kundër Turqisë. Ky sociolog nuk e njeh historinë, ose i bën bisht, për arsye që vetëkuptohen. Nuk është aspak i vërtetë fakti se Rilindja Kombëtare e zbuloi Mitin e Skënderbeut nga shkrimtarët e Rilindjes Evropiane. Dihet mirëfilli se në cilën kohë është shkruar vepra e parë madhore e Marin Barletit për Skënderbeun dhe qindra vepra të periudhës pasuese të Renesansës dhe iluminizmit jo vetëm në Itali, Gjemani, Francë, Angli por edhe në shumë shtete të Evropës e të botës.
Nuk ishte shpikje kjo, për më tepër, përfaqësuesit e Rilindjes Kombëtare shqiptare, nuk kishin sa duhet njohuri për veprat e Skënderbeut, sepse ato nuk i gjenin dot në gjuhën turke, por as në gjuhën shqipe, që ishte gjuhë e ndaluar. Vetëm ata që në rrethana të ndryshme kishin mësuar frëngjisht , italisht apo gjermanisht kishin kontaktuar me veprat e romanet e shkruara për Skënderbeun.
Skënderbeu nuk ishte “mbrojtës i Evropës”, as ishte “atlet i Krishtit”, as që mund të ishte i tillë, përderisa Evropa nuk e përkrahu, meqë paraprakisht kishte humbur dy beteja të mëdha në luftë kundër Perandorisë Osmane, në vitin 1389 në Fushë të Kosovës, dhe në vitin 1448, po në Fushë të Kosovës, kur pësoi fatalisht prijësi i Evropës së krishterë, Janosh Hunjadi dhe tërë fisnikëria evropiane e kohës. Dihet mirëfilli se në këto beteja kanë marrë pjesë edhe hungarezët, austriakët, çekët, polakët, rumunët dhe popujt e ballkanit etj.

Përse u dashka “çmitizuar” Skënderbeu?

Realisht, Gjergj Kastrioti-Skënderbeu nuk iu përket tregimeve popullore, edhe pse ka ndonjë rrëfim të tillë. Ashtu sikur nuk i përket mitit e mitologjisë as Milosh Kopiliqi, që është një personazh i mirëfilltë i historisë sonë, për të cilin kujtesa jonë kombëtare, e përcjellë përmes rapsodësh homerikë, ka ruajtur hiq më pak se 3400 vargje këngësh, që kanë mbijetuar deri në ditët tona. Në Shalë, në Drenicë, në Dukagjin e gjithandej nëpër Kosovë janë ruajtur 8 këngë epike heroike për këtë trim me gjak arbëri. Mitin për këtë hero të Mesjetës, e ndërtoi me mjeshtëri dhe e përdori për qëllime ekspansioniste kisha serbe dhe kreu nacioanlshovinist i Serbisë.
Po të mos ishte shqiptar Milosh Kopiliqi, për çfarë arsye do ta ruanin kujtimin dhe këngët për të, pikërisht shqiptarët që ishin islamizuar? Të gjithë rapsodët shqiptarë, të cilët kanë kënduar këngë epike historike për Milush Kopiliqin dhe që këndojnë edhe sot, me ndonjë përjashtim, janë shqiptarë të besimit islamë. Përse ata nuk do ta hymizonin Sulltanin, edhe pse në disa variante këngësh, të cilat me kohë kishin ndërruar përmbajtjen hymnizohet fuqia e Sulltanit, i cili luftonte kundër 7 krajlive.

Figura e Milush Kopiliqit ka qenë fatkeqe me faktin se nuk u njoh nga Rilindja jonë Kombëtare, ndërsa regjimi kolonizator dhe shqiptarvrasës serb e kishte përvetësuar, duke ia ndërruar edhe emrin e mbiemrin (Milosh Obiliq) dhe e kishte bërë përpjekje shekullore ta përvetësonte, në mos edhe e ka përvetësuar, meqë janë vetë historianët shqiptarë të kohës sonë, të cilët shprehin rezerva dhe nuk kanë gatishmëri ta mbrojnë të vërtetën historike, meqë për një kohë kishin qenë në shërbim të historiografisë serbe.
Po çka ka të përbashkët “miti” për Skënderbeun, përderisa ai i takon historisë dhe është personazhi i saj më realist, i kundruar nga kronikat dhe shkrimet e kohës. Nëse në një rrëfim, apo në një tregim të Barletit gjemë ndonjë të dhënë, që na duket jo reale, apo nëse hasim në një shprehje artistike ku thuhet “se shpata e Skënderbeut çante malet”, kjo nuk na lejon që të kokludojmë se kemi të bëjmë me mite. Fakti se kujtimi për Skënderbeun është ruajtur në traditën e rrëfimeve apo edhe në kodet dokesore, nuk na lejon të përfundojmë se ai qenka mitizuar, përveç kur me pretendime të tilla, dëshirohet të rrënohet morali i kombit.
Nuk është aspak e vërtetë se regjimi komunist në Shqipëri e ka mitizuar këtë hero të kombit. Përkundrazi regjimi komunist i Enver Hoxhës në vitin 1968 organizoi një Simpozium mbarëkombëtar, ku studiues shqiptarë dhe shumë të huaj nga Evropa e bota, hodhën dritë dhe ndriçuan në tërësi jetën dhe veprën e Skënderbeut. Të krisurit dhe të çmendurit mund të “logjikojnë” se pikërisht ky simpozium dhe shumë të tjerë paskan bërë të Skënderbeu të “mitizohet”. Kemi të bëjmë me historinë e mirëfilltë, të shkruar e të dokumentuar me mijëra referenca, me qindra burime, turke, italiane, gjermane, franceze, ruse etj, dhe jo me mite e gënjeshtra.
Në atë Simpozium u lexuan qindra kumtesa, të gjitha kumtesa shkencore, të qindra autorëve madje edhe rusë e turq, italianë e gjermanë, anglezë, austriakë, arbëreshë nga Italia, etj.
Natyrisht se po të mos nxirrej fare në sipërfaqe, Skënderbeu edhe do të harrohej, ashtu sikurse është harruar dhe është injoruar pabesisht dhe tmerrësisht, Halil Patrona nga Hurpishti i rrethit të Manastirit, Kryengritësi i Stambollit në vitin 1730, që është njëri ndër personazhet më të njohura të historisë turke dhe botërore, shumë më i njohur në botë, sesa Skënderbeu. Ky është shembulli me ilustrues se çka ndodh kur memorja kombëtare pëson defekt, sepse defektet e tilla i shkaktojnë bastardët e të gjitha kohërave dhe politikat e qarqeve të caktuara antikombëtare si në të kaluarën ashtu edhe sot.
Për dallim nga Skënderbeu, i cili me ushtarët e tij besnikë u kthye në Krujë, në pronat e babait dhe të njerëzve të gjuhës e të gjakut dhe ngriti flamurin, të cilit iu bashkuan shumica e princërve shqiptarë, Halil Patrona ngriti në këmbë turmat e pakënaqura të Stambollit kundër Sulltanit, i cili jetonte në ar dhe begati, duke kultivuar tulipanë dhe duke ndërtuar shtëpi publike në Stamboll. Kërkesat e Halil Patronës ishin kërkesa njerëzore, universale. Ai kërkonte që të zbuteshin tatimet, të shfuqizoheshin tatimet e përjetshme, “malikanet”, dhe në kohën kur në Stamboll populli vdiste urie, të prisheshin dhe të digjeshin 150 shtëpitë e dëfrimeve, të prostitucionit, të cilat po i ndërtonin inxhinierët francezë, në vendin “Te ujërat e ëmbëla”.
Jetën dhe veprën e Halil Patronës nuk e njohin shqiptarët, sepse ai është përjashtuar nga tekstet e historisë tonë kombëtare, meqë nuk ka kërkuar ta bëjë Shqipërinë. Është e vërtetë se ai ndoshta as ishte kujtuar ta bënte Shqipërinë, por donte drejtësi për të gjithë dhe dënonte amoralitetin, perversitetet dhe marrëzitë. Qëllimi i tij ishte universal, ashtu sikur qëllimi i Nënë Terezës, e cila asnjë ndihmë nuk i dha kombit të vet as fëmijëve të sëmurë shqiptarë, por me përkushtimin e saj rrezatoi mbi tërë njerëzimin, meqë ajo doli nga suazat e ngushta të kombit dhe iu përkushtua fesë e humanizmit. E tillë, për nga dimensioni ishte vepra e Halil Patronës, i cili edhe u vra pabesisht nga Sulltan Mahmudi në nëntor të vitit 1730 së bashku me 12.000 jeniçerë shqiptarë.
Ben Blushi në romanin e tij “Të jetosh në ishull” në mënyrën më bastarde shtrembëron figurën e Halil Patronës, ashtu sikur edhe atë të Skënderbeut dhe Ali Pashë Tepelenës, por madhëron dhe ngrit në qiell figurat mitologjike serbe e greke. Ky është shembulli tipik i një bastardimi të marrë.
Të pretendosh, se vetëm shqiptarët e krishterë e paskan ruajtur kombësinë dhe shqiptarët islamë paskan qenë dhe qenkan mercenarë dhe njerëz pa identitet, kjo nuk është më pak se një urrejtje morbide, të cilën e ka lakmi Beogradi dhe Athina, për të mos thënë se edhe e financojnë po këto dy pole antishqiptare.
Por e vërteta nuk mund të mbyllet “në një ishull” të një bastardi, as ne komente të një të marri, as me sharjet e një pisi, meqë të gjitha figurat më madhore të kombit tonë, me përjashtime të rralla kanë qenë dhe janë shqiptarë të besimit islamë, edhe pse ata kurrë nuk e kanë identifikuar kombin me fenë, por kanë mbajtur një qasje krejtësisht emancipuese në këtë drejtim, me moton “Fe e shqiptarit është shqiptaria”.
Kjo moto i pengon bastardët, ashtu sikur iu pengon Skënderbeu, Halil Patrona, Ali Tepelena, Avdyl Frashëri, Ismail Qemali, Ahmet Zogu, Enver Hoxha e deri te personalitetet e sotme të njohura të kombit shqiptar, si Rexhep Qosja, Adem Demaçi, Ismail Kadare, madje edhe Adem Jashari, të cilin një bastard i tillë, e quan “fshatar kopuk që mori në qafë tërë familjen”.

Tash për tash kemi vetëm disa emra arrogantësh që po bëjnë përpjekje ta përçajnë njësinë kombëtare, historike e kulturore të kombit, si Ben Blushi, Fatos Lubonja, Avdi Baleta, Pirro Misha, Maks Velo, Migjen Kelmendi, Halil Matoshi, Baton Haxhiu, Jusuf Buxhovi e të tjerë, që hiqen pas tyre. Të tillët, në dukje janë pak, por duke parë disponimin e disa qarqeve evropiane, proserbe, në politikat e tyre antishqiptare, duket se politika e moderuar e Evropës, e cila po shpik identitete të reja mbi kurriz të kombit shqiptar, dhe e cila nuk pranon në asnjë mënyrë që shqiptarët të bëhen bashkë me një shtet, sikur kombet e tjera të Ballkanit, atëherë kjo çështje duhet të merret me seriozitet, në radhë të parë nga të gjitha ata, që nuk janë të gatshëm të heqin dorë nga kombi, historia, gjuha dhe kultura e tyre.
Bastardë ka pasur në çdo kohë dhe do të ketë.
Është mirë kur ata vetë identifikohen. Ka rrezik nga ata që veprojnë nën maska dhe të kamufluar si ideologë të politikave të caktuara, të cilët po e drejtojnë kombin e ndarë në pesë shtete dhe po bëjnë përpjekje që kësaj ndarje t’i japin vulë të përjetshme.
Kjo është e rrezikshme.

...Kur më 26 Nëntor 2008 Kosovës i erdhi si rrufeja, ”sulltan-fermani” për ricopëtimin e saj, sipas 6 Pikëshit të Ban Ki Munit, nga mbretëria e botës e quajtur OKB; si kurrë më parë u zgjua diplomacia franceze, e cila e tregoi fytyrën e saj të vërtetë si mike e përbetuar e Serbisë okupatore; e cila ende po pretendon hapur të shtrijë më tej okupimin e saj mbi trojet shqiptare, pavarësisht faktit që për ta bërë këtë i ka ndërruar format dhe mjetet por, kurrsesi edhe qëllimin!

Shkruan: Fadil SHYTI
Suedi, 13 dhjetor 2008

Ministri i Jashtëm francez, Bernard Kushner, deri në fillim vitet ‘90-ta nuk ishte i njohur as për opinionin e brendshëm francez, pa lëre më për opinionin e jashtëm në botë. Bernard Kushnerin e bëri të njohur fatkeqësia e nxënësve të Kosovës, kur okupatori serb në pranverën e vitit 1990, kreu helmim masiv ndaj rinisë shqiptare, kjo rini u helmua me elemente toksike, e cila atyre u shkaktoi dhembje të mëdha, fizike dhe psikike, të vjella, ngërçe e të tjera; atëbotë, Serbia thoshte që: ”këto përplasje, përpëlitje ishin vetëm paraqitje të rrejshme, pra ishin aktrime të stisura; sepse në të vërtetë rinia e Kosovës nuk ishte e helmuar”!...

- Çështja shkoi deri aty sa organizata të brendshme, dhe të jashtme joqeveritare, që i mbrojnë të drejtat e njeriut, kërkuan nga regjimi serb, që të vërtetohet jashtë Kosovës, kjo masakër e xhelatëve serbomëdhenj.

Bernard Kushneri, si mjek që ishte, u caktua të bënte ekspertizën e të sëmurëve; pas analizave mjekësore u vërtetua që: ato ishin vërtetë helmime e jo aktrime. - Ekipi i tij është për t´u admiruar, atëbotë, e tha të vërtetën e hidhur, se ato përpëlitje për jetë o vdekje të rinisë shqiptare, nuk ishin aktrime, por vërtetë ishin helmime”! Që prej asaj kohe, Bernard Kushneri, filloi të hapëronte drejt rrugëve të botës, jo vetëm me mjekësi, por dhe në fushën politike, përtej kufijve të Francës.

Pas Luftës Çlirimtare nga UÇK-ja heroike dhe pas atyre ngjarjeve dramatike të fillim-prapakthimit në politikën shqiptare të Kosovës, ky ish-mjek, që konsiderohej mik i shqiptarëve, u dërgua në Kosovë si Kryeadministrator, pra si dikur në Shqipërinë administrative, e mori rolin e Princ Vidit, për faktin që Ibrahim Rugova atëbotë, kurrsesi nuk pranoi të bashkëpunonte me Qeverinë Përkohshme, anipse kjo qe marrëveshje në Rambuje; të drejtuar nga: ”duart e zgjatura të Serbisë” - siç i quante ai, udhëheqësit e UÇK-së, Thaçin dhe Haradinin.

Bernard Kushneri, si qytetar i ardhur nga një vend me traditë të gjatë okupimi dhe terrori mbi popujt; ku politikën e saj e ka krijuar mbi themele të demokracisë dinake dhe të përgjakur, me një përvojë të gjatë në konfliktet dhe invadimet që njihen në histori: kujtoj këtu kolonizimin e Algjerisë, etj., fillimisht, (përkohësisht), sa për sy e faqe gjykonte drejt; me arsye, por vepronte pa të drejtë dhe pa arsye!

Ai, për të fituar pikë politike shkoi në Drenicë; në Prekazin e jasharëve legjendarë dhe me një zgjuarsi të theksuar diplomati deklaroi: ”nëse do të kishte çmim ”Nobel” për liri, ai çmim do t´i takonte familjes suaj”! Kjo, deklaratë e tij natyrisht që atëbotë i ka entuziasmuar shqiptarët e dalë nga ajo luftë aq e përgjakshme! Por, siç ka shkruar vet Bernard Kushneri në librin e tij të kujtimeve: “Luftëtarët e paqes”, (nga Kosova në Irak), Tiranë, 2004.

- Kur ky, qenka nisur për Kosovë me detyrën e Kryeadministratorit, Presidenti i shtetit të tij, Zhak Shiraku, i paska thënë. ”vepro si të mundesh dhe të dish më mirë, por një gjë mos e harro, mbaje si vath në vesh - serbët i kemi miq”!...

…Dhe, koha e vërtetoi që ndryshe fliste dhe ndryshe vepronte në diplomaci i dërguari i Francës, miku i serbëve: përveç atyre goditjeve në aspektin politik që mori Kosova, gjatë udhëheqjes së tij, tani sërish, përfundimisht i doli boja - them kështu, sepse Ministri i Jashtëm, Bernard Kushneri, me klithje të papërmbajtura, bëri thirrje ultimative, që i ngjante një kërcënimi cinik, kur tha: ”shqiptarë të Kosovës, pranoni me çdo kusht 6 Pikëshin e Ban Ki Munit”! Ai, nuk ngurroi aspak, të ngritë gishtin tregues lart dhe të përkujtonte: “ne, ju kemi ndihmuar, ne ju kemi dhënë aq shumë para, kurse ju nuk na dëgjoni çfarë ju propozojmë”!...

Ju tha kështu, qeveritarëve ”“të padëgjueshëm” Kosovës, të cilët kinse i thanë Jo kësaj katrahure të re diplomatike!

- Jo më kot diplomacia franceze, kohë më parë e kishte ftuar në Paris, Grupin kokëshkretë të Unitetit...

Ato ditë shtypi shkruante:
“Ekipi i Unitetit, të negociatorëve kosovarë u prit në Paris, më 21 tetor 2007 në Ministrinë e Jashtme Franceze. Pas një dreke pune me ekipin shqiptar, në Quai d'Orsay, Ministri i Jashtëm francez Bernard KOUCHNER së bashku me Presidentin kosovar, Fatmir Sejdiu dhanë një konferencë për shtyp.

- Ministri i jashtëm francez u shpreh se “çështja e statusit të Kosovës do të jetë një pjesë e refklektimit të evropianëve në lidhje me marrëveshjen e asocim-stabilizimit mes Serbisë dhe Bashkimit Evropian ”.

- Ai, deklaroi, ndër të tjera, se data e 10 të dhjetorit e pranuar nga të dyja palët, është një datë limit që duhet të respektohet!

- Tha kështu, përkrah Presidentit kosovar, Fatmir Sejdiu, gjatë konferencës për shtyp, më 21 tetor, në Quai d'Orsay.

- Me këto ”sheqerka helmi” në fakt diplomacia franceze po e hapte kanalin drejt vërshimeve politike dimërore të diplomacisë botërore që GU, të jepte dorëzimin atje në Paris, si dikur Esat Pasha me suitën e tij në Konferencën e Paqes më 1919, dhe si në vitin e rëndë, 1999, Ibrahim Rugova & Co, me suitën e tij në Konferencën e Rambujesë. - Prandaj, padyshim që edhe ky takim është dhe një dëshmi e pathyeshme që udhëheqja servile e Kosovës, prej kohësh po vepron prapa krahëve të popullit të vet!

...Dhe komploti për ndarjen e Kosovës po vazhdon – kjo, po shihet hapur, kur po dihet fakti që trupat franceze, në bazë të planit të veprimit; edhe nën drejtimin e EULEX-it, do të stacionohen përkrah trupave rumune përsëri në veri të Kosovës, ashtu siç kanë bërë prej vitit 1999-të. Pra, francezët me rumunë, miqtë më besnikë të serbëve, po duan dhe po lejohen nga EULEX-i përsëri të mbeten në veri të Mitrovicës...

- Është e njohur që historikisht; Franca ishte mbrojtëse e fortë e interesave serbe, që nga viti fatkeq, 1918 kur qeveria e saj e njohu e para në Ballkan mbretërinë Serbo-Kroate-Sllovene ( SKS ). Dhe, me këtë turravrap, politiko-diplomatik, po shkon edhe tani!

- Tani, dhe një rast që politikanët shqiptarë duhet t´i bëjë të ndërgjegjshëm; ja çfarë ka deklaruar Jeremiçi për Kosovën; më dat. 12/12/08:
Ministri i Jashtëm serb, Vuk Jeremiç ka deklaruar se Serbia është gati të heqë dorë nga anëtarësimi në Bashkimin Evropian për Kosovën. “Nëse njohja e pavarësisë së Kosovës bëhet kusht për anëtarësimin, Serbia nuk do të ketë rrugë tjetër veçse t’i thotë jo Bashkimit Evropian”, ka pohuar Jeremiç.

Sipas mediave lokale, shefi i diplomacisë serbe e bëri këtë deklaratë para komisionit për marrëdhëniet me jashtë në Parlamentin serb. Megjithatë, Jeremiç ka shprehur besimin se njohja e pavarësisë së Kosovës nuk do të jetë kusht për integrimin evropian të Serbisë.

“Nëse vendet anëtare të BE nuk janë të detyruara për ta njohur Kosovën, atëherë përse duhet të ketë një kusht të tillë për vendet kandidate”, ka shtuar Jeremiç. Në radhët e Bashkimit Evropian, 5 vende nuk e kanë njohur ende pavarësinë e Kosovës”!...

Nga ky qëndrim i vendosur, por jo i drejtë i Ministrit të Jashtëm serb, konstatoj me indinjatë që deri ku ka vajtur servilizmi dhe prapakthimi historik i politikës shqiptare, e cila kurrë deri tani nuk u tregua kaq e vendosur t´i thotë JO, integrimit evropian, pa u integruar fillimisht, kombi shqiptar, si një trup i vetëm me trojet e veta!

Është koha për ndryshime të mëdha, kjo mund të arrihet vetëm me vendosmëri dhe qëndresë, me punë dhe përpjekje të pandërprera, drejt horizonteve të reja përparimtare të historisë.

Shkruan: Avni KLINAKU
Prishtinë, 8 dhjetor 2008

1 .Ruajtja e paqes dhe e sigurisë në arenën ndërkombëtare

Në skenën moderne politike e juridike ndërkombëtare, në rregullimin e raporteve ndërshtetërore, në drejtim të ruajtjes së paqes e stabilitetit, që nga shekulli XIX e këtej zhvillohet një luftë e pandërprerë, herë e heshtur e herë fare e hapur, në mes të konceptit të ruajtjes së integritetit territorial të shteteve dhe vetëvendosjes së kombeve deri në shkëputje.

Këto dy koncepte shpesh gjenden në pajtueshmëri e shpesh në kolizion te plotë. Ato gjenden në pajtueshmëri vetëm në ato vende ku çështja kombëtare është e zgjidhur plotësisht, ndërsa vazhdon të jetë aktuale dhe në kundërthënie të thellë dhe burim i luftërave e konflikteve në ato vende ku çështja kombëtare mbetet e pazgjidhur.

Në qoftë se popujt janë të interesuar për zbatimin e parimit të vetëvendosjes si rregullatori më efikas në ruajtjen dhe forcimin e paqes në botë, qeveritë e shumicës së shteteve janë të interesuara për ruajtjen e integritetit territorial. Te shtetet që çështjen kombëtare e kanë të zgjidhur plotësisht, parimi i ruajtjes së integritetit territorial është i mjaftueshëm, ndërsa parimi i vetëvendosjes te këto vende është plotësisht i tejkaluar.

Në aktet dhe normat juridike padyshim se ka zënë vend parimi i ruajtjes së integritetit territorial të shteteve ekzistuese, edhe pse ky parim shkelet vazhdimisht dhe nuk respektohet nga ata popuj që akoma nuk e kanë çështjen kombëtare të zgjidhur.

Parimi i ruajtjes së integritetit territorial në formën më të prerë ka zënë vend në Konferencën për Siguri e Bashkëpunim të njohur si Akti Final i Helsinkit – 1975. Ndërsa, në aktet normative të OKB-së, edhe pse përparësi i jepet parimit të ruajtjes së integritetit territorial, edhe parimi i vetëvendosjes, sado që në formë shumë të mjegulluar dhe të paqartë, është i njohur si parim.

Parimi i ruajtjes së integritetit territorial është bërë politikë dominuese e pothuajse e të gjitha institucioneve evropiane. Ndërsa në politikën e jashtme të SHBA-ve, në përputhje me interesin shtetëror amerikan, bashkëjetojnë këto dy parime dhe zbatohen nga rasti në rast, edhe pse termi vetëvendosje në politikën e ShBA-ve vazhdimisht zëvendësohet me terma si “çështje humanitare”, “pengim i gjenocidit e dhunës”, ”mbrojte e të drejtave të njeriut” etj.

Diçka më ndryshe qëndron çështja në politikën e jashtme ruse. Rusia, duke u ballafaquar me probleme të shumta me fqinjët e saj për shkak të çështjeve të mbetura pezull nga shpërbërja e Bashkimit Sovjetik, në përputhje ekskluzive me interesat shtetërore ruse, herë del si mbrojtëse e parimit të vetëvendosjes e herë del në favor të parimit të ruajtjes së integritetit territorial të shteteve.

2. Përplasja e këtyre dy parimeve në Kosovë

Parimi i ruajtjes së integritetit territorial dhe parimi i vetëvendosjes në Kosovë ka kohë që përplasen ndërmjet veti dhe e përjashtojnë njëri-tjetrin. Në periudhën kur Kosova ishte nën sovranitetin e Jugosllavisë dhe të Serbisë, pushteti i atëhershëm serb e jugosllav padyshim ngulnin këmbë në respektimin e parimit të ruajtjes së integritetit territorial ose ruajtjes së tërësisë territoriale të ish-Jugosllavisë. Mirëpo popujt e Jugosllavisë, për të cilët Jugosllavia ishte shndërruar në burg të popujve, ngulën këmbë në shfrytëzimin e së drejtës vetëvendosjes dhe padyshim erdhi deri te shpërbërja e federatës jugosllave, fakt të cilin u deshtë ta pranojnë edhe faktorët relevant ndërkombëtarë, edhe pse ata ishin për ruajtjen e Jugosllavisë, pra në bazë të parimit të ruajtjes së integritetit territorial. Parimi i vetëvendosjes triumfoi mbi parimin e integritetit territorial, edhe pse ky parim nuk u lejua dhe vazhdon të mohohet për popullin shqiptar.

Pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës si Qeveria e Kosovës, ashtu edhe opozita e shoqëria civile ngulin këmbë në parimin e ruajtjes së integritetit territorial të Kosovës. Kjo është e sanksionuar edhe në dokumentet kryesore me të cilat qeveriset Kosova si në Kushtetutë, si në Pakon e Ahtisarit po ashtu edhe në Gjashtëpikëshin e Ban Ki Mun-it.

Në anën tjetër Serbia ende ngulë këmbë në ruajtjen e integritetit territorial të Serbisë dhe sovranitetin e saj mbi Kosovën, edhe pse veprimet e saj konkrete japin shenja të qarta se Serbia është duke punuar në mënyrë intensive për ndarjen e Kosovës në vija etnike.

Pala shqiptare (pozita dhe opozita duke u bazuar në qëndrimin e Grupit të Kontaktit dhe Pakon e Ahtisarit, ndërsa shoqëria civile thjesht duke u bazuar në parimin e ruajtjes së integritetit territorial) ngulë këmbë në tërësinë territoriale të Kosovës dhe ruajtjen e kufijve aktualë dhe kjo më së shumti ka të bëjë me veriun e Kosovës, të cilin aktualisht e qeverisin serbët, ndërsa pala serbe, duke u thirrur në rezolutën 1244 të KS të OKB-së si dhe në dokumente tjera ndërkombëtare të cilat janë në favor të ruajtjes së integritetit territorial të shteteve dhe kundër vetëvendosje së kombeve.

Pra, të dyja palët, si pala shqiptare, si pala serbe, të nisura nga interesa të ndryshëm, këmbëngulin në ruajtjen e kufijve aktualë të Kosovës, të cilët nuk janë të caktuar nga vullneti i popullit por nga diktati dhe qëllimet koloniale të pushtuesit serb dhe të cilët do të vazhdojnë të jenë shkaktarë të tensioneve dhe konflikteve sepse brenda këtyre kufijve kanë mbetur pjesë të popullit serb (veriu i Kosovës) me karakteristika të kombit dhe me mundësi të shfrytëzimit të së drejtës së kombeve për vetëvendosje dhe jashtë këtyre kufijve të Kosovës së sotme kanë mbetur pjesë të popullit shqiptar (Presheva, Bujanoci e Medvegja) me karakteristika të padiskutueshme të kombit dhe me të drejtë e mundësi të shfrytëzimit të së drejtës së kombeve për vetëvendosje.

3. Maqedonia, ruajtja e integritetit territorial dhe vetëvendosja

Në Maqedoni çështja e përplasjes së parimit të ruajtjes së integritetit territorial dhe vetëvendosjes së kombeve është jo më pak e komplikuar dhe është gjithashtu burim i vetëm i tensioneve të vazhdueshme e i konflikteve.

Maqedonia përbëhet nga maqedonasit (mbi 50%) dhe nga shqiptarët (25-40%).

Kontestimi i emrit nga ana e Greqisë, kontestimi i identitetit maqedonas na ana e Bullgarisë si dhe kontestimi i integritetit territorial nga ana e popullit shqiptar e bëjnë Maqedoninë një shtet mjaft të brishtë dhe të paqëndrueshëm.

Aktualisht Maqedonia mbahet në këmbë në bazë të Marrëveshjes së Ohrit të arritur nga maqedonasit dhe shqiptarët (nën diktatin e faktorit ndërkombëtar) pas luftës së vitit 2001. Në këtë marrëveshje spikatë fuqishëm parimi i ruajtjes së integritetit territorial të Maqedonisë dhe shkelja flagrante e parimit të vetëvendosjes së kombeve. Populli shqiptar në këtë marrëveshje trajtohet si pakicë kombëtare ndërsa maqedonasit trajtohen si komb shtetformues. Maqedonasit ngulin këmbë në ruajtjen e integritetit territorial dhe arrijnë ta ruajnë këtë gjendje vetëm falë dëgjueshmërisë apo ndihmës së partive politike shqiptare në Maqedoni, të cilat nuk e artikulojnë as për së afërmi interesin kombëtar të popullit të pushtuar nga Maqedonia.

Përfundimisht

Populli shqiptar në Kosovë, në Preshevë, Bujanoc e Medvegjë e në Maqedoni vazhdon të jetë i privuar nga e drejta e kombeve për vetëvendosje dhe atë në bazë të tri marrëveshjeve të arritura pas tri luftërave: në bazë të Pakos së Ahtisarirt (si derivat i Rambujesë), në bazë të Marrëveshjes së Ohrit dhe në bazë të Marrëveshjes së Konçulit. Prandaj, populli shqiptar në përgjithësi, nuk e ka asnjë arsye të shëndoshë që të jetë në anën e parimit të ruajtjes së integritetit territorial në vendet ku jeton. Populli shqiptar duhet në mënyrë energjike ta shprehë interesin e vet kombëtar përmes së drejtës së kombeve për vetëvendosje deri në shkëputje. Do të vijë koha kur edhe populli shqiptar do ta ketë interes kombëtar ruajtjen e integritetit territorial dhe vetëm atëherë do të jetë në gjendje t’u qaset me sukses integrimeve të mëtutjeshme ndërkombëtare.

(Autori është kryetar i Lëvizjes për Bashkim)

Mr. Sc. Rexhep AHMETI
Trepçë-Prishtinë, më 3-4 dhjetor 2008

Kështu foli dhe kështu falënderoi zemra ime në mbrëmjen e 3 dhjetorit kur përmes valëve të RTK-së dëgjova mendimin dhe veprimin e kthjelltë humanitar që njeriu i madh i kombit amerikan z Uilliam Voker që m´u në kohën dhe momentin e duhur tha: ”NUK DUHET TË PERSEKUTOHET MENDIMI I KUNDËRT”!

Me këtë ide madhështore, Ay i dha një këshillë miqësore dhe shpëtimtare kryeministrit të ri të shtetit të ri të Kosovës, sepse nëse qeveria e tij e ndalon dhe ndëshkon mendimin e kundërt dhe persekuton bartësit e tij, bënë gabimin trashanik lidhur me vlerat tona kombëtare demokratike botërore.

Kanuni shqiptar i Lekë Dukagjinit e ka të ligjësuar e të çimentosur të drejtën e patjetërsueshme për mendim tjetër dhe dëgjim të mençur të tij, si p.sh. Nye i nandët, Familja e kuptueme në vedvedi, neni 20 tekstualisht thotë: “Mbas Kanunit, sundimi shpis i perket ma të vjetrit nën kulm të shpis a se vllaut të parë; po s’ paten ato veti, qi duhen per me krye ket zyre si lypë detyra, atëbotë zgjidhet kuvendisht prej shpijakve njaj, qi të jet ma i mençem, e i urtë e ma kujdestar.

Zot shpije mundet m’u ba edhe nieri i pamartuem. “ (Shih KLD përmbledhur dhe koduar nga Shtjefën Gjeqovi, Botuar nga Enti i Teksteve..Prishtinë1972) Me të drejtën tonë zakonore, pra jo vetëm që lejohet mendimi i kundërt por sanksionohet, pa asnjë hezitim, edhe veprimi sipas tij, pa marrë parasysh moshën, kur ai është i mençur, ma kujdestar dhe kur bartësi ka ato veti që duhen. Edhe pse Kushtetuta e tashme e Kosovës nuk ka mundur të marrë këto vlera aq të thella superdemokratike të Kanunit tonë ajo ka sanksionuar dhe ka shpallur të mbrojtur, me shumë nene, të drejtën për mendim të lirë, qoftë ai i kundërt edhe me qeverinë.

Neni 40 i Kushtetutës së Republikës së Kosovës ka sanksionuar: Liria e shprehjes është e garantuar.

Liria e shprehjes përfshinë të drejtën për të shprehur, për të shpërndarë dhe për të marrë informacione, mendime dhe masazhe të tjera, pa u penguar nga askush.

Ndërsa neni 38.1:Liria e besimit,e ndërgjegjes dhe e fesë është e garantuar.

Neni 24. Askush nuk mund të diskriminohet në bazë të racës, ngjyrës, gjinisë, fesë, mendimeve politike ose të tjera....

Neni 24. Dinjiteti i njeriut është i pacenueshëm dhe bazë e të gjitha të drejtave dhe lirive themelore të njeriut.

Neni 28.1: Askush nuk mund të mbahet në skllavëri ose në pozitë të ngjashme me skllavërinë.

Neni 29.1: Secili i garantohet e drejta e lirisë dhe e sigurisë.

Shumicën e këtyre të drejtave na i garanton Kushtetuta e Republikës së Kosovës nuk është e lejuar në kurrfarë rrethanash, pra as në rrethana të gjendjes së Jashtëzakonshme e cila është dispozituar në nenin 56 - të Kushtetutës dhe e cila, po të zbatohej Kushtetuta e Republikës së Kosovës, siç duhet, ka qenë dashtë të shpallet qysh kur qeveria e Republikës së Kosovës ka qenë e informuar edhe me shkrim për 6 pikat diskriminuese të Ban Ki Moon-it dhe kur ka qenë e informuar se bazë juridike e misionit të EULEX-t në Kosovë do të jetë Rezoluta nr. 1244 e Këshillit të Sigurimit të OKB-së.

Ne që ishim në demonstratën e 2 dhjetorit 2008 në Prishtinë, dualëm për ta mbrojtur sovranitetin e Kosovës dhe për të kërkuar që EULEX-si të mos hyjë në Kosovë me bazë juridike të Rezolutës nr. 1244 të KS , OKB-së.

Aty, në demonstratë u takuam me shumë veteranë të luftës së UÇK-së të cilët, natyrisht se nuk ishin pajtuar me mendimin e z. Xhavit Jashari, (Kryetar i Organizatave të dala nga lufta!) se edhe në situatën në të cilën jemi duhet të besojmë këtij apo atij funksionari.(Epoka e re, 2 dhjetor 2008, f.4.)

Prandaj, EULEX-i për të hyrë në Kosovë dhe për të na ndihmuar duhet të ketë patjetër dokument juridiko-politik të shkruar dhe valid,sepse ne tashmë jemi shtet kushtetues i shpallur, që bota demokratike pret që të funksionojë (sidomos ata që na njohën) këtë dokument.

Edhe ne veteranët domostrues të 2 dhjetorit 2008, mendoj se besojmë te bashkëluftëtari Thaçi, se ai me vetëdije, kurrë nuk do të pranojë që më 9 dhjetor 2008 EULEX-i ta shkelë sovranitetin e Kosovës duke pasur bazë juridike Rezolutën nr. 1244 të KS OKB-së, por misioni i tij do të jetë në bazë të Kushtetutës së Republikës së Kosovës dhe ku “ zot shtëpie” në Kosovë do të jenë institucionet e Kosovës dhe EULEX-i nuk do të jetë neutral, siç proklamoi, po dje Piter Feith.

Vetë nga deklarata e Kryeministrit të vendit.z. Hashim Thaçi, nga fjalia e tij se “ individë të caktuar, të dështuar në politikë dhe të dështuar në sfera të tjera pa ndikim në shoqërinë e Kosovës, kanë pritur që institucionet e Kosovës t’i thonë ‘po’ gjashtëpikëshit”( Infopress, 4 dhjetor 2008 f.3), nënkuptuam se të ngjashmit me këta që i përshkruan zoti kryeministër janë edhe ata që e këshillojnë të merr masa persekutimi ndaj atyre që më 2 dhjetor 2008 e kanë shfaqur demonstrativisht mendimin e vet, pakënaqësitë dhe shqetësimet e veta lidhur me rrezikimin e sovranitetit të Kosovës sot dhe zbarkimin a fillimin e funksionimit të EULEX-it më 9 dhjetor 2008, me bazë juridike të paralajmëruar (Rezoluta famëkeqe nr. 1244 e KS të OKB-së), ndërsa dje, një ditë pas demonstratës, proklamuan se EULEX-si do ta respektojë Kushtetutën e Kosovës.

Këtë dushk për gogla apo, sapun për djathë, nuk e hamë ne ish-luftëtarët e vetëdijshëm të UÇK-së, sepse aq punë e dimë. E dijmë se nuk janë njëjtë si baza juridike, apo Marrëveshja e fshehtë për ta ri-instaluar përsëri 1244-shin në Kosovë, kinse raporti i forcave qenka kështu dhe, deklaratat për opinion (për ta mashtruar atë (opinionin) se EULEX-si paska për ta respektuar Kushtetutën e Republikës së Kosovës.

Një këshillë të pa kërkuar dhe të papaguar ia jap Kryeministrit të vendit, z. Thaçi (por jo vetëm atij):

Mos iu beso (ni) deklaratave të politikanëve dhe diplomatëve të ndryshëm, qofshin ata edhe miqtë a aleatët tanë, por shikoji (ni), dhe bëri të njohura edhe për ne bashkëluftëtarët tuaj dhe publikun e gjerë kombëtar shqiptar, dokumentet bazë, aktet politiko-juridike me të cilat do të hyjë EULEX-i në Kosovë më 9 dhjetor 2008, sepse ene nuk i kemi të njohura konkretisht dhe detalisht z Uilliam Voker.

Qytetarët e republikës së Kosovës nuk kanë se si të pajtohen a të mos pajtohen me një mision për bazën juridike të cilit nuk dinë, nuk janë të informuar me dokumentet bazë.

Pos që do të duhej edhe në bazë të Kushtetutë së Kosovës që qytetarët të jenë të informuar, por do të duhej edhe t´u lihet kohë qytetarëve të studiojnë e ta sheshojnë mirë e mirë dokumentin i cili iu jep të drejtë misioneve dhe organizatave të jashtme të hyjnë në tokën tonë, në truallin tonë stërgjyshor.

Se, a do të hyjë a jo EULEX-i në Kosovë, dhe nëse po, atëherë si do të duhej të hynte ai në Kosovë, për këtë do të duhet të pyetet populli përmes REFERENDUMIT dhe formave të tjera që i ka paraparë neni 2 i Kushtetutës së Republikës së Kosovës. Neni 92.2 obligon qeverinë e Kosovës që ta zbatojë Kushtetutën e Republikës së Kosovës, ndërsa tani kur po ofrohet 9 dhjetori situata dhe shqetësimi i qytetarëve obligon qeverinë dhe institucionet tjera vendosësh ta ruajnë sovranitetin e Kosovës duke zbatuar, në këtë rast nenin 2 të Kushtetutës.

Kosova dhe institucionet e saj nuk duhet të shkojnë dhe shkojmë me atë se a është “po”-ja dhe “jo”-ja e butë apo e fortë, por duhet të mësohemi që në çdo rast e moment ta zbatojmë dokumentin që e kemi bazë, dhe që duhet të betohet para tij çdo burrështetas para se ta merr mbi vete barrën rëndë dhe të shenjtë të kombit.

Këtë mësim duhet ta kishim përvetësuar që moti nga Aleati ynë më i dëshmuar, SHBA-ja dhe përvoja e madhe e kombit të madh amerikan dhe anglez, se si ata i përmbahen dhe se si e zbatojnë Kushtetutën e tyre aq të respektuar nga ata.

Mos të mësohemi t’ i duartrokasim lehtë këtij apo atij misioni pa e parë qartë, në dritën e diellit, bazën e tij juridike dhe pa e vërtetuar sa ajo bazë është a është në shërbim të popullit.

Serbia, nuk i duartrokiti asnjë misioni edhe në tokën e huaj, në Kosovë, pa e parë se a është në në interes të Serbisë (Rezolutës 1244) kurse, ne edhe e lejojmë apo përgatitemi ta lejojmë dikend që të shkelë tokën tonë me një bazë të fshehtë juridike!, jotransparente, (ngase vet fakti se fshihet tregon se është ose krejt e dyshimtë, që mbjellë, na imponon e mund edhe të na sjellë luftë ballkanike, pa dyshim dhe pa dashjen tonë).

Askush, assesi nuk duhet të ketë më iluzionin se po të hyjë qoftë edhe një pjesë e kombit shqiptar në luftë, ajo do të izolohet!

Kombi shqiptar në Ballkan është mbështetur për muri!

Nuk ka se ku të shkojë më. I mbetet, që nëse persekutohet ende kështu siç është duke u persekutuar, atëherë të luftojë për mbijetesë dhe ekzistencë si i TËRI kudo që është, në Ballkan dhe Evropë.

Kushtetuta nuk është stoli apo sënduk që sjellë vota vetëm duke e pasur por është vegël e lirisë me të cilin ruhet pasuria, malli dhe nderi i qytetarëve të një vendi. Ajo nuk ndërtohet si stoli dhe mjet manipulimi por si akt juridiko politik më i lartë për tu zbatuar edhe në raste të rrezikshme për kombin, siç është tani, për ta shpëtuar atë.

Prandaj, as miku ynë z. z Uilliam Voker (e lë më ne vet) nuk u ngazëllye mbrëmë dhe nuk tha se EULEX-i do të ketë suksese dhe do të ketë rezultate apriori (para përvojës a praktikës)
Pasi që Kushtetuta e Republikës së Kosovës më lejon dhe garanton mendimin e lirë dhe të kundërt, me nenin 48 të saj ( liria e krijimtarisë artistike dhe shkencore është e garantua, liria akademike është e garantuar) po i jap edhe disa mendime, lidhur me kontestin mes Kushtetutës së Republikës së Kosovës dhe Rezolutës së cilës iu harroftë emri sa më parë (Rezoluta famëkeqe nr. 1244 e KS të OKB-së).

U them ish-bashkëluftëtarëve të UÇK-së se rendi juridik i një shteti a kombi nuk ndërtohet duke u besuar apo duke mos u besuar ish bashkëluftëtarëve tanë që janë në pushtet, por RENDI FILLESTAR LIGJOR (JURIDIK) ndërtohet dhe mbrohet në varshmëri nga ajo se sa ne të gjithë (pra të gjithë qytetarët e Kosovës) e njohim dhe e zbatojmë në çdo moment dhe në çdo situatë (qoftë ajo edhe më e turbullta dhe më e rrezikshmja) Kushtetutën e Republikës së Kosovës, aty ku nuk është e diktuar, e imponuar apo e kushtëzuar nga interesa të kundërta me ato të qytetarëve të Kosovës.

Nuk mund të jemi për një Evropë jeremiçiano-tadiçiane që planifikon e punon për ta skllavëruar vendin tonë dhe qytetarët e saj!

Nuk mund të jemi kundër një Evrope e cila nuk na pengon, por përkundrazi na ndihmon në realizimin e sovranitetit tonë, që pastaj nëse na pëlqen mund ta ndajmë me të, sipas Kushtetutës sonë.

Ne, po bëjmë përpjekje sizifiane dhe premetheiane që ta ndërtojmë rendin tonë kushtetues ligjor në Kosovë, me gjithë rrënimet dhe sabotimet që pa na ndodhin, prandaj shtetet që na njohën pavarësinë, presim të na ndihmojnë në këtë mision të madh demokratik.

-Vetëm kështu duke mos na penguar ne në Kosovë, por duke na ndihmuar për ta krijuar dhe mbrojtur RENDIN LIGJOR NË KOSOVË, Evropa përparimtare ndërton edhe RENDIN E VET LIGJOR EVROPIAN (prej asaj prapanike nuk presim asgjë) si parakusht që pastaj, së bashku PËRSËRI ta krijojmë RENDIN LIGJOR TË MIRËFILLTË EVROPIAN.

Shembull, se si miku e ndihmon mikun është ai i z. Uilliam Voker për Kosovën dhe popullin e saj. Të njëjtën gjë e presim edhe nga Evropa përparimtare (dhe jo nga Evropa që e përkrah të vjetrën johumane dhe jo dinjitoze).

-Po e përfundoj këtë artikull me një mendim të Volterit:
”Kur të gjithë mendojnë njësoj, kjo do të thotë se askush nuk mendon shumë”!

Shkruan: Fadil SHYTI
Suedi, 29 Nëntor 2008

Më 26 nëntor 2008, çështja shqiptare në mbledhjen e KS të OKB-së, mori edhe një goditje diplomatike, kur bota “demokratike” e përforcoi idenë për vazhdimin e Rezolutës 1244 mbi Kosovën dhe për zbatimin e 6 pikëshit famëkeq, për Kosovën.

-Për Republikën e Serbisë, Rusinë edhe një herë vlejti dhe u aprovua për zbatim, zbatim Rezoluta nr. 1244 e KS të OKB-së, prandaj u zyrtarizua edhe njëherë nga një pjesë e madhe e bashkësisë ndërkombëtare fatkeqësia më e madhe për Kosovën dhe kombin shqiptar në përgjithësi-baza juridike (shumë e padrejtë) e misionit të EULEX-it 2 në Kosovë, dhe nën maskën e mbrojtjes nga kjo Rezolutë, po, bëhet shtrirja e tij në tërë Kosovën.

Mjerisht, as vendet mike të shqiptarëve, duke u bazuar nga interesa të ndryshme strategjike dhe politike, nuk e ngritën zërin fuqishëm për ta stopuar këtë padrejtësi kaq të errët që po u bëhet shqiptarëve!

E ripërsëris se: në selinë e OKB-së, këto ditë, nga Serbia dhe Rusia, bashkë me vendet e tyre mike nëpër botë bënë dhe një diversion i hapur, dhe fort të ashpër ndaj të ashtuquajturës “Republikë e pavarur dhe sovrane” të Kosovës.

-Them kështu, sepse, sikur të ishte Republika e Kosovës e pavarur dhe sovrane –siç po pretendojnë dhe po e mashtrojnë popullin disa udhëheqës mashtrues; hiq, nuk do të kishte nevojë të mblidhej KS dhe të debatonte për Kosovën, për aq sa nuk pati nevojë të mblidhet për ish-republikat tjera jugosllave; Slloveninë, Kroacinë, Maqedoninë, Malin e Zi, Maqedoninë dhe Bosnjën, e copëtuar pamëshirë nga thikat imperialiste serbomadhe e të tjera, kjo republikë dallon nga të tjerat, të cilat vërtetë janë të pavarura dhe sovrane.

Kësaj fillim-tragjedie të përforcim-vazhdimit, të Rezolutës famëkeqe 1244 e çimentuar nga OKB-ja, marrëzisht i ka paraprirë politika verbuese, demagogjike dhe aspak kombëtare e diplomacisë shqiptare që nga Prishtina, Tirana, Shkupi e gjetiu.

Duke filluar nga pranimi i kësaj Rezolute 1244, në Konferencën e Rambujesë, në shkurt të vj. 1999 aty ku shumë qartë thuhet: ”pranohet sovraniteti i Serbisë mbi Kosovën”.

-Natyrisht, si duket tani po i rriten “ferrat” diplomacisë serbo- ruse për ta penguar rritjen e luleve të pavarësisë dhe sovranitetit të Kosovës , të shpallur më 17 shkurt të vj. 2008.

-Madje, kjo nga këto qarqe reaksionare, nuk u bë ad-hoc; por, Serbia, Rusia dhe shtetet tjera mike të tyre si Franca, Greqia, Italia, Rumania e të tjera; janë mobilizuar dhe angazhuar për vite të tëra, duke bërë parapërgatitje që ta stopojnë Republikën e pavarur dhe sovrane të Kosovës, janë parapërgatitur si ta ricopëtojnë atë me mjete “diplomatike” tepër perfide, duke i vendosur fillimisht pyka nën rrotat historike ; -kujtojmë këtu zhvillimet e shpikjeve të ligjeve politike, ekonomike e të tjera enkas për shqiptarët, për t´u përgatitur terrenin ngjarjeve të pasluftës: ndarjen e Mitrovicës, trazirat e marsit 2004, që pastaj të krijohej alibia që ja: në Kosovë po terrorizohen serbët që jetojnë aty etj...

-Erdhën pastaj ato të “famshmet” 8 standardet, kinse, për ta “realizuar” pavarësinë dhe sovranitetin, sërish me pyka e bishta, para e prapa!...

-U parapërgatitën bllokada të reja si ato: decentralizimi, eksterritorialiteti dhe iu vu “kurora e marrëzisë”, nga politika shqiptare, me zhvillimin e negociatave në Vjenë.

Kjo, qe hapi më tragjiko-komik i pasluftës, i politikës shqiptare në defensivë!

Them tragjik, sepse atje u lejua të përsëritet tragjedia e vendimeve që ishin në kundërshtim historik me dëshirën e kombit shqiptar për vetëvendosje; atje u pranua Paketa famëkeqe e Ahtisarit, e cila, la gjurmë gjaku pas!...

Rinia heroike e udhëhequr nga Lëvizja Vetëvendosje, u ngrit kundër kësaj fatkeqësie e hermetizuar në Pako, politika shqiptare heshti, por, nuk heshtën armët e kolonizatorëve rumunë, ata që na i vranë dy të rinj!

Aty, ka filluar rezistenca dhe gjakderdhja e parë e shqiptarëve për ta hequr qafe robërinë e re, nga ajo Pako që ideatori i saj, u shpërblye me çmim për paqe në Osllo, më 15 tetor të këtij viti!!!

Ahtisari, nga bota “demokratike”, mori shpërblim, kurse ne shqiptarët morëm dhe po marrim çdo ditë, dënim!

-Them komike, sepse, delegacioni “kosovar” shkoi atje, pa e dëgjuar zërin e arsyes të Lëvizjes Vetëvendosje, kur doli me sloganin:

Jo negociata, vetëvendosje!

Ky delegacion puthadorësh e servilë, shkoi atje si cjapi tek kasapi, për më keq se: disfatat politike atje i fshihte para popullit dhe i trumbetonte si fitore!!!

Populli ynë thotë një fj. të urtë: “mzdraku, -pra, shigjeta në thes nuk hyn”!

Ato, “hapërime” drejt “pavarësisë dhe sovranitetit” të Kosovës, nën ombrellën e Pakos së Ahtisarit, dhe e kufizuar nga kufijtë e decentralizimit dhe eksterritorialitetit; e pushtuar nga “mbikëqyrësit” alias kolonialistët e huaj ndërkombëtarë, miq dhe armiq të shqiptarëve; tani po iu shihen gjurmët, tani e tutje do të shijohen frytet nga kjo Pako e kësaj historie të zezë!

Pranimi pa rezistencë diplomatike nga pala shqiptare i çdo “çorbe” të ofruar nga të huajt të cilët padyshim dhe pamëdyshje, kurdoherë konsideroheshin aleatë dhe refuzimi i çdo alternative tjetër nga faktorët politikë përparimtarë shqiptarë, e ka sjellë këtë gjendje që në dukje duket pa shtegdalje; po jo, nuk është ashtu; sepse, kombi ynë në shekuj përballë bllokadave të rënda që ia kanë imponuar të huajt, ka ditur dhe ka mundur të gjejë rrugë dhe shtigje të reja, drejt ecjes përpara gjatë historisë.

-Përballë kësaj gjendjeje të rëndë që na ofruan politikanët e dobët dhe aleatët dinakë; ne shqiptarët o sot o kurrë të bashkohemi si një trup i vetëm rreth flamurit të Gjergj Kastriotit, t´i lëmë mënjanë zënkat e brendshme politike dhe ca mosmarrëveshje të dorës së dytë e të tretë..., dhe t´i themi armikut dhe tradhtisë; ”pasi ju nuk po i merrni parasysh “kompromiset”, nuk po i merrni parasysh dëshirat tona për “ t´u bashkuar me Evropën”, tani e tutje ne i kemi ndërruar qëndrimet tona politike; ne, po u themi me vendosmëri ; jo kompromiseve apo më saktë tradhtive që po i bëhen historisë sonë të re; kërkojmë të na lejohet mbajtja e një referendumi në të gjitha trojet shqiptare , me dëshirën për t´i ribashkuar trojet tona etnike, sipas të së drejtës së kombeve për vetëvendosje, për ta realizuar parimin “një komb, një shtet”!

-Për t´u arritur kjo kërkohet sa më parë që parlamenti i Kosovës të mblidhet dhe të hedh poshtë rezolutën 1244, pra, ta konsideroj të pazbatueshme atë në Kosovë; në këtë përpjekje për të dalë nga kjo krizë madhe politike dhe kombëtare ta hedhë poshtë Paketën e Ahtisarit, ta stopojë realizimin e saj me UNMIK-un dhe EULEX-in, 2!

-Deri në zgjedhjet e ardhshme të veprojë një qeveri e unitetit kombëtar e cila do ta realizonte Referendumin dhe të hynte e vendosur drejt realizimit të ëndrrës shekullore të shqiptarëve, për një shtet shqiptar në Ballkan.

-Gjithashtu, sa më parë aq më mirë për ne, edhe Tirana zyrtare të shpallë një referendum për të realizuar ribashkimin kombëtar.

Po këtë hap historik të bëjnë Shkupi dhe Kosova Lindore, po pse jo edhe Ulqini?!

Bota demokratike e gjendur përballë kësaj kërkese dhe vendosmërie gjithëkombëtare shqiptare, me siguri do të detyrohet të pranojë këtë të drejtë legjitime e cila ka mbetur e parealizuar në shekuj për ne shqiptarët!

Tani, është koha të bëhet thyerja e “murit politik” të Koshares, nga shqiptarët në Ballkan!
Nesër, do të jetë vonë!...

-Vetëm duke bërë këtë kthesë të madhe pozitive shqiptarët në Ballkan do ta kenë Shqipërinë e tyre të lirë dhe të përparuar, vetëm atëherë do ta fitojmë luftën kundër fashizmit të vjetër e të ri sllavë, i cili për më tepër se një shekull i ka okupuar trojet tona etnike..

Përpara drejt fitoreve të reja!
Rroftë Shqipëria Natyrale!

... dhe rikthen autoritetin e Beogradit në një varg fushash nevralgjike. Shkurt e shqip: nuk është fjala thjesht për “dypushtetin” në Mitrovicë, që ka ekzistuar edhe në periudhën e Reich-ut të tretë; as për “vijën më veriore të pranisë shqiptare” - “gjegjësisht vijën më jugore të pranisë serbe”, sikurse ka qenë në periudhën e Luftës së Dytë Botërore, sipas statutit të Mitrovicës. Problemi është më i thellë dhe më i ndërlikuar. Nuk është fjala për “Kosovën e vogël” që u duhet serbëve në jug, por për Kosovën në tërësi.

Shkruan: Monika STAFA
Tiranë, 24 nëntor 2008

Ban Ki Moon:“ …procesi të udhëhiqet dhe përkujdeset në pajtim me rezolutën e Këshillit të Sigurimit nr. 1244 (1999)“ (!!!)

Një gjendje e re juridike është krijuar në Kosovë javën e fundme, pas deklarimit të “six point of Ban-Ki Moon proposal” për Kosovën. Nga nervozizmi me të cilin është pritur ky dokument në mjediset politike shqiptare në Kosovë merret vesh lehtësisht se “propozimi prej gjashtë pikash” i Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së shkon në drejtim të përkundërt me përgjigjen e presidentit Bush në Tiranë ndaj pyetjes se kur duhej shpallur pavarësia e Kosovës: “Time is now!”.

Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së mendon ndryshe. Tani nuk është koha për pavarësi, “tani është koha që autoritetet e Kosovës t’i përgjigjen pozitivisht dhe të vlerësojnë si të favorshme propozimin tim, para së gjithash që gjithë procesi të udhëhiqet dhe përkujdeset në pajtim me rezolutën e Këshillit të Sigurimit nr. 1244 (1999)” - “Noë, it is time for the Kosovo authorities to positively and favourably consider these proposals, so that first of all, all the process can be carried out and conducted in accordance ëith Security Council resolution 1244 (1999)”.

Më shqetësuesja është fshehja e gjashtë pikave të Ban’it nga politikanët e nga gazetarët

Më shqetësuesja nga të gjitha është fshehja e kujdesshme e gjashtë pikave të famshme të propozimit të Ban-Ki Moon-it nga politikanët e nga gazetarët. Nervozizëm e panik gjithandej, por pa bërë të njohur vetë dokumentin, cilat janë këto gjashtë pika, të cilat Sekretari i Përgjithshëm i përmendi një për një në konferencën e përmuajshme të shtypit të datës 11 nëntor. Në ligjëratë të drejtë funksionari më i lartë i OKB-së pohon se, pas një këshillimi me të gjithë “interested stakeholders”, u ka propozuar Beogradit dhe Prishtinës të fillojnë bisedimet për një marrëveshje të re kompromisi, që përfshin sipas radhës:

1. policinë;
2. doganat;
3. gjykatat;
4. transportin dhe telekomunikacionin;
5. administratimin e kufijve dhe
6. objektet e kultit fetar.

Për më tepër, vetë Ban-Ki Moon, në të njëjtën deklaratë saktëson pa asnjë ekuivok se “six points” e propozimit të tij janë vlerësuar e pranuar nga autoritetet serbe (“it was agreed by the Serbian government”) dhe shumë shpejt do të mirëkuptohen pasi të jenë kapërcyer “some reservations and opposition by the Pristina government”.

Projekti i Ban’it rrudhos në mënyrë shkatërrimtare Integritetin dhe sovranitetin e Kosovës!

Propozimi prej gjashtë pikash që Ban-Ki Moon u ka bërë palëve jo vetëm që është sekretuar në një mënyrë të habitshme, por, madje, nuk është përmendur as fakti që vetë administrata e OKB-së e pranon: që dy prej pikave të kompromisit, ajo e doganave dhe ajo e policisë, janë “two points that challenge republic of Kosovo constitution”. Në të vërtetë është edhe më keq. Propozimi i Ban-Ki Moon, që nuk është një nismë vetjake e Sekretarit të Përgjithshëm, por një projekt për të cilin është thirrur të diskutojë e të vendosë vetë Këshilli i Sigurimit, “possibly by the end of this week”.

Ky projekt rrudhos në mënyrë shkatërrimtare integritetin dhe sovranitetin edhe deri më tani të kufizuar të Kosovës dhe rikthen autoritetin e Beogradit në një varg fushash nevralgjike. Shkurt e shqip: nuk është fjala thjesht për “dypushtetin” në Mitrovicë, që ka ekzistuar edhe në periudhën e Reich-ut të tretë; as për “vijën më veriore të pranisë shqiptare” - “gjegjësisht vijën më jugore të pranisë serbe”, sikurse ka qenë në periudhën e Luftës së Dytë Botërore, sipas statutit të Mitrovicës. Problemi është më i thellë dhe më i ndërlikuar. Nuk është fjala për “Kosovën e vogël” që u duhet serbëve në jug, por për Kosovën në tërësi.

Propozimi i Ban’it është bërë pas disa këshillimeve me Autoritetet më të larta të Bashkimit Europian!

Fshehja e projektit të propozuar nga Ban-Ki Moon natyrisht që nuk është bërë për të ruajtur autoritetin e Sekretarit të Përgjithshëm. Sepse, sikurse shprehet ai vetë, propozimi është bërë pas disa këshillimeve me autoritetet më të larta të Bashkimit Europian. Fshehja e nismës më të re të rregullimit formal-juridik të statusit të Kosovës, duke ia lënë dyert hapur Serbisë në ato nyje që përbëjnë shtetësinë vetë, ka të bëjë me një vetëdije anakronike të mashtrimit të vetes dhe të popullit, me vetëdijen e ruajtjes së një optimizmi fals, që përditë e më shumë e ngarkon të ardhmen e Kosovës me një kosto të papërballueshme.

Kush ua ka mbyllur gojën protagonistëve të veprimit politik jo vetëm në Kosovë, por dhe në Tiranë, që e kanë reduktuar gjithë përmbajtjen e nismës tek “dypushteti në Mitrovicë”?

Nuk mund të fshihet: thjesht fakti që në brendësinë e tyre peshojnë më shumë interesat e protagonizmit vetjak se interesa të mëdha përbashkuese kombëtare. Pikërisht prej këndej vjen dhe qetësia e propozuesve, kur shprehen tekstualisht se autoritetet e Prishtinës do të veprojnë me ndjeshmëri prakticizmi, realizmi dhe lëvizshmërie (“I hope that the Pristina government ëill understand and react to this ëith a sense of practicability and reality, ëith a sense of flexibility”).

Shqiptarët nxituan të gënjejnë veten menjëherë pasi presidenti amerikan Bush, tha në Tiranë se “koha për pavarësi është tani”

Gjashtë pikat e propozimit të Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së në fakt nuk janë ndonjë e re krejt e papritur për botën shqiptare. Me një dëshirë të pafrenuar shqiptarët nxituan të gënjejnë veten menjëherë pasi presidenti amerikan Bush, tha në Tiranë se “koha për pavarësi është tani”. Televizionet dhe të përditshmet nxituan të shpallin me bujë se fati i Kosovës u garantua. Një vetëdije rajaje u shpërfaq menjëherë si epidemi në gjithë mjedisin shqiptar. Një ngutje si në maratonë kush të pohohet më entuziast se tjetri.

Në të vërtetë, pohimi i presidentit Bush kishte përmbajtjen dhe duhej kuptuar në formën “koha për shpalljen e pavarësisë është tani”. Ai nuk u pyet sa do të zgjaste procesi i njohjes së shtetësisë së Kosovës. Emisarë të diplomacisë amerikane, si ish-ambasadori Holbroucke, pohuan shqip se nuk është e thënë që pavarësia të kuptohet si “barazi në të drejtën ndërkombëtare të shtetësisë”, sepse dhe vende të tjera, si Taivani, kanë njohur zhvillime të shkallës më të lartë, pa qenë anëtarë të OKB-së.

Tani po bëhet gjithnjë e më e qartë se statusi i Kosovës nuk po shkon kah shtetësia, në kuptimin terminologjik të fjalës, por kah europianizimi i saj si një rajon që qeveriset me rendin e bashkësisë dhe nën autoritetin e saj. Më saktë, një rajon (fr. “provence”) europian jashtë sundimit të Beogradit, por jo dhe jashtë kontrollit të pjesshëm të tij.

Ajo që po ndodh sot në Kosovë është një zgjidhje “ad hoc” e autoriteteve ndërkombëtare, me të cilën nuk bie ndesh as projekti i Ban-Ki Moon-it. Nëse të gjitha vendeve të ish-Lindjes, BE u bëri të qartë se rruga e integrimit kalonte përmes kapërcimit të problemeve ndërkombëtare, në rastin e shqiptarëve dhe serbëve zgjidhja u zbatua në invers. Me një fjalë, në fillim pranojmë problemin (Kosovën, ashtu si ajo e quan veten) dhe pastaj palët e vonuara. Deri atëherë as pavarësia dhe as kufiri nuk do të kenë më vlerë.

Kosova në fakt ka marrë deri më tani vetëm “votat e solidaritetit” dhe çdo votë të re duhet ta meritojë…

Mendjelehtësia e veprimtarëve politikë të shqiptarëve në Kosovë e në Tiranë shprehet edhe më qartë në duartrokitjet që provokojnë nga tribunat e konferencave të shtypit sa herë që numri i vendeve që deklarativisht e kanë njohur pavarësinë e Kosovës shtohet nga 50 në 51 ose nga 51 në 52. Rrallëkush nuk trembet për ta prishur qetësinë, për të rrezikuar rishtas status quo-në, për të tronditur ata të paktë që kanë fuqi të tronditen, për të shtruar çështjen tejet të vështirë, që rruga e mundimshme prej pushtetit (qeverisjes) drejt shtetit (barazisë me subjektet e botës së sotme) nuk është një çështje e vulosur me tapi, madje nuk është më as një çështje europiane apo euroatlantike.

Kosova në fakt ka marrë deri më tani vetëm “votat e solidaritetit” dhe çdo votë të re duhet ta meritojë fort, duke dëshmuar para syve të botës se arrin t’i ushtrojë prerogativat e shtetësisë, se di të lundrojë në detet e rrezikshëm të pragmatizmit e të lobingut, se di të zgjedhë partnerë duke neutralizuar argumentet emocionalë kundër saj. Janë të paktë ata që nuk mund të gënjehen lehtë duke shtuar një herë në muaj një votë plus në listën e shteteve që e kanë njohur Kosovën, sepse tanimë është krejt e qartë se peshojnë shumë më tepë “votat në grup”.

1. Mbi 50 vende arabo-islamike, të cilat as e kanë kapërcyer dhe as munden, të paktën tani për tani, ta kapërcejnë antiamerikanizmin e tyre thjesht për dashamirësi ndaj shqiptarëve (duke përjashtuar Turqinë dhe Malajzinë, ndoshta dhe Iranin, që, përmes ambasadorit të vet në Tiranë, ka pohuar se “ne nuk mund të njohim një vend që nuk na e ka kërkuar njohjen”);

2. Më shumë se 30 shtete gjysmë-sovjetike gjysmë-jugosllave që i bashkon në votën kundër lidhja gjenetike me Serbinë;

3. Dhe po ashtu ndoshta afro 50 shtete të tjera, afro dhe latinamerikane, tek të cilat ende është në veprim kulti i simpatisë për ish-Jugosllavinë-lider të vendeve të “botës së të paangazhuarve”, hija e dikurshme e kreut të “botës së tretë” jashtëbllokiste.

Vetëm kur të bëhet pyetja se çfarë na mungon, jo çfarë kemi arritur, mund të bëhet fjalë për dalje nga vetëmashtrimi dhe njerëzia nuk do të bëjnë me faj Ban-Ki Moon-in, por vetëdijen e rajasë të vetë liderve të tyre.

PA DY KRAHINA KRYEGRITËSE VLORËN NË JUG DHE DRENICËN NË VERI, ZOR SE DO TË KISHTE SHQIPËRI!
                                          (Shefikate Sherolli)

Letër përkrahjeje vëllaut të idealeve çlirmtare, Ali Kadriut.

Shkruan: Fadil SHYTI
Suedi, 20 Nëntor 2008

Kur fillova të shkruaj për vëllaun e idealeve tona çlirimtare, Ali Kadriun, fillimisht më erdhën në mendje dy ide:
E para, m´u kujtua që kur po bisedoja në vitin 1992, me vëllaun e tij, Kadri Kadriun, tani dëshmor i kombit; tek ato dy kullat kala, Ay, midis tjerash më tha: "O Fadil vëllai! Aliu është trim, Aliu, i merr armikut gjak në vetull"!

E dyta, m´ u kujtua një motër jona atdhetare, Shefikate Sherolli, e cila dikur ka jetuar në Suedi, kurse tani jeton në Mitrovicë, në pjesën veriore të qytetit, me një rast më kishte thënë: "pa dy krahina kryengritëse shqiptare, Vlorën në jug dhe Drenicën në veri, zor se do të kishte Shqipëri".

Kur po e shiqoja vëllaun tonë të idealeve, në rtv, AL-SAT duke u përfytur me policinë e UNMIK-ut, vëllaun me të cilin dikur e kemi ndarë koromanen e thatë, i kemi përjetuar gëzimet dhe hidhërimet së bashku, natyrisht, se vërtetë u ndjeva së tepërmi i shqetësuar!…

…Dhe, për të marrë forca kombëtare, e ngrita dorën grusht dhe thirra: Qëndresë vëlla!...

Vajza ime Yllka, e habitur nga ky reagim imi, papritur, më pyeti: -çfarë po ngjanë atje në Kosovë, baba?!

-Pse janë barrikaduar ata policë, para shtëpive të Aliut?!
-A janë serbë, ata policë?!
-Atje, po dëgjohen krisma armësh?!
-Aty, dëgjohen disa policë duke folur edhe shqip, or baba?!
Nga shqetësimi im, u revoltua ajo dhe e tërë familja!...

I fola vajzës sime se: Aliun e kam shok, është vëllai i dëshmorit, Kadri Kadriu, vëllai i atij atdhetari të madh, i atij artisti të mrekullueshëm: ishte, piktor dhe poet; por, mbi të gjitha, vëlla i atij burri që shqipen letrare e fliste aq bukur; sa që kur e dëgjoje; mendoje me veten se po ligjëron bilbili nga majat e maleve të Qyqavicës; -them kështu, sepse, vëllezërit Kadriu kanë zbritur në Mitrovicë, andej nga katundi Qirez i Drenicës Kreshnike.

Policët para kullave kala të Aliut , janë barrikaduar ta pengojë Aliun dhe familjen e vëllait të tij Kadriut, të kthehen në vatrat e tyre.
Policët, moj bija ime nuk janë serbë por, janë miqtë e tyre evropianë; francezë, rumunë, grekë e të tjerë, që u ka marrë koka erë, përderisa, i zbatojnë urdhërat e padronëve të tyre duke u bërë vrasës mizorë dhe okupatorë të shtëpive të shqiptarëve, e jo çlirimtarë të shtëpive të atyre që janë autoktonë prej shekujsh në trojet e veta.

Krismat dëgjohen nga kolonët serbë, të cilët provojnë ta frikësojnë Aliun, që të largohet nga shtëpia e tij.

Ndërsa, për policët që po flasin shqip, ata janë shqiptarë moj bijë; ata momentalisht janë në mes dy zjarresh: urdhërave të pushtetit të pa shtet sovran i cili tani po dirigjohet nga të huajt, pra, atyre u mungojnë eprorët, drejtuesit e Kosovës së pavarur dhe sovrane, por, jam i bindur dhe për këtë jam informuar nga njerëz besnikë, që në rast se rrezikohet Aliu në oborrin e tij , do të gjenden trima; nga ata që kanë luftuar në aradhat e UÇK-së, ata nuk do ta shkelin luftën e tyre, pra, do ta mbrojnë vëllaun tonë, deri në pikën e fundit të gjakut, përballë hordhive çetnike.

-Pastaj, po meditoja; sikur qenka shkruar me ngjyrë gjaku nga historia, që për të fituar pavarësinë dhe për ta mbrojtur pavarësinë shqiptare, të parët përballë armiqëve kurdoherë do të dalin vlonjatët dhe drenicakët.

Ah! Sa fjali me peshë tokësore, paske folur; moj motra jonë, Shefikate.

Rrethina e Mitrovicës, që po ndeshet dhe po zien tym e barot nga sulmet serbe, përbëhet nga lagjet, Kroi i Vitakut, Lagje e Boshnjakëve, e të tjera dhe nga katundet Suhodoll, Vinarc, Gushavc, Vidimriq e të tjera katunde të asaj ane, tani, vërtetë kanë të drejtë të jenë krenarë për qëndresën e tyre dhe çështja e tyre u pasqyrua jo vetëm në Kosovën e Shqipërisë, por, edhe botërisht, -më shumë se kurrë, në veçanti nga QËNDRESA e paepur e birit të madh të Drenicës, Ali Kadriut, nga djersa dhe gjaku i tij, i cili me gjoksin e tij prej graniti, ndeshej me falangat e Evropës, të dirigjuara nga Beogradi dhe të bekuara nga aletatët e tyre të hapur e të maskuar, shqipfolës dhe të huaj!

Është në nderin dhe përgjegjësinë e secilit shqiptarë që t´i del zot truallit të vet, sepse, prej aty fillon ATDHEU, këtë provë jetësore po e bënë babai i Korabit (Korab, quhet djali i Aliut ) dhe po e bënë me guxim, xhaxhai i Shpatit,( Shpat, quhet, djali i Kadriut), dhe, këtë jam thellësisht i bindur që këtë qëndresë, nuk po e bënë vetëm për vete, por edhe për ta quar në vend amanetin e vëllait, dëshmor, i cili ato kulla i kishte për zemër, i kishte simbole qëndrese në trojet e tij.

Meriton të theksohet këtu se, matrapazë e tregtarë të huaj për qëllime politike, e të tjera, për t´i shitur ato dy kulla kala ia kanë ofruar Aliut, hiq më pak se një miljon e dyqind mijë euro, mirëpo, ky besnik i trollit shqiptar u është përgjigjur: "kot e keni se edhe po t´mi jepnit edhe dymbëdhjetë miljardë euro, nuk do t´jua japë truallin që ma ka lënë vëllai"! -Pastaj, ka deklaruar me krenari në rtk se: “nuk ka para Serbia për t´i blerë kullat e mija!

Nuk shitet plisi!

Ua përkujtoj lexuesve këtu se: kullat i kanë nga tre plisa, si skulpturë nga çimentoja), prandaj, “Prometheu shqiptar”, ka shtuar; "me gjoks do t´i mbrojë dy kullat”.

-Ndërsa, për tërheqjen e tij me dhunë Ay, ka thënë botërisht: "vetëm kur t´m´i ngulni një gur tek këmbët e një tek koka , do të tërhiqem prej këtyre kullave, unë po e mbrojë votrën time, nuk po merrem me politikë, askujt nuk po i bie në qafë”!....

Kjo, për disa mendjelehtë mund të duket ide jo e qëlluar, por, kështu ngapak e ngadalë-dalë, e pa bujë -po rrudhet atdheu: ja, fjala vjen në Lagjen e Boshnjakëve , janë shitur përafërsisht, 25- 30 shtëpi pra, janë shitur rreth 70% e tokës sonë, aty janë vendosur kolonët serbë me ndihmën e qeverive serbe, këtyre viteve të pasluftës.

-Është për të´u përshëndetur gjithashtu, respekti dhe pritja që iu ka bërë Aliut, dhe përgëzimi për qëndresën nga Klubi, "Afrim Zhitia".

-Është për t´u përshëndetur në veçanti rtv, AL-SAT, i cili e ka qarë terrin informativ të rtk-së, për këtë rast, dhe njëkohësisht i ka dhënë jehonën e merituar vendosmërisë së Aliut.

-Është për t´ u përshëndetur gjithashtu dhe qëndrimi i Lëvizjes Vetëvendosje, rreth zgjidhjes së Mitrovicës dhe të viseve të tjera që së shpejti do të ballafaqohen me thikat e decentralizimit....

O Ali vëllai!

Pas qëndresës tënde, u zgjuan dhe lëvizën shumë politikanë të Kosovës, të cilët deri atë ditë, sikur e kishin harruar se ka një popullatë pa mbrojtje andej urës së Lumbardhit.

-Është për t´u përshëndetur, qëndrimi i drejtë i opozitarëve të Kosovës, si Ahmet Isufi i AAK-së, e të tjerë, të cilët dualën në vendin e ngjarjes.

Është për t´u përshëndetur, në veçanti rtv, AL-SAT, i cili e ka qarë terrin informativ të RTK-së, lidhur me këtë ngjarje.

Është për t´u përshëndetur, zëri i të gjitha mediave televizive dhe media të shkruara që e kanë ngritur zërin e së vërtetës.

Është për t´ u përshëndetur, qëndrimi e djeshëm ( 15 nëntor, 2008), i kryeministrit të Kosovës, Hashim Thaçi, i cili e përgëzoi për QËNDRESËN, vëllaun tonë dhe i premtoi një ndihmë modeste prej 10 mijë euro për rregullimin e dy shtëpive, kulla-kala.

...Dhe, njëkohësisht me këtë rast konsideroj që do të ishte tepër e ngutshme fakti që një ndihmë materiale për aq sa është e nevojshme, për më tepër se kaq; t´i ofrohet edhe familjes së dëshmorit, Kadri Kadriu, i cili në vitet 80-ta, qe i ndjekur nga puna dhe i persekutuar i lënë pa strehë gjatë regjimit serbo-titist.
Është për t´u përshëndetur gjthashtu, edhe premtimi i Thaçit i cili deklaroi që:"të gjitha shtëpitë e uzurpuara ( të cilat janë njëmijë ) , të shqiptarëve nga serbët, do të lirohen".

Mitrovicës, të gjithë kërkohet t´i dalim zot; me të gjitha format dhe mjetet, Mitrovica, është guri i provës për ruajtjen me besnikëri të tërsisë tokësore të Kosovës, kësaj pjese më veriore të Shqipërisë.

Përshëndetje shqiptare me grushtin lart, o vëlla Ali Kadriu!
Ashtu siç na ka përshëndetur kurdoherë vëllai ynë, Kadriu.
Përpara në rrugën e qëndresës shqiptare!

Një dije; nuk je vetëm!
-Edhe djali i heroit të artit dhe shkencës, patriotit të përjetshëm Kadri Kadriut nga diaspora po të përkrah dhe po të ndihmon për t´i ruajtur shtëpitë përmendore, apo kullat shqiptate binjake në trollin e shqiponjave.

Aty, kanë ngrënë bukë shumë shqiptarë atdhetarë, aty kemi këmbyer përvoja dhe kemi bërë plane të shumta, qysh herët për çlirimin e Kosovës dhe ribashkimin me Shqipërinë.

Për ato dy kulla e meriton secili shqiptar të sakrifikohet e jo vetëm Ty!

Ata, që i mbrojnë ato, tani në këtë kohë të ligë, nuk do të mbesin vetëm kurrë por, do t´u shtohen në kolona gjithnjë vargane atdhetarësh të devotshëm sepse, qëndresa dhe bujaria e shqiptarit nuk do të soset, (mbarohet) kurrë!

Aliu, ka kërkuar që të zbatohet Kushtetuta e Kosovës andej Lumbardhit, Ay, dhe shqiptarë të tjerë kanë të drejtë të ndërtojnë shtëpitë e tyre edhe në Albanik e lëre më, të mos u lejohet të rindertojnë shtëpitë e tyre në rrethin e Mitrovicës sonë të bukur.

Me të drejtë dhe me vendosmëri; Aliu, ka deklaruar se: NUK E NJEH FARE UNMIK-un!

Është me rëndësi, të dinë lexuesit, se: UNMIK-u qysh ditën e parë kur punëtorët kanë ardhur tek Aliu, janë spiunuar nga unmikasit, duke iu treguar serbëve se sa veta janë dhe duke mos i penguar për t´i sulmuar ndërtimtarët por, duke i ndihmuar; edhe duke i ndërsyer ata për ta sulmuar Aliun dhe kullat e tij. Meriton të theksohet që: kështu UNMIK-u, ka vepruar prej vitit 1999-të, andej Lumbardhit, (ish-Ibrit).

Ndërsa, fytyrën e vërtetë të aleatëve të Serbisë, ia demaskoi QËNDRESA E vëllaut tonë Aliut.
Jemi me Ty, deri në fitore!

"6 pikëshi" si shfaqje teatrale!

Shkruan: Fatos ALIU
Prishtinë, 18 nëntor 2008

"6 pikëshi", lojë-taktike (truk politik) për ta pranuar e zbatuar Planin e Ahtisarit dhe misionin e ri kolonial EULEX, për t'u dukur si "shpërblim" e si "fitore" në krahasim me "6 pikëshin", për t'u pajtuar: - me rikolonizimin dhe copëtimin etnik të Kosovës,
- me tjetërsimin e trashëgimisë kulturore,
- të kishave dhe manastireve,
- krijimin e shoqërisë multietnike - kosovare si komb i ri, new born, kundër bashkimit të trojeve të Shqipërisë.

Refuzimi "euforik" i "6 pikëshit" ishte vetëm një shfaqje teatrale para opinionit, për të arritur tek "4 pikëshi" i deklaruar nga tandemi Sejdiu&Thaçi për shtrirjen e Eulexit në Kosovë.

"4 pikëshi" i deklaruar nga tandemi Sejdiu&Thaçi

“Nën 1 - Jemi për vendosjen sa më të shpejtë të EULEX-it në tërë territorin e Kosovës sipas mandatit të paraparë me deklaratën e pavarësisë, dokumentin e presidentit Ahtisaari, Kushtetutën e Republikës së Kosovës, ligjet e Kosovës, aksionin e përbashkët të 4 shkurtit të vitit 2008 dhe ftesën bërë EULEX-it nga institucionet e Kosovës, të nënshkruar edhe nga presidenti më 17 shkurt dhe 8 gusht të vitit 2008”.

“Nën 2 - Institucionet e Kosovës refuzojnë dokumentin gjashtëpikësh”.
“Nën 3 - Institucionet e Kosovës do të bashkëpunojnë me EULEX-in për vendosjen në tërë territorin e Kosovës”.

“Nën 4 - Kosova do të bashkëpunojë ngushtë me SHBA-në, BE-në dhe NATO-n”, tha Sejdiu, duke prezantuar pozicionin e Prishtinës zyrtare.

* * *

Gjashtë pikëshi i Kosovës që garanton daljen nga çorrsokaku

Çështja e Kosovës ka ngelur në “çorrsokak”. “6 pikëshi” Serbi-BE-OKB do të duhej të ishte leksioni i fundit për të kuptuar lojën me Kosovën dhe me çështjen shqiptare në Ballkan. Për të mos përsëritur mendimet të cilat i kam paraqitur sa e sa herë në shkrimet e mëhershme (si p.sh. shkrimi i hershëm i datës 09 nëntor 2001: “Kosova në kthetrat e një strategjie fatale”, botuar në gazetën “Rilindja”, ose “Për çfarë pavarësie të Kosovës bëhet fjalë” (dervina.com - të dates 22 janar 2007), mendoj se faktorit ndërkombëtar me këtë rast, do të duhej t’i kundërpërgjigjeshim me “6 pikëshin” e Kosovës:

Për shkak të mos largimit të afatizuar të UNMKI-ut nga Kosova, të bëhet shpallja e e këtij misioni si “persona non grata”, ndërsa si jolegjitime dhe të pavlefshme për Kosovën të gjitha rregulloret dhe vendimet e sjella në kohën e sundimit të tij;

Për shkak të skenareve” prapa shpinës” së Kosovës, dhe Marrëveshjes “6 pikëshe” BE-Serbi, duhet të bëhet pezullimi i Planit të Ahtisarit, anulimi i shtrirjes së EULEX-it në Kosovë, përderisa të mos ketë shtrirje të autoritetit dhe ushtrim të sovranitetit shtetëror në tërë territorin e Kosovës;

Adoptimi i Kushtetutës të Kosovës sipas parimit të vetëvendosjes, respektimit të Kartës së Atlantikut dhe konventave përkatëse ndërkombëtare për vetëvendosje dhe dekolonizim;

Vendosja e sistemit përkatës demokratik autokton, sipas kritereve dhe kodit të ri zgjedhor në Kosovë, në bazë të vullnetit të popullit në debat të hapur gjithpërfshirës të shoqërisë politike e civile në Kosovë;

Themelimi i Qeverisë së Unitetit nga të gjitha subjektet e Kosovës, përgatitja për zgjedhje të reja demokratike parlamentare sipas Kodit Zgjedhor Demokratik të Kosovës sovrane;

Hartimi i Planit Nacional të Zhvillimit të Kosovës dhe krijimi i raporteve të reja të partneritetit demokratik me shtetet veç e veç, si bazë e integrimeve serioze dhe dinjitoze me botën demokratike.

Arsyet:

- Kosova është e rrezikuar në çdo fushë të jetës, dhe nuk mund të funksionojë e dezintegruar me mbikqyrje të misioneve eksperimentale ndërkombëtare;

- Që nga paslufta 1999, Kosova nuk u trajtua si çështje koloniale që duhej çliruar nga mbeturinat e kolonializmit;

– Në Kosovë, që nga 1999, me instalimin e UNMIK-ut e deri më sot, janë shkelur e po shkelen konventat ndërkombëtare, konventat për të drejtat e njeriut, konventat për të drejtat ekonomike e sociale, ndërsa në vend të ligjit të së drejtës, është instaluar sistemi i korrupsionit dhe krimit të organizuar, është lejuar krijimi i klasave të pasura kullake përmes përvetësimit të pronës kombëtare.

- Kosova ka nevojë urgjente për zbatimin e politikave kombëtare, me një strukturë të re dhe të emancipuar politike, dhe për një sistem demokratik autokton.

- Përndryshe, me imponimet e misioneve dhe pazarllëqeve të reja koloniale, kriza do të mund të eskalojë në luftë të re për rivendosjen e kufijve në Ballkanin e trazuar.

Shkruan: Fadil SHYTI
Suedi, 15 tetor 2008

Shqipëria Natyrale, gjatë historisë së lashtë e të re, jo rrallëherë është ballafaquar me komplote të errta të cilat i kanë përgatitur kundër saj qarqet reaksionare ndërkombëtare, por, kurdoherë i ka tejkaluar ato; -pavarësisht nga pasojat, edhe kur në situata të caktuara historike, kur politika shqiptare herë-herë ka rrëshqitur ca, në “akullnajat siberiane”, apo e ka humbur rrugën në mjegullnajat e stepave të politikës evropiane; sërish, vetëtimthi ka ditur dhe ka mundur t´i rimerr forcat dhe hapat drejt ecjes përpara, duke i shpartalluar pamëshirë insinuatat dhe komplotet e huaja reaksionare.

Forcat e organizuara përparimtare, që veprojnë në Kosovë dhe jashtë saj: parti, organizata politike dhe jo politike por, edhe njerëz përparimtarë që veprojnë të pavarur kudo në trojet shqiptare dhe jashtë Shqipërisë, prej kohësh e kanë dhënë alarmin, për rreziqet që po i kërcënohen Kosovës dhe viseve të tjera të Shqipërisë Natyrale; mirëpo, fatkeqësisht që: këto këshilla e vërejtje serioze, këto reagime, protesta dhe demonstrata të drejta, në shumë forma të veprimtarive; politikanët “largpamës” në Prishtinë, Tiranë në Shkup dhe gjetiu..., i kanë injoruar me heshtje; ose për më keq i kanë kundërshtuar me të të gjitha format dhe mjetet e dhunës e të mashtrimeve politike.

Natyrisht, për t´i arritur objektivat “madhore” për t´u integruar në Evropë, jo nga Tirana por, nga Brukseli, ose, jo nga Prishtina, por, nga OKB-ja, “politikanët” servilë, ishin të ndihmuar nga qarqe të huaja reaksionare, të cilat heshturazi nën maskën e aleatëve “demokratë”, po ia hapnin ndërkëmbëzat dhe bllokadat diplomatike kombit shqiptar.

Nën maskat e mbrojtjes së “të drejtave dhe lirive” të njeriut , nën maskat e mbrojtjes së “pakicave jo shqiptare” – (siç i quajnë ata) – e jo si minoritarë, serbët kolonë të ardhur përtej Karpateve dhe të “ mbrojtjes së pakicave të tjera”, sipas idesë për Kosovën “multietnike”;“aleatët” ruso-francezë dhe greko-italianë po i realizonin tepër ngadalë, por, sigurt planet e tyre të një strategjie afatgjate, kundër-shqiptare.

Që prej vitit 1999 e gjerë më tani, Kosova e Shqipërisë, kjo bijë e përgjakur dhe e përflakur e saj, është ballafaquar nga tendenca herë të hapura, herë të maskuara; për bllokimin dhe eliminimin e lehtësishëm të kërkesave të saj; -fillimisht, pasi e çarmatosën forcën e saj mbrojtëse, UÇK-në, duke e kthyer në “forcë” civile, pasi e lanë të zhveshur dhe nga drejtimi i forcës për ruajtjen e kontrollit të brendshëm, -siç është policia, e cila drejtohej nga UNMIK-u, filloi zezona e re, filloi persekutimi dhe vrasjet e shqiptarëve në veri të Mitrovicës dhe gjetiu.

-Por, jo!...
- “Aleatët”, nuk mjaftoheshin me kaq, ata kurdoherë vendosën barriera politike, ekonomike e të tjera, për të na penguar të ecim përpara si komb, dhe për këtë kanë tentuar dhe po tentojnë që klasën politike shqiptare ta mashtrojnë me “sheqerka helmesh” nga forca të përbetuara serbo-ruse dhe greko-francezo- italiane.

Dhe, për këtë qëllim i kanë mbyllur apo i kanë lënë ashtu të shkatërruara kombinatet, uzinat, fabrikat, tokat djerrina etj..., dhe si pasojë e këtyre sabotimeve, industria e lehtë dhe e rëndë e Kosovës, tani gjendet në gjendje tejet të mjeruar.

-Njëri nga politikanët e njohur italianë, Maksimo D´Alema, në një intervistë pati deklaruar hapur:
“menjëherë pas luftës, unë i pata telefonuar Bill Klintonit, me ç´rast ia shpreha mendimin tim që, sa më parë duhet ta kthejmë nga Italia, “kufomën politike”, -siç e quante ai, Ibrahim Rugovën, -sepse, pastaj, me krerët e UÇK-së, e kemi zor të merremi vesh, për raportet tona me Serbinë; dhe për ardhmërinë e Kosovës - siç shprehet ai më tej: -për këtë e mora përkrahjen edhe nga Klintoni; pastaj, ne kemi bërë gjithçka që ishte e mundur që I. Rugova, t´i fitonte zgjedhjet dhe ta udhëhiqte Kosovën”!

Tani, kur para shqiptarëve të Kosovës, po shtrohet çështja e “ zgjidhjes” së Kosovës, sipas orekseve imperialiste, më i zëshmi, më këmbëngulësi, në mbrojtjen e 6 pikave reaksionare; tani, po del sheshit, ish -kryeadministratori, francezi, Bernard Kushner. Bile, ky “mik” i madh yni, nuk harroi të na i përkujtojë dhe ndihmat (euro) që na i paska dhënë Evropa!
Si duket Kushneri dhe misionarë të tjerë evropianë e paskan harruar shpejt kullën kala të jasharëve legjendarë dhe kulla të tjera si ajo; ata, paskan mendjelehtësinë për të kujtuar që ne shqiptarët luftojmë, por, pastaj e shesim me (euro dhe dollarë) lirinë!!!

Jo, ore jo!...
Kjo, as ka ngjarë ndonjëherë në historinë tonë, kjo nuk ngjanë sot, as s´do të ngjajë nesër!
Ju, ore mizantropë të denjë të Molerit, kot e keni, sepse, i keni bërë hesapet pa hanxhiun!...

...Dihet, si rrodhën ngjarjet pastaj; e ritheksoj faktin që burimet e të gjitha fatkeqësive që ngjanë pas luftës mbi popullin tonë të shumëvuajtur, “laramanit” e të gjitha veprimeve kuturu pa plane e strategji afatshkurte as afatgjate; nga politikanët shqiptarë siç janë: mospajtimi i LDK-së, për formimin e një qeverie të re të Kosovës, me Qeverinë e Përkohëshme, pastaj, ballafaqimi me Kornizën Kushtetuese, nga e cila “pollën” ato 8 pikat “famoze” të standardeve para statusit, kompromiset me decentraliuzimin, eksterritorialitetin, negociatat ogurzeza në Vjenë e deri tek këto 6 pikat e zeza të Ban Ki Munit, -gjenezën e kanë tek “aleancat “ politike të “kukullave qeveritare”, që i bënë partitë e dala nga lufta çlirimtare me LDK-në, e Ibrahim Rugovës, që nga Rambujeja; të nxitura nga dinakëritë e diplomacisë evropiane dhe nga “mbyllja e syve” nga diplomacia amerikane -përballë një hendeku të madh për ndarje që po i përgatitej Kosovës dhe viseve të tjera shqiptare.

-Kujtoj këtu, përkrahjen e planit 6 pikësh jo vetëm nga Brukseli por, edhe nga Uashingtoni, me anën e ambasadores amerikane në Prishtinë, Tina Kajdanov.

Pavarsisht, se këto ditë po deklarohen që: “ Kosova, nuk do të ndahet,” “6 pikat e planit nga OKB-ja e të aprovuara nga diplomacia botërore, nuk janë kundër popullit shqiptar”, logjika e drejtë politike, fokusohet dhe vërteton , krejtësisht, ndryshe!

Megjithatë, le të shpresojmë, ndonëse jam tepër skeptik; që kësaj radhe politikanët e Kosovës, ndonëse të papërkrahur nga qeveria e Berishës, dhe jo sa duhet, nga opozita e Tiranës, e harruar edhe nga politika “shqiptare” e Shkupit, e gjetiu..., do të dinë dhe do të jenë të vendosur të qëndrojnë të palëkundur, për t´í hedhur poshtë planet për ndarjen e Kosovës sipas atyre 6 pikave “famoze” të ardhura nga OKB-ja.

Ne, e dimë që, gjellëra të pështira, kundër Kosovës me vise, dinë të përgatisin vetëm “kuzhinierët”, diplomatë, ruso-serbë dhe italiano-francezë pastaj, të shpërndahen në tavolinat “demokratike”, andej nga Brukseli.

Pavarësisht, prej dobësive të mëdha që kanë shoqëruar politikën shqiptare në Kosovë, pavarësisht, prej dëmeve që tani vërtetë është zor të riparohen, pasojat që i ka shkaktuar kjo politikë e verbër e pas-luftës, kombit tonë; konsideroj që është koha që: sot o kurrë, të mobilizohen të gjitha forcat politike dhe ushtarake kudo që veprojnë në trojet etnike shqiptare, të bashkohen si një trup i vetëm për t´i thënë JO, të fuqishme, deri në ditën e RIBASHKIMIT GJITHËKOMBËTAR, planit të zi, 6 pikësh, i cili ka pretendime për ta bërë copa-copa Kosovën dhe për ta rikthyer errësirën mesjetare dhe tej -mesjetare ruso-serbomadhe në trojet shqiptare.

Konsideroj gjithashtu që, në përkrahje të politikës shqiptare në Kosovë për mohimin kategorik të këtij plani ri-pushtues serbo-ruso-evropian, sipas orekseve të vjetra kolonialiste .., të kërkohet që të hidhen poshtë të gjitha përpjekjet për qëndrimin e mëtejshëm të UNMIK-ut, nën maskën e konfigurimit; të bëhen kërkesa dhe pse jo edhe presione me aksione konkrete që të hidhet poshtë edhe Paketa e Ahtisarit, pastaj EULEX-i, të lirohet nga obligimet që, kinse ia paska kombit shqiptar, të na ndihmojë; kurse, në fakt që në fillim ky mekanizëm kolonialist, sivëlla me unmikas-it, ka filluar t´i tregojnë shenjat e para të dominimit dhe të sundimit.

EULEX-i, po përpiqet që duke mbetur mik me Serbinë, Kosovën donë ta sundojë, indirekt!
Shkurt, në Kosovë të drejtojë truri “i mençur” i kokës shoveniste serbe, me ndihmën e gishtit tregues të EULEX-it.
Kosova, nuk është as do të jetë e pavarur dhe sovrane, përderisa, në truallin e saj të larë me gjak, do të qëndrojnë ..., “pashallarët” e burokracive e huaja, të ardhur “me ftesën” tonë, kinse nën maskën e ndihmave “demokratike”!

Sot, është më mirë të ikin, sepse, nesër mund të bëhet vonë!... Kosova, vetëm atëherë kur do ta realizojë të drejtën e VETËVENDOSJES, mund të quhet republikë e pavarur dhe sovrane, kjo më së miri do t´i shërbente paqes dhe stabilitetit në rajon.

Për ta mbrojtur tërësinë territoriale të atmëmëdheut, është koha që rinia heroike dhe i tërë kombi shqiptar të ngritët në demonstrata masive, brenda dhe jashtë atdheut, me këto demonstrata dhe aksione të tjera çlirimtare, përsëri do t´i tregonim botës përparimtare se shqiptarët nuk janë lodhur as mashtruar si komb për mbrojtjen e kufijve të tyre etnikë, nuk janë lodhur as mashtruar si komb për të ecur guximshëm deri në fitore në rrugën e nderit dhe të lirisë.

Përpara Shqipëri Natyrale!
Poshtë planet e errta reaksionare!

Shkruan: Smajl LATIFI
Prishtinë, 13 nëntor 2008

Kosova humb shumë me planin 6-pikësh, Serbia përfiton shumë me zbatimin e tij. Me pranimin e këtij plani Kosova nuk ec përpara. Serbia nga ky plan fiton edhe një mundësi për të ecur një hap përpara drejt Kosovës.

Plani gjashtë pikësh Kosovës dhe institucioneve të saj nuk u jep asgjë në dorë për të shtrirë pushtetin shtetëror mbi këtë pjesë. Pranimi i tij do të thotë se Kosova e ka humbur këtë territor, nuk ka pse të përpiqet të shtrijë autoritetin për ta qeverisur këtë territor, por për më keq, modeli në Veri të Kosovës mund të reflektojë mesazhe të qarta që rrezikojnë të kenë të njëjtin fat edhe pjesë të tjera të territorit të Kosovës.

Mbrëmë përmes RTK-së, ambasadorja e SHBA-ve,Tina Kaidanov, mes tjerash tha, se shtrirja e EULEX-it në Kosovë duhet të merr miratimin e të gjithëve, pra edhe nga Prishtina; misioni EULEX nuk mund të vendoset me forcë, ai duhet të shtrihet me pajtimin e të gjithëve në tërë territorin; misioni EULEX është në interes të popullit të Kosovës; plani 6-pikësh është produkt i negociatave të shumta konstruktive me të gjitha palët, e arsyetime të tjera, vetëm e vetëm që të ndikohet (imponohet) pranimi i këtij plani nga ana e Prishtinës. Ajo kërkoi që të pranohet ky plan dhe pret miratimin e tij nga Prishtina.

Pavarësisht respektit për zonjën ambasadore, ne edhe pas rileximit shumë me vëmendje të këtij plani, nuk arritëm të gjejmë diçka të mirë, diçka të tillë që do ta ofronte shtetin e Kosovës drejt Mitrovicës dhe pjesës tjetër Veriore, ndonjë element që serbët e veriut të gjejnë ose të kenë arsye, të kenë vullnet ose të detyrohen me ligj të nisin rrugën e integrimit dhe afrimit të tyre drejt Prishtinës. Në 6-shtë pikat pamë vetëm mundësinë, që Serbia të vazhdojë lojën e saj të suksesshme me mbështetjen e fuqishme të UNMIK-ut të ‘rikonfiguruar’, por fuqi-plot dhe me bekimin e EULEX-it. Aty nuk pamë diçka në të mirë të qytetarëve tanë të zhvendosur (kurrë nuk mund të kthehen ata). Përkundrazi, aty pamë ndarjen e qartë në vija etnike dhe mundësinë e vazhdimit të pastrimit etnik deri në shqiptarin e fundit. Aty pamë ecjen drejt shkëputjes edhe fizike të kësaj pjese të territorit. A thua vallë kjo është në interes të Kosovës? Me pranimin e këtij plani, Veriu i Kosovës do të vazhdojë të mbetet një tregim i suksesshëm për Serbinë dhe për aktorët që e duan Kosovën me tipare të një shteti shumë jo-funksional, me pavarësi të dyshimtë, pa sovranitet, me rreziqe të riciklimit të dhunës, me pasiguri të lartë.

Për LIB e tëra është e qartë. Prandaj, jemi për forcimin e pavarësisë edhe ashtu të kufizuar dhe të kushtëzuar të Republikës së Kosovës, jemi për sovranitetin e plotë të saj dhe jo për imponimin e kushtëzimeve dhe pengesave të reja që pamundësojnë progresin e mëtejmë të Kosovës drejt realizimit të këtyre të drejtave fundamentale. Jemi për heqjen e kufizimeve të tanishme që po e pengojnë Kosovën në të gjitha fushat, jemi për bashkimin kombëtar dhe jo të pajtohemi me kompromise që janë gangrenë për trupin dhe shëndetin tonë.

Duhet të jetë e qartë edhe për institucionet qendrore të Kosovës, se EULEX-i si mision mbikëqyrës në Kosovë (për të cilin vetë janë pajtuar, kanë kërkuar e po kërkojnë) sipas këtij plani, nuk ka rol të njëjtë në Kosovë. Roli i tij në Veriun e Republikës së Kosovës plotësisht ndryshon. Përpjekjet për shtrirjen e tij na japin shenja të qarta të vazhdimit të kompromiseve të dhimbshme, që imponohen padrejtësisht përsëri si barrë mbi supe mbi popullin dhe territorin e Kosovës në emër të shtyrjes përpara të proceseve.

Në këto rrethana të karakterizuara me kushtëzime të vjetra e të reja, institucionet e Kosovës më mirë do të bënin, sikur të mos e pranojnë planin pavarësisht presioneve të ndryshme që vijnë nga faktorët ndërkombëtarë. Për miratimin i këtij plani nuk mund të gjesh edhe një argument të vetëm, që të besojmë se mund t’i shërbejë popullit të Kosovës. Nëse Serbia duhet të pyetet për shtrirjen e misionit të ri dhe pranohen kushtet e saj, atëherë Kosova dhe pavarësia e saj, jo vetëm që nuk po avancojnë, por kushtëzimet po bëhen gjithnjë e më të rënda.

Shteti i Kosovës ende nuk ka kufij të qartë vetëm me Serbinë, ndërkaq kufijtë me Shqipërinë, Malin e Zi dhe Maqedoninë, janë të trashë dhe shumë të kontrolluar. Vetëm me Serbinë ka kufij administrativ, nuk ka dogana dhe janë të pambrojtur, ndërkaq me Shqipërinë ka kufij shtetërorë dhe dogana të rregulluara bukur mirë. Çka do të thotë kjo?

Po të lexohet me vëmendje ky plan, nuk do koment, se kush rrezikon të humb, Kosova apo Serbia. Asnjë arsye e fortë nuk na mundëson të besojmë, se përfitimi do të jetë për popullin e Kosovës.

Mospajtimi me këtë plan është investim për të ardhmen. Pranimi i tij, është rikthim në të kaluarën.

Lëvizja për Integrim dhe Bashkim rekomandon, se as deri në të premten dhe as pas të premtes, nuk duhet të pajtohet askush me këtë plan. Kjo është në të mirë të Kosovës. Mospajtimi është hap demokratik legjitim dhe përpjekje për të fituar sovranitet dhe pavarësi reale Kosova. Shfrytëzojeni me guximin, këtë të drejtë demokratike. Ta hedhim në koshin e plehrave cilindo plan që rrezikon ta kthen Kosovën në pikën zero.

Te vendosmëria ekziston mundësia dhe rritet shpresa për fitore të reja, por edhe imponimi i respektit ndaj kundërshtarëve të Kosovës, por edhe kalohet një provë e domosdoshme sot, e cila te shumë aleatë do të ndikojë në rritjen e cilësisë dhe shtimin e seriozitetit tonë në partneritetin me ta. Në të kundërtën, nga pavendosmëria jonë, mund të duket përparim dhe sukses tani, por do të jemi të dështuar që sot para interesave të popullit tonë, por edhe lehtësisht të braktisur nga faktorët demokratik ndërkombëtarë në të ardhmen.

RTK-ja në shërbim të kolaboracionistëve pro-fashistë!


Shkruan: Xhemil ZEQIRI
Kopenhagë, 12 nëntor 2008

Kësaj radhe reagimi im ka të bëjë lidhur me një intervistë që ia dha RTK-së, Uran Butka.
Uran Butka, është i biri i Safet Butkës, i cili luftoi përkrah nazi-fashistëve, derisa u vra, në shërbime të huaja armike.
Uran Butka, intervistën ia dha gazetarit ”gjentelmen”, Smajl Smaka, në datën 10. 11. 2008, Prishtinë.
Në atë intervistë, ”rishkruesi” i historisë sipas qejfeve të tij dhe politikës ditore, na njoftoi se, e paska përuruar një libër, kinse e paska analizuar ”drejt” Mbledhjen e Mukjes në cilësinë e një ”historiani”.
Reagimi im, rreptë i drejtohet RTK-së, për faktin se në këtë studio, kinse për “art dhe kulturë”, po ftohen mbi 90%, ish-udbash, ish-LKJ-istë, ballistë e zogistë, për të vetmin qëllim që: të dezinformohet si mos më keq, populli ynë i shumëvuajtur shqiptar.
Populli ynë, padyshim e din fort mirë se: dezinformimet, trillimet, shpifjet dhe cenzurimet nuk po kanë të ndalë, në këtë shtëpi informative.
Retorikën e poshtër e të pakursyer nga fjalët e ulëta që nuk e meriton ky popull t´i dëgjojë; më së miri e ka përshkruar dhe analizuar saktë veprimtari atdhetar, analisti dhe eksperti i retorikës, Mr. Gëzim Mekuli, i cili në web-faqen www.mekuli.com, midis tjerash konstaton se: “RTK-ja, i shërben shpëlarjes së trurit të shqiptarëve, pastaj përfundon me lutjen, o zot ruana nga dezinformatat e RTK-së”!

Unë, prej vitesh, jetoj në Kopenhagë, pas punës së gjatë dhe të mundimshme, memzi pres të shkojë në banesë dhe t´i ndjekë zhvillimet e ngjarjeve në atdhe dhe të shikoj ndonjë program shkencor, kulturor, ekonomik apo politik, me një fjalë jam shikues i rregullt i RTK-së.

Është e habitshme që RTK-ja, e paska ftuar Uran Butkën të evokoi kujtime për babain e vet, Safetin me ç´rast nuk i kurseu lëvdatat, -mbase, për të kjo e natyrshme; por është tepër e habitshme si ky “mendjendritur” e paska harruar axhën e tij anti-fashist, pra, nuk e tha asnjë fjalë për atdhetarin antifashistin, Muharrem Butkën, për të cilin i madhi Enver Hoxha kishte konsiderata të larta. Ay, gjatë vizitës në familjen e Butkajve do ta përkëdhelte Uranin e ri dhe do t´ i uronte me gojë dhe, urimin do ta firmoste me shkrim: “që të bëhet trim si mixha i tij, Muharrem Butka e jo si krimineli, Safet Butka”!

...Dhe, atë letër do ta ruante gjatë, “trimi”, Uran Butka.

Irriton fakti që kur gazetari, Smaka e pyeti; se ç´mendon për rolin e Haki Stërmillit; U.B. iu përgjigj negativisht se: “ai, për fat të keq e përqafoi një politikë anti-kombëtare, pra, antifashiste”! Haki Stërmilli, paska përqafuar politikë anti-kombëtare sepse paska luftuar me armë në dorë kundër fashizmit, kurse, Safet Butka, babai i Uranit, Muharrem Bajraktari dhe vëllezërit Kryeziu, të cilët i vajtonte “qyqja” neo-fashiste, kinse, paskan përqafuar politikë atdhetare!!! Po “harron” apo nuk e ditka, pinjolli i Safet Butkës, i cili u vra nën uniformën fashiste se: Muharem Bajraktari dhe Kryezinjt, ishin kokë e këmbë të shitur tek krajlët serbë, -se, ishte pikërisht Ceno Beg Kryeziu ai xhelat i cili në bashkëpunim me Muharrem Bajraktarin e organizuan dhe e realizuan vrasjen e atdhearit me famë kombëtare; Bajaram Curri.

Ndërsa, për Ballin dhe veglat qorre të nazi-fashizmit, me në krye Mit´hat Frashërin, sipas Uran Butkës, ishte akt patriotik i kryeballistit Mit´hat Frashëri që urdhroi që pushtuesin e Shqipërisë Perandorin, Viktor Emanueli III–të, më 21 maj 1939 ta stoliste me Kurorën e Skenderbeut duke e shpallur mbret të Shqipërisë!!!

Pa harruar t´ia përkujtoj “historianit” që po me këtë kurorë e stolisi edhe, Gjergj Fishta, i cili nuk hezitoi t´i këndonte edhe hymne...

Urani i Safet Butkës, vajton pse pas luftës nuk u instalua në Shqipëri sistemi shumëpartiak, pra, të lejoheshin të merrnin pjesë në zgjedhje edhe ato parti që kishin kolabouar me fashistët!!!

Jo mor zotëri!
Kjo logjikë nuk shkon!

Sepse, që nga Mbledhja e Mukjes (të cilën ju e ngritni aq lart, Balli Kombëtar, Iegaliteti dhe parti të tjera “opozitë” e PKSH-re, nuk iu bashkuan kryengritjes popullore, por, i goditën partizantët prapa shpine; si paskan menduar të parët tuaj: të bien në gjunjë të armikut, t´i godasin prapa krahëve partizantët dhe pasaj të ulen këmbëkryq në parlamentin shqiptar i dalë nga gryka e pushkës!!!

Mbledhja e Mukjes alibi e kotë!...

-Për këtë Mbledhje, fjalën e vet e ka thënë dhe më tej do ta thotë historia, por, devijimi nga rruga i çlirimtarëve të rinj tani, pra, aleancat për “pushtet”, madje edhe pa shtet, me pacifistët e kolaboracionistët titistë, më së miri tregojnë sot, se në çfarë gjendje po kalon sot Shqipëria Natyrale.

E, këtë nuk e lejoi kurrë i madhi Enver Hoxha, mbase dhe për këtë, ne shqiptarët patëm fat, sepse, u ruajt ajo gjysmë Shqipëri, pa u bërë repulblikë e shtatë e Jugosllavisë.

Lexuesve, këtu po ua japë vetëm një fakt: oficeri i Shërbimit të fshehtë anglez, Reginald Hibbert, në librin e tij “Fitorja e hidhur - Lufta nacional Çlirimtare e Shqipërisë” (në kujtimet e tij) gjatë luftës së dytë botërore shkruan se: “ne, ishim të interesuar ta ndihmonim luftën në Shqipëri; ne, e dinim se atje ekzistonin forcat komuniste dhe nacionaliste- siç i quan ai; të dy palëve u jepnim armë, ushqime etj, ballistët e të tjerë nacionalistë; i merrnin armët por nuk luftonin me fashistët, ndërsa, partizanët e udhëhequr prej komunsitëve, të Enver Hoxhës, luftonin flakë për flakë”.

-Ballistët nuk luftonin sepse, ishte bërë midis tyre dhe qeverisë fashiste italiane, një marrëveshje, që ata të mos i goditnin forcat fashiste.

-Pastaj, shton: -“ ne, e dinim se kjo do të na kushtonte në të ardhmen për vendosjen e sistemit në Shqipëri, por, ne duhej të ishim aleatë me ata që e bënin luftën anti-fashiste”.

Po, plaku djathtist, Sabri Godo, çfarë hyri në këtë mes gjatë atij emisoni?! Harrron z. Smakaj se është Sabri Godo ai që e zgjodhi pasardhësin e tij, Fatmir Mediun, i cili pa kurrfarë logjike shkoi, kinse për t´u bërë më papë se papa; para ca kohësh shkoi dhe bëri homazhe tek ish- ushtarët e fashizmit të rënë në Shqipëri! Pas asaj broçkulle politike, ngjau hataja:...nuk kaloi as viti dhe ky “demo (n ) krat) i kulluar tani po përballet me gjyqet e zvarritura “berishiste”, për tragjedinë e Gërdecit.

Nga ky emision fund e krye u dëgjua zëri i reaksionit, u pa qartë që: qe përgaditur enkas të mohohet lufta çlirimtare, të mohohen vlerat e larta kombëtare dhe historike të kombit shqiptar.

Emisione të tilla asnjëherë nuk do t´i duheshin popullit shqiptar kudo që jeton në trojet e veta etnike, sepse, jeta politike aktuale është shumë e vështirë, por, ustallarët e RTK-së, bëjnë “lukse” të tilla përçarëse brendakombëtare, ata mendojnë se tani është koha më e përshtatshme sipas kutit të tyre “vepro në mjegulla” që të rahabilitojnë edhe veten duke trilluar me të tilla emisone...

Natyrisht, qëllimi i tyre është ta ç´orientojnë kombin tonë nga rruga e drejtë e lirisë.

Është tepër trishtuese fakti që sot, organizohen përurime të librave të tillë ku ngriten pa asnjë meritë pro-fashistët, dhe mohohen ngjarjet historike anti-fashiste në kohën kur Europa demokratike, i mohon pro-fashistët dhe i nderon anti-fashistët.

Për ne shqiptarët ishte fat i madh historik që PKSH-re, na bashkoi me aleancën anti-fashiste botërore, përndryshe, sot e mot do të ishim të humbur dhe të turpëruar para botës së vërtetë liridashëse.

Ndërsa, sa u përket shpifjeve balliste, tepër të pakuptimta dhe bajate, sipas stilit politik, titist kinse “serbët e udhëhoqën luftën dhe ndërtimin e socializmit në Shqipëri” tani, nuk ao zhurma, nuk i beson njeri me mend në kokë; mbase, shkojnë këto vajtime vetëm tek ithtarët besnikë të verbuar të Ibrahim Rugovës dhe Sali Berishës, kur krerëve të tyre si po shihet çdo ditë po u dalin sheshit gjurmët e mishëruara me politikën serbe.

Shqiptarët, sot kudo që jetojnë e dinë fort mirë që: në kohën e Enver Hoxhës, shqiptarët ishin krenarë, jetonin të lirë dhe me nderë në trojet e tyre, ata nuk i frikësoheshin kurrë askujt që të deklarohen se janë shqiptarë!

Ndërsa, tani po shihet qartë ku e solli “politika” alla Salo-Rugova, Shqipërinë Natyrale dhe shqiptarët.

Enver Hoxha, dikur vizitonte qytete e katunde shqiptare, për festa e gëzime, kurse, tani Saloja, po i viziton vetëm për votime apo për më keq, për fatkeqësi e tragjedi të paparashikuara, që po u ngjajnë njerëzve të pafajshëm!...

Ndërsa, Kosovën e ka mbërthyer kolonializmi dhe politika e nënshtrimit sipas amaneteve dhe aleancave politike partiake me LDK-n, e I. Rugovës, shqiptarët s´janë të lirë as të jetojnë në shtëpitë e tyre në veri të Kosovës, “së lirë e sovrane”!

Dikur na torturonte policia e Serbisë, tani po na torturon policia e Evropës, me firmën kolonialiste, “UNMIK”.

Ne jemi i vetmi komb, që heronjtë i përbaltim...!

Ne jemi e vetmja pjesë e kombit që nuk ka ushtri dhe që djalërinë tonë e lëmë, që përdorimin e armës ta mësojë në mënyrë të egër, ku në gjithë botën, madje edhe në luftën tonë çlirimtare pati edhe vasha në uniformë dhe përdoruese të shkëlqyera të armëve!

Shkruan: Afrim MORINA
Prishtinë, 30 tetor 2008

Ndoshta kjo temë ka qenë dashtë të trajtohet në fund të vitit, por ja që mrekullitë shqiptare janë të shumta, e besojë se do të ketë edhe më tepër, prandaj e pash të rrugës që disa nga ato t’i trajtojë, për të parapërgatit terrenin që dikush të ngritë zërin që ne të konkurrojmë për libër Ginisi dhe çmim Nobel! Se duke i parë të gjitha këto me syrin kritikë, kam droje se përgatitët furtunë për ne mrekullibërësit!

Ja disa nga mrekullitë e shumta që jam përpjekur ti nxjerri në pah.

Ne jemi i vetmi komb që nga balta krijojmë heronj dhe heronjtë i përbaltim! Madje shkuam aq larg sa ngritëm përmendore për tradhtarë e vasal, madje edhe u puthim dorën në shenjë respekti për vrasje të patriotëve me përmasa kombëtare, e me përmasa evropiane si intelektual dhe për dhënie territore për të ardhur në pushtet!

Ne jemi i vetmi komb dorëshlirë që pa përtesë japim territore, ndërsa të tjerët i bien gurit e drurit për të pushtuar toka tona!

Ne jemi i vetmi komb që kemi pasur një parti politike në pluralizëm me më shumë anëtarë, se shumë popuj, shumë fish me më tepër banorë!

Ne jemi i vetmi komb që bëjmë lufta çlirimtare dhe mohojmë ato, për të përmbushur dëshirën e armikut, që ti hiqet nga biografia si popull pushtues, vrastar, dhunues e piroman!

Ne jemi i vetmi komb që kurrë nuk ia huqim në votime për interesa të huaja dhe nuk ka nevojë të bëhen përsëritjet në asnjë vend votim, në njërën anë, e në anën tjetër po për të njëjtin qëllim përdorim edhe kallashët për të ardhur në pushtet!

Ne jemi i vetmi komb që tolerojmë të sorollaten dhe të shesin mend edhe në institucione shtetërore udbashët e kosistët, madje edhe u japin vendin e nderit për bëmat e tyre “kombëtare”!

Jemi i vetmi komb që nuk gajlohet për ruajtjen e territoreve, sepse ato na i ruajnë armiqtë tanë, se e dinë se deri ku duhet të shkohet në këtë kohë dhe të përgatitin elaborate për kohërat që do të vijnë!

Ne jemi i vetmi komb që kërkon ndarje kombëtare e bashkë jetesë me armiqtë, duke shkelur mbi gjakun e dëshmorëve, mbi betimin për luftë çlirimtare, pra jemi ata që nëpërkëmbim besën që luajti një rrol shumë me peshë në histori!

Ne jemi i vetmi komb që secilit që i teket për të luajtur me simbole e data me peshë kombëtare, i themi shumë mirë po bënë, kjo është mençuria që ne nuk e kemi ditur, sepse nuk pranojmë edhe data çlirimi e pavarësimi nga armiqtë tanë!

Ne jemi i vetmi komb që ndan gjuhën në dysh, ndan dëshmorët në dysh dhe nostalgjia për titizmin e papadopulloset nuk na hiqet ende, sepse vetëm kështu mund të mbushim xhepat me para!

Ne jemi i vetmi komb që fjalorin e kemi të mbushur me korrupsion e hajni, por nuk ndërmarrim asnjë veprim, sepse vetë ata të cilët nuk e heqin nga goja këtë, janë të parët që duhet të ulën në bankën e të akuzuarit!

Ne jemi i vetmi komb që pranojmë të shahemi në parlamente me fjalor rrugësh dhe nuk ndërmarrim veprime mençuruake për të shpëtuar nga ky fjalor rrugaçësh!

Ne jemi e vetmja pjesë kombi që nuk kemi bankë kombëtare e monedhë dhe kemi guvernator, i cili krekoset për stabilitet financiar, sa ia kalojmë edhe shteteve më të zhvilluar të botës për qëndrueshmëri valutore!

Ne jemi e vetmja pjesë e kombit që nuk pranojmë se ka krizë ekonomike, kur dihet se në gjashtë mujofshin e parë kemi inflacion prej 25%, ndërsa vetëm në muajin e shtatë kemi 13%, duke mos llogaritur këtë krizë financiare të sotme!

Ne jemi e vetmja pjesë e kombit që mielli përcakton koston e jetës, ndërsa ne vendet tjera këtë e përcaktojnë karburante! Ne jemi e vetmja pjesë e kombit që ende nuk kemi përllogaritur koston e jetës, për të ditur ku jemi!

Ne jemi e vetmja pjesë e një kombi, që në mungesë regjistrimi popullsie, caktojmë shkallën e papunësisë, varfërinë e skajshme, varfërinë dhe përcaktojmë të ardhurat për kokë banori!

Ne jemi e vetmja pjesë e kombit që nuk kemi sigurim social, sigurim pensionalë dhe sëmundjet e pleqërinë ia kemi lënë fatit!

Ne jemi e vetmja pjesë e një kombi që na i marrin deputetët në burg për krime të luftës, e prijatarët heshtin për hesap të vetin, ndërsa bartësit e krimeve krijojnë karrierë politike dhe mohojnë se ka pasur luftë dhe në vend të saj, në pajtim me ne, kanë gjetur termin konflikt!

Ne jemi i vetmi komb që rehabilitojmë, madje edhe mbrojmë, furnizuesit me karburante dhe armë të armiqve tanë, me të cilat u mundësua edhe jetëgjatësia e luftës për të vrarë, dhunuar e djegur!

Ne jemi i vetmi komb që mbrojmë bashkërrugtarët dhe udhërrëfyesit e arkanëve nëpër territoret tona!

Ne jemi i vetmi komb që më shumë na pëlqen të këndojmë “od Trigllava...” se sa “prej lufte ai që largohet...”!

Ne jemi i vetmi komb që pranojmë se historia fillon me një personalitet dhe nuk ka pasur e nuk ka vazhdimësi!

Ne jemi i vetmi komb që akademikët i ka politizuar dhe i nxjerrë si deputet lokal dhe i largon nga puna profesionale, duke u premtuar paga të majme në karrierë politike dhe jo në atë akademike!

Ne jemi i vetmi komb që akademitë i ka dekor e jo për punë dhe punët akademike i kryejnë klanet politike, sepse ashtu sugjerojnë “misërt” tanë!

Ne jemi i vetmi komb që shkel kushtetutën dhe për mbrojtje të drejtës tonë në Gjykatën e Drejtësisë marrim avokatë nga jashtë, duke përjashtuar faktografin historike, të cilën mund ta prezantonte dhe mbronte me sukses Presidenti Topi!

Ne jemi i vetmi komb që më shumë kemi mbytur në Adriatik e Jonë dhe vrarë në luftën qytetare në emër të demokracisë, se sa në luftë çlirimtare!

Ne jemi i vetmi komb që lejomë hapjen e varreve në tokën tonë, për të përcaktuar se i kujt është ky vend dhe të akuzohemi për krime gjenocidiale!

Ne jemi i vetmi komb që nuk hulumtojmë pasurin e “baballarëve” të kombit, sepse nga ajo pasuri po bëhet shpëlarja e parasë dhe biznese të pista!

Ne jemi e vetmja pjesë e kombit që nuk ka ushtri dhe që djalërinë tonë e lëmë, që përdorimin e armës ta mësojë në mënyrë të egër, ku në gjithë botën, madje edhe në luftën tonë çlirimtare pati edhe vasha në uniformë dhe përdoruese të shkëlqyera të armëve!

Ka edhe shumë mrekullia tjera, që ia kalojmë edhe shteteve më të forta ekonomikisht e ushtarakisht, por edhe atyre që ende jetojnë në kolibe e strehimore nëpër thepat e bjeshkëve!

Jemi para një krize të madhe kombëtare për shkak të arrogancës për të mbrojtur pushtetin, në njërën anë dhe nga ana tjetër për “urtësinë” që tregohet në ndarjen e tokës tonë të gjakosur në çdo pëllëmbë, prandaj duhet ti vëmë gishtin kokës për të mos pasur dimër në jetë në këtë dimër të natyrshëm!

Godiste pa mëshirë shovinistët jugosllavë dhe shërbëtorët e tyre

Nga Hydajet HYSENI
Prishtinë, tetor 2008

- Fjalimi në akademinë politike “Enver Hoxha për Kosovën”, të mbajtur në Prishtinë, më 10 tetor 2008 -

Sot na ka bashkuar Enver Hoxha. Na ka bashkuar e vërteta për veprën e Enver Hoxhës për Kosovën.

Nderimin dhe falënderimin për Enver Hoxhën, Kosova dhe brezat e saj atdhetarë e kanë manifestuar edhe atëherë kur kjo ishte e ndaluar. E kanë manifestuar në dolli dasmash e festash, në mbledhjet e fshehta, në auditorë, salla teatri e halla sportive, madje edhe në stadiumin e Beogradit, madje edhe në kazerma të Armatës Jugosllave e nëpër kazamatet e shumta shoviniste. Më e pakta që mund të bëjmë sot është të themi hapur e pa ekuivokë të vërtetën.

Ky përvjetor jubilar, për dallim nga përvjetorët e tjerë, e gjen Kosovën në liri, tashmë shtet i pavarur dhe i njohur ndërkombëtarisht.

E vërteta dhe hapësira për të vërtetën është shprehje veçanërisht domethënëse e simbolike e lirisë dhe e demokracisë së vërtetë, është një dëshmi dhe masë e saj.

Për lirinë e fituar ne zakonisht falënderojmë gjithë ata që na kanë ndihmuar aq shumë, Amerikën, vendet e Evropës dhe vendet e tjera mike, liderët Bush e Klinton, Bler, Shirak, Shreder, Demirel, Mesiç, Kuqan e të tjerë. I falënderojmë ata me të drejtë, por ndodh shpesh që pa të drejtë të harrohet kontributi i pazëvendësueshëm i Shqipërisë dhe prijësve të saj të mëdhenj, atyre të sotëm dhe atyre të djeshëm, atyre të gjallë dhe atyre të pavdekshëm. Midis tyre padyshim një vend të veçantë zë Enver Hoxha.

Vepra e Enver Hoxhës për Kosovën dhe çështjen e pazgjidhur shqiptare qoftë si opus krijues qoftë si angazhim konkret, qoftë për nga sasia e qoftë për nga cilësia, qoftë për nga gjerësia, qoftë për nga thellësia e qoftë për nga largpamësia, është e jashtëzakonshme dhe objektivisht e paarritshme nga cilido nga emrat e respektuar të bashkëkohanikëve të tij, madje edhe nga disa të tillë bashkë.

Gjysmëshekulli - luftë për kauzën kombëtare

Enver Hoxha është nga atdhetarët dhe revolucionarët e rrallë që mbeten të tillë gjatë gjithë jetës së tyre. Që nga betimi i tij para trupit të patriotit Bajo Topulli, nga koha e luftës çlirimtare, kur programin e “Shqipëria ç’ka qenë ç’është dhe ç’do të bëhet” e mbante gjithmonë me vete e deri në çastet e fundit të jetës, kauza kombëtare dhe ëndrra e bashkimit për Enver Hoxhën, ishin kredo jetësore, çështje mbi të gjitha çështjet dhe siç shkruante “çështje gjithmonë në rend dite...”.

LDB e gjeti kombin shqiptar dhe veçanërisht viset e pushtuara shqiptare në një kontekst të rrezikshëm historik e gjeostrategjik. Nga një anë nazifashizmi që pushtimin e Shqipërisë, Kosovës dhe viseve të tjera shqiptare i shiste si bashkim të shqiptarëve, nga ana tjetër shovinizmi pansllavist që synonte gllabërimin e Shqipërisë dhe po ashtu bashkimin e saj me viset e tjera të pushtuara nën sundimin e tij, kurse pjesa tjetër e Evropës vazhdonte të ishte rob i zgjidhjeve të padrejta të Versajës.

Që nga fillimi e në vazhdimësi Enver Hoxha u përcaktua për parimin e vetëvendosjes së popujve, parim të cilin, në kohën e tyre, e mbështesnin nga një anë Lenini dhe presidenti Uilson, kurse më vonë aleanca antifashiste. Rreshtimin në bllokun fitimtar antifashist në luftën antifashiste, si dhe marshimin e Ushtrisë Shqiptare në Kosovë e Sanxhak, ai e vinte gjithmonë në funksion të krimit të kushteve për realizimin e vetëvendosjes dhe bashkimit. Koha dëshmoi se rreshtimi i Shqipërisë dhe Kosovës në aleancën antifashiste ishte i drejtë dhe bëri që Tirana të jetë kryeqyteti i parë i çliruar, edhe atë me forcat e veta, ndërkaq Enver Hoxha – njëri nga liderët më të respektuar që nga personalitete si Sharl de Gol e të tjerë. Mbi këtë bazë atëbotë u pamundësuan planet për ta shpallur gjithë popullin shqiptar dhe veçanërisht atë të viseve të robëruara palë të mundur dhe në këtë mënyrë t’i gatuhej atyre fati i folksdojçerëve të Vojvodinës apo shqiptarëve të Çamërisë etj. Gjysmë shekulli më vonë, ishte ky kapital historik nga koha e aleancës antifashiste që, pos të tjerash, i siguroi Kosovës përkrahjen shpëtimtare ndërkombëtare.

Përpjekjeve të shovinistëve të tipit të Tempos për ta pamundësuar vetëvendosjen e Kosovës nën pretekstin e kundërshtimit të parullës fashiste së “Shqipërisë së Madhe”, Enver Hoxha i përgjigjej: “Nuk do të lejojmë kurrë të mendohet se meqë godasim bartësit e pseudoparullës “Shqipëri e madhe”, ne qenkemi për ndonjë “Shqipëri të vogël”,... ne s’jemi as për ndonjë Shqipëri të madhe dhe as për të vogël. Jemi për Shqipërinë e cila si truall dhe si komb është një dhe vetëm një”.

Edhe në komunikim me Titon, Stalinin dhe gjithë të tjerët Enver Hoxha e mban si lajtmotiv qëndrimin “Kosova është shqiptare, mbetet shqiptare dhe i përket Shqipërisë”.
Në të gjitha kthesat e forta diplomatike, lidhjet dhe zgjidhjet e aleancave, një faktor imponohet si determinues: vendi i Jugosllavisë dhe pozicioni i saj, që s’mund të mos çojë në përfundimin se ishte interesi kombëtar, fati i Kosovës me vise, ai që përcaktonte edhe pozicionimet politike e diplomatike të Shqipërisë. Gatishmëria për t’u konfrontuar qoftë edhe me aleatët politikë e ideologjikë kur këtë e kërkon interesi nacional, nuk mund të mos jetë kriter për vlerësimin e atdhetarëve, siç thoshte atdhetari Hysen Tërpeza, pikërisht duke vlerësuar shqiptarizmin e pakontestueshëm të Enver Hoxhës.

Si pragmatist dhe taktiken i rrallë që ishte, Enver Hoxha kombinonte dhe zëvendësonte me zhdërvjelltësi format dhe metodat e luftës për lirinë e Kosovës dhe viseve të tjera... Ka dëshmi të shkruara e të pashkruara, sipas të cilave, në fund të luftës, kur u bë e qartë se për shkak të tradhtisë së kreut të PKJ dhe veglave të tij, Kosova nuk po bashkohej dot me Shqipërinë, Enver Hoxha porosiste Fadil Hoxhën, Selman Rizën dhe ndonjë atdhetar e intelektual tjetër kosovar, që të përgatiteshin për luftë afatgjate duke u përqendruar veçanërisht në pengimin e kthimit të kolonistëve, pamundësimin e shpërnguljes së shqiptarëve në Turqi, kujdesin për politikën demografike e migruese, me theks të posaçëm, ruajtjen e popullimit në qytete dhe veçanërisht kujdesin për shkollën, kulturën, gjuhën, moralin... Tradita e dërgimit të mësuesve nga koha e Hilë Mosit e Ernest Koliqit u vazhdua me dinamikë dhe përmasa të shtuara edhe nga qeveria e pasluftës e Enver Hoxhës...

Kur kreu serbomadh po ringjallte planet për shpërnguljen e shqiptarëve në Turqi, Enver Hoxha godet me forcë siç dinte ai. Trandet dhe reagon me histeri e fyerje i gjithë kreu politik në Beograd e Prishtinë, por vetëm ndonjë vit më vonë ata u detyruan të flasin me turp për aferën e dhjetëra mija shqiptarëve të shpërngulur dhe po aq “visikave” ( vizave) të pashfrytëzuara për në Turqi.

Enver Hoxha i ishte kundërvënë me forcë dhe me efektivitet planit përbindësh për ta gllabëruar Shqipërinë gjoja si republikë e shtatë dhe për ta shfrytëzuar edhe Kosovën dhe çështjen e saj si karrem mashtrues, por më vonë ai përkrahu pa rezervë përpjekjet për status republike dhe barazim me popujt e Jugosllavisë së atëhershme.

“Varet, thoshte ai, kush qëndron pas saj, kush e inicion dhe pse e inicion... Demonstratat që u bënë janë prelude të simfonisë patriotike të shqiptarëve të Kosovës, shkruante ai. - Zjarri u ndez edhe më shumë. Tash ai nuk do të shuhet më kurrë. Më kot titistët bërtasin se po ndërhyjmë ne. Jo, ky zjarr vatrën e ka brenda vetë Kosovës. Zjarrin e ndez patriotizmi i kosovarëve dhe kërkesat e ligjshme të tyre”.

Dhe i thoshte këto në kohën kur nën udhëheqjen e tij Shqipëria po i tregonte rrugët jashtë Shqipërie Traktatit famëkeq të Varshavës që kishte gjakosur Pragën e Budapestin.

Kthesën e pasbrioneve në Jugosllavi, Enver Hoxha e vlerësonte drejt, dhe e shfrytëzoi për ta rishtruar çështjen e Kosovës, për ta avancuar dhe për ta përshtatur strategjinë e luftës për Kosovën dhe viset e tjera shqiptare.

Kujdesi për Kosovën, obligim i përhershëm patriotik

Enver Hoxha demaskonte pa mëshirë demagogjinë mashtruese për gjoja të arriturat e papara të shqiptarëve në Jugosllavinë e atëhershme, por ai u gëzohej seriozisht sukseseve që shënoheshin në cilëndo fushë dhe angazhohej për mbështetje të tyre pa rezervë...
“Kosovarët duhet ta kenë të qartë se ne nuk nënvleftësojmë përpjekjet e tyre...
Ne shohim me kënaqësi përparimet që bëhen... Aktualisht ne nuk zëmë në gojë për të keq emra të udhëheqësve kosovarë... Në kushtet e krijuara çdo shqiptar atje, nga më i vogli e deri te më i madhi, në një mënyrë apo në një tjetër, jep kontributin e tij për forcimin e pozitave të popullsisë shqiptare... Intelektualët dhe rinia shqiptare luajnë dhe do të luajnë një rol të madh në mbajtjen gjallë të patriotizmit të kulluar shqiptar”, shprehej ai.
“Sado që të bëjmë për Kosovën, pak është... ndihma që i japim Kosovës nuk është diçka e rastit, por një vijë politike me rëndësi të madhe kombëtare...”.
Enver Hoxha i kushtonte kujdes të posaçëm literaturës që kërkonte Kosova dhe porosiste, po qe nevoja, te hiqet emri i tij nga librat...Edhe nga këngët. Reagonte ashpër kur nuk botoheshin veprat e shkrimtarëve kosovarë, ose kur nuk jepej ndonjë film, dramë, apo koncert nga Kosova... Në ditarin e tij merret me një poezi, një këngë nga Kosova, me një kuadër të ri, si Ismet Gucia...
Enver Hoxha theksonte në vijimësi karakterin demokratik të lëvizjes çlirimtare dhe shpesh kërkesat kombëtare i quante kërkesa demokratike.
“Rinia e sotme shqiptare, shkruante ai, e ka të theksuar ndjenjën e demokracisë së vërtetë që do të thotë urrejtje kundër pseudodemokracisë shoviniste serbomadhe...”.
Edhe pavarësisht qëndrimit tepër të ashpër ndaj feve, kur bëhej fjalë për Kosovën ai porosiste që të ruheshin dhe të shfrytëzoheshin edhe tempujt fetarë si vende bashkimi e mobilizimi...
Ai i fshikullonte ashpër format abstrakte e hermetike në letërsi e arte, por kur vinte fjala për Kosovën, porosiste që të mbaheshin kritere të tjera dhe të mos harrohej fakti se artistët e Kosovës krijonin në robëri.

E konsideronte me të drejtë njësimin dhe standardizimin e gjuhës shqipe si një fitore historike të kombit, por vetë përdorte, sigurisht jo rastësisht, edhe forma të të folmes gegërishte.

Enver Hoxha godiste pa mëshirë shovinistët jugosllavë dhe shërbëtorët e tyre, por kur e donte interesi i kombit dhe kauzës shqiptare ishte i gatshëm edhe për kompromise dhe korrigjim të qëndrimeve të tij... A mund të bisedohet edhe me Fadil Hoxhën. Po mundet, thoshte, edhe me Fadil Hoxhën. Më mirë është të jetë në krye të Kosovës një shqiptar se një shovinist. Ai i porosiste krerët e Kosovës që të mos harrojnë se lëshimet e Titos ishin “Politikë koniunkturale e Titos, për t’u kthyer shpejt tek e vjetra...”.

“Udhëheqësit shqiptarë të Kosovës, porosiste Enver Hoxha, duhet ta kuptojnë mirë një gjë, që forcën e kanë në popull dhe jo në famën personale...të jenë të kujdesshëm dhe të mos bien në provokacionet e serbëve, por t’i mbrojnë të drejtat a tyre dhe t’i mbrojnë tok me masat, të mos lejojnë armiqtë t’i akuzojnë masat për shovinizëm dhe këta vetë të mos hiqen si prudentë dhe të zgjuar, kur tërhiqen nga frika dhe lënë popullin në baltë...”.

Enver Hoxha kishte qëndrim të ashpër ndaj bllokut ballisto-zogist, por kur bëhej fjalë për Kosovën dhe ballistët e Kosovës, ai jo vetëm që sugjeronte qëndrim tjetër fare, por takoi me nismën e tij personalitete si Demë Ali Pozhari, etj. “Nacionalistët kosovarë luftonin pushtuesit dhe forcat çetnike...theksonte ai duke porositur madje kosovarët: “Shqiptarët e Kosovës po luftojnë dhe duhet të luftojnë të bashkuar dhe në unitet, ndryshe i merr lumi... Ku është bashkimi është shpëtimi”.

Për arsyet që dihen, atëbotë, ai e kundërshtonte NATO-n, por në analizat e tij për mundësinë e ndërhyrjes sovjetike në Ballkan llogariste shumë në reagimin pozitiv të NATO-s.
Enver Hoxha ishte shqiptar i madh por jo shqiptaromadh. Ai porosiste shqiptarët që të mos bien në pozita shoviniste dhe të mos ngatërrojnë shovinizmin serbomadh me popullin serb. “Shovinizmin kërkojeni dhe do ta gjeni gjetiu dhe jo te shqiptarët e Kosovës, dhe as tek ata të RPSSH që përbëjnë një popull. Parulla Kosova etnikisht e pastër, nuk është parullë e shqiptarëve por e serbomëdhenjve për ta mbytur në gjak Kosovën... Dhuna dhe terrori shovinist janë vetëvrasje”.

E urrente me shpirt Titon, por kur analizonte interesin e Kosovës dhe kombit, shprehej: “Eh, sikur të jetonte edhe dy-tre vjet...”.

Pavarësisht nga dëshirat, ai parashikonte me largpamësi profetike furtunën që po vinte. Qysh më ’72 ai shkruante: “Mbreti Tito jetoi si mbret me moton: pas meje le të bëhet kiamet...”.“Se çdo të ndodhë pas Titos ne e kemi parashikuar para Titos”.
Në kohën kur Titos i jepeshin mirënjohje e doktoratura nderi me motivacion për kontributin për zgjidhjen e çështje nacionale, Enver Hoxha përgjigjej se: “Çështja nacionale nuk zgjidhjet me slogane si ai vëllazërim-bashkim. E vërteta për çështjen nacionale në Jugosllavi, shkruante ai, do ta tmerrojë Titon, në varr pas vdekjes”.
Ai parashikoi në mënyrë profetike edhe rrjedhat e mëvonshme në Jugosllavi.

“Në qoftë se vendoset hegjemonia serbomadhe, pavarësisht nga kamuflazhet demagogjike, Jugosllavia do të kthehet më keq se ç’është sot, në një vend me diktaturë të hapët fashiste e cila do t’i shtypë egërsisht popujt e ndryshëm që e përbëjnë, do t’i zhdukë edhe format më të zbehta aktuale të “demokracisë” e të vetëvendosjes dhe do të vendoset terrori i zi...klani serbomadh do të luftojë për ta ruajtur formën federative për t’i mbajtur nën zgjedhë popujt e tjerë...”.

Enver Hoxha e kishte parashikuar edhe revanin revanshist të Beogradit që mori formën e Librit të Kaltër, por edhe shpërthimin e vazhdimësisë së simfonisë patriotike të Kosovës, pranverën e vitit 1981. Shumë vite më parë ai shprehej:
“Ç’do të ngjasë pas Titos? Çdo gjë do të shkatërrohet se e shkatërruar ishte. Çdo gjë do të falimentojë se e falimentuar ishte. Çdo gjë do të demaskohet se blof ishte, kala e ndërtuar mbi rërë ishte...

Kurse për Kosovën shprehej: “Ç’do të bëhet Kosova? Tendenca dhe lufta e klanit serb është dhe do të jetë ta gllabërojë në Serbi. Ta skllavërojë. Varet shumë çdo të bëjnë kosovarët. Do të luftojnë... apo do ta shpallin Republikën e pavarur të Kosovës...? Pra, populli i Kosovës vendos dhe reziston deri në fund...”.

Prandaj ngjarjet e vitit 1981 nuk e befasuan dhe as e hutuan Enver Hoxhën. Ai i përkrahu kërkesat e popullit të Kosovës dhe rinisë së tij pa rezervë dhe pa ekuivokë dhe e arsyetoi si askush kërkesën kompromis Kosova - Republikë! “Minimalja që kërkuan ata është t’i njihet Kosovës statusi i Republikës”, shprehej ai.

Djelmoshat dhe çupat e Kosovës, që po shënonin faqe të reja lavdie e heroizmi, të cilët kreu i Kosovës i quante “plehu i Kosovës”, Enver Hoxha i quante lulet më të bukura të Kosovës. Kah Kosova, siç thuhej atëherë, ishin drejtuar të gjitha bateritë. Tashmë nuk është sekret se artikujt kumbues të Radio Tiranës dhe të shtypit shqiptar ishin, pos të tjerash, edhe gjuha dhe lapsi i vetë Enver Hoxhës.

Enver Hoxha e parashikonte si të pashmangshme edhe luftën çlirimtare për lirinë e Kosovës. Tanimë nuk është sekret: ishin bërë edhe planet dhe përgatitjet e nevojshme në rast nevoje. “Ne përpiqemi të flasim me gjuhën e arsyes, kur ju flisni me gjuhën e forcës, por edhe ne e dimë gjuhën e forcës..., u drejtohej krerëve shovinistë Enver Hoxha dhe i paralajmëronte: Mos luani me zjarrin se po filloi zjarri, do të digjeni vetë në të...”. Dhe vërtet u dogjën.

Shqiptar i madh, por jo shqiptaromadh

Ai, siç edhe deklaronte, nuk përzihej në punët e brendshme të vendeve të tjera, madje as të Kosovës, por luftën e drejtë të popullit të Kosovës e përkrahte hapur dhe pa hezitim.“Fitorja e popullit të Kosovës deri në vetëvendosje do të organizohet, në një rrugë të gjatë, plot vuajtje, mundime dhe sakrifica nga vetë populli dhe jo nga krerët e shitur shqiptar...”.

Do të vijë koha, kur kosovarët do të luftojnë akoma më mirë, më shumë e më fort për ta fituar lirinë, pavarësinë dhe sovranitetin. Shqiptarët që jetojnë në trojet e veta kombëtare në Jugosllavi, do të vendosin vetë me cilin shtet do të bashkohen, do të vijë koha që ata ta thonë fjalën e tyre.

Po të mos mbrojmë të drejtat e vëllezërve shqiptarë në Jugosllavi ne do të bëjmë një krim dhe do të jemi tradhtarë të kombit tonë...”.

Ndërkaq veprimtarët atdhetarë në Kosovë dhe në viset e tjera i porosiste: “Duhet të dish e të mësosh për të qenë “supël” i lakueshëm kur duhet, pa bërë lëshime parimore...s’duhet humbur gjithçka e fituar për të arritur diçka të parëndësishme... U duhet adaptuar situatave që të mund të luftohet për krijimin e situatave më të mira. Duhet bazuar në të drejtat e fituara për të fituar të reja...Duhet me qenë gjakftohtë në punën për kauzën e madhe të popullit..., as liberal e shpresues i zbrazët dhe as sektar dhe difitent përpara çdo situate të pafavorshme koniunkturale...”.
“Jo grupe sekrete pa asnjë sekret për udb-ën, porosiste ai dhe - as aventurë që nuk të nxjerrë në shteg dhe as pajtim me statuskuon. Kryengritja e parakohshme do të ishte gabim fatal... Për luftë nuk mjafton vetëm guximi dhe trimëria individuale. Ajo përgatitet, pastaj shpërthen, piqet, pastaj bëhet, porosiste Enver Hoxha... Dhe kështu u bë.

Fakti pse lëvizja çlirimtare e viteve ’70 e ’80 kishte një kurs kryesisht të drejtë i detyrohet në masë të madhe sugjerimeve që transmetonin përfaqësues e diplomatë të Shqipërisë si këshilla vëllazërore nga udhëheqja e Shqipërisë, madje, siç thoshin ata, “nga Enver Hoxha vetë”. E kemi borxh ta themi të vërtetën se për Lëvizjen çlirimtare këndej kufiri janë dëshmuar largpamëse dhe shpëtimtare këshillat që i dërgoheshin Lëvizjes për ta ndjekur rrugën e bashkimit të gjerë çlirimtar pa dallim klase, feje a bindjesh politike dhe për të mos lejuar politika e parulla sektariste dhe ideologjizëm të skajshëm, për të mos lejuar ngatërrimin e qëndrimit ndaj shovinizmit serbomadh me qëndrimin ndaj popullit serb dhe sidomos qytetarëve serbëve të Kosovës; për të mos lejuar ngutje e lojë me kryengritje të parakohshme dhe as forma anarkiste, terroriste e fokiste të luftës e organizimit; për të mos lejuar të bëhen përpjekje e shpenzime të panevojshme për armatim, pasi që është herët dhe kur kësaj t’i vijë koha, siç na thuhej: “Shqipëria ka mjaft armatim për vete dhe për vëllezërit...”. Ishin kryesisht këto armë që vite më vonë çliruan Kosovën.

Është padyshim edhe ndikimi i këshillave të tilla të mëhershme që ndihmoi ndërtimin e profilin e një Lëvizjeje politike dhe më vonë edhe të një Ushtrie Çlirimtare të tipit popullor, të rregullt, të përgjegjshme, paqedashëse dhe paqendërtuese, e cila jo vetëm nuk praktikon por i dënon format terroriste të luftës, dhe e cila jo vetëm nuk rrezikon komunitetet e tjera etnike dhe të drejtat e tyre, por, përkundrazi, i merr në mbrojtje dhe i mbron me trupin e saj.

Zonja e zotërinj,
Të vërtetën ia kemi borxh jo vetëm Enver Hoxhës, por edhe brezave që vijnë. Pavarësisht nga e vërteta, s’do mend ka edhe anën tjetër. Si çdo njëri tjetër, nuk do mend edhe Enver Hoxha ka mangësitë, lajthitjet dhe gabimet e tij, për të cilat ai do të fliste e do të shkruante vetë siç ka bërë në të kaluarën. Ai ka folur sa e sa herë në mënyrë vetëkritikë edhe për periudhën e luftës dhe marrëdhëniet me Jugosllavinë, ndërkaq duke folur për mbështetjen për Kosovën, ai theksonte: “Ne duhet ta pranojmë se për Kosovën nuk kemi bërë mjaft... Për Kosovën sado të bëjmë nuk është mjaft”.

I tillë ishte Enver ynë, dhe të tillë do ta kujtojë dhe nderojë gjithmonë Kosova.
Mënyra më e mirë, ndërkaq, për ta nderuar Enver Hoxhën, besoj do të ishte jo ndarja e përçarja dhe kthimi prapa, por uniteti dhe ecja përpara në përputhje me rrethanat e reja dhe me tendencat e zhvillimit historik. Në ditët e fundit të jetës së tij Enver Hoxha shkruante: “Ne me forcat tona do ta ndërtojmë unitetin e kombit shqiptar. Këtë detyrë të shenjtë na e kanë lënë amanet ta plotësojmë të parët tanë. Në mos arriftë dot brezi ynë që ta plotësojë atë, duhet ta përgatisim fushën që djemtë dhe vajzat tona ta kryejnë këtë detyrë të shenjtë ndaj mëmës sonë të dashur Shqipëri”.

Përvjetorët e tjerë do ta ndriçojnë edhe më mirë të vërtetën për veprën madhore të Enver Hoxhës për Kosovën dhe gjithë kombin. Do ta gjejnë të botuar gjithë veprën e tij për Kosovën. Brezat që vijnë do ta njohin edhe më mirë Enverin dhe do të vazhdojnë t’i shprehin nderim e falënderim Enver Hoxhës, për veprën kolosale dhe kujdesin atëror për Kosovën dhe kauzën e saj.

Kushtuar 100 vjetorit të kolosit Enver Hoxha

Shkruan: Xhemil ZEQIRI
Danimarkë, 25 tetor 2008

Duke e dëgjuar emisionin tuaj, mendova të reagoj fuqishëm ndaj emisionit të datës 23. 10. 2008 në Radio Televizionin e Kosovës (RTK-së) nga ora 20.30 - të.

Mënyra tejet e pakontrolluar e atij debati, i ashtuquajtur ” Jeta në Kosovë“- sipas „taktikës“, „Pro e kontra“ më detyroi të reagoj ndaj së RTK-së e udhëhequr nga një staf i dyshuar i kësaj redaksie.

Nuk është hera e paë që redaktorët e këtij mediumi elektronik informativ po planifikojnë budallallëqe me “analistë” të tipit, Halil Matoshi,

Nëse titstët si Agim Zatriqi dhe zatriqër e hiqër të tjerë të RTK-së, ishin dhe do të jenë të interesuar që të dalin me “argumente “ kundër shqiptarit më të madh që ka lindur nëna shqiptare këtë e dinë më mirë dhe këtë u përpoqën ta bëjnë në emisionin në fjalë.

Gjatë emisonit u pa qartë se popullit i servireshin shpifje dhe trillime nga më të ndryshme dhe nuk i jepej mundësi palës tjetër të shpjegonin shtruar kundër-argumenet e tyre.

Pastaj, aty nuk ftohen njerëz që do të debatonin shtruar dhe shekncërisht të shpjegonin për luftën dhe përpjekjet e Enver Hoxhës, për t´i çliruar e përparuar Kosovën dhe viset tjera shqptare të cilat kishin mbetur padrejtësisht në robërinë e ish-Jugosllavisë titste.

Në fillim të programit vetëm me dy fjalë u paraqit veprimtari besnik i çështjes kombëtare, Hydajet Hyseni dhe pastaj iu dha rasti atyre „analistëve“ të përrallave titiste dhe berishiste që si hijenë me syze , Halil Matoshit dhe një puthadori „gazetaruc“ nga Tirana.

Ky i fundit krekosej para kamerës me “argumente“ doli se Enver Hoxha ka qenë komunist dhe diktator dhe ka vra kaq e aq, kishin dhembje për ata që i shërbenin nënës së tyre UDB-së famëkeqe dhe bashkë me agjenturat evropiane dërgonin diverzantë për të bërë përmbysjen e pushtetit popullor në Shqipëri, i cili u fitua me 28.000 dëshmorë e dëshmore të atdheut, gjatë luftës çlirimtare.

Bile grindaveci fjalaman, H.Matoshi e sulmoi bashkëbiseduesin historian, me akuzën se: „Enver Hoxha , paska qenë kundër NATO-s historianin, se Enver Hoxha ka qenë kundër NATO-s.

Sa harrestar i madh u tregua „analisti“ titist , kur harroi se i madhi, Enver Hoxha ishte trim, Ay, s´ kishte frikë as nga zoti e lëre më nga blloqet imperialiste , të cilat në esencë e kishin shtpjen e popujve.

Harrestari mjeran, harroi gjithashtu, apo më saktë këtë fakt nuk e din se: në vitin 1961 Pakti i Varshavës ishte shum më i fortë se sa NATO-ja por, Enver Hoxha, ia tregoi vendin tek thana, me nder lexuesve e qoi në rr... t´ sëmës , në momentin e duhur dhe kur e pa qartë se ky Pakt, i drejtuar nga Rusia hrushqoviane, kishte qëndrime kundër-shqiptare.

Enver Hoxha, punoi për të mbrojtur popullin nga rreziqet që i kanoseshin nga fqinjët okupatorë.

Ay, dha urdhër të prodhohen miljona tonelata armatime, të fortifikohej vedi, që në momentin e caktuar të mundet dhe të dijë si të veproi; ndërsa, ato armë tani po shiten në Serbi dhe deri në Afganistan, nga trafikantë armësh të tipave Delijorgji dhe nga tipa injorantë si ti o H.Matoshi. Natyrisht, duke e marrë bekimin nga i pari juaj Sali Berisha.

E, sa për NATO-n, s´keni pse të krenoheni aq shumë o të marrë , për faktin që: ani pse kaluan 10 vjet pas luftës, ende nuk u zgjidh çështja e Kosovës por, as çështja shqiptare!

Sot, po shihet qartë se qarqe reaksionare, brenda dhe jashtë Shqipërisë, ende po bëjnë plane për tragjedi të reja për kombin shqiptar në Ballkan, sepse, tani nuk është Enver Hoxha, në ballë të popullit e t´iu thotë të huajve dhe puthadorëve të tyre: stop pazareve me popullin shqiptar se ky popull ka zot!

Ashtu siç u tha në Beograd më 1946, se: „Kosova, është e Shqipërisë dhe duhet t´i kthehet asaj“!

Ashtu siç u tha në Paris më 1947, se: „Shqipëria ishte aleate në alenacën antifashiste, e cila u çlirua vetëm me forcat e veta, prandaj, kujdes me Shqipërinë“!

Ashtu siç u tha në Moskë më 1961, se: „Nikita Hrushqovi me klikën e tij, mund t´i fusin m... xhepave, por kurrë Shqipërinë nuk do të munden ta bëjnë koloni“!

Ashtu siç u tha në Tiranë më 1981, se: „Kërkesa për Republikën e Kosovës, është kërkesë e drejtë“!

Atëherë, kur titistët shqipfolës dridheshi në Prishtinë dhe e dënonin si djallin vet, kërkesën për Republikën e Kosovës.

Ishte, Enveri ynë Ay, që aq shumë e mbrojti rininë heroike shqiptare e cila po përfytej e po pëgjakej shesheve të qyteteve shqiptare, për të drejtat tona, me në krye atdhetarin vizionar, Hydajet Hysenin.

Eh, tani e ka Shqipëria një palo kryeminsitër si Sali Berishën , i cili nëpër vite po prodhon vetëm fatkeqësira për Shqipërinë duke u përlyer në korrupsion, duke pjellë afera, me tipat e delijiorgjëve dhe fazlliqëve.

Ty, dhe titstëve të tjerë të mjerë nga idetë tuaja që po u shërbeni klikave të huaja kam edhe shumë për t´u thënë thënë o H. Matoshi, por, këtu nuk është e mundur me një shkrim dhe nuk dua ta bjerri aq shumë kohën që të merrem me ty; por, për kuriozitetin e juaj, se e di se ju keni dëshira për të tilla kuriozitete: dua t´ju bëjë me dije ty dhe klanit tënd reaksionar se: 100 vjetorin ditëlindjes të e Enver Hoxhës e festuan në mënyrë madhështore edhe revolucionarët danezë në Kopenhagë.

Pa harruar t´ju tregoj që: edhe enciklopedia botërore këto muajt e fundit e ka shpallë Enver Hoxhën si njeriun më të aftë shqiptar, për këtë lajm, kujdes zotërinj; -mos po merrni infart në zemrat tuaja fanatike.

Dhe, për fund po ju them: grupit të „Ekspresit“ me kokën në Beograd e bishtin në Prishtinë , mjaft me këto trillime e shpifje të paskurpullta, dhe mos harroni se nënat shqiptare, për kohëra të vështira do të lindin kurdoherë, Avni Rustemët e Shqipërisë.

Mos e harroni fatin e të parëve tuaj ideologjikë: Ahmet Zogollit dhe Esat Pashës të cilët ishin paraardhësit tuaj të mjerë.

…Se goditet ari prej gurit, mos u çudit aspak,
vlerë e gurit nuk iu shtua as e arit nuk iu mpak!
(Poezi persiane)

Ne, revolucioanarët nuk po habitemi aspak pse përsëri po sulmohet i madhi atdhetar, komandanti i LANÇ, shoku Enver Hoxha.
Ne, kemi parë dhe lexuar se komandanti ynë legjendar dhe shokët e shoqet e tij, nuk e kishin rrugën të shtruar me lule, që nga koha e vështirë e luftës së dytë botërore, kësaj lufte frontale me fashistët e nazistët italiano-gjermanë.

Shkruan: Fadil SHYTI
Suedi, 25 tetor 2008

Fashistët e zinj e ndoqën ta burgosin Enverin legjendar, i shkuan në shitoren ”Flora”, aty ku punonte, por Ay, me zgjuarsinë dhe trimërinnë që e karakterizonte ua hodhi: kur karabinierët e pyetën a gjendet Enveri këtu; djaloshi guximtar pa iu trembur syri me gjakftohtësi iu tha: - po, këtu është dhe filloi të thërras me zë: ”Enver, Enver, Enver, njëkohëisht doli nga dera prapa shitores që e shpiente drejt kopshtijeve; fashistët e egër dhe të marrë, duke menduar se do t´ju vinte Enveri, e prisnin kot, mirëpo, Enveri, udhëheqësi i demonstruesve të demonstratës së 28 Nëntorit 1941, i kaloi kopshtijet dhe muret e shtëpive tiranase dhe i hyri ilegalitetit, duke zhvilluar luftën çlirimtare nga një udhëheqës i grupeve komuniste guerile ilegale në qytete, për t´iu qepur maleve duke u prirë çetave,batalioneve, brigadave, dhe divizioneve partizane.
- Pra, siç shkruan në kujtimet e tij: ”fashistëve, ua lash vetëm emrin tim në bllokun e tyre”!

Pas fitores mbi fashizmin dhe mbi bashkëpunëtorët e tij, duke filluar nga zogistët, të cilët gjatë luftës kishin ikur nga sytë këmbët me në krye të parin e tyre; satrapin Ahmet Zogu, i cili për 18 vjet gjatë regjimit të tij “të hurit e të litarit” - siç e quante i madhi, Enver Hoxha; pasi i burgosi, Ali Kelmendin, Qemail Stafën e shumë të tjerë, pasi i vrau shumë atdhetarë opozitarë si: Hasan Prishtinën, Bjaram Currin, Avni Rustemin, e syrgjynosi dhe e vrau në Itali poetin famëmadh, Luigj Gurakuqin, e syrgjynosi Fan Stelian Nolin, dhe shumë atdhetarë të tjerë; bëri koncesione të mëdha me fqinjët grabitçarë e në veçanti me Serbinë dhe Italinë, Pra, e qiti Shqipërinë në ankandë tek të huajt, për ë ardhur në pushtet ia dha Serbisë, Shën Naumin dhe Vermoshin; dhe së fundi e përmbylli misionin e tij “mbretëror” kundër-Shqipëri derisa fashistëve të Musolinit ua la vendin në duar të “sigurta” gjakatare për ta “modernizuar” dhe “evropianizuar” me alla romano, duke sjelle me zjarr e barot kulturën europiane dhe tok me suitën e tij, e grabiti arin e popullit dhe iku për të jetuar në luksin e paparë nëpër botë, me arin e plaçkitur të popullit shqiptar. Po të kësaj linje të egër tradhtare ishin edhe sivëllezërit e tij “atdhetarë”, si: “ballistët”, “legalistët” dhe “zjarristët”, të cilët me të gjitha format dhe mjetet ishin vënë në shërbime të armiqve fashistë.
Po kush i doli zot vendit të shqipeve?

Askush tjetër si biri i madh i kombit, Enver Hoxha me shokët dhe shoqet e tij besnikë të popullit dhe të atdheut.

Për Enver Hoxhën dhe komunsitët, të organizuar në PKSH-së, pas luftës kjo do të quhej PPSH-së, do të fillonte lufta e re në dy fronte kryesore: lufta për ndërtimin e atdheut nga të gjitha fushat e jetës dhe mbrojtja nga armiqtë e jashtëm e të brendshëm, -që ishin të përbetuar kundër pushtetit popullor i dalur nga gryka e pushkës.
Duke filluar nga zhdukja e analfabetizmit e deri tek ndërtimi i hidrocentraleve, kjo qe rrugëdrita e përpjekjeve për zhvillimin e Shqipërisë nga Gjeniu Enver Hoxha dhe PPSH-së.
Gjatë kësaj periudhe të ndritur historike asnjëherë nuk u harruan problemet e mëdha që popullit ia kishin bërë jetën ferr; zhdukja vëllavrasjes, lufta kundër paditurisë si: zakonet e prapabetura; fejesat në djep, ndalimi i vajzave nga shkollat, ndalimi i grave nga puna, sundimi i dhunshëm në familje nga ana e burrit ose gruas, zhdukja e ligjeve të egra të kanunit të maleve, i cili e himnizonte vëllavrasjen dhe shtypjen e egër ndaj femrës shqiptare.
Në epokën e ndritur të Enver Hoxhës, u ruajtën me xhelozinë më të madhe traditat tona të lavdishme si: nderi, besa, humanizmi, flamuri etj etj…
Në epokën e ndritur të Enver Hoxhës, pamëshirë u luftuan të kobezezat, që sot e kanë mbërthyer botën kapitaliste si: droga, e cila duke hapur tragjedi të reja, madje po kultivohet dhe në tokën shqiptare - krim mbi vetveten apo jo?! Sot, Shqipëria rënkon nga kjo “mortajë bardhë”, nga e cila matrapazët dhe gjakpirësit e popullit, vet po pasurohen, ndërsa shoqërisë shqiptare e në veçanti rinisë po ia prejnë si me thika të lirive “demo( n ) kratike” ardhmërinë…

Sot, Shqipëria po rënkon nga korrupsioni, i cila i ka hapur kthetrat dhe i ka mbuluar “kupolat”e pushtetit të sotëm në Shqipërinë adminsitrative…
Këta matrapazë politikë, me në krye Sali Berishën, duke u lidhur me njëmijë e një fije me qarqet më reaksionare në Ballkan dhe më tej, janë zhytur si mos më keq në afera të pista duke filuar nga vitet ‘90-ta, në tregtinë me naftë me shtetin më armik të kombit shqiptar, me Serbinë, janë zhytur gjithashtu në aferën e madhe ekonomike, si ajo e piramidave “berishjane”, e cila e solli Shqipërinë deri në prag të një lufte vëllavrasëse në vitin tonë fatzi më 1997 e deri tani, kur afera e armëve me Delijorgjin, e cila e përgjaku Gëdecin për të vijuar turpin e zi deri tek afera “Fazlliq”, që po e neveritë botën...

Shqipëria e sotme nuk qëndron krenare, siç ishte krenare në vitet e “diktaturës” nga turpet e kohës e mbështjellë si me veladan të zi, nga“eksport-importi” më i i shëmtuar njerëzor dhe kombëtar, siç është prostitucioni, i cili i ka kaluar dhe kufijt drejt Ballkanit dhe Europës. Kjo, padyshim, sot dhe nesër e vret dhe do ta vret ndërgjegjen tonë kombëtare.

Pra, në ato vite të “diktaturës” kombi shqiptar, ishte me ndërgjegje dhe trup të pastër, kishte shëndetin dhe gjallërinë shpirtërore optimiste, sepse, moralin kombëtar e kishte të pastër.

Kujtoj këtu idenë e madhe gjeniale të E.Heminguejit, i cili thoshte: “mos pyet për kë bie këmbana, ajo bie për ty”!… Tragjedi të tilla na kanë ngjarë ne shqiptarëve dhe gjatë luftës, kur aq shumë femra shqiptare nga dhuna mizore kanë rënë viktima të çetnikëve serbë. Por, kjo atyre motrave tona shqiptare, aspak nuk duhet t´ju shkojë mendja se viktimizimi me dhunë ua ka ulur vlerat e tyre morale; vlerat morale ulen vetëm tek ato femrat “shqiptare”, të cilat të harlisuara dhe të mashtruara pas përfitimeve “të mëdha” e shkelin moralin e tyre, pa e kuptuar se në ç´batake të pista kanë rënë!
Shqipëria, sot po rënkon nga korrupsioni, madje (sikur në antikë) po bëhet tregtia me pjesë të gjymtyrëve të trupit të foshnajve e të njerëzve , të rënë viktima të kësaj mafie të egër; këto prapësi gjakatare, në ato vite të “diktaturës” as nuk mund të ëndrroheshin nga shqiptarët, kurse tani hapja “pa kufi” me botën e “lirive dhe të drejtave të njeriut” edhe Shqipëria e sotme “kapitaliste” alias feudaliste, ka rënë në këto kurthe e komplote të egra të brendshme e të jashtme.

- Po e përkujtoj këtu një ide të madhe të një punëtori atdhetar, i cili quhet, Idriz Pasha, ai me një rast, kur i pa të shkatërruara dhjetëra fabrika, të cilat ishin kthyer në gërmadha nga regjimi “demokratik”, i revolutuar u shpreh: “Ne, tani po e hamë bukën e bardhë, por e kemi faqen e zezë!”

Pse tha kështu ky bir i thjeshtë, por i madh i kombit?

-Ja argumenti më fatkeq:
-në vitet e “diktaturës”, vajzat shqiptare shkolloheshin dhe punonin me nder në vendin e tyre, ishin të lira nga huliganët e të gjitha ngjyrave, ato jetonin krenare dhe kurrë, bile, as nuk ëndrronin të martoheshin me fqinjët sllavë: grekë, maqedonë, serbë e të tjerë!…
Kurse, tani në këto vite të “demokracisë” blu, po bëhen skllave, vetëm për një “jetë më të mirë”, për një vend pune etj…
Pra, po bien pre e njerëzve të huaj,
që se kanë gjakun, as gjuhën tuaj,
e për pak pare, që do të fitoni,
gjakun e të parëve, krejt e harroni! (Pashko Vasa)
Sot, në kohën e “mrekullive” të “demokracisë” shqiptarët po detyrohen me dhunë o me mashtrime që ta ndërrojnë dhe identitin e tyre; shovenistët grekë për ta mundësuar qëndrimin e emigrantëve shqiptarë në Greqi, po i detyrojnë t´i ndërrojnë emrat e tyre shqiptarë, duke i këthyer në grekë!
Në kohën e ndritur të Enver Hoxhës, kjo përulje as ka ngjarë dhe as guxonte askush bile, as ta ëndrronte!

-Tani, po bëhet zhurmë e madhe se në vitet e “diktaturës”, shqiptarët nuk ishin të lirë të kalonin kufijtë e të shëtisnin botën!!!

Po tani, kur shqiparët qenkan të lirë të iken nga sytë këmbët, sa veta ranë deri tani në male në lumenj, liqene e në dete, Fatkeqësisht shifrat janë tmerruese, ato shkojnë jo me dhjetëra, por me qindra…

Nga kjo konstatoj, që nuk është aspak e vërtetë që bota “demkratike” po na ofron aq shumë paqe dhe mikpritje aq sa po çirren sot, “politikanët” në pushtet. Nëse regjimi “diktarorial” i Enver Hoxhës, e paska “izoluar” Shqipërinë, sa i solli kjo humbje në njerëz, mëmëdheut tonë?!
Po, ju or zotërinj “demokratë” që i hapët portat e kalasë “së mbyllur” shqiptare, sa jetëra njerëzish i humbët?!

-Shtroj pyetjen e domosdoshme: kush e paska goditur më shumë Shqipërinë, “mbyllja” apo hapja pa porta?!
Populli ynë e thotë një fjalë të urtë: “gjella me kripë dhe kripa me masë”!

Kështu, do të duhej të qëndronte kjo çështje, e jo gjithçka të zhytej në stihi…

-Tani në këtë përvjetorin e 100-të të ditëlindjes së Ever Hoxhës, pas festimit madhështor dhe nderimit krenarisht dhe shqiptarisht atij burri, sërish kanë ngritur kokat “kukuvajkat”, pasardhësit e fashistëve të vjetër e të rinj, ideologët shkretanë të demo(n)kracisë alla berishjane dhe rugovjane, kanë ngritur kokë dhe renegatët ideologët e ‘përjetshëm” të enverizmit, pikërisht ata/ato, që deri në vitet ‘90-ta kishin folur e shkruar me simpatinë dhe përkushtimin më të madh për PPSH-në dhe Enver Hoxhën!
-Devijatorëve u ranë pendlat, sepse ata e kishin pas me hile; ata nuk kishin folur e shkruar të nxitur nga mendjet dhe zemrat, por nga interesat e tyre personale!
Nga kjo kujtoj këtu atë këngën popullore ironike:

Çka po i thotë Dema Kadrisë,
s´po ia di rendin burrnisë,
po, ia di dhe ia kam ditë,
disa herë për miq jam fikë…
…sa pata pula e çurana,
pata miq, pata jarana,
po, kur mbeta pa çurana…
m´ikën miq e jarana!

-Nga kjo del ideja se miqtë e rremë të Enver Hoxhës, ikën kur s´patën më interesa…
Aq u bënë betimi i tyre, renegatëve të pacipë!...
Tani, nga shtypi ”Shekulli” u njoftuam se: Humbja e dosjeve të UDB-së në Shqipëri, një skandal i rëndë. Puna ka shkuar deri aty sa të zhduken dosjet e UDB-së, nga arkivat shqiptare. Kjo, nuk u bë rastësisht, por edhe naivët e dinë se kjo u bë nga pinjollët e politikës reaksionare serbomadhe për t´i mbuluar gjurmët e krimeve dhe të turpeve të shqiptaro-hiqërve, bashkëpunëtorëve serbofil, të etshëm për ta përmbysur Shqipërinë në bashkëpunim me sojin e rankoviqëve, koçixoxëve, alishukrioviqëve e stojniqëve e të tjerë, të cilët, Enver Shqiptari ua dha dënimin e merituar, ndërsa tani xhuxhmaxhuxhët “analistët “ të politikës “shqiptare”, si Halil Matoshi, Migjen Kelmendi, Baton Haxhiu, e të tjerë hedhin baltë mbi figurën e ndritur të Enver Hoxhës të nxitur nga qarqet e huaja rekasionare.
I kanë zhdukur ato dosje sepse: ato do t´i ndriçonin më tej arsyet, pse u bënë gjithë ato “krime” mbi bashkëpunëtorët e UDB-së. Dhe, natyrisht se do të demaskoheshin para popullit, "viktimat" e djeshme dhe të sotme… pra, udhëheqësit pakurrizorë dhe sahanlëpirësit e tyre. Kur mungojnë ato dosje me siguri ithtarët e krra-krrasë, do të jenë më të lirë të bëjnë më shumë zhurmë për krimet e "diktataturës" komunsite. Tani shtroj pyetjen: në këto vite të demokracisë, kur e drejta e mendimi lirë –lejohet si çirreni ju ditë e natë, zogistët paskan të drejtën ta përkujtojnë në Tiranë, në muajin shtator, 2008, atë 80 vjetorin e tyre të “lavdishëm” të mbretërisë “shqiptare” me në krye “lartmadhninë” e tyre Zogollin, kurse enveristët, nuk paskan drejt ta festojnë 100 vjetorin e adhuruesit të tyre, Enverin?! Duket qartë qe juve ju mungon arsyeja!
Demmokracia e vërtetë, nuk lejon shkarje të tilla alla fashiste!
Në vendet me përvoja të hidhura historike, si Europa, psh, dhe me jetë të gjatë demokratike këto gjëra lejohen dhe kalohen pothuaj pa asnjë mosmarrëveshje ndërnjerëzore dhe brenda kombëtare.

…Dhe, është krejt normale o adoloshentë të “diplomacisë” suaj të mjerë, prandaj mos harroni që: i zoti i shtëpisë duhet domosdoshmërisht, t´i qortojë “fëmijët” që nuk e dëgjojnë! Mjerisht, që tani Shqipëria Natyrale nuk ka zot shtëpie, përndryshe juve do t´jua kishte ngrehur ca veshët!… Prandaj, po e përfundoj këtë shkrim me devizën atdhetare të Bajram Currit:
“More fëmijë mos folni keq,
i kam mbushur 70 vjet,
s´më ka lidhë krajli as mbreti,
jo po më lidhë Kadri Mehmeti” (kupto Sali Berisha)!
Enver Hoxhën nuk e kanë mposhtur dot perandoritë fashiste dhe superfuqitë social-imperialiste, si Rusia 200 mijlonëshe e Nikita Hrushqovit, në fillim të viteve ‘60-ta; ndërsa, ju tani po perpiqeni t´ia ulni vlerat madhështore!!! O mjerim e shkuar mjerimit të pamendimit!

“Lavdi marrëzisë”! Poshtë rrënja e keqe profashiste e tradhtisë!

Shkruan: Hamdi BABAJ, Veteran i UÇK-së
Skënderaj, 18 tetor 2008

Unë, që sot mora mundimin t´i drejtohem opinionit shqiptar brenda dhe jashtë Shqipërisë Natyrale, jam një njeri që nuk di shumë me u marrë me letra, bile edhe ky titull i këtij shkrimi po më duket disi titull i madh, por megjithatë mora guximin ta lë kështu për faktin se kur ishte koha më e vështirë për vendlindlindjen time dhe për kombin shqiptar pa ngurruar që nga fillimi i luftës e deri në mbarimin e saj, e kapa pushkën dhe dola maleve të Shqipërisë, pra në Kosovën e përflakur e të përgjakur, përkrah të famshmes UÇK. Gjatë luftës kam qëndruar e luftuar kryesisht në rrethin tonë, në rrethin e Skënderajit, pikërisht në malet e Llaushës së vendlindjes sime të dashur, ku prej aty u dha kushtrimi për çlirimin dhe ribashkimin e viseve shqiptare me Shqipërinë.

Më duket e tepërt të flas për veten dhe kjo privilegje nuk i takon modestisë së një luftëtari, por kur po e shoh që çdo ditë në shtypin tonë dhe në mjetet tjera të informimit, po krekosen lloj-lloj pseudo gazetarësh e pseudo-atdhetarësh, të cilët para dhe pas luftës çlirimtare, iknin si minjt podrumeve të Prishtinës e të qyteteve të tjera të atdheut, madje disa me paturpësinë e tyre u veshën edhe në rrobe të plakave dhe ikën drejt Qafës së Morinit dhe drejt Bllacës, për të shpërtuar kokën e tyre nga miqtë e tyre të dikurshëm serbë; atëbotë kur ne “njerëzit e frustruar” që ishim për ata horra “dorë e zgjatur e Serbisë”; po qëndronim maleve pa bukë e pa ujë, po qëndronim përballë granatimeve, ata bukëshkalë të përdalë, gjetën strehim në Shqipëri, me paturpësinë e tyre kishin harruar sa shumëherë e kishin fyer dhe sharë në shtyp dhe në mjetet tjera të informimit.

Shqipëria jonë Mëmë - bujare dhe krenare nuk u mor me këta pusa e gjiresha, por popullit tonë të shumëvuajtur ia dha barotin dhe bukën shqiptare të gatuar me lot e gjak…

Për më keq, shqetëson fakti që po këta ”pehlivanë” u kthyen fitimtarë, madje edhe prej vendeve armike si Serbia dhe në vend se të turpëroheshin këta sejmenë të huaj arritën t´i kapin edhe majat e ”shtetit të pavarur dhe sovran” të Kosovës!!!

Prandaj, kur meditoj dhe e kujtoj të djeshmen plot sakrifica të djemve dhe vashave të UÇK-së, natyrshit se zemra më bëhet vrerë, kur i shoh në gazeta, radio dhe televizion këta puthadorë të djeshëm të të huajve, kur krekosen si gjelat mbi pleh, se ja ne ishim ata që e ndihmuam luftën, me diplomacinë tonë të hollë, bota na përkrahu e të tjera përralla me tupan…

E kanë thënë para meje shumë atdhetarë dhe njerëz të huaj përparimtarë se:
- ”sikur të mos ishin krismat e pushkës së Adem Jasharit dhe UÇK-së heroike, Kosovën, askush nuk do ta përkrahte në rrugën e saj të lirisë.”

Jam i bindur thellësisht se sikur të mos ”këndonte si bilbil grykëholla në malet tona, edhe deri sot do t´ kishim serbët okupatorë, sikur më herët edhe gjatë vitve ‘90-ta, pikërisht tek kësolla”!

Por, siç po shihet tani, kjo nuk është e tëra:
- disa, po thonë me mendjelehtësi: Bacë u kry!

Kur po e dëgjoj apo po e lexoj këtë ide të rrejshme, besoni, fort po më neveritë!

Habitem si kanë forca morale dhe kombëtare disa liderë e lideruce t´ia thonë popullit këtë gënjeshtër të madhe!!!

Si harruan kaq shpejt zotërinjte e majmur nga eurot e dollarët se:
Kosova, sot po kontrollohet nga të huajt, dhe për më keq nga serbët “vendas”, pra nga ardhacakët, minoritarët e verbuar nga shovenizmi serbomadh, hiq më pak se në 35% të truallit të saj.

Pasataj, Kosova sot po kontrollohet nga qarqe të huaja me firmat ”paqësore” “UNMIK” dhe “EULEKS”.

Po, a nuk doli hapur “ndihma” që UNMIK-u na bëri, madje duke na i vrarë dhe përgjakur djemtë e cucat tona të Lëvizjes Vetëvendosje. Dy të rinj që u vranë në Prishtinë akuzojnë edhe sot: sepse as deri sot kryesit e asaj vepre kriminale, të cilët ishin nga Përtejkaraptet e Rumanisë, as sot nuk dolën para gjyqit as kombëtar, as ndërkombëtar.

- Dhe, si për ironi të fatit, për këtë vepër kriminale ende deri sot qeveritë e Kosovës, askund në gjykatat ndërkombëtare nuk e kanë ngritur zërin fuqishëm, pra të kërkojnë që kjo padrejtësi të shpaguhet, me dënimin e kriminelëve.

Dje, lajmet e mbrëmjes në RTK, e shiqova një skenë tragjikomike; po zhvendosej UNMIKU- nga zyrat në Prishtinë dhe aty po vendosej EULEKSI, derisa UNMUK-u, kinse po tërhiqej në periferi, jo për tjetër qëlllim por vetëm për t´u ardhur në ndihmë enklavistëve serbë, për ta penguar ecjen përpara të bërejes së “pavarësisë” spica e me bishta – si ajo “e mbikëqyrur” nga qarqe të huaja; e cila në fakt është vetëm një autonomi nën juridiksionin evriopian dhe botëror – derisa, dikur ishte nën juridiksionin jugosllavo-serb; bile pjesa, e cila është e okupuar nga kolonët serbë, edhe sot e ka po atë gjendje, bile më të keq se në vitet e paraluftës!

Dhe, ja makinacionet e “aleatëve” tani, qendrën po e merr tani EULEKS-i, i cili, në fakt, nuk është hiq më pak xhandar ndërkombëtar, mbi vendet, të cilat i ka nën kontrioll!

Pra, liderët e EULEKS-it, të cilët çdo ditë po puthen në Beograd me çetnikë dhe me “demo(n)kratë të tipit Koshtunica, Tadiqi etj., aspak nuk e kam iluzionin që nuk do të shkojnë po atyre gjurmëve të mashtrimeve e të dhunimeve të të drejtave të shqiptarëve në Kosovë.

- Pa të shohim si e paska fituar sovranitetin Kosova, nën kontrollin e qarqeve të huaja nërkombëtare:
- Të gjithë jemi dëshmitarë që kufijtë e Kosovës, pothuaj nga të gjitha anët janë të sulmuar dhe të prekur mizorisht; kurse kryeministri në Hashim Thaçi, si duket e harron këtë kur deklaron:
- “kufijtë e Kosovës janë të paprekshëm!”

- Unë jam një ish-ushtar i UÇK-së dhe nuk mud të pajtohem dot me këto malverzime e mashtrime të ulëta politike, kur ish-udhëheqësit tanë, tani janë kthyer në politikanë paqësorë, duke bërë aleanca me pacifistët titistë të pasardhësve të I. Rugovës, i cili aq shumë e pengoi gjatë luftës dhe pas saj, UÇK-n, heroike.

Kur ishte momenti historik të bashkohen për mbrojtjen e Kosovës, me të tilla aleanca politike dhe ushtarake, pacifistët e mohonin këtë, kurse, kur erdhi puna për ta mbrojtur me mashtrime pushtetin e pa-shtet, pacifistët e ulën kokën, e përpinë “helmin” dhe u pajtuan me ish-luftëtarët e lirisë!

Si mund të deklarohet se:
- “kufijtë e Kosovës janë të paprekshëm kur tani e sa vite Mitrovica, po lëngon e ndarë, po lëngon nga flamuri serbo-çetnik , i cili u ngritë në mënyrë provokative, mbi majën e kalasë së saj, bashkë me kryqin e sllavizmit?!

- Po të ishte gjallë Isa Buletini, a do ta duronte këtë turp që i ka rënë në ballë, dhe po e rëndon mbi supe qytetin tonë verior, apo do ta jepte kushtrimin?!

Ndërsa, askush deri sot nga liderët as liderucet e Kosovës nuk e ka ngritur këtë çështje; si duket kjo nuk po ua vret sytë e verbuar nga lakmitë e pushtetit në Kosovën e përgjakur dhe të ricopëtuar.

Jo, nuk e besoj kurrë, që Isa Buletini me shokë do t´i duronte këto sulme makabre!

Liderët dhe lidferucet e Kosovës, duhet ta kuptojnë njëherë e mirë që: populli nuk është, përjetësisht dhe pafundesisht, “dele”, që shkon pas “çobanëve”, që se mbrojnë nga ujqërit.

Ky popull, në zgjedhjet e fundit me bojkotim, pra me protestë të heshtur, fort mirë i paralajmëroi se ju nuk jeni në rrugë të mbarë të bërjes së shtetit të Kosovës, ju që po e mohoni edhe ribashkimin e trojeve shqiptare, ky popull di dhe mundet t´ju flas edhe ndryshe; me bojkot dhe me protesta, të cilat i lejon tërë bota demokratike. Prandaj, konsideroj që për ta detyruar, të reflektojë drejt dhe pozitivisht, kësaj klase politike, populli ynë doemos duhet treguar “vendin tek thana” me të gjitha mjetet dhe format, të cilat e lejojnë konventat ndërkombëtare, për ta çuar në vend amanetin e dëshmorëve të rënë në altarin e lirisë, gjatë luftës çlirimtare.

Për ta bërë Kosovën të përparuar, dhe me të Shqipërinë të ribashkuar!

Mbajtja e Akademisë përkujtimore në shënim të 100-vjetorit të lindjes së prijësit komunist shqiptar, Enver Hoxha zgjoi më pak reagime sesa mund të kenë pritur organizatorët, të cilëve iu përket merita kryesore për këtë ngjarje, e cila aktualisht me manifestime të ndryshme po shënohet edhe në Tiranë, Gjirokastër dhe në qytete të tjera të Shqipërisë.

Për mendjet e lira dhe sovrane përkujtimi i një përvjetori të tillë është krejtësisht normal, meqë Enver Hoxha, dashur pa dashur, është një personalitet i pamohueshëm i historisë së Shqipërisë, por edhe i kombit shqiptar në përgjithësi.
Mirëpo, kjo ngjarje ka sfiduar disa nga mendjet e robëruara të titizmit të ringjallur në Kosovë dhe të kolaboracionistëve, të cilët edhe luftën e UÇK-së kanë bërë përpjekje ta identifikojnë me ideologjinë revolucionare të Enver Hoxhës.
Megjithatë, nga dhjetëra mijëra gazetarë sa ka Kosova dhe nga qindra mediume, vetëm tre, katër “gazetarë” kanë reaguar me paraqitje tashmë të njohura dhe vetëm një gazetë nostalgjike e titizmit, e emërtuar Ekspress, simotër e Ekspresit të Beogradit, ka komentuar këtë ngjarje, duke nxjerrë nga naftalina zhargonin e dikurshëm të UDB-së dhe të titizmit kundër, sikur thuhet “diktatorit më të madh të botës”, Enver Hoxha.

Nuk e vlen barra qiranë të merresh shumë me opinionet e këtij lloji të gazetarëve, tashmë të njohur për opinionet dhe qëndrimet e tyre përçarëve, fyese e denigruese jo vetëm kundër Enver Hoxhës, por edhe kundër UÇK-së dhe krahut të luftës çlirimtare në përgjithësi. Por është e natyrshme të sqarohet se kush janë këta dhe çfarë prejardhje ideologjike mbështesin.
Është i njohur opinioni ynë me aktivitetet kolaboracioniste të Baton Haxhiut, në esencë aktivitete antishqiptare, sidomos në fund të viteve ’90, kur ky Batoni po bënte përpjekje të aranzhonte një takim të kreut të regjimit të Milosheviqit, me klasën titiste të Mahmut Bakallit dhe të një segmenti të LDK-së.
Për këtë aktivitet të tij, kolaboracionist, ka shkruar gjerë e gjatë edhe Veton Surroi, i cili edhe e ka ngritur, e ka financuar dhe për një kohë të gjatë e ka mbajtur edhe nën kontroll këtë Batonin e papërmbajtur.
Këtë akt të tij, jo vetëm një herë e ka apostrofuar edhe një ish ministër serb i ish-Qeverisë së Kosovës.
Për këtë akt, disi në mënyrë të turbullt, ka shkruar edhe vetë Batoni, i cili po ashtu kishte kërkuar nga lideri i Lëvizjes “Vetëvendosje” që ta paralajmëronte protestën në organet e UDB-së, më 1 tetor të vitit 1997, meqë sipas tij, Serbia ishte shtet dhe kishte ligjet e veta, të cilat duhej të respektoheshin edhe nga shqiptarët. Sesi iu kishte përgjigjur Albin Kurti me këtë rast, këtij Batonit, këtë e di opinioni e më së miri e di vetë Batoni. Batoni dikur kishte ndërsyer bashkëmendimtarë të tij të bashkëpunonin me Hagën kundër luftëtarëve të lirisë, ndërkohë që publikoi emrin e një bashkëpunëtori, në përpjekje për ta larë vetën, por as kjo nuk mbeti pa u hetuar nga Tribunali i Hagës.

Qëndrimi i tij dhe i të tillëve kundër Enver Hoxhës vetëm sa e shton respektin e njerëzve për Enverin. Po ta lavdëronin Enverin, Batoni, Migjeni, Shkëlzeni dhe soji i tillë, me siguri se shumë kush do të irritohej.
Një zëdhënës kujdestar i luftës kundër gjuhës letrare, kundër ish të persekutuarve të regjimit të Titos dhe të Milosheviqit, i njohur për lidhjet e tij të hershme mbase edhe aktuale me pobratet e Beogradit, Migjen Kelmendi, por ashtu nuk ndal turrin e tij pa cipë duke bërë krahasime groteske, anormale, pse jo edhe qesharake.Makineria e Titos, Rankoviqit dhe Milosheviqit ka vrarë qindra mijëra myslimanë në Bosnje, dhjetëra mijëra kroatë, qindra, mijëra shqiptarë, ndërsa regjimi i Enver Hoxhës nuk ka vrarë as edhe një shqiptar të Kosovës, as edhe një serb apo malazez të vendit tonë. Krahasimet e tilla nuk i besojnë as maskarenjtë e llojit të tij. Sa për vrasjet dhe likuidimet e kundërshtarëve politikë, që kanë ndodhur në kohën e regjimit të Enver Hoxhës në Shqipëri, kjo është pjesë e historisë, që nuk lidhet drejtpërdrejt me Kosovën, dhe për këto vrasje e likuidime ka kush ankohet. Nuk kanë mbetur këta njerëz në një pozitë aq të mjerë, sa Migjen Kelmendi e Baton Haxhiu t’ iu tregojnë se kush iu paska vrarë baballarët apo vëllezërit e tyre. Këta kanë bërë çmos dhe kanë ndërsyer sa kanë mundur, por nuk besoj të ketë arritur asgjë në këtë drejtim me shkrimet tyre gjithnjë skandaloze dhe sensacionale.

Çka fshihet pas turrit të këtyre dy mjeranëve dhe disa mjeranëve të tjerë të gazetarisë së sotme?

Njerëzit njëdimensionalë e shohin botën vetëm nën prizmin e paragjykimeve të tyre.Të tillët, mendojnë se janë të thirrur për ta ndrequr familjen, rrethin e tyre apo edhe shoqërinë, vetëm sipas bindjeve dhe shijeve të tyre. Të tillët, dikur kafshonin, meqë ishin pjesë e regjimit antishqiptar, që kafshonte, burgoste, vriste dhe masakronte shqiptarët atdhe dhe liridashës. Sot këta mund ta derdhin rrëke mllefin e tyre, por nuk mund të kafshojnë, meqë me luftën tonë çlirimtare dhe fitimtare, me përkrahjen e botës demokratike dhe të NATO-s, Kosova njëherë e përgjithmonë është liruar nga kafshimet, vrasjet, e masakrimet e policisë dhe ushtrisë serbe dhe të një segmenti të bastardëve.
Andaj edhe janë mjeranë këta pionierët e Titos, Rankoviqit e Milosheviqit. Këta i japin vetes të drejtë të shprehen me shumë simpati për Josip Broz Titon, sikur ka bërë redaktori i këtij “Ekspresit”, Shkëlzeni i Mehmet Maliqit, (kryeudbashit dhe shqiptarë-vrasësit shumë të njohur për shqiptarët liridashës të Kosovës), në 25-vjetorin e vdekjes së Titos. Por këta nuk kanë guxim, për ta shënuar në sallën e Kuqe të pallatit të Rinisë dhe Sporteve ditëlindjen për Marshall Titon, jo sepse frikësohen, jo sepse nuk do t’ iu lejohej salla, por sepse e dinë mirëfilli se salla do të mbetej bosh.
Andaj, duke parë sallën e mbushur përplot me pjesëmarrës në shënimin e 100-vjetorit të lindjes së Enver Hoxhës, këta dhe soji i këtyre, ndihen të bezdisur, të sëkëlldisur, të hallakatur deri në marrëzi e çmenduri. Dhe mllefin e tyre të mjerë e shfryjnë, ku tjetër, pos në gazetat e tyre, natyrisht për lexuesit dhe bashkëmendimtarët e tyre. Një pjesë të mllefit e shfryjnë nëpër forume të ndragëta, apo duke dërguar kërcënime anonime. Askush më nuk druan nga kafshimi i tyre, meqë koha e sundimit sllav dhe e bashkëpunëtorëve të tyre në Kosovë ka perënduar njëherë e përgjithmonë.

Ismet SYLEJMANI
Kryetar i Klubit Politik "Afrim Zhitia"

(Fjalim i mbajtur më 10 tetor 2008 në akademinë politike Enver Hoxha për Kosovën, organizuar nga ky klub)




Shumë të dashur pjesëtarë të familjes së të madhit dhe të pavdekshmit Enver Hoxha!
I nderuari President i Shqipërisë Ramiz Alia!
I dashur Axha Osman, baba i udhëheqësit dhe heroit të kombit Afrim Zhitia!
Shumë të dashura familje të heronjve dhe dëshmorëve të kombit!
Të nderuar invalid, veteran dhe luftëtarë e veprimtarë të devotshëm për çlirim të Kosovës dhe viseve të saja!
Të nderuar mergimtarë!
Të nderuar të pranishëm!
Zonja dhe zotrinjë!

Jam shumë i lumtur, është e do të mbetet përgjithmonë nderë i madh për mua, që në emër të Klubit Politik “Afrim Zhitia”, të mbaj këtë fjalë rasti, në 100 vjetorin e lindjes së Komandantit të lavdishëm e udhëheqësit legjendarë të popullit shqiptarë – Enver Hoxha.

100 vjet më parë, 16 tetori i vitit 1908, paralajmëronte sihariq të jashtëzakonshëm, një nënë e thjeshtë shqiptare gjirokastrite, bënte lindjen më të madhe të shekujve për kombin tonë.
Këtu e 100 vjet më parë u lind Enver Hoxha, që u bë mbrojtësi më i palëkundshëm i vlerave dhe interesave të gjithanshme të popullit shqiptarë në përgjithësi, të Kosovës e të viseve të saja në veçanti.

Të nderuar të pranishëm!

Mburremi e do të mburremi gjithmonë, që po ia festojmë ditëlindjen e 100-të, shqiptarit të përmasave më të mëdha që ka njohur ndonjëherë historia e popullit tonë, Enver Hoxhës, i cili u bë vijë demarkacioni, kush ishte kundër Enver Hoxhës në Kosovë ishte titist, dhe titistët ishin aleatët më të mëdhenj të Serbisë në luftë kundër Republikës së Kosovës;ia festojmë ditëlindjen Enver Hoxhës, që na ka mësuar e porositur sa e sa herë: motra dhe vëllezër nga Kosova, ju duhet dhe keni të drejtë të kërkoni të drejta më shumë, sepse edhe ju duhet të jeni të barabartë, ashtu si edhe popujt tjerë në Jugosllavi, në këtë rrugë të rëndë e të mundimshme, ku u vranë dhe u gjakosën, ku u torturuan dhe u burgosën me qindra dhe me mijëra vite burg bijat dhe bijtë më të mirë të popullit tonë, në këtë rrugë liridashëse, fisnike, njerëzore dhe kombëtare, na mbështeti edhe e gjithë bota demokratike, prandaj nderimi për Enver Hoxhën, këtë figurë nga më të shquarat të kombit tonë, merr kuptim edhe më të madh, sot kur Kosova është e lirë e pavarur dhe sovrane, që është njohur e po njihet nga shtetet e ndryshme të botës.

Enver Hoxha, është ky emër i cili kur e ke dëgjuar të ka qeshur fytyra, të është ngrohur zemra, të është shtuar vullneti për të ecur më me vendosmëri në rrugën e çlirimit dhe pavarësisë së Kosovës, të ka humbur frika fare, të është shtuar edhe më shumë urrejtja për pushtuesin serb.Me Enver Hoxhën në mendje e në zemër, kemi punuar më me devocion për largimin e zgjedhës pushtuese serbe nga Kosova, sepse kështu porosiste e kërkonte Enver Hoxha.

Enver Hoxha, kur ka folur për Kosovën dhe popullin shqiptarë që vuante nën pushtimin Jugosllav, pushtuesit janë tmerruar. Gatishmëria ushtarako-politike e pushtuesve tanë, ngritej në nivelet më të larta, e dinin pushtuesit se pas çdo qëndrimi të hapur, parimor e në mbrojtje të popullit shqiptar të Kosovës nga ana e Enver Hoxhës, radhët e ilegalëve në Kosovë shtoheshin, rritej e forcohej organizata ilegale politike për liri e pavarësi të Kosovës nga Serbia.

Kurdoherë që Enver Hoxha ka vizituar vise të ndryshme të Shqipërisë në kufijtë me ish-Jugosllavinë, pushtuesit e Kosovës nxirrnin ushtrinë nga kazermat dhe ia bashkanëgjitnin kontingjentit të madh që ishte gjithmonë i përqendruar në kufirin shqiptaro-shqiptarë.

Këtë kufi që na ndau padrejtësisht, e lavdishmja dhe famëmadhja Ushtria Çlirimtare e Kosovës dhe populli shqiptarë e thyen dhe e ujitën me gjakun e luftës për liri.

Enver Hoxha, me qëndrimin e Tij të hapur në mbrojtje të Kosovës, ishte idoli i qindra dhe mijëra veprimtarëve patriotë e atdhetarë shqiptarë, ishte ikona më e shenjtë e çlirimtarëve të kombit tonë të ndarë me dhunë, ishte shpresa e shqiptarëve të robëruar jashtë kufijve të Shqipërisë politike.

Enver Hoxha, ishte mësuesi ynë më i madh në luftën e gjatë e të mundimshme që kemi zhvilluar kundër pushtuesit serb, mësimet e Tij të mëdha që ne i kishim lexuar e rilexuar në veprat e Tij, në drejtimin e aktivitetit ilegalë dhe përgatitjen e luftës së armatosur çlirimtare, ishte busulla orientuese e veprimit tonë. Ne Atij dhe vetëm Atij, ia atribuojmë suksest e korrura në ndërgjegjësimin dhe zhvillimin me sukses të veprimtarisë sonë ilegale në Kosovë e vise, deri në fillimin e luftës së armatosur çlirimtare.

Ne shqiptarët e Kosovës e kemi për nderë të madh të festojmë 100 vjetorin e lindjes, të njërit prej mbrojtësve më të mëdhenj të çështjes së Kosovës, i cili ishte zëri i vetëm që na dilte në përkrahje atëherë kur ne shtypeshim dhe përgjakeshim nga pushtuesi jugosllav.

Askush më shumë se Enver Hoxha, në kohën kur jetoi, nuk ka bërë më shumë në mbrojtje të Kosovës dhe popullit të saj, prandaj ne jo vetëm sot, por gjithmonë do t’i përulemi me respekt të pafund e mirënjohje të thellë.

Nuk ka individ të moshës së pjekur që e ka dashur kombin dhe popullin me gjithë shpirt;nuk ka shtëpi patriote e atdhetare shqiptare të Kosovës, e cilësdo anë apo krahinë, që kur kanë dëgjuar fjalën e Enver Hoxhës në Radio Tiranë, në Radio Kukës apo në Televizionin Shqiptarë ose kur kanë lexuar fjalimet dhe artikujt e shumtë, në mbrojtje të çështjes së Kosovës, që nuk janë mobilizuar edhe më me përkushtim në luftën për çlirim nga zgjedha pushtuese serbo-jugosllave.

Enver Hoxha, duke pasur respekt të madh për luftëtarët dhe patriotët dëshmorë të kombit, që ishin me prejardhje nga Kosova, për të cilët respekti meritorë në Kosovë mungonte, pasi ishte e pamundur pasi Kosova ishte nën pushtimin serbo-titist, na i nderoi në mënyrë të veçantë duke u ngritur shtatore vigane Isa Boletinit në Shkodër, Hasan Prishtinës në Kukës dhe Bajram Currit në Bajram Curr, por jo vetëm kaq, një qyteti të tërë ia vuri emrin e plakut të pamposhtur që nuk lidhej i gjallë në shpellat e Dragobisë heroike.

Enver Hoxha, tregoi kujdes të veçantë nderi e respekti ndaj varrit ku pushonin eshtrat e heroinës së kombit Shotë Galica, kurse në Kosovë duke ndjekur rrugën e mësimeve të Enver Hoxhës, për eshtrat e Azem Galicës në mungesë institucioni, kujdeseshin mësues patriot e atdhetarë si Avdyl Krasniqi e shokë të tij.

Kështu nderoheshin gjerdanët e gjakut të derdhur për liri nga Enver Hoxha, për të cilin ne jemi tubuar sot t’i bëjmë nderimin meritorë në këtë akademi politike, që mendojmë se nuk është e mjaftueshme për tërë atë që ka bërë Enver Hoxha për Kosovën.

Nuk kishte ngjarje me rëndësi historike në të cilën është përfshirë dhe ka luajtur rol vendimtarë populli shqiptar i Kosovës dhe klasa politike ilegale, dhe të mos ketë mbajtur qëndrim parimorë e atdhetar, prej vëllai e udhëheqësi, mësuesi e patrioti, gjiganti me emrin Enver Hoxha.

Demonstratat e vitit 1968 dhe të vitit 1981, në të cilat populli ynë doli në rrugë dhe kërkoi të drejta më të mëdha, u mbështetën në mënyrë të fuqishme nga Enver Hoxha dhe jo vetëm kaq, Enver Hoxha gjithmonë por veçanërisht pas vitit 1981 e derisa vdiq, u bë mbrojtësi më i zjarrtë i të drejtave legjitime të popullit shqiptarë të Kosovës e viseve të saj.

Ai nga Tirana, e thoshte atë që nuk lejohej dhe nuk ishte e mundur ta thonin, udhëheqësit politik ilegal të Kosovës.

Po ka ndonjë që nuk i kujtohet qëndrimi i Enver Hoxhës, kur ju drejtohej pushtuesve: “...Ju zotrinjë të Beogradit dërguat në Kosovë 60 mijë ushtarë serb, për të shtypur e për të vrarë kosovarët dhe për të frikësuar Shqipërinë, ne nuk frikësohemi, ne jemi gati, në këmbë, si një trup...”

Kur armiqt serb afër Shtutgardit të Gjermanisë vranë drejtuesit e lëvizjes ilegale Jusuf Gërvallën, Kadri Zekën dhe Bardhosh Gërvallën, Enver Hoxha për të treguar përpara botës se shteti shqiptarë ishte lënduar thellë nga ajo vrasje që kishte dëmtuar rëndë lëvizjen politike ilegale dhe për të inkurajuar shokët e udhëheqësve të vrarë, që të vazhdonin rrugën e lënë përgjysmë të tyre, kishte pritur familjen Gërvalla në Tiranë, madje njërin fëmijëve të dëshmorit e kishte mbajtur në prehër edhe para kamerave, kjo neve ilegalëve që vepronim në Kosovën e okupuar, na inkurajonte dhe shumë madje, për të mos u ndalur për asnjë çast në rrugën e lavdishme, drejtë lirisë dhe pavarësisë së Kosovës.

Motra dhe vëllezër, të nderuar të pranishëm!

Lëvizja politike ilegale atdhetare ka njohur shumë emra të shquar të udhëheqjes së saj, por më të shquarit padyshim janë heronjtë e kombit: Jusuf Gërvalla, Kadri Zeka, Bardhosh Gërvalla, Rexhep Mala, Nuhi Berisha, Zija Shemsiu, Afrim Zhitia, Fahri Fazliu, Fadil Vata, Bahri Fazliu e shumë e shumë të tjerë.
Të gjithë këta patriotë e udhëheqës të lartë të lëvizjes politike ilegale në Kosovë, tani heronj të kombit, kanë qenë nxënës besnik të mësimeve të mëdha për Kosovën, të Enver Hoxhës.

Ata kanë rënë në fushë të nderit me mall për ta parë të çliruar, të lirë e sovrane Kosovën dhe për ta takuar e përqafuar të gjallë Enver Hoxhën, një ditë në Prishtinë.

Ne në Kosovë kemi shumë arsye ta festojmë 100 vjetorin e lindjes së Enver Hoxhës, sepse ky vigan i çështjes kombëtare, jo vetëm nuk nënshkroi kartën e Helsinkit, por hapur kundërshtonte aneksimin e Kosovës dhe viseve të saja Serbisë, nuk pranonte kufijtë ku Kosova jonë e dashur dhe e shtrenjtë ishte nën Serbinë, kjo na mjaftonte neve që ta vazhdonim luftën edhe më me vendosmëri.

Enver Hoxha, ka qenë shkëndija e shpresës morale që ka depërtuar në çdo skutë të errët të qelive të mykura ku kanë vuajtur dhe janë dergjur për vite të tëra, me qindra dhe mijëra të burgosur politik shqiptarë, nëpër burgjet serbo-jugosllave.

Po sa herë që xhelatët dhe kriminelët serb kanë torturuar për vdekje të burgosurit politik shqiptarë, që të lidhur këmbë e duar me zinxhirë, kanë lënë gjymtyrët e trupit dhe shëndetin e tyre nëpër kazamatet famëkëqija jugosllave, dhe kurrë nuk janë thyer, por kanë qëndruar stoik e të pamposhtur, ata kurrë nuk e kanë pushur këngën për Kosovën, për Shqipërinë dhe Enver Hoxhën, kështu ka shkruar në kujtimet e tij nga burgu, i famshmi, çeliku i burgjeve dhe i qëndresës shqiptare, heroi i kombit tonë - Rexhep Malaj.

Në stadiumet e palestrat e ndryshme sportive, sportdashësit shqiptarë nga Kosova dhe viset e saja, në shenjë mirënjohje e falënderimi, dashurie e respekti, gjëmonin me thirrjet E - Ho, E - Ho, kjo ishte nderë e konsideratë për gjithë atë që kishte bërë Enver Hoxha për Kosovën. Po ne kosovarët kështu kemi brohoritur jo vetëm në Kosovë, por edhe në zemër të Serbisë në Beograd, dhe pastaj propaganda serbe gjëmonte me sharje dhe fyerje, tortura e burgosje, ndërkohë që nga këto ngjarje çdo herë dilnim më të fortë e më të organizuar, më të vendosur për të ecur drejt çlirimit definitiv.

Gjykimet dhe burgosjet në Kosovë, faktet dëshmojnë se janë përcjellur me vëmendje të veçantë nga Enver Hoxha. Ja qfarë shkruante më 26 qershor 1969“...Të dënuarit prej gjyqeve janë me dhjetëra, të burgosurit që presin të dalin në gjyqe janë me qindra. Shumica e këtyre janë mësues, profesorë dhe studentë.I gjithë ky terror ka për qëllim mbylljen e shkollave shqipe, frikësimin e shqiptarëve dhe synon shkombëtarizimin dhe largimin nga tokat e tyre. Ata i detyrojnë të largohen në mërgim...”

Në kohën kur pushtuesit serb, përmes klubeve në perëndim, bënin gjithçka që të degjeneronin, e të shkombëtarizonin mërgimtarët tanë dhe të largonin vëmendjen e tyre nga ato që ndodhnin në Kosovë, ja se si ju drejtohej Enver Hoxha mërgimtarëve kosovarë që punonin përkohësisht në botën e jashtme:”...Atdheun tuaj, Kosovën, serbomëdhenjtë e mbytën në gjak. Ata ju vranë në mënyrë barbare shtazarake motrat, gratë, vëllezërit, baballarët dhe kalamanët tuaj, sepse këta kërkonin të drejtat e tyre. Burgjet e Kosovës janë plot, njerëz të gjymtuar nga torturat ka atje plot, shtetrrethimi vazhdon i egër, por Kosova dhe gjithë shqiptarët që jetojnë në trevat e tyre u rezistojnë dhe do t’u rezistojnë edhe më me forcë terrorit dhe dhunës serbomadhe...” 2 qershor 1981.

Ka pothuaj për çdo ngjarje qëndrime të qarta dhe të prera e largpamëse të Enver Hoxhës për Kosovën.

Të nderuar të pranishëm!

A thua vallë e ka imagjinuar Enver Hoxha, se në Kosovë, se një ditë do t’i lindej një vëlla me emrin Adem Jashari, që do të dilte me aq madhështi në log të mejdanit, e do t’ia kthente pushkën pushtuesit serb, e do të bëhej kurban me vetëdije të plotë, me tërë familjen, dhe i tërë kombi dhe bota e lirë do t’i përulej me respekt të thellë e mirënjohje të pafund?

Shqipëria e Enver Hoxhës, me vendim të Prsedentit Ramiz Alia, e morën dhe në akademitë e saja ushtarake, në fushat dhe malet ku kanë luftuar luftëtarët kombëtarë të Gjergjigjit të lavdishëm, dhe ku kanë zhvilluar luftime të rrepta partizanët trima gjatë Luftës së Dytë Botërore, e përgatitën Komandantin Legjendar Adem Jashari, për luftën finale për jetë a vdekje me Serbinë.

Pra përgjigja është, se Enver Hoxha ka bërë gjithçka që duhej bërë dhe që ishte e mundur, që në Kosovë të rritej e të forcohej Lëvizja Ilegale Politike Patriotike, dhe të krijonte rrethanat dhe të përgatitej e të themelohej më vonë e famshmja dhe e lavdishmja Ushtria Çlirimtare e Kosovës, sepse me qëndrimin e tij prej projektuesi të së ardhmes kishte parashikuar, ”... Do të vijë koha kur kosovarët do të luftojnë akoma më mirë, më shumë e më fort për të fituar lirinë, pavarësinë dhe sovranitetin...”, dhe kjo kohë erdhi me Ushtrinë e lavdishme Çlirimtare të Kosovës.

Në ato vite sa jetoi e drejtoi Enver Hoxha, na doli zot dhe ne nuk ndjeheshim në mëshirë të fatit, por kur u nda nga jeta, Kosovës dhe popullit shqiptarë, vazhduan t’i dalin zot vazhduesit e Tij, njërin prej të cilëve sonte e kemi në mesin tonë, shokun e bashkëpunëtorin e ngushtë të Enver Hoxhës, Presidentin Ramiz Alia, të cilin e përshëndesim edhe nji herë dhe i urojmë jetë të gjatë.

Populli ynë dhe Kosova jonë e dashur, nuk mbeti pa aleat e pa miq. Gjatë luftës çlirimtare të armatosur që zhvilluam, në kohën kur rrezikoheshim të shfaroseshim nga faqja e dheut, dolën në skenë mbrojtës të tjerë që i thanë botërisht jo dhunës dhe gjenocidit që kryente xhelati Milosheviq në Kosovë.

Ashtu si dikur i madhi dhe i pavdekshmi Enver Hoxha që na mbronte, kur ushtria dhe policia jugosllave ushtronte dhunë e terror të paparë e të padëgjuar deri më atëherë mbi Kosovën dhe shqiptarët, e që ishim bërë sy e vesh nga Ai dhe nga Shqipëria, kësaj radhe popullit tonë i doli në mbrojtje, përpos Shqipërisë së Enver Hoxhës me aq sa kishte mundësi pas traumave që kishte përjetuar, Amerika dhe Presidenti Klinton, Britania dhe Kryeministri Toni Bleri e të tjerë.

Motra dhe vëllezër!
Të nderuar të pranishëm!

Është i njohur fakti se kur filloi bombardimi i Serbisë dhe i forcave të saj militare, paramilitare e çetnike në Kosovë, që shkatërronin çdo gjë që gjenin përpara , në ato momente kur fluturonin dhe bombardonin bombarduesit e NATO-s, në ato momente vetëm Presidenti Klinton dhe menjëherë pas tij Kryeministri Bler, përpara opinionit botërorë mbanin konferenca shtypi live, ku i bënin thirrje popullit tonë, si dikur legjendari Enver Hoxha, që të mos dëshpërohej e të mos dorëzohej, të qëndronte i fortë dhe e pranonin se Aleatja e NATO-s në tokën e okupuar Kosovës është Ushtria Çlirimtare e Kosovës, se liria dhe çlirimi nuk kanë alternativë tjetër, se Serbia ka vetëm nji rrugë, atë të largimit përfundimtarë e me turp nga Kosova.

Ne sot jemi të lirë dhe të pavarur, kjo ka ndodhur falë luftës heroike që ka zhvilluar Ushtria Çlirimtare e Kosovës dhe gjakut të derdhur për liri, por edhe ndihmës së madhe që na ka ardhur nga aleatët tanë të mëdhenj Shqipëria, SHBA-të, Britania e Madhe dhe shtete të tjera.

Kemi realizuar shumë nga ato që ka ëndërruar e projektuar i madhi dhe i pavdekshmi, mësuesi dhe mbrojtësi ynë i madh Enver Hoxha.

Të nderuar të pranishëm!

Klubi Politik”Afrim Zhitia”, do të përkujtojë e do të nderojë të gjithë ato personalitete kombëtare e ndërkombëtare, që kanë kontribuar dhe ndihmuar Kosovën në rrugën e saj të gjatë e të mundimshme, por të lavdishme, drejt lirisë dhe pavarësisë.

Kosova do t’i jetë mirënjohëse në shekuj Enver Hoxhës, për ndihmën e madhe që i ka dhënë.

Lavdi e përjetshme mësuesit dhe mbrojtësit më të madh të Kosovës dhe popullit shqiptarë!
Lavdi dëshmorëve të kombit!

Faleminderit.

Shkruan: Kristina RASI
Zvicër, 10 tetor 2008

(Me rastin e 100 vjetorit të Ditëlindjes së Legjendarit e të pavdekshmit dhe nacionalistit Enver HOXHA)

Shqiptari Enver HOXHA ishte organizatori dhe drejtuesi kryesor i Luftës Anti-fashiste Nacional-çlirimtare të popullit shqiptar, luftë kjo që Shqipërinë dhe popullin shqiptar e radhiti në krahun e fitimtarëve të Luftës së Dytë Botërore, të Koalicionit Anti-fashist (SHBA, Britania e Madhe dhe BRSS) të Botës...

Kam bindjen e patundur se, sikur të mos ishte Enver HOXHA, populli shqiptar dhe Shqipëria do të kishin qenë të radhitur në krahët e humbësve, Koalicionit Nazi-fashist (Romë, Berlin dhe Tokio), sepse ashtu si Legaliteti edhe Balli Kombëtar, ishin bashkëpunëtorë të pushtueseve nazi-fashistë (italian dhe gjerman) në Shqipëri, dhe dihet edhe fati i humbësve, që për mua do të ishte fatale-ndarjen e Shqipërisë midis Greqisë dhe Serbisë, sepse ashtu si Serbia edhe Greqia ishin me fitimtarët e Luftës së Dytë Botërore, me Koalicionin Anti-fashist.

Shqipëria njihet, nga histografia kombëtare dhe ajo ndërkombëtare, si vendi i vetëm në Ballkan dhe më gjerë, që u çlirua pa asnjë ndihmë të huaj, por që u çlirua vetëm e përvetem me forcat e vetme të popullit të saj shqiptar.

Shqiptari, Enver HOXHA, menjëherë pas Luftës Anti-fashiste Nacional-çlirimtare, në Shqipëri vendosi sistemin demakratik, me ç’rast edhe zhvilloi reformat demokratike popullore, siç janë:

1. Zhdukja e analfabetizmit në Shqipëri
2. Zhdukja e malaries në Shipëri,
3. Reforma agrare në Shqipëri
4. Emancipimin e femrës shqiptare në Shqipëri
5. Elektrifikimin e Shqipërisë
6. Bonifikimin e buqësisë në Shqipëri
7. Universitetet në Shqipëri dhe
8. Unifikimin e gjuhës shqipe dhe unifikimin e kombit shqiptar në të gjitha trojet e Shqipërisë Natyrale.

Por, mbi të gjitha, shqiptari Enver HOXHA, mbrojti dhe përkrahu Kosovën dhe trojet e saj, si dhe pa as me të voglin kompromis përkrahu të drejtën e shqiptarëve të Kosovës për Republikën e saj, si hap të parë të saj drejt ribashkimint kombëtar.

Gjithashtu, kam bindjen e patundur se, sikur shqiptari i madh Enver HOXHA të jetonte deri në v. 1990, kur edhe filloi shpërbërja e ish RSFJ-së, shqiptarët sot do të ishin të ribashkuar në një shtet të vetëm kombëtar, me emrin SHQIPËRI, dhe sot shqiptarët nuk do të kishin nevojë për ta patur as Frontin për Bashkim Kombëtar Shqiptar (FBKSH) dhe strukturat e tij: AKSH, SKSH dhe FKSH, si dhe organizime të tjera, ndër të cilët është edhe Këshilli Organisativ i Kuvendit Mbarëkombëtar, por sot (në Shek. XXI) Shqipëria Natyrale do të ishte anëtare e rregullt dhe e fuqishme e strukturave euro-atlantike, Bashkimit Evropian dhe Nato-s, me dinjitetin dhe identitetin kombëtar.

Prandej, ne atdhetarët shqiptarë, jashtë Shqipërisë Administrative (Shqipëria Londineze), si në të kalurën, ashtu edhe tani (kur po përkujtojmë 100 Vjetorin e Ditëlindjes së Tij), e kemi dashur, e duam dhe do ta duam birin më të madh të Kombit Shqiptar, nacionalistin Enver HOXHA, që për mua duhet edhe të shpallet Hero i Kombit Shqiptar, ashtu siç AI (Enver HOXHA) e shpalli Gjergj Kostriotin-SKENDERBEUN, Hero Kombëtar, apo edhe siç të gjithë atdhetarët e trojeve të Shqipërisë etnike siç janë: Avdyl FRASHËRI nga Permeti, Sylejman VOKSHI nga Prizreni, Ismail QEMALI nga Vlora, Isa BOLETINI nga Mitrovica, Shote GALICA nga Drenica, Hasan PRISHTINA nga Vushtrria dhe shumë të tjerë, si nga Jugu ashtu edhe nga Veriu i Shqipërisë Etnike, i gradoi dhe i shpalli heronjë të popullit shqiptar, edhe ne atdhetarët e trojeve te Shqipërisë Natyrale dhe të diasporës shqiptare, sapo ta realizojmë ribashkimin kombëtar, të lavdishmin e të pavdekshmin Enver HOXHA duhet ta shpallim Hero Kombëtar.

LAVDI JETËS DHE VEPRËS SË NDRITUR TË LEGJENDARIT E TË PAVDEKSHMIT ENVER HOXHA!

Shkruan: Fadil SHYTI
Suedi, 5 tetor 2008

...Nga mesi i korrikut të këtij viti, kam shkruar për këtë temë kaq të gjerë dhe të thellë, për të cilën jam i vetëdijshëm që me një shkrim dy apo tri, është e pamundur të trajtohet nga të gjitha aspektet jetësore me baticat dhe zbaticat me të cilat po ballafaqohet sot kombi shqiptar, brenda dhe jashtë kufijve të Shqipërisë Natyrale.

Për këtë temë të domosdoshme duhet të flasin dhe të shkruajnë dhe të japin kontributin e tyre: pedagogë, sociologë, mjekë, filozofë, shkrimtarë, e të tjerë...

Konsideroj që duke u ballafaquar me këto dukuri jetësore: sjellje dhe veprimtari kundër- njerëzore dhe kundër- kombëtare të shëmtuara e të pakëndshme, të cilat shoqërinë shqiptare, nuk e nderojnë por vetëm e turpërojnë; duke i luftuar kudo dhe kurdoherë ato; duke filluar nga embrioni i parë kombit siç është familja dhe më tej.

Këto “sëmurje” të shoqërisë kapitaliste, duhet luftuar pa hezitim dhe pa kompromise, kur dihet se burimet i kanë në të gjitha kohët; duke ngritur kokë herë më shumë e herë më pak; duke ua kërkuar gjenezën e së djeshmes, nga shoqëria feudale, për ta shëruar të sotmen këtyre rrënjëve të pista dhe të çoroditura që kanë hyrë nga ndikime të huaja reaksionare në qenien tonë si viruset; si ushunjëzat, si gjarpërushet ;duke e gërryer, thithur e helmuar herë hapur e herë maskuar shqiptarinë ; padyshim mund t´i kontribuojmë një të nesërme të ndritur.

Tani, shtroj pyetjen që konsideroj që është më se e domosdoshme:
- po, kush mund ta bëjë dhe kush mund ta fitojë këtë luftë të heshtur, e cila i ka hapë kthetrat pamëshirë në trojet tona etnike; e cila po na helmon, po na tmerron, po na plagosë, po na syrgjynosë, po na asimilon dhe po na vret e po na vet-vret pamëshirë?! Konsideroj që, nëse vërtetë jemi të vendosur kombëtarisht, këtë luftë mundemi dhe duhet ta fitojmë ne, dhe vetëm ne?!

...Por, kjo luftë e heshtur; njëkohësisht, kjo luftë e egër, hiq më pak se lufta çlirimtare frontale në llogore, nuk mund të fitohet përpjekje titanike, që secili shqiptar dhe secila shqiptare kudo dhe kurdoherë si një ushtar/e, i devotshëm, të hyjë në betejat e përditshme të saj!

Jetën, nëse kjo merr tatëpjetat dhe shkon së prapthi, duhet ta kthejmë në beteja të pandërprera për t´u zhvilluar dhe ecur së mbari!...

Vetëm kështu, jetën do ta jetojmë njerëzishëm, shqiptarisht në paqe dhe në rrugën e saj nderit!

Është krejt e natyrshme që edhe mund të humbim ndonjë betejë, por kjo pastaj të kthehet në qëndresë dhe forcë, për të marrë mësime nga pësimi, për të ecur më tej drejt rrugës së qëndresës; për ta fituar luftën “moderne” me fatkeqësi të reja e të vjetra...

Të jemi secili pra, luftëtarë/e, vigjilentë dhe kurdoherë të pa kompromise; përse të mos luftohen dukuritë e këqija si: dhënia e mitos, korrupsioni, hajnia, shpifjet, mashtrimet, vëllavrasja, analfabetizmi (injoranca), prostitucioni, droga, snobëria, pse të mos luftohen ndikimet e huaja si tradhtia kombëtare , si loja me flamurin kombëtar; ndryshimi dhe heqja e tij nga institucionet kombëtare; pse të mos luftohet tradhtia që shkelë mbi parimet thelbësore njerëzore si: -shkelja e nderit dhe mohimi i identitetit të tjetrit, përse të mos luftohet injorimi dhe shkelja e traditave tona të pastra siç janë mikpritja, bujaria, besa?!

Pse të mos luftohen dhe të demaskohen me emra konkretë elementët reaksionarë/e, që sot kudo në radio dhe televizione dhe në media; kudo në trojet tona etnike dhe kudo nëpër botë; po e çorodisin gjuhën tonë të lashtë dhe të re po e degjenerojnë dhe artin tonë të mrekullueshëm duke e zëvendësuar me fjalë dhe melodi të huaja?!!!

- Vallë, a nuk po “shkrihet” kështu ngadalë, por tepër tmerrshëm dhe pahetueshëm - gjuha jonë dhe muzika e saj etnike në vorbullat e fjalëve të huaja dhe në përroskat e zhurmave të huaja?!

- Pse të mos luftohet kjo sëmurje “moderne” kur mjerisht, shumica e këngëtareve shqiptare, të mashtruara dhe të verbuara nga lakmitë; për të fituar lekët, kanë shkuar po deri aty sa i kanë hedhur në muze kostumet tona të mrekullueshme tradicionale, për më keq; ato, nuk i veshin si duhet njerëzisht dhe ndershmërisht as rrobet që sot i përdorin këngëtaret e ndershme, brenda dhe jashtë atdheut?! Konsideroj, që kjo errësirë në art, po vjen si pasojë e një gjendjeje të përgjithshme të një niveli të ulët kulturor.

Vallë a nuk po pësojnë një kthim prapakthehu të gjitha llojet e arteve tona, të zhytura në vorbullat e modernizmit dhe të mbytura nga ndikimet e huaja si : piktura, skulptura, filmi etj etj?!

- Pse të mos luftohet dhe të demaskohen pamëshirë keqbërësit e mbjelljes së drogës- kësaj mortaje të bardhë?!

Kur të gjithë e dimë mirëfilli se ku e katandisë njeriun shqiptar përdorimi i saj?! Është krejt e natyrshme dhe bile e pamundur që kjo detyrë t´ju takoj vetëm organeve të ndjekjes: policisë, gjykatave etj etj...

Grushti i popullit i demaskimit të bie pamëshirë mbi kriminelët të cilët për t´i realizuar përfitimet e tyre milionëshe, pamëshirë po e vrasin në heshtje shoqërinë shqiptare!

Shqetëson fakti që kjo kolonë armiqësore këto vitet e “ndritura” të demo (n ) kracisë , i ka përfshirë “majat” e shoqërisë shqiptare nga pushteti dhe deri në bazë;kujtoj rastet tepër të hidhura kur pushtetarë dhe shkrimtarë me “famë” janë kapur me “presh” në duar, me këtë gangrenë të botës kapitaliste e revizioniste.

A nuk është tepër tragjik dhe i tmerrshëm fakti që: sipas shtypit të kohës njoftohet që sot në Shqipërinë “demokratike” drogën e përdorin hiq më pak se 50.000 shqiptarë të shkretë; kjo shifër jepet brenda Shqipërisë administrative, kur i shtojmë këtu edhe numrin e atyre të shkretëve (përdorues droge) jashtë kufijve të shtetit të copëtuar shqiptarë; vallë deri në sa mijëra të tjera viktima të kësaj lufte do t´i numëronim?!

Arsyetimi se tani droga e ka marrë dheun, pra, po përdoret kudo nëpër botë; nuk shkon! E theksoj faktin që edhe para viteve 90- ta, “mortaja e bardhë” përdorej dhe sillej vërdallë rreth kufijve të Shqipërisë Socialiste, por, në Shqipëri nuk i gjeje dot as dhjetëra të shkretë përdorues droge, pa lëre me qindra e mijëra!

- Kjo, ishte shoqëria e pastër shqiptare e cila nuk lëngonte as nga droga as nga i ashtuquajtura sëmurja “HIV”, i cili burimet i ka nga prostitucioni , e cila po merr sot jetën e miliona njerëzve, natyrisht edhe të qindra e mijëra shqiptarëve, të cilët sot e janë futur në vorbullat e botës së errët kapitalisto- revizioniste.

Nga një Shqipëri e hapur, si hon pa porta, popullit tonë po i bien fatkeqësi të papara që në vitet e epokës së Shqipërisë Socialiste, si ka vuajtur as në ëndrra.

Nuk do të ishte kaq shumë e dëmshme sikur kjo “hapje ndaj botës” të bëhej me maturi, pasi që në Shqipëri të fuqizohej rendi dhe ligjet, pasi të krijoheshin kushtet që secilit keqbërës/e, t´i jepej me kohë dënimi i merituar dhe tejet kapital, për krime të rënda. Por, përballë zhurmave të turmave pa tru; pra, të biznesmenëve të sotëm të pandershëm, nga të gjitha anët dhe nga të gjitha fushat e jetës dhe të politikanëve “demokratë” e “vizionarë”, kinse Shqipëria paska qenë e mbytur, e ngulfatur, se paska qenë e mbyllur ndaj botës, në të vërtetë tentuan dhe po tentojnë ta mbysin Shqipërinë, duke e ngulfatur nga kjo hapje e pakontrolluar e kufijve shqiptarë dhe më tej...

Këtu i parashtrova vetëm disa nga elementet e errësirës jetësore që sot e kanë përfshirë Shqipërinë; për të dalë tek pyetja dhe përgjigjet: kah po shkon shoqëria shqiptare, pse po degjenerohet dhe pse po lëngon ajo?!

Po e ritheksoj që: për këto pyetje dhe përgjigje mbetet edhe shumë për të thënë, këto plagë që e kanë përfshirë kombin tonë, munden të shërohen dhe të tejkalohen më lehtë dhe më me pak dhembje, duke luftuar për kurimin e tyre, të gjithë, pa dallim gjendjes civile që e disponojmë dhe moshave që i kemi: të rinj e të vjetër, vetëm të bashkuar në ke¨të front të jetës do t´i tejkalojmë edhe këto sulme kundër- njerëzore.

Shkruan: Afrim MORINA
Prishtinë, 3 tetor 2008

Kohëve të fundit u ngrit shumë pluhur për kërkesën e Serbisë drejtuar Asamblesë së Kombeve të Bashkuara, për shqyrtimin e shpalljes së ligjshme apo jo të Republikës së Kosovës, në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë. Dihet se serbët nuk do të lënë guri pa lëvizur për të krijuar situata të pa lakmueshme dhe që ndikimin e vet ta forcojë në këtë pjesë të truallit tonë kombëtar. Gjithë këtë zhurmë e bënë duke e par politikën tonë të plogësht dhe politikanët frikacak në gjithë hapësirën kombëtare. Me këtë politikë që ka filluar Serbia do të arrijë qëllimin, për të shkëputur pjesë nga trualli ynë, siç e ka bërë gjithnjë në krizat e shfaqura në këtë Gadishull dhe për të nxjerr ekx teritore jo vetëm kishtare, më tepër seç kanë mundur të imagjinojnë edhe vet apostujt kishtar (ato i ka siguruar duke iu falënderuar “largpamësisë” së liderthve tanë), por edhe në pjesët e pushtuara të trajtuara si komuna serbe.

Sot ne jemi më të favorizuar se kurrë në histori, sepse për herë të parë kemi dike që na kupton drejtë, mirëpo mungon veprimi konkretë për të pasur edhe më tepër mbështetës. Pushtetarët në Shqipëri, por edhe pushtetarët në Kosovë, harxhojnë energji dhe kapin gacën me dorë duke pasur mashën. Këta duhet, ende nuk është vonë, të hapin kutinë e Pandorës, pra arshivën e Konferencës së Ambasadorëve në Londër dhe ti bëhet e ditur gjithë opinionit ndërkombëtar dhe bërësve të politikave të tyre, se në atë Konferencë Shqipëria u nda padrejtësisht dhe ka ardhur momenti historikë për të kërkuar ridefinimin e kufijve në këtë hapësirë.

Faktet për një veprim të tillë janë të bollshme, duke filluar nga “Naçertania” e Garashaninit, elaborati për “shfarosjen e popullit shqiptarë më 1913”, Elaborati i Ivo Andriqit, Elaboratet e Vasa Qubrelloviqit, Marrëveshjet xhentellmene në mes Mbretërisë Serbo- Kroato-Sllovene dhe atë të ripërtërirë nga Tito.

Faktet tjera, që janë shumë domethënëse, mund të përmendën mbi pushtimin e territoreve shqiptare, zbatimin e tokës së djegur dhe masakrat e zhvilluara për të zbrazur vendbanime të tëra dhe kolonializuar ato me serb.

Të gjitha këto ti dërgohen të gjitha instancave ndërkombëtare, shteteve veç e veç dhe po të njëjtës Gjykatë ku e ka adresuar Serbia problemin. Serbia e ka hapur çështjen serbo- shqiptare, prandaj ne nuk kemi pse hezitojmë kur argumentin e kemi në dokumentet që i kanë lënë vet ata dhe mbështetësit e tyre dikur dhe ka ardhur koha që Evropa të zgjidh një herë e mirë problemin të krijuar po vet nga paraardhësit politik të tyre dhe të shuhet kjo krizë lufte, sepse është vetëtuar se mos zgjidhje e drejtë e çështjes shqiptare ka prodhuar dhe do të prodhojë kriza me përmasa më të gjëra se sa kanë ndodhur deri tash. Apetitet pushtuese e koloniale të Serbisë nuk janë ndalur e as do të ndalën nëse nuk veprohet në bazë të argumenteve dhe me politikë të bashkuar, të paktën nga shqiptarët.

Për të gjitha këto mund të shërbehen vetëm nga autorët serb dhe të huaj, për të mos u treguar se po shpifet, sepse ata (serbët) gjithmonë janë munduar të na cilësojnë si shpifës të realiteteve, sepse vetëm nëpërmjet të një politike të tillë ata kanë arritur të zgjerojnë territore në dëm të truallit shqiptarë, këtë e pohon edhe babai i politikë moderne serbe, Dobrica Qosiq.

Udhëheqja e pushtetit në Shqipëri këtë të drejtë e ka edhe me Kushtetutë dhe duhet përfillur atë, jo vetëm në mënyrë deklarative, por me veprime konkrete. Ajo duhet angazhuar njerëz të thirrur shkencërisht për të përgatitur materiale dhe sistemuar ato në mënyrë profesionale, e jo ti lehet Ministrisë së Punëve të Jashtme, për tua mbushur mendjen përfaqësuesve diplomatike e burrështetasve tjerë, se shqiptarët janë të pajtuar me pakon e Ahtisarit. Të paktën politika e Shqipërisë duhet të jetë aktive në këtë drejtim dhe të hap problemet që janë krijuar me shekuj, të ndal gjakderdhjen e mëtutjeshme, të kursejë këtë gjeneratë dhe gjeneratat e ardhshme nga kjo politikë sadista serbe, për të mos mbetur peng shqiptarët edhe më tutje. Nëse bëhet politika sikurse deri sot, vetëm në etër për të na mbushur mendjen neve shqiptarëve se po veprohet, atëherë jo vetëm se do të komprometohet si politikë, edhe ashtu mjaftë është komprometuar, por do të kemi edhe probleme me përmasa kombëtare derisa të zgjidhet çështja shqiptare ashtu siç meritohet. Duhet të mësohemi njëherë e përgjithëmon, se veprimeve antikombëtare, ti përgjigjemi flakë për flakë, duke mos kursyer asnjë argument që kemi në dispozicion. Ministri i Punëve të Jashtme i Kosovës, jo vetëm se nuk ka dell për këtë punë, por edhe nuk është në gjendje të bëjë asgjë në këtë drejtim, sepse ky sektor në kushtet në të cilat gjendemi lyp një dinamikë veprimi, të cilën nuk është në gjendje ta bëjë bashkë me gjithë stafin, mirëpo mungojnë edhe angazhimet e mirëfillta të institucioneve shtetëror e joshtetëror, të cilat kanë për detyrë ta pasurojnë me dokumente përkatëse për ta adresuar çështjen në adresë të caktuar, të cilën adresë si duket nuk kanë guxim ta gjejnë, për të mos prishur komshillëkun edhe me të tjerët, të cilët nuk po lënë gurë pa lëvizur në dëm të çështjes shqiptare.

Veprime kundërkombëtare
dhe kundërhistorike që nuk e nderojnë Shqipërinë!



Shkruan: Fadil SHYTI
Suedi, 27 shtator 2008

Që prej fillimviteve 90-ta, në trojet shqiptare ka hyrë një lloj virusi përçarës dhe ky virus padyshim është i nxitur nga qarqet reaksionare brenda dhe jashtë vendit.

Mbase, kur ishte në euforinë e ardhjes në pushtet klasa “e re” politike, kryesisht ajo djathtiste, mbase edhe mund të mos ta kuptonte prapavijën e rrezikut që mund t´i kanosej atdheut nga ky virus modern; por çka e bënë edhe më të neveritshme këtë ushujzë që po ua pi gjakun e pastër shqiptarëve, duke ua helmuar me mëritë vëllazërore, është fakti që as tani pas gati dy decenie të udhëheqjes “demokratike” kjo klasë politike nuk denjon të qetësohet nga gjakrat, por i frynë zjarrit si mos më keq!...

Derisa dje u shpalli luftë herë të hapur e herë të maskuar udhëheqësve të LANÇ-re, duke i ndjekur dhe persekutuar ata që i përjetuan këto ndryshime, të cilat jo rrallë quhen “kalimtare,” ndërsa, në fakt, janë hiq më pak se ndryshime reaksionare; të cilat aq shumë dhembje dhe dëme të pallogaritshme nga shumë aspekte i shkaktuan kombit. Pra, kujtoj këtu burgosjen dhe persekutimet e Nexhmije Hoxhës, Ramiz Alisë, Shefqet Peçit, i cili në pleqërinë e tij të thellë vdiq në burgjet berishiste, duke bërë grevë urie, në këtë kalvar vuajtjesh natyrisht se ka edhe të tjerë... Pastaj, në fillimvitet 90-ta filluan të ndiejnë “tërmete demokratike” monumentet e Avni Rustemit, Luigj Gurakuqit, Shote Galicës, Hasan Prishtinës, Abdyl Frashërit, Naim Frashërit, Sami Frashërit e të tjerë. Këtyre të fundit regjimi berishjan drejtpërdrejt nuk pati guxim t´jua rrëzojë monumentet, por me një cinizëm të pacipë ua ndërroi vendqëndrimin! Tani, brenda këtij viti, jemi dëshmitarë po për ato turpe që po na i shohin sytë dhe po na i dëgjojnë veshët: kërkohet të hiqet emri i Ismail Qemailit nga një tempull i diturisë në Vlorë, ndërsa, pas një zhurme të “arsyeve” përballë protestave të drejta të mendjendriturve të kombit, (qeveria berisha, deklarohet se qenka kundër!...)

Pastaj, me sa u kuptua, kjo ose u hesht ose mbeti që kjo kërkesë makabre (se vetëm makabre din të krijojë sot klasa politike “demokratike” e Berishës); shpresojnë të realizohet në një rast të përshtatshëm! Ndërsa, uroj që për rastin më të mirë: nismëtarët e prapësive mos paçin kohë ta presin ditën e atyre që e mbrojtën me të drejtë nderin dhe krenarinë e burrit e madh të kombit - Ismail Bej Vlorës! ...Kjo u pa qartë se: ishte një komplot që i bëhej shkencës dhe kulturës shqiptare! - Por, ja sërish po ngre krye virusi i keq i kombit!

- Ja fakti tjetër i hidhur: Bashkia heq pesë Heronjtë!!! Është fjala këtu për hapin e “ri ” nga qyteti verior, Shkodër.

Monumenti i "Pesë heronjve" në Shkodër do të shkulet dhe në vend të tij do të ndërtohet një shatërvan. Vendimi është marrë ditën e djeshme pas debateve të ashpra mes anëtarëve të Këshillit Bashkiak...

- Monumenti që ndodhet në qendër të qytetit, në rrethoren e vetme të Shkodrës, ndërtuar para viteve 80-të, tashme është i tepërt për atë vend!!! - Kështu, shkruan në një gazetë shqiptare!!! Monumenti është vendosur në këtë vend në muajin gusht të vitit 1984 dhe është vepër e skulptorit, Shaban Hadri. Ndërsa heronjtë janë vrarë në gusht te vitit 1944, në Vig-Mnele të Mirditës.

- Kush ishin "Heronjtë e Vigut": Ahmet Haxhia, Ndoc Mazi, Naim Gjylbegu, Ndoc Deda, Hydajet Lezha.

- Pavarësisht, se dikujt prej “demo(n )kratëve), mund të mos i pëlqejë veprimtaria kundërfashiste e heronjve tanë, kjo me siguri do t´u pëlqejë kundërfashistëve të të gjitha kohërave, prandaj zotërinj “ të nderuar” aspak nuk jeni duke e nderuar Shqipërinë me këto veprimtari kundërnjerëzore dhe kundërhistorike po aq edhe kundërkombëtare! - Deri kur do të mblidhni mendjen dhe ta hiqni nga kokat tuaja virusin e importuar nga qarqet më reaksionare kudo nëpër botë!

- Sa më herët të shëroheni aq më mirë për ju; por edhe për Shqipërinë kaq shumë të plagosur nga virusët e huaj dhe sahanlëpirësit e tyre!

Marrëveshja Nikolla Pashiç - Ahmet Zogu e gushtit 1924


Shkruan: Dr. Shyqyri HYSI
Tiranë, 2 shtator 2008


Ahmet Zogu = Nikolla Pashiç

* * *

Gjatë rrjedhave të historisë së njerëzimit dhe historisë sonë kombëtare njihen disa marrëveshje të fshehta, të cilat për publikun e gjerë janë marrë vesh pas shumë kohësh. Një prej marrëveshjeve të fshehta me pasoja të rënda kombëtare për shqiptarët është marrëveshja Pashiç-Ahmet Zog e lidhur në gusht të vitit 1924. Njoftimet publike për këtë marrëveshje pa dhënë detajat e saj, fillimisht u botuan në faqet e shtypit të diasporës shqiptare në Gazetën “Dielli”. Më e shpejtë për të siguruar tekstin e kësaj marrëveshje u tregua pala italiane, e cila brenda një kohe relativisht të shkurtër siguroi tekstin në dy kopje. Kopjen e parë e siguroi atasheu ushtarak italian në Beograd, në nëntor të vitit 1925 dhe të dytën e përcolli për në Romë më 9 janar 1926, i ngarkuari me punë në Tiranë Tomas Asereto. Historiografia shqiptare megjithëse ka patur dieni këtë marrëveshje, nuk e ka publikuar për ta bërë prezente.

Pas viteve nëntëdhjetë, marrëveshja është botuar e plotë nga studiuesit Marenglen Verli dhe Shyqyri Hysi. Studiuesi Marenglen Verli (drejtor i HI), në mars të vitit 2007, prezantoi faktin në punimin “Kosova, sfida shqiptare në historinë e një shekulli” (faqe 126-140 me titull “Rreth një marrëveshje të A.Zogut të vitit 1924”). Po të njëjtin fakt në muajin shkurt, të po atij viti, pedagogu i universitetit të Gjirokastrës, Shyqyri Hysi, e botoi në monografinë “Rauf Fico shtetar dhe diplomat i shquar” (faqe 74-78, me titull “Marrëveshja Pashiç-Ahmet Zogu e gushtit 1924”).

Dokumenti i zbuluar nga studiuesi Marenglen Verli është në gjuhën italiane, ndërsa dokumenti i bërë prezent nga Sh. Hysi, është në gjuhën shqipe. E përmendim këtë fakt për të theksuar prezencën e dokumentit në dy forma. Pala greke që ishte në sinkron me Beogradin për çështjen e Shqipërisë, pasi u njoh me marrëveshjen, nxitoi dhe mori premtimet përkatëse prej Zogut. Për dijeninë e palës geke me këtë marrveshje, na njofton M. Frashëri (Ministër fuqiplotë i Shqipërisë) në vitin 1925, me anë të një telegrami të dërguar nga Athina në Tiranë, në të cilin theksonte: “Kollokotroni ...më bëri fjalë për do premtime që paska bërë z. Ahmet Zogu kur ishte në Beograd”.

I pari shqiptar që u njoh me këtë dokument ishte diplomati gjirokastrit Rauf Fico, i cili më 1928 ishte ministër fuqiplotë i Shqipërisë në Beograd. Rauf Ficua gjatë bisedës me ish-Ministrin e Punëve të Jashtme Jugosllave, Ninçiç, do të dëgjonte për herë të parë se “Zogu ishte kthyer në Shqipëri në bashkëpunim dhe me ndihmën e Qeverisë së Beogradit....se Zogu kishte firmosur me Qeverinë e Beogradit një akord të vërtetë politik, duke premtuar në shkëmbimin e Shën Naumit”. Pas afro dhjetë vjetësh në vitin 1937 kur Ficua ishte ministër fuqiplotë në Athinë, gjatë debatit me palën greke, për hapjen e shkollave private greke në Himarë dhe shkollave publike në gjuhën shqipe në Çamëri, i përmendet edhe fakti se midis Zogut dhe palës greke kishte një marrëveshje si ajo me jugosllavët. Megjithatë deri më sot një marrëveshje e tillë nuk është publikuar, duke mbetur në potencë çështje për zbardhje.

Sutudiuesi i parë që e ka trajtuar këtë marrëveshje në mënyrë të plotë ishte italiani P. Pastoreli. Dokumenti me 16 pika i marrëveshjes Pashiç-Ahmet Zogu, që ai ka analizuar, gjendet në AQSH në gjuhën italiane dhe konsiderohet një tekst i plotë sikurse edhe ai në gjuhën shqipe, që gjendet në arkivin e MPJ. Pas tij edhe Avramovski përmend këtë marrëveshje, por thekson se nuk ka asnjë dokument të shkruar, çka nuk është e vërtetë. Mesa duket atëhere ai nuk e kishte mundësinë për ta njohur këtë dokument tepër sekret.

Marrëveshja theksonte:

1.Shipëria impenjohet t’i bashkohet Jugosllavisë me bashkim personal.

2.Kryetar i shtetit shqiptar do të jetë Ahmet Zogu, që më vonë do të njohi dinastinë Caragiorgvitch.

3.Qeveria Jugosllave, me gjithë mjetet diplomatike dhe ushtarake, do të njohi Ahmet Zogun si kryetar shteti ...dhe i atribuon me një herë një kontribut vjetor të shtetit.

4. Ministria e Luftës Shqiptare do të anullohet dhe Shqipëria heq dorë që të ketë një ushtri Kombëtare.

5.Shqipëria do të mbajë një gjindarmëri aq të fortë sa të mbaj qetësinë e brendshme të vendit për të ndaluar e çfarosur çdo lëvizje të ngritur kundëra Ahmet Zogut dhe kundra regjimit të vendosur prej tij.

6.Në këtë gjindarmëri do të bëjnë pjesë edhe oficera rus të ish ushtrisë të Gjeneralit Ërangel që tashti ndodhet në Jugosllavi. Qeveria Jugosllave do të mbajë atë gjandarmëri me mjete financiare dhe armë.

7.Në gjandarmëri mund të hyjnë për të shërbyer edhe oficerat jugosllavë dhe të tjerë që qeveria Jugosllave do të pranoi në interes të dy vendeve.

8.Midis Shqipërisë dhe Jugosllavisë do të stabilizohet një bashkim doganal në bazë të së cilës akordohet liri e plotë e importimeve dhe eksportimeve të mallrave të dy vendeve. Edhe transiti nëpëmjet kufijve të dy vendeve do të jetë i lirë për ushtarët e dy vendeve.

9.Përfaqësuesit e jashtëm Jugosllav do të ngarkohen edhe për interesat e Shqipërisë, e cila heq dorë që të mbajë zyra diplomatike dhe konsullata të saja jashtë shtetit.

10.Qeveria shqiptare duhet të deklarojë pranë Konferencës të Ambasadorëve në Paris që tërheq pretendimin e saj për sovranitetin mbi Manastirin e Shën Naumit dhe Lokalitetet e Vermoshit e Klementit që mbeten në zotrimin e Jugosllavisë.

11.Kisha Ortodokse Shqiptare do të tërhiqet nga Patriarku i Kostandinopulit dhe të bashkohet gjerarkisë Ortodokse të Beligradit, kështu dhe Myftinia Myslimane Shqiptare, do të varet nga ajo Jugosllave.

12.Qeveria shqiptare do të heqë dorë nga një politikë ngushtësishtë kombëtare dhe nuk do të interesohet për elementin shqiptar jashtë kufijve të veta. Ajo impenjohet veç kësaj që të mos pranoi në tokën e saj kosovarët dhe elemente të ditur dhe të dyshimtë dhe segmentet e tyre kundërshtare të politikës jugosllave.

13.Për çdo konçesion që Shqipëria do të bëjë vendeve të tjera ajo është e detyruar të marrë pëlqimin nga Jugosllavia.

14.Në qoftëse Jugosllavia është në luftë me Bullgarinë dhe Greqinë, Qeveria Jugosllave, do të ketë të drejtën të rekrutojë në Shqipëri një ushtri prej 25 mijë vullnetarësh me qëllim për t´i përdorur në frontin bullgaro-grek. Në rast gjendje lufte midis Italisë dhe të Greqisë kundrejt Shqipërisë, ushtria, jugosllave do të ketë të drejtë të okupojë gjithë tokën shqiptare për t’i siguruar kështu Shqipërisë gjithë tokën e saj nga invadimi eventual italian ose grek.

15.Qeveria Shqiptare nuk mund t´i deklarojë luftë asnjë shteti pa pëlqimin preventiv të Jugosllavisë.

16.Ky traktat është sekret dhe nuk mund të zbulohet e të shtypet pa pëlqimin e dy anëve”.

Vlen të përmendim se kjo marrveshje është kontestuar prej disa studiuesëve. Pas vitit 1990 në disa shkrime mbrohet ideja e hedhur nga Foreign Office, se kjo marrëveshje është hedhur për konsum diplomatik prej MPJ Jugosllave për ta vënë Zogun në pozita. Gjithësesi mbetet një dokument arkivor që kërkon një angazhim të veçantë, sikurse është fakt që disa pika të saj Zogu i zbatoi me përpikmëri.

Duke e dërguar për herë të parë në faqet e shtypit shqiptar këtë marrëveshje, të padekonspiruar për publikun e gjerë më parë, nuk synohet as denigrimi as rivlerësimi i figurës së Zogut, por informimi objektiv, i diplomacisë, politikanëve dhe publikut të gjerë shqiptar. Le të shpresojmë se dokumenta të tilla origjinale, të pabotuara më parë, do t’u shërbejnë sadopak studjuesve të kësaj periudhe.

(Reagim)



Shkruan: Mona AGRIGOROAIEI
20 gusht 2008

Grekomëdhenjtë dhe shqipfolësit të rretheve progreke të mbledhura në organizatën terroriste antishqiptare "OMONIA" i kanë paraqitur qeverisë shqiptare kërkesën e zyrtarizimit të gjuhës greke si gjuhë të dytë zyrtare në Republikën e Shqipërisë, "ashtu sikurse Maqedonia përdor gjuhën shqipe si gjuhë zyrtare".!!

Këto zëra të propagandës sulmuese grekomadhe për përvetësimin (pushtimin) e të ashtuquajturit Vorio-Epir, kanë shkelur me vetëdije e me dy këmbët Kushtetutën dhe ligjet më themelore të Republikës së Shqipërisë. Ata synojnë që autoritetet e shtetit shqiptar t'i paraqesin në sytë të ndërkombëtarëve si pushtues të atyre trojeve që s'ka mundur Greqia antishqiptare t'i kolonizojë pas vërshimeve ushtarake të viteve 1912-1913, bile si pushtues që s'respektojnë fare të drejtat e minoritetit grek që gjoja "lufton" për këto të drejta!

Kjo fushatë dezinformative që Greqia me qarqet e saj po e thurr pa u ndalur që vite me radhë bën pjesë taktike të operacioneve përbërëse të planit "Megali Idheja", që kufirin e shtetit grek ta zgjerojnë me agresion deri në lumin Shkumbin. Para se të flasin ata për "Vorio Epir" për të zhurmuar me gënjeshtra opinionin publik ndërkombëtar, duhet të flasin për pushtimet e tyre të Çamërisë shqiptare dhe trojes së Kostur-Konicë-Follorinës (afër Çamërisë), për spastrimet etnike dhe masakrat ndaj popullatës shqiptare kudo ku ka shkelur hordhinë greke!

Pra, populli shqiptar autokton nën Greqi është i kolonizuar në ato treva, Athina nuk ia njeh të drejtat e pronave të veta në Çamëri, kurse minoriteti shqiptar (emigrantët) është i diskriminuar, i përbuzur, i nënshtruar asimilimit dhe kurrë anasjelltas. Minoriteti grek në Shqipëri ka të gjitha të drejtat e përcaktuara nga konventat ndërkombëtare dhe privilegje që janë shprehje të mirëkuptimit të kombit shqiptar, që kurrë nuk ka trajtuar asnjë minoritet në mënyrë nënshtruese dhe kurrë nuk ka pushtuar treva që i përkasin ndonjë kombi tjetër. Mirëpo, si pasojë të servilizmit dhe nënshtrimit të disa pjesëve të autoriteteve shqiptare, këto të drejta dhe privilegje janë shpërdorura lirisht dhe pa asnjë masë ndëshkimi prej atyre antishqiptarëve që ndjekin veprime antishtetërore ndaj Shqipërisë, siç është organizata OMONIA! Llogarisim këtu faktin se kjo organizatë vepron në mënyrë antikushtetuese në shumë drejtime, duke nxitur në urrejtje etnike dhe në cenim të kufijve shtetërorë të shtetit shqiptar.

Paralelizmi i vendosur midis grekeve të jugut të Shqipërisë dhe shqiptarët e kolonizuar nën IRJM është gurin e dytë i hedhur kundër popullit shqiptar. Popullata shqiptare që është banuese autoktone e trevave shqiptare të Luginës së Vardarit nuk mund të krahasohet me grekët të jugut të Shqipërisë, sepse grekët nuk janë të kolonizuar në Shqipëri, kurse shqiptarët nën IRJM nuk janë minoritet, por pikërisht popullatë të kolonizuar.

Shumë prej atyre që OMONIA i cilëson si "grekë" në fakt nuk janë fare grekë, por viktima të greqizmit apo përfitues të këtij procesi i ndjekur për asimilimin e shqiptarëve. "Rritja" e numrit të grekëve në jug të Shqipërisë është artificiale, sipas thjeshtëzimit dezinformativ "ortodoks"= "grek" Kjo zhvillohet me fuqi të madhe te popullata arumune, që është në presion të vazhdueshëm e deklarimit të saj si greke. Pastaj të mos harrohet për privilegjet që Greqia po I akordon atyre që "papritmas" ndryshojnë kombësinë. Po rata që p.sh. po pretendojnë se Himara është greke në bazë të këtyre privilegjeve, në veçanti klika e Vasil Bollanos me shokë, harrojnë se prindërit dhe gjyshërit e tyre kanë qenë shqiptare dhe se, nëse ata po deklarohen si "grekë", po shkelin mbi gjakun e paraardhësve të tyre duke mohuar identitetin e vet. Kështu që, kërkesa për zyrtarizimin e gjuhës greke në Shqipëri, e mbështetur në pretendimet fantaziste të propagandës mbi përmasat e këtij minoriteti, synon përforcimin e greqizimit në jugun e Shqipërisë dhe u shërbën edhe pushtuesve dhe kolonizatorëve sllavomaqedonas.

Realisht, grekët në Shqipëri nuk përbëjnë në asnjë rreth të shtetit shqiptar një kompaktësi dhe një autoktoni të njëjtë siç kanë shqiptarët në trojet e pushtuara nën IRJM. Është një gabim trashanik i forcave politike shqipfolëse në Luginën e Vardarit nën "Maqedoni" (për)uljen e statusit të shqiptarëve në atë të një minoriteti me "të drejta" sipas "marrëveshjes së Ohrit", një "gabim" i bërë qëllimisht prej atyre që lirë u kanë shitur lëkurën e tyre sllavëve dhe që u konvenon ujqërve grabitqarë dhe bashkëpunëtorëve të tyre bastardë, për të mbajtur popullin shqiptar nën putrat e shtetit artificial dhe kolonial sllavomaqedonas. Zyrtarizimi i gjuhës shqipe në IRJM jo vetëm që nuk i përputhet statusit kolonial të shqiptarëve, por edhe ashtu do të bëhet i cunguar, vetëm në bazë të falsifikimeve statistikore të numrit të shqiptarëve atje dhe pas fushatave të vazhdueshme të shkombëtarizimit të shqiptarëve. Sot, në qytetin e alfabetit – Manastir mezi po flitet shqip, kurse në kryeqytetin e Kosovës historike – Shkupi, balanca demografike është e shndërruar në favor të maqedonasve, të prurë atje në bazë të politikave kolonizuese sllave. Shumë shqiptarëve iu morën pronat e tokat, u deklaruan "turq" dhe u dëbuan në Turqi apo thjesht u asimiluan, duke humbur gjuhën e identitetin. Nëse marrim parasysh këto konstatime, del se vazhdimësia e qëndrimit të shqiptarëve në kuadrin e krijesës kolonialiste sllavomaqedonase është vrasëse. Nëse në Kosovë bashkësia ndërkombëtare ngul këmbë që të përdorët pakon e Ahtisaarit për serbët, ky pako duhet të përdoret për shqiptarët e kolonizuar nën IRJM, Serbi, Greqi, Mali i Zi. Ky pako mohon e drejtën e vetëvendosjes së shqiptarëve në Kosovë dhe është e padrejtë, por gjithsesi privilegjet që u akordohen serbëve duhen akorduar fillimisht edhe shqiptarëve në tokat e sipërcekura, si hap ndërmjetës deri në ribashkimin e Shqipërisë.

Shkruan: Fadil SHYTI
Suedi, 7 gusht 2008

Në shtypin shqiptar, pikërisht në web-faqen DERVINA, e publikuar më datë 2008-08-06 12:13:04 u lëshua kjo:

KOMUNIKATË

Struktura Inteligjente e FBKSH, Sigurimi Kombëtar Shqiptar (SKSH) ka arritur të zbulojë se i shumëkërkuari i Tribunalit të Hagës, krimineli Ratko MLADIC, ndodhet në malet e malësisë së Kumanovës…

…Nuk po e komentoj më gjatë komunikatën në fjalë për faktin që po e japë të plotë sërish në këtë:

REAGIM

Ndaj gazetës ”Shekulli” e cila pas disa orësh e publikoi, po atë ditë, pas disa orësh; Mërkure, 06 Gusht 2008 17:52:00

- Një njoftim se kinse zbulimin e kriminelit Ratko Mladiç,e paskan lajmëruar gazetat e huaja, prej dy burimeve: ”prej burimeve anonime dhe prej ish- truprojës së Mladiçit”, - i cili po negocion për të marrë shpërblimin prej 5 milionë dollarësh, që Tribunali i Hagës ka dhënë për çdo person i cili ndihmon në arrestimin e gjeneralit, thotë se policia duhet të shpejtojë për ta arrestuar, pasi Mlladiç është shumë i sëmurë.

Duke bërë këtë njoftim ”epokal” gazeta ”Shekulli” ”harron” të cekë burimin më të sigurt dhe më të besuar , pra, burimin autokton shqiptar , cili njofton nga:

KOMUNIKATA:

”Pesë oficerët madhorë të SKSH, gjatë përpjekjes së tyre për ta arrestuar kriminelin MLADIC i cili është i veshur si bari dhe i shoqëruar nga 300 paramilitarë të bandës kriminale „Car Lazarët“, janë konfrontuar me banditët serbë dhe nuk kanë arritur me sukses ta përmbushin misionin e tyre që iu kishte ngarkuar Shefi i Drejtorisë Qendrore të SKSH, Prof. Dr. Çlirim PRESHEVA” - pra, sipas kësaj komunikate, Sigurimi Kombëtar Shqiptar (SKSH)u konfrontua me kriminelët gjakatarë serbo-çetnikë, në male.

- Prandaj, revolton fakti që deri kur politikanët shqiptarë dhe mjetet e informimit që janë në shërbim të tyre do të heshtin apo do të hedhin pluhur ”harrese” mbi aksionet e forcave çlirimtare?!

Kujtoj, se është e drejtë e çdo radioje, gazete, apo televizioni të merr informata të sakta nga burime të ndryshme dhe t´i transmetojë ato, brenda dhe jashtë atdheut, por nuk është në nderin e askujt që të krijojë huti në opinion, duke u ushqyer me ndihmën e qarqeve të huaja dhe t´i injorojë faktorët politikë dhe ushtarakë shqiptarë!

Kështu, dikur kanë heshtur apo kanë mallkuar gjatë fundit të viteve 90-ta, ndaj UÇK-së, heroike, politikanët pacifistë shqiptarë, dhe mediat shqiptare, të cilat fatkeqësisht ishin servile ndaj të një politike të çoroditur kundër-kombëtare!

...Por, heshtja dhe mallkimet e tyre u mbuluan me turp, kështu do të ngjajë kurdoherë me të gjithë ata që bien në këto skllavëri “shpirtërore”, “kulturore” dhe “politike”!

Një filozofi e urtë popullore na mëson: “heshtja, është pajtim me të keqen”!
Kujdes zotërinj!

Mos u pajtoni me të keqen, pa edhe nëse është qepur tek ju si mish i keq, në trupin tuaj!

Shkruan: Roland QAFOKU
Tiranë, 29 korrik 2008

Ismail Bej! Kur pas pak muajsh mbushen 90 vjet nga ikja jote nga kjo botë, po të nisim një letër. Në fakt nuk është parë e dëgjuar t’i dërgosh letër një të vdekuri, po ç’t’i bësh Ismail Bej. Ndodhin ca si shumë paudhësi këtej nga bota jonë dhe kur nuk gjejmë fjalë t’ua themi të paudhëve, po u drejtohemi të vdekurve.

Kjo është një letër që dërgohet për një të vdekur, por që u vlen më shumë të gjallëve. Një letër që t’i s’do ta këndosh kurrë Ismail Bej, por të gjallëve ama do t’ua trazojë frymën. Do t’i vërë ca në sedër, do t’ua përdredhë mendjen. Shpresojmë të ndodhë kështu, në ndodhtë e kundërta haram e paçin të gjithën.

Ismail Bej! Një gjë e tmerrshme ka ndodhur këtej botës së gjallë. Nja tetë shqiptarë që i thonë vetes pedagogë, profesorë apo dhaskalë si në kohën tuaj, në një nga ditët e fundit të korrikut, në një ditë kur universiteti nuk ka asnjë student nëpër këmbë, në një ditë kur të gjithë shullohen në plazh dhe që vetëm për shkollë nuk duan t’ia dinë, papritur e papandehur na kanë mbajtur një mbledhje, kanë ngritur përpjetë një karton dhe hop: Kanë votuar për heqjen e emrin tënd nga universiteti i qytetit të Vlorës. Qytetit që ti linde, u rrite dhe bashkë me veten rrite edhe Shqipërinë si atë çast që përpara se të vdisje shkrove me një dorë duke u dridhur por me zemër gur “se nuk bëra pasuri t’ia lija trashëgim Shqipërisë, por po ju lë atdhe”.

Ne që të thirrëm për dekada babai i kombit, gati për një çast u shndërrove një hiç nga ca injorantë që emrin tënd e vënë në të njëjtin kandar me dëftesat e shkollës që i lëshojnë si shitësja e byrekëve. Dhe a e di Ismail Bej se çfarë argumenti të fortë kanë dhënë ata të tetë? Ja, po ta them unë: Ti nuk paskëshe fare kontribut për arsimin shqiptar dhe më e çuditshmja fare, ky universitet është ndërkombëtarizuar aq shumë sa emri yt është shumë i vockël për t’i vendosur pas emrit Universitet.

Në fakt ty të mjaftonte vetëm ajo ngritje madhështore e flamurit në ballkonin e shtëpisë dykatëshe në Vlorë në atë 28 Nëntor për të të quajtur shqiptarin më me kontribut në historinë e shtetit shqiptar. Po ku duan t’ia dinë ata për kontribute kësillojësh.

Këtyre profesorëve së paku do t’u vinte turp nga vetja vetëm nëse do të lexonin jo shqiptarë, por historianin turk Nexhip Alpan se ç’thotë për ty. Në librin e tij historik Alpan nënvizon se Ismail Qemali ra në sy në vitin 1871 pikërisht në zemër të Turqisë osmane se paraqiti nëpërmjet të tjerëve tre kërkesa të njëpasnjëshme për hapjen e shkollave shqipe. Apo kur më tej i njëjti historian turk shton se Ismail Qemali, edhe pse pjesë e administratës osmane mori pjesë në një mbledhje të rilindësve shqiptarë në Stamboll për të krijuar alfabetin shqip. Po ç’rëndësi ka për ata tetë profesorë ky kontribut? Ata nuk e duan emrin tënd edhe pse historia shqiptare dhe turke është shkruar me fakte kokëfortë. Megjithatë ne themi se ti Ismail Bej nuk ishte thjesht një njeri i duhur në çastin e duhur.

Ata që të hoqën ty emrin nga universiteti nuk e dinë se historianët turq kur shkruajnë biografinë tënde, bri emrin tënd shënojnë këto cilësi: vali i denjë, diplomat, deputet, udhëheqës shteti, mendimtar dhe kryetari i parë i shtetit shqiptar. Nuk e dinë se historianët turq shkruajnë se gjyshi yt ishte kushëriri i Ali Pashë Tepelenës dhe luftoi kundër grekëve për të mbrojtur Shqipërinë jugore.

Nuk e dinë se gjyshin tënd të cilit ti i kishe ngjallur emrin e kishin syrgjynosur grekët pse luftonte për pavarësinë e Shqipërisë kur shumica e shqiptarëve në atë kohë nuk e dinte se çdo të thoshte shtet dhe pavarësi.

Nuk e dinë se historianët turq përsëri shkruajnë se ti njihje shkëlqyeshëm greqishten e vjetër, latinishten, italishten, frëngjishten, osmanllishten turqishten dhe natyrisht edhe shqipen me të cilën fole atë 28 Nëntor të bekuar. Nuk e dimë sa nga këto gjuhë dinë ata profesorë që votuan për ty. Por dimë me siguri që gjuha jote e folur një shekull më parë është shumë e bukur se e tyre.

Nuk e dinë se karrierën ti Ismail Bej e nise si përkthyes në ministrinë e jashtme turke por që diplomacia jote sishte vënë në shërbim të çështjes shqiptare.

Nuk e dinë se po këta historianë turq shkruajnë se që në 1865 nisi të punonte për pavarësinë e Shqipërisë duke krijuar një klub në Stamboll bashkë me Konstandin Kristoforidhin.

Nuk e dinë që për këtë arsye oborri perandorak e dërgoi nënprefekt në Bullgari.

Nuk e dinë se për cilësi shumë të veçantë ti Ismail Be u emërove sekretar i përgjithshëm i ministrisë së jashtme turke.

Nuk e dinë se pikërisht duke shfrytëzuar dhe mbajtur këtë detyrë hartove projektin e një Shqipërie të pavarur dhe ky dokument ku u zbulua bëri që ty të internonin në Kytaha të Turqisë.

Nuk e dinë as kur të shpunë vali në Siri dhe ti ishe homolog me Vaso pashë Shkodranin që në atë kohë ishte vali në Liban.

Nuk e dinë se vetëm për këto cilësi arriti të emërohet si këshilltar diplomatik i sulltanit dhe këtu shfrytëzoi rastin për të propozuar ndërtimin e hekurudhës Durrës-Stamboll. Ismail Bej, ne edhe sot pas 100 vjetësh nuk e kemi këtë hekurudhë.

Nuk e dinë as kur u emërove vali i përgjithshëm i Libisë por që nga Tripoli shkove në Evropë për të punuar për pavarësisë e Shqipërinë.

As kur u zgjodhe deputet dhe në parlamentin turk mbajë fjalime të mençura për reformimin e shtetit turk që do të sillte edhe ndërtimin e Shqipërisë.

As kur më 28 Nëntor të vitit 1912 shpalle Shqipërinë e pavarur. As kur u dorëhoqë si shkak i luftës së parë ballkanike. As kur u detyrove të largohesh në Itali si një i syrgjynosur.

Nuk e dinë as që vdekja jote ka ardhur si pasojë e një helmimi në ushqim vetëm pak minuta përpara një konference duke lënë pas misteret që shoqërojnë të gjithë burrat e shtetit shqiptar. Në mos i kanë vrarë, i kanë helmuar i kanë tradhtuar, një herë të vetme duhet t’ua kenë hequr emrin, varrin, apo dhe eshtrat duke mos i lënë rehat në të gjallë e në të vdekur.

Po çfarë është kjo Ismail Bej? Zhgënjim për Shqipërinë dhe shqiptarëve që ua le me amanet? Jo Ismail Bej, ky nuk është zhgënjim. Zhgënjim për mua është kur kombëtarja e Shqipërisë humbet në futboll pas një loje të mirë kundër Turqisë. Ky Ismail Bej është thjesht papërgjegjshmëri e kohës që po kalojmë. Është një megaturp, për ata që ngritën kartonat, për ata që hodhën firmën, por edhe për ne nëse do të lejojmë një maskarallëk të tillë. Që ngjan me atë justifikimin e nipit tënd Eqrem Bej Vlorës që kur bënte ndonjë gabim thoshte se për të mos më ngrënë, duhet të ulërija bashkë me ujqërit.

Emri yt është po aq i lartë, po aq i madh sa dhe vetë jeta jote. Ti ishe dhe mbetesh babai i kombit tonë dhe emri yt është në majë të historisë së Shqipërisë sado që ca profesorucë ta heqin nga balli i godinës së një universiteti që vlerën më të madhe që kishte ishte emri yt. Nëse ata që duan ta çojnë deri në fund heqjen e emrin tënd, na mbetet vetëm një gjë: të lutemi që Zoti të prishë rregullin njerëzor. Që ti Ismal Bej të çohesh nga varri. Pastaj ti e di vetë se ç’bën.

Hatri i pavarësisë, deputetët e Kosovës - të zgjedhurit e popullit, zgjodhën kësaj radhe ta shpërblejnë vetveten, me nga hiç më pak se 500 euro, përveç pagave të majme që marrin, plus mëditjeve marramendëse për “punën” që e bëjnë

Ernest LUMA
Prishtinë, 21 korrik 2008

Fundjava që iku u mbyll me një marre të madhe në Parlamentin e Kosovës. Përjashtuar deputeten Vlora Çitaku, të gjithë të tjerët, nga mazhoranca dhe nga opozita, ishin të një goje për të gëzuar privilegjin e punës për pavarësinë, me nga 500 euro plus, si shpërblim “për djersën e derdhur, kohën e humbur dhe mundin e dhënë” në përgatitjet për 17 Shkurtin e këtij viti, Ditën e Shpalljes së Kosovës shtet sovran e i pavarur.

Askush s’e kundërshtoi, kurse të gjithë e miratuan unanimisht vendimin e Kryesisë së Parlamentit për nga një kaçik shtesë për pavarësinë, që, përkthyer në gjuhën e pushimeve verore, i bie nga një yll më shumë në hotelet apo standardet e pushimeve për sivjet, për secilin deputet.

E gjithë kjo ndodhi në emër të kontributit për bërjen e pavarësisë. Personalisht kam pritur reagime, së paku morale, nga të zgjedhurit e popullit të Kosovës pas këtij vendimi. Por, kjo nuk ndodhi.

Nga të gjitha paraqitjet televizive dhe publikimet faqeve të gazetave, kundër këtij devijimi të rëndë moral të deputetëve të Kuvendit të Kosovës, doli vetëm njëra prej të 100 e kusurve, Vlora.

E vetmja që e kundërshtoi publikisht dhe që kërkoi revidimin e këtij vendimi. Megjithatë, “e pafuqishme” përballë heshtjes së 99 për qind të të tjerëve, edhe ajo është “detyruar” që kësaj vere t’i hajë plus 500 euro, përkundër vullnetit të saj të mirë.

Nuk e di se kush nga Kryesia e Kuvendit të Kosovës e pati idenë, por e di që të gjithë së bashku ranë dakord, pa zhurmë, fjalë, polemika e kundërshtime, që nga buxheti i Kosovës t’i skajojnë xhepave të tyre nga 500 euro shtesë.

Në atë moment m’u kujtuan mijëra familje të dëshmorëve, fëmijë jetimë, të martirëve të kombit, familjarë të të zhdukurve, invalidë të luftës së UÇK-së e veteranë të saj – pa vende pune, pa kulm mbi kokë, e me darkë të munguar në sofrat e tyre; m’u kujtuan minatorët e Trepçës dhe familjet e tyre (që në fundin e viteve ‘80 i quanim heronj të nëntokës dhe nderi i vendit, atëherë kur kishte greva dhe protesta të thyrjeve të mëdha); m’u kujtuan mijëra mësimdhënës të Kosovës që përgjatë viteve ’90 ishin shtylla e pëpjekjeve për shtet dhe republikë dhe që punën e tyre e bënë me dhe pa bukë, e shpesh me nga një gjysmë këpuce; m’u kujtuan dhjetra mijëra pensionistë të Kosovës, që s’i kanë paratë për ilaqe deri në fund të muajit… Me një fjalë, m’u kujtua populli i Kosovës, që është mbi dy milionë njerëz dhe që përbëhet nga këto kategori që i përmenda më lart.

Edhe këta janë njerëzit që punuan për pavarësinë. Bile që punuan e dhanë më shumë se të gjithë 100 plus 20 depuetët e Kuvendit të Kosovës për Ditën e Pavarësisë.

Ndoshta po më ngatërrohet demokracia jonë parlamentare, ose nuk po marr vesh nga procedurat parlamentare, por ishte e vështirë që të gjej ndonjë formulë që ta vë në korniza të ndershmërisë vendimin e Kuvendit të Kosovës, për t’i gëlltitur të zgjedhurit e popullit secili nga 500 euro bakshish “prej shpie” kësaj vere, në emër të pavarësisë.

Megjithatë, ata janë të zgjedhurit e popullit dhe ata vendosin vetë. E kanë në dorë vendimin dhe implementimin. Gjithashtu, edhe paratë. Dhe mund t’i shkrryejnë si të duan. Sikurse bënë kësaj vere.

Ironia u bë edhe më e thellë, kur u tha se kjo është një shumë simbolike për punën e madhe të deputetëve, të bërë në të mirë të pavarësisë së Kosovës. Sa palidhje.

100 mijë euro, simbolikisht do të shpenzoheshin më mirë sikur në emër të sakrificës për pavarësinë t’u ndaheshin 200 familjeve më skmanore të kategorive që përmenda më lart, nga 500 euro secilës: dhjetë familjeve të dëshmorëve, dhjetë familjeve të të zhdukurve, dhjetë familjeve të invalidëve; dhjetë familjeve të veteranëve; dhjetë familjeve të minatorëve; dhjetë familjeve të arsimtarëve; dhjetë familjeve të ish-deputetëve të 2 Korrikut e 7 Shtatorit 1990, dhjetë familjeve pensioniste e kështu me radhë.

Por, kjo nuk ndodhi. Hatri i pavarësisë, të zgjedhurit e popullit, zgjodhën kësaj radhe ta shpërblejnë vetveten, me nga hiç më pak se 500 euro, përveç pagave të majme që marrin, plus mëditjeve marramendëse për “punën” që e bëjnë.

Shkruan: Fadil SHYTI
Suedi, më 20 korrik 2008

Tek po kuvendoja me një shok idealesh çlirimtare, fillim-biseda me të, më nxiti të shkruaj këtë shkrim.

- Derisa, i thosha që biblioteka jote po duket e kapluar nga dielli në perëndim...; Ay, po me atë filozofi jetësore dhe poetike ma ktheu: “po, mirë nga natyra, ndërsa, prej ca “njerëzve” po më vjen gërdi”!

- Mirë thua -ia ktheva, sepse marrëzira, turpe e krime të mëdha po bëhen sot, në shoqërinë shqiptare!

- Mendoj, që të gjitha këto po burojnë nga, sistemi i kalbur kapitalist, ky sistem i ka kalbur edhe kokat e "njerëzve"! Prandaj, Shqipërisë së sotme “demokratike” të plagosur nga satrapët e brendshëm dhe të jashtëm; mjerisht po i vjen era turpe, dhe krime të papara ndonjëherë në trojet e saj etnike!

Po, këtë detyrë e ka sistemi i kalbur- ma ktheu shoku im! Me atë rast i fola bashkëbiseduesit tim që para ca ditësh më ka befasuar dhe gëzuar një emision në RTSH-, nga rinia shqiptare dhe disa intelektualë: psikologë dhe filozofë (emrat nuk po më kujtohen)…

Aty, u bë një debat ku rinia u nda në dy pole idesh, kundërthëniesh mospajtuese: rinia përparimtare që i mbronte vlerat e familjes shqiptare dhe grupi tjetër "kokëshkretë", që i mbronte kinse “vlerat” evropiane dhe më tej.... -Po, beso , sikur të shëtisim një ditë rrugëve të qyteteve tona, "vdekja" do na vjen prej syve të tillë” siç, ka thënë shkrimtari ynë i madh R. Qosja - shtoi shtoj shoku im!

Pikërisht, në atë emision pedagogjik, nga një student u citua ideja e Marksit të madh që: ”Konflikti, është burim i së resë”!...

Aty, u shtruan gjithashtu shumë elemente realiste të prekshme, përse sot shoqëria shqiptare po lëngon kaq shumë?!

Profesorët e nderuar, e shtruan fort mirë idenë e qëlluar, për faktin që ndryshimet e mëdha në “ tranzicion” , (të cilat unë do t´i quaja ndryshime në shërbime të reaksionit të brendshëm dhe të jashtëm), kanë evoluar shumë elemente të së kaluarës sonë të cilat kishin burime të forta nga tabani kombëtar.

Prandaj, dashur o padashur, po bien ndesh dy gjenerata e më shumë, rreth pikëpamjeve mbi jetën: traditën, zakonet, besën, nderin, artin, kulturën, shkencën etj!

Përderisa, grupi i parë e mbronte idenë se familja është qeliza e parë e shoqërisë sonë, ajo është orientuese, vlerësuese, ndihmëse për realizimin e pikësynimeve tona jetësore, prandaj duhet jetuar në harmoni të plotë, pranë saj -pra, familjen ta kemi busullë të parë në orientimet tona gjatë jetës; grupi tjetër e mbronte idenë e ”pavarësisë personale” , kinse për të ecur vet përpara në jetë, si model evropian, duke e parë familjen si pengesë për këto objektiva!!!

Nga kjo konstatoj që: sa larg ka shkuar ideja e çoroditur e “modernistëve” që, pa menduar gjatë , ta nënvlerësojnë dhe ta injorojnë, por, në disa raste edhe ta mohojnë bërthamën e parë të jetës së tyre-familjen e cila për njerëzit që mendojnë gjakftohtë dhe pastër, për njerëzit që se kanë trurin të turbulluar nga elementet e ndikimeve të huaja, nga “byku” i të shirave të huaja; kjo është hiq më pak se bërthama e parë e shenjtë e kombit; kur kjo familje ka baza të forta , të shëndosha morale, atdhetare etj…

- Kur jemi këtu tek kjo temë kaq madhore; kujtoj faktin që; në vitin 2003, kur isha në vizitë tek luftëtarja anti-fashiste dhe ish-udhëheqësja e Shqipërisë Socialiste, Nexhmije Hoxha, e ruaj një kujtim tepër të çmuar jetësor, e ruaj prej saj, një kujtim -këshillë të paharruar, të ofruar si dhuratë; derisa, po bisedonim për ca probleme jetësore, Ajo, midis të tjerash më tha: ”Familja është e shenjtë, familjen duhet ta ruajmë si sytë e ballit”!...

-Është për t´u theksuar dhe kjo: që, gjatë bisedës së ngrohtë vëllazërore, nga bashkëbiseduesi jo fort zor mund të kuptohej se sukseset shumëvjeçare të familjes të saj, fillimisht bazën e kishin tek një organizim i drejtë , i thuktë, tek një organizim i bazuar në norma të pastra morale, përparimtare, por edhe nga marrëdhënie të sinqerta të lidhura si gjerdan fishekësh nga dashuria dhe përgjegjësitë familjare; të drejtuara nga gjeniu, Enver Hoxha; ku vendin e merituar dhe respektin por, edhe detyrat që shtroheshin përballë jetës, i kishte secili anëtar i familjes; natyrisht duke i respektuar normat morale dhe ligjore të shqiptarisë dhe të kohës.

Mbase, duke e parë edhe në dritën e realitetit dhe të arsyes, populli ynë thotë: ” zhvillimi dhe përparimi i një individi, bazën fillestare për të ecur më tej e ka pikërisht nga familja e tij”!

Në të kundërtën, individi, zor e ka të ecën përpara sigurt, drejt zhvillimit me hapa të mëdhenj dhe të sigurt jetësor!
Në këtë shkrim, nuk e mora rastësisht, si shembull pozitiv, familjen e të madhit, Enver; e cila si shumë familje atdhetare, u bëri sfida kohëve me “diell dhe me stuhi”, duke e kryer me nderë dhe devotshmëri ndaj atdheut dhe popullit, misionin e tyre përballë jetës.
Në Shqipërinë Socialiste bëhej përpjekje me të madhe, për ta kultivuar e përmirësuar traditën e pastër morale!
Kjo, madhështi e natyrshme popullore, bëri që kjo të paraqitej kudo në sferat e jetës: në gjuhë, në art, shkencë, kulturë, e gjetiu...

Pra, shtrohet një pyetje e madhe, përse nuk luftohet e keqja, brenda shoqërisë shqiptare, për të gjitha këto sa i kam cekur; dhe ,njëkohësisht, nuk përmirësohet jeta shoqëroro-ekonomike e popullit, por, reaksioni merret me sharje e fyerje ndaj figurës së Enver Hoxhës?!

Pra, meqenëse shteti është aparat dhune, detyrë parësore e një shteti është që të sigurojë mirëqenien popullore duke punësuar gjeneratat e reja, duke luftuar të keqen e mjerimin që e ka kapluar dhe ende , qe 18 vjet “tranzicion”, merret me sharje e fyerje sikur këtë e ka bërë detyrë e shprehi parësore në mënyrë që , qeveria, Berisha e cilado që të vijë me këtë garniturë pakurrizore, ta largojnë popullatën nga problemet jetësore!

Kështu, edhe pse nuk jemi në gjendje të luftërave klasore, kjo qeveri vetëm degjeneron e provokon konflikte, prodhon mjerim e varfëri si asnjëherë më parë!

- Kam besim të patundur që së keqes do t'i vijë fundi një ditë herët ose vonë sepse, populli nuk ushqehet tërë jetën me sharje e gjëma allë berishjane e të tjerë soj – sorollpëve të sojit të tij!

- Po e përkujtoj sërish Marksin, i cili ka thënë se: “ kur është puna për të mirën e popullit, edhe dhunën duhet përdorur”, pra, konsideroj që është e drejtë që edhe me dhunë ta luftojmë të keqen në mënyrë që të dalim nga kjo amulli që e ka gjetur shtetin dhe kombin tonë!

Tani, në këtë kohë të pa kohë; jemi dëshmitarë të një degjenerimi të çoroditur të udhëheqësve të kupolave në shtetet kapitaliste, apo pro-kapitaliste; nga Tirana, Brukseli e deri në Washingdon, jemi dëshmitarë të aferave të tyre jo vetëm financiare, por, për më keq, të prapësive të tyre familjare; kujtoj këtu korrupsionin e tyre të pa fre, kujtoj këtu divorcet e tyre dhe filtret e tyre të paturpshme, të cilat po u shkaktojnë jo pak trazira familjare!...

Një dyzinë emrash të burrave e të grave udhëheqës/e, nga këto shtete figurojnë sot në gazetat më prestigjioze të kohës dhe kudo nëpër botë në mediat elektronike, këta të pangopur nga orekset tyre për para dhe të përdalë/a, moralisht nga orekset e tyre për aventura “donkishoteske” dhe si “ashikët” tek poezitë persiane, i lexojnë dhe i dëgjojnë sot popujt, përditë.

Prandaj, dua të theksojë këtu idenë se: kur, gjarpri kalbet nga koka, si mos t´ i vijë era bishtit”!

Të rinjtë që i mbronin vlerat kombëtare, të familjes shqiptare; mbase do të duhej t´i thoshin edhe këto fakte: sa kishte fuqi dikur krimi i organizuar, ekonomik dhe politik në Shqipëri sa reflektohej dhe si reflektohej kjo mungesë e tij, si pasojë e “diktaturës” në familjet shqiptare?!

- A kishte më shumë krime familjare dhe më tej, në ato vite gjatë ndërtimit të socializmit apo ka sot?!

- A kishte më shumë korrupsion, në levat e shtetit shqiptar në socializëm apo ka sot?!

- A e ka kjo ndikimin e vet pozitiv dhe negativ, në zhvillimin e drejtë të shoqërisë shqiptare?!

- A ka më shumë papunësi shoqëria shqiptare në vitet e socializmit apo ka sot?

A ndikon kjo direkt në zhvillimin dhe varfërinë e popullit?

- Kur, të gjithë po pretendojmë për një Shqipëri të përparuar, natyrisht, mendoj që këta faktorë janë tepër me peshë në mbarëvajtjen e shtetit dhe të shoqërisë shqiptare.

- Ekonomia e shtetit shqiptar si kudo në vendet tjera, është një bazament, i fuqishëm, është një kandar që s´guxon të neglizhohet, për të gjitha të bërat dhe të pabërat tona njerëzore; është një fuqi centrifugale rreth së cilës vërtiten të gjithë, duke kërkuar hapësira të reja jetësore...

Nuk e besoj që do ta teproja që të theksoj sërish filozofin e madh , Marksin i cili thotë përafërsisht kështu: “baza ekonomike, është element kryesor i zhvillimit politik të një shoqërie”!

Nga kjo kujtoj që me të drejtë tha shoku im se: “sistemit të kalbur kapitalist i duhen kukulla nëpër udhëheqësi të shteteve tjera... në mënyrë që të sillen përshtati, vetëm rreth interesave të tyre vetëm duke bërë këtë, “Zeusët” e kapitalizmit, luajnë tani me popujt sepse i kanë instaluar qeveritë kukulla”!

Prandaj, sot i kemi shifrat të tmerrshme nga krimet dhe turpet e të të gjitha ngjyrave!

Duke qenë peng të “zeusisë demokratike”, pushtetarët vasalë tek të huajt, nuk i bëjnë planet as ligjet e zhvillimit ekonomik, politikë etj, të shoqërisë shqiptare nga të gjitha aspektet jetësore, me kokat e tyre por, fund e krye të zhytur në vorbullën e mësimeve të huaja; ata nuk i matin “rrobet” sipas trupit të vendit dhe popullit të tyre; por i matin, sipas vendeve dhe trupit të popujve të tjerë!!!

Pastaj, natyrisht që kur vishen këto “rrobe” ( mendoj këtu për shumë aspekte jetësore, nga arti kultura etj) natyrisht se shqiptarët, duke e harruar autoktoninë e pastër shekullore; mjerisht jo rrallëherë po bëhemi tragjik dhe qesharak, jo vetëm brenda atdheut tonë; Shqipërisë Natyrale, por edhe para të huajve.

Në mes tjerash këtu nuk mund të harroj faktin pa e cekur një ”shpikje” astronomike të politikës ”kosovare që: po zhvillohet me këto “mrekulli”, tani me “Kushtetutën e Kosovës”, alias, me Projektin famëkeq të Solanës- e cila Kushtetutë i thënçin, u lejohet të shfrenuarve martesa të së njëjtës gjini (homoseksualëve) u garantohet me ligj kjo!

Duke bërë këtë projektuesit famëkëqij të politikës e të ligjeve “kosovare” që po angazhohen për bërjen e “shtetit multietnik” ia kanë lejuar pa pikë maturie; martesën e Albertit dhe Servetit , dhe martesën e Jovanit me Stojanin, apo martesën e Fatës dhe Hatës, apo të Zoricës dhe Milicës e të tjerë e të tjera...; ( kërkoj ndjesë për emrat e cekur , le të më falin lexuesit e pagëzuar me këta emra). - Duke bërë këtë ligjvënësit vasalë të Evropës, kanë hyrë të parët në degjenerimin moral dhe mortal; duke u zhytur përfundimisht në ligje amorale! Tani shtrohet çështja lidhur me pyetjen: si mund të kemi një shoqëri të pastër, të shëndoshë, dhe të begatshme në të ardhmen kur lejohen madje edhe nga ligjbërësit “tanë” të krijohet kjo shoqëri amorfësh, e cila nuk bazohet në zhvillimin e familjes në baza të shëndosha njerëzore dhe jetësore por, bazohet vetëm në degjenerimin e jetës së tyre të mbizotëruar nga kënaqësitë personale dhe më tej?!...

Fatkeqësi të tilla, mbi shqiptarët, janë duke u eksportuar nga ”miqtë tanë demokratë”, të ardhur nga vende ”mike” të cilat prej kohësh janë neveritur prej këtyre ligjeve të poshtra dhe mizerable, vet popujt e atyre vendeve!

Lidhur me këtë dekadencë anti-kombëtare dhe anti-njerëzore do të duhej të reagonte fuqishëm kombi shqiptar!

Për vet faktin që kjo bie ndesh me normat tona morale kombëtare etnike dhe për faktin që ligjvënësit, për këtë hap tejet regresiv nuk e kanë pyetur, sovranin popull.

O, Emin Azemi i ”Faktit”, ja faktet!...



Shkruan: Fadil SHYTI
Suedi, më 16 korrik 2008

Më datë 10.07 2008, në gazetën ”Fakti” që botohet në Shkup dhe shpërndahet edhe në diasporë, në faqen e dytë të kësaj të përditshmeje, botuesi i saj në Shkup, Emin Azemi del me shkrimin, me titullin pompoz: ”QEVERIA E PAJTIMIT KOMBËTAR”!!!

Në shkrimin në fjalë, na sjellë ca ”analiza të holla”, pastaj i vë në shërbim propogandistik si në cirkuset parazgjedhore; madje aty i paraqet edhe fotot e udhëheqësve të marrëveshjes së koalicionit të ri, nga partitë “demokratike” BDI-së, të Ahmetit dhe VMRO-s, të Gruevskit.

Pastaj, telallxhiu i tyre, me tej i mbron Ahmetin dhe Gruevskin dhe i akuzon kundërshtarët e tyre politikë, pra, opozitarët si : PDSH-në, në veçanti por, duke bërë këtë servilizëm pro-sllavomaqedonas e fyen edhe popullin shqiptar, në përgjithësi.

Ky far gazetaruci, Emin Azemi – shkarravitë gjepura politike të pabazuara në fakte; duke ua bënë qejfin okupatorëve sllavo- maqedonas dhe padronëve të tij, të këtij famëkeqit, koalicion.

Nuk dua të futem këtu në “thellësinë” e shumë makinacioneve gazetareske të tij, por, e tërë thelbi i shkrimit që e karakterizon është përulja tek të huajt, këtu po i ceku vetëm disa fraza boshe të shkrimit të tij ku shprehë bindjen se : ” kjo qeveri e koalicionit do jetë qeveri e pajtimit kombëtar dhe se Ali Ahmeti e ka krijuar Platformën që në 2001”!!!

Kur shkruan kështu, ky i verbuar pas orekseve të përfitimit personal; material etj, harron që : nuk mund të jetë pajtim kombëtar, kur pajtohet një lider i një parti shqiptare, me një lider të një partie maqedonase , ani pse tani ky i fundit na qenka kryeministër i një shteti okupator!!!

Për më tepër ky nuk mund të quhet “pajtim kombëtar”, kur me këtë rast kemi të bëjmë me dy kombe.

- Do të mund të quhej pajtim kombëtar, sikur p. sh të pajtoheshin dy liderë ose dy parti shqiptare; që të hynin në koalicion.

Shkrimin e tij e bënë edhe më të paqëlluar dhe tejet skandaloz, fakti që: vetëm dy ditë pas këtij shkrimi të turpshëm dhe të kësaj “analize famoze”, gjykata armike maqedonase, ua shqiptoi gjykimin banorëve të pafajshëm shqiptarë të katundit Brodec, hiq më pak se 192 vite burg.

Por, për zotëriun në fjalë dhe kompaninë e tij, kjo s´do të thotë asgjë e veçantë që do ta prishte aleancën sipas modelit të vjetër të romancave federative, titiste, Aliu - Gruevski!

Kjo aleancë, breznive të shumëvuajtura shqiptare që e kemi përjetuar kohën e errët titiste, na e kujton faktin e hidhur që: derisa rinia dhe populli heroik i Kosovës, burgosej e vritej në katundet dhe qytetet e Kosovës, renegatët shqipfolës, hiq se kishin për turp as i vriste ndërgjegjja të krijonin aleanca “bratsvo-jedinsvo” që t´i shtypnin me zjarr e hekur përpjekjet e forcave çlirimtare, në viset shqiptare të okupuara.

- Si mund të kuptohet ndryshe nga kjo që shkruan autori “gjentelmen” vetëm dy ditë me parë?!

Për çfarë pajtimi e ke fjalën ti mor zotëri?!

- Kur pretendon që shqiptarët të pajtohen aq lehtë si Menduh Thaçi dje dhe Ali Ahmeti sot, me këtë qeveri gjakatare, me këtë politikë kundër-shqiptare?!

- Që shqiptarët të lejojnë të pajtohen me fatin e vet të hidhur dhe tepër të rëndë që po kalojnë në Maqedoni kur po përjetojnë mbi supet e plagosura nga luftërat edhe më tutje vetëm ekspedita policore si ajo e fshatit Brodec e ndihmuar nga PDSH-ja ,dhe andej nga katundi Sopot e ndihmuar nga BDI-ja?!

- Që shqiptarët të detyrohen pa i pyetur askush që ta pranojnë vetëm robërinë “e re” “demokratike” dhe burgjet e tyre sllave dhe që kurrë të mos të guxojnë të protestojnë?!

- Që shqiptarëve t´u ndalohen të drejtat legjitime për VETËVENDOSJE, referendum dhe për shtetformim?!

- Për më keq, shqiptarët të lejojnë të shkojnë gjakhumbur e të nëpërkëmben kurdoherë që t´ju teket falangave armike ; t´i plagosin, t´i vrasin e t´i burgosin ata?!

- Që pafundësisht, kjo robëri të mbytet nga zhurmat propagandistike armike dhe nga servilët e saj dhe të ngjyroset me ngjyra që shkëlqejnë si rrezet diellore , sa që edhe e tërë “bota demokratike” “t´i verbojë sytë” nga ky shtet “paqësor” e të mos shoh, që përballë “rrezeve” të fuqishme të saj, kinse diellore.., mos qenka kjo si përputhje për faktin që edhe shteti i Maqedonisë e ka flamurin e tij , me ato “rrezet diellore”, nga të cilat po digjen të gjithë, por ama nga nëntëdhjetë e nëntë lëkurat po u ndërrohen vetëm shqiptarëve!...

Ndërsa, gjuha shqipe dhe flamuri shqiptar, ndalohen si në kohën e inkuizicionit dhe atdhetarët persekutohen pambarimisht!

Këtë, gjendje të hidhur sot o kurrë, duhet ta dijë dhe ta mësoj vërtetën së pari kombi shqiptar e pastaj e tërë diplomacia ndërkombëtare!

Kohët kur kombi shqiptar mund të gënjehet gjatë, me përralla politike paqësore e të tjera, kanë kaluar!

Për këtë çdo ditë do të binden armiqtë tanë dhe aleatët e tyre, të hapur e të maskuar!

-Po, cili popull në botë nuk do të protestonte ndaj gjithë këtyre padrejtësive që po u bëhen për dekada të tëra shqiptarëve që jetojnë në trojet e veta në Maqedoni?!

Por, për fat të keq, këto padrejtësi të gatuara me dinakërinë sllavo-okupatore nga gjellëra të ndryshme politike nga Rusia dhe Greqia dhe sikur dje edhe sot- të kamufluara nga renegatët shqipfolës, këto askush nga opinioni botërorë nuk po i din apo nuk po dëshiron t´i dijë!...

Jo, ore zotëri Emin Azemi!

Nëse mendon ti se Ali Ahmeti në vitin 2001 e paska projektuar të ardhmen e shqiptarëve në Maqedoni, gabohesh rëndë!

Ke harruar apo se din fare që, Ali Ahmeti në vitin 2001 i ka tradhtuar shqiptarët, madje edhe ish- shokët e tij, pra ata burra të mëdhenj që i rrokën armët dhe nën simbolin e famshëm të UÇK-re, u betuan në Flamurin kombëtar, se do të luftojnë për ribashkim kombëtar, gjaku u derdh rrëke, për liri e atdhe; kujtojë këtu disa nga trimat që ranë në ballë të UÇK-re, në fushë të nderit nga të gjitha viset e Shqipërisë Natyrale siç ishte i madhi luftëtar i lirisë Tair Sinani, “Tropoja”, Rrahim Beqiri –“Roki”dhe shumë të tjerë...

Tani, do ta shtroja pyetjen Ty or zotëri dhe padronëve të tu: mos vallë këta burra të kombit u betuan për të mbrojtur Maqedoninë, për ta ndihmuar integrimin e saj me Evropën dhe inkuadrimin e saj në NATO, apo luftuan për Shqipërinë dhe për RIBASHKIMIN e trojeve shqiptare?!

- Mos vallë shqiptarët luftuan për këtë politikë reaksionare që po ndjekin “krerët” shqipfolës, kur e pranuan “Marrëveshjen e Ohrit” e cila , asgjë të mirë, përveç fatkeqësive nuk u solli kombit tonë!

- Mos vallë shqiptarët luftuan që mbi kurrizin e tyre të rëndojë pafundësisht pesha e politikës së përçarjes që sot po ia servojnë “politikanët e ndritur”, e cila po i shpie jo rrallë deri në gjakderdhje ndër vëllazërore?!

Pra, kjo politikë “demo (n ) kratike, shqiptarëve atje, si kudo në viset tjera shqiptare nën okupim apo neokolonizim klasik (Kosova) çdo ditë e më shumë po ua nxinë jetën!..

- Mos vallë ne shqiptarët në emigracion; ne, që nga dhuna e terrori sllavë u detyruam t´i lëmë trojet tona etnike dhe të strehohemi kudo nëpër botë, mjerisht tani nuk jemi pak; por, gati gjysma e kombit numerikisht, sa jeton në trojet e veta; pra, mos ne e derdhëm djersët, lotët dhe gjakun, që “politika shqiptare” të pësojë këtë fiasko , këtë dekadencë kaq të turpshme, përballë armiqve sllavo-okupatorë.

- Kujtoj këtu faktin që: trojet shqiptare edhe sot e sot, janë kthyer në monedha kusuiritjeje sipas orekseve imperialiste, kurse pushtetarët e sotëm si S. Berisha & Co, dhe shqipfolës sharlatanë të tjerë, hiq nuk po ngurrojnë të falënderojnë “aleatët demokratë” për përkrahjen e madhe madje, me në krye me Francën, këtu harrohen jo pa qëllim madje edhe Amerika dhe shtete të tjera mike, që kinse, Franca, na paska bërë ndihma të mëdha për t ´u çliruar ne shqiptarëve!!!

E, kjo s´është hiq e vërtetë!

Them kështu, sepse, pikërisht planet strategjike dinake të Francës në bashkëpunim me Serbinë, Rusinë dhe Greqinë dhe vende të tjera aleate të tyre; e kanë krijuar e bërë lëmsh, çështjen e pa qenë kurrë si problem më vete; pra, shkurt e shqip, Mitrovica u nda padrejtësisht, dinakërisht dhe mizorisht, pikërisht nga planet franceze!

Pra, ore zotëri!

- Faktet gjerë me tani po tregojnë çdo ditë se sllavo-maqedonët na duan vetëm si mishin e keq, për të ushtruar dhunë e terror ndaj nesh si popull dhe t´i gllabërojnë e t´i shfrytëzojnë trojet tona!

Kurse, kameleonët dhe lajkatarët e tyre, të sojit tënd, të gëzohen dhe të festojnë për koalicionet me armiqtë!

O mjeranë shekullorë, o sa pakurriozorë që jeni!

Demir RESHITI

Nuk kam as më të voglin dyshim se “profesioni” më i kollajtë ndër shqiptar, mbetet ai i “patriotit”. Njëkohësisht më i vështiri është ai i të qenit me të vërtetë patriot

Patriot (greqisht πατριώτης = atdhetar). Person që e do atdheun. Person i cili e do dhe është i gatshëm që ta mbrojë atdheun. Person tek i cili është i theksuar patriotizmi.

Patriotizmi është ndjenjë komplekse subjektive dhe orientim me vlerë, i cili përfshin ndjenjat e dashurisë ndaj atdheut, armiqësisë ndaj të gjithë atyre që përpiqen ta rrezikojnë atdheun dhe gatishmërinë e vendosur për ta mbrojtur vendin e dashur a shtetin si një nga vlerat sublime.

Sipas historianit të kulturës J. Huizing, fjala patriotizëm paraqitet në shekullin XVIII, madje vetë shprehja patriot, e cila vjen nga kuptimi burimor i bashkëvendësit dhe atdhetarit (patrie amans) i cili e do vendlindjen e tij, është shumë më e vjetër dhe e ka prejardhjen që nga antika.

Dallon edhe nga nacionalizmi, sepse nënkupton ndjenjat e përkushtimit dhe dashurisë ndaj atdheut me të gjithë qytetarët e tij (të përkatësive të ndryshme etnike), e jo ekskluzivisht dashurinë ndaj kombit të vet. Ushqimi me ndenjen e patriotizmit paraqet një nga detyrat më të rëndësishme të edukimit shoqëror dhe familjar.

Historia tregon se Cezari ka pasur njerëz të përgatitur dhe të shkolluar enkas të cilët kanë pasur për detyrë që popullatën e territoreve të okupuara ta ushqejnë me patriotizëm (dashuri) ndaj Romës, me qëllim të rekrutimit më të lehtë dhe ngritjes së aftësisë luftarake të rekrutëve të rinj. Aktivitete të tilla më vonë janë zhvilluar edhe në Iliri...

Patriotizmin duhet zhveshur nga politikanizmi dhe kultivuar në formën e pastër të tij, që do të ishte vazhdimësi e traditës ilire të popullit shqiptar.

Patriotizmi – “profesioni” më i kollajtë ndër shqiptar

Nuk kam as më të voglin dyshim se “profesioni” më i kollajtë ndër shqiptarë, mbetet ai i “patriotit”. Njëkohësisht më i vështiri është ai i të qenit me të vërtetë patriot, siç e konceptonte patriotizmin Monteskje: “Nëpërmjet dashurisë për njerëzit e mi, mësova që mbi të gjitha i përkas njerëzimit”.

Patriotizmi nuk është detyrim moral, edhe pse në të shumtën e rasteve nënkuptohet si i tillë. Detyrimet morale janë universale, bie fjala si detyrime që të mos gënjehet apo të mos heshtet për të vërtetën.

Mëdyshja për atë se patriotizmi është detyrim moral, paragjykoj se rrjedh nga strukturat shoqërore autoritare, ku ata nga të cilët pritet që të jenë patriotë, nuk marrin pjesë në sjelljen e vendimit për atë se çka është akt patriotik dhe sjellje patriotike.

Ja disa karakteristika të patriotit shqiptar:

- Patriot është ai që asnjëherë nuk i hedh poshtë vëllezërit e një gjaku, pavarësisht nga dallimet krahinore, fetare, zakonore...

- Patriot është ai që flet gjuhen shqipe dhe mendon shqip në çdo sekondë të jetës së tij, pavarësisht se sa larg është fizikisht nga Shqipëria natyrale.

- Patriot është ai që braktis gjithçka në jetën e tij, dhe shkon pranë atdheut të tij për të dalë në mbrojtje të interesave kombëtare. Patriotët e vërtetë më të shenjtë kanë atdheun e tyre dhe për të janë gati të sakrifikojnë gjithçka, edhe familjen e jetën e tyre.

- Patriot është ai shqiptar që di të bëjë dallimin midis interesave kombëtare dhe interesave politike. Interesat kombëtare qëndrojnë gjithmonë mbi interesat politike dhe i bashkojnë të gjithë shqiptarët pavarësisht nga bindjet e tyre politike.

- Patriot është ai shqiptar që ka një dëshirë dhe ëndje të madhe të njohë historinë, traditën dhe kulturën shqiptare, dhe t’ua përcjellë atë edhe pasardhësve të vet.

- Patriot është ai shqiptar që ngre zërin e vet sa herë që dikush guxon të cenojë a shesë interesat tona kombëtare. Të jesh shqiptar nuk do të thotë vetëm të kesh lindur i tillë, por të jetosh gjithë jetën tënde me përgjegjësitë që vijnë me të qenit shqiptar.

Dhe ajo më kryesorja dhe e logjikshmja për mendimin tim është se patriot nuk të bëjnë fjalët, por veprat!

...Megjithatë, rruga jonë kombëtare, gjuha dhe identiteti, do të vazhdojnë të ecin përpara o z. Spahiu!

Reagim ndaj fushatës së Nexhmedin Spahiut, si dhe sivëllait të tij, Migjen Kelmendit, që po punojnë “së mbari” për krijimin e gjuhës dhe “kombit kosovar”).

Ramadan PLLANA
Zvicër, më12 qershor 2008

Për çdo shqiptar që i thotë bukës bukë dhe ujit ujë ky marifet i zotërinjve Spahiu dhe Kelmendi, është dredhi kombëtare dhe shërbim në dobi të qarqeve antishqiptare e, në radhë të parë shovinistëve serbë, thënë troç; është fund e krye tradhti kombëtare.

Nuk kam për qëllim, as pretendoj, që të lodhem për një analizë, të këtyre prapësive “shkencore”, sepse unë respektoj me besnikëri, aq sa kam mundësi, të gjitha përpjekjet e popullit tonë gjatë historisë së vet, të larë me gjak, të arriturat dhe sukseset për liri e pavarësi, për një gjuhë e kulturë të përbashkët, me në kulm të kurorës së këtyre përpjekjeve- themelimin e shtetit shqiptar (1912) si dhe për njësimin e gjuhës letrare më 1972.

Tani, kompetencat për ndryshime progresive, të gjuhës dhe identitetit kombëtar u mbetën ta zhvillojnë më tej, Akademive dhe institucioneve gjithëkombëtare e jo si t’u teket individëve narkotikë siç janë Nexhmedin Spahiu e Migjen Kelmendi!

Qëllimi im është, njëkohësisht, që t’u tregoj Nexhmedin Spahiut dhe Migjen Kelmendit dhe të tjerëve si këta që ua bëjnë iso-n se: medaljet e kombit, gjuhës, kulturës dhe identitetit shqiptar janë këto kurora: Lidhja Shqiptare e Prizrenit (1878), Kongresi i Alfabetit (Manastir 1908), Kongresi i Elbasanit (1909), Shkolla Normale e Elbasanit(1909), Pavarësia (1912), Konsulta Gjuhësore e Prishtinës( 1968), Kongresi i Drejtshkrimit (1972), e shumë e shumë të tjera, të fituara me shumë përpjekje, mund e gjak, etj.etj, e jo përçapjet tuaja pseudoshkencore djallëzore antikombëtare, pa e derdhur as pikën e gjakut, as djersën e ballit.

Unë, nuk u drejtohem atyre «me doktorate të shkencave politike», siç shprehet Spahiu, po atyre shokëve e miqve të thjeshtë, që më pyesin se çka «filozofon» ky “analist”!

Meqenëse, unë nuk jam kompetent, as analist, siç e ceka më lart por, jam nxënës besnik i këtyre institucioneve, po i japi të drejtë vetes që të shërbehem me vlerësimet shkencore; vlerësime kompetente mbi të cilat ti o shkretan, hedh vrer e helm ashtu si vepruan dhe po veprojnë armiqtë shekullor pandalshëm!

Konsulta Gjuhësore e Prishtinës, shënon momentin kulmor dhe zgjidhjen ideale të përpjekjeve që janë bërë në Kosovë, në Maqedoni e në Malin e Zi për njësimin e shkrimit e gjuhës letrare shqipe.

Vendimet e saj historike ishin në vazhdën dhe në përputhje të plotë me strategjinë kombëtare në fushë të gjuhës dhe përbëjnë një hallkë të domosdoshme të kësaj strategjie: në raport me Kongresin e Manastirit ajo shënon, pas njësimit të alfabetit në këtë kongres, atë të njësimit të shkrimit, duke shkuar me një orientim të qartë shkencor po në atë rrugë që ishte projektuar nga ai Kongres i cili miratoi një alfabet prej 36 shkronjash që u përgjigjen 36 fonemave zanore dhe bashkëtingëllore, duke hequr dorë nga disa veçori themelore fonetike të gegërishtes, siç ishin hundorësia dhe gjatësia e zanoreve, çka mund të realizohej më së miri në Projektin e Rregullave të Drejtshkrimit (Tiranë, 1967) dhe deri diku edhe në Ortografinë e Prishtinës (1964); në raport me Komisinë Letrare të Shkodrës Konsulta Gjuhësore e Prishtinës vazhdoi frymën e asaj Komisie për afrimin e dy varianteve letrare dhe "për një ortografi sa më të përbashkët për të dy dialektet", duke miratuar Rregullat e drejtshkrimit të botuara në Tiranë (1967); në raport me Kongresin e Drejtshkrimit (Tiranë, 1972). Konsulta e Prishtinës, pesë vjet përpara këtij Kongresi, "i dha realisht përmasa kombëtare gjuhës letrare të njësuar", përmasa këto që në të vërtetë asaj i ishin dhënë që në Kongresin e Manastirit; (shih edhe S.Mansaku, "Identiteti gjuhësor i shqiptarëve dhe gjuha standarde", në Të drejtat e njeriut 1(41) 2005); gjithashtu Konsulta e Prishtinës ishte një parapërgatitje dhe një mbështetje e suksesit të Kongresit të Drejtshkrimit që do të mbahej në Tiranë pas pesë vjetësh.

Në Kongresin e Drejtshkrimit të mbajtur në Tiranë më 1972, morën pjesë një shumësi gjuhëtarësh, akademikësh dhe lëvruesve të shqipes, më të njohurit për kohën. Nga të gjitha trojet shqiptare. Nga Shqipëria, nga Kosova, nga Ilirida, nga Mali i Zi, etj. Kongresi i Drejtshkrimit i 1972-ës, pasqyron një të arritur të padiskutueshme në çdo dimension.

Në rend të parë, Kongresi i Drejtshkrimit është një kristalizim i të gjitha përpjekjeve të vazhdueshme të patriotëve të zjarrtë të shqipes, që nga Kongresi i Manastirit, në të cilin u njësua alfabeti konvencional i shqipes.

Në rend të dytë, Kongresi i Drejtshkrimit i Tiranës, përben një të arritur në jetën sociale, shkencore dhe në çdo aspekt tjetër të jetës për të gjithë shqiptarët kudo që ndodhen.

Fill pas kësaj ngjarje të shënuar në mbamendjen historike, do të rilindin qindra mijëra vepra letrare, romane, punime shkencore të arrira, studime të shumanshme etj.

Pa u thelluar në analiza, se si na lanë në gjysmë të rrugës, të trasuar nga rilindësit tanë, diplomacia dhe faktori i jashtëm në ndërmjetësimin dhe ndërhyrjen e tyre arbitrare, pas luftës së famshme që bëri UÇK-ja, po na dëmton gjithmonë në përpjekjet tona për bashkim e emancipim kombëtar drejt arritjes së standardeve dhe civilizimit evropian, aty ku e kemi edhe vendin, duke na e mohuar të drejtën natyrore mbi shprehjen e lirë kolektive – atë të parimin mbi vetëvendosjen e popujve.

- Në këto pengesa , në emër të demokracisë, shprehjes së lirë, analizave individuale,na dalin përpara edhe elementë pakurrizorë autoktonë, siç jeni edhe ju. Kështu, sot e tërë Shqiperia Natyrale, megjithë gjakun e derdhur dhe përpjekjet e idealistëve, është e plagosur e helmuar, e copëtuar e ndarë deri në kockë, dhe prapë ka tentativa, që t´i hedhin baltë, e ta përçajnë më shumë se që e kanë katandisur politikajtë pakurrizorë që nuk ua prishin fare planet djallëzore, me Pakon e Ahtisarit në Kosovë, me Marrëveshjen e Ohrit në Maqedoni, me Marrëveshjen e Konçulit e cila ndikoi në mbetjen e Kosovës Lindore nën Serbi, me mohimin e të drejtave kombëtare në Mal të Zi, etj. Ju, “analistë politikë”, me sivëllezërit tuaj në shtetin amë, vetëm bëni sehire e krijoni huti në këtë gjendje amullie që gjendet aktualisht kombi ynë.

-Për këtë temë kishte qenë shumë me rëndësi që ju të lexoni mbarë historinë e popullit shqiptar, pastaj për ta bërë një analizë edhe për për aktualitetin e popullit tonë. Sa për fillim po jua përkujtoj disa nga citatet e ca personaliteteve kombëtare, mendimet e të cilëve janë gjithnjë aktuale:

"Mjerë ai që nuk e kupton se vetëm lufta për liri e drejton qëllimin e jetës së njeriut!".

                                   Abdyl Frashëri

"....folklori do të bashkojë shqiptarët dhe populli do të rrëmbejë edhe njëherë shpatat luftarake...."

                                   De Rada

"Kjoftë mallkue kush qet ngatërrime nër kta vllazen shoq me shoq, kush na ndanë me gjuhë e shkrime çka natyra vet e përpoq!”

                                   Mjedja

Po, Evropa atëherë,
Ishte djall dhe për lumë.
Priste Ruson´ dhe Volterë
Ta zgjonin nga i madhi gjumë!

                                   Naim Frashëri

Po sot, Shqipni, pa m'thuej si je?
Po sikur lisi i rrxuem përdhe,
Shkon bota sipri, me kambė tė shklet
e njė fjalė tė ambėl askush s'ta flet!

                                   Pashko Vasa

Rilindësit tanë, me këto mësime e veprime e ringjallën , e mbollën dhe e ngulitën kujtesën, vetëdijen dhe me këtë edhe bënë të mundshëm emancipimin dhe formimin e kombit shqiptar.

Pasi t’i lexojmë me vëmendje këto mendime të ndritshme mund të konstatojmë se, megjithë përparimin dhe civilizimin evropian që është bërë në të gjitha fushat jetësore, për ne shqiptarët fati historik po ka shumë ngjashmëri e sotmja me tragjikën e asaj kohe; kur janë shkruar këto mendime, me situatën në të cilën gjendemi, si popull me nivelin më të ulët në Evropë, pikërisht duke na «rrxuem përdhe» e një fjalë të ambél askush s’ta flet»! ...dhe derisa nuk na mundësohet e lejohet e drejta e patjetërsueshme, e drejta natyrore për të qenë të lirë, dhe sovran në trojet tona, e drejtë e njohur dhe e garantuar në dokumentet themelore të OKB-së, në Parimet bazë të Drejtave të Popujve mbi Vetëvendosjen; nuk do të ketë paqe e lumturi në ketë pjesë të Ballkanit.

Populli shqiptar prap u dashka, në shekullin e XXI që të bëhet kurban i paqes për hir të lakmive serbe dhe mbështetësve të tyre, edhe pas këtij gjenocidi e pastrimi etnik që na u bë në dekadën e fundit të shekullit të kaluar!

Jo zotërinj «analistë» e sehirxhinj!

Ju, gaboheni me pretendimet tuaja për formim të një kombi «kosovar» me identitet pa identitet- identitet të një qytetari hibrid që as klonimi i një laboratori shkencor në botë, nuk do ta provokonte që ta krijojë!

Ku keni parë e dëgjuar ju që një gjuhë e një populli të tjetërsohet e të ndahet nga gjuha e nënës?! Në Evropë, që thirreni në emër të normave të demokracisë dhe civilizimit të saj ?! Mos u mundoni të na hedhin hi syve! Evropianët i kanë njësuar gjuhët e veta çysh në shekujt e XVIII e XIX , dhe francezi flet frëngjisht , si në Francë, në Belgjikë, Zvicër, Luksemburg, Kanada, etj. Në Belgjikë, p.sh. nuk ka gjuhë belge, si që nuk ka gjuhë zvicerane në Zvicër, gjuhë kanadeze në Kanada etj; po ashtu nuk ka gjuhë austriake, zvicerane, etj. po ka gjuhë gjermane. Ju do të bëheni më evropianë se evropianet duke zbuluar “gjuhën dhe identitetin kosovar”! Edhe arabët, që jetojnë në Afrikë e Azi, kanë një gjuhë arabe e jo gjuhë marokene, algjeriane, egjiptiane, siriane, irakiane, jemenite, palestineze , etj. Kështu edhe anglishtja flitet në Britaninë e Madhe. SHBA, Kanada, dhe në Australi e Zelandë të Re. Keni dëgjuar ju se ata kanë “zbuluar” ndonjë gjuhë që i dallon këto në këto vende?! Keni dëgjuar se flitet kanadisht, australisht, neozolamdisht, etj. Na tregoni një shembull?

Zotërinj “largpamës” e «analistë» të politikës ditore; një histori që ekziston në shoqërinë tonë, Historia magistrate vitae est, historia që është mësuesja e jetës na ka mësuar se “ Ballkani do të jetë fuqi baroti dhe se Evropa kurrë nuk do të ketë paqe e rehati gjersa mos të zgjidhet çështja e shqiptarëve në përgjithësi” -Këtë, ua ka thënë diplomacisë së Fuqive të Mëdha, Abdyl Frashëri i Madh dhe luftëtarët e Lidhjes Shqiptare së Prizrenit para, tani e 130 vjet përpara, këtë ua ka përsëritur edhe Ismail Qemali i urtë, bashkë me Hasan Prishtinën, më 1912, këtë ua ka treguar edh Avni Rrustemi në Paris, më 1920, këtë ua tregoi edhe Adem Jashari legjendar, në fund të dekadës së shekullit që e lamë pas, i cili duke kënduar këngë për Çerçiz Topullin, ra në altarin e lirisë, duke lënë porosinë e madhe për vazhdimin e luftës deri në fitoren përfundimtare, bashkimin e të gjitha trojeve etnike shqiptare. Prandaj, neve na e kërkon gjaku i atyre që ranë që ta mbrojmë identitetin tonë kombëtar, aq të pastër e aq të vendosur për të qenë këta që jemi – shqiptarë. Ky është udhërrëfyesi ynë.

Po, gjithë këtë rrugë të gjatë e të mundimshme nuk e kishin të shtruar me lule, ata u vranë e u persekutuan nga regjimet e atëhershme, që ishin të huaja e të tmerrshme për ata shqiptarë që donin të mendonin, të mësonin e të vepronin shqip. Ata, për të arritur deri te një bashkim i mirëfilltë ia shtruan veti këtë detyrë kombëtare me një devizë të fuqishme kombëtare:“Mos shikoni kisha e xhamia se feja e shqiptarit është shqiptaria”! Kështu, ata, shpejt do të ngulitin në shpirtin e shqiptarit, shqiptarizmin, kjo vetëdije manifestohej në ngjarje të ndryshme në të cilat një shqiptar, do ta ndiente veten së pari shqiptar, para se të ishte mysliman apo i krishterë, toskë apo gegë, kosovar apo çam,etj. Rilindësit më të ditur, siç ishin Naum Veqilharxhi,

Jani Vreto, vëllezërit Frashëri, Koto Hoxhi, Theodor Haxhi Filipi, Pashko Vasa, Jeronim De Rada, arbëreshët e Italisë, nga gjaku e nga zemra, Camarda, Eelena Gjika (Dora D´Isra), Helena Gjika nga Rumania, Zef Serembe, arbëreshët e Greqisë me Panajot Kupitorisin, Anastas Kulluriotin, etj., nuk luftonin për një skaj apo krahinë shqiptare, po për tërë Shqipërinë. Ku i thonë bukës bukë, e ujit ujë.

Zef Jubani, nga Shkodra më 1871, me rastin e botimit të një përmbledhjeje të këngëve popullore të Shqipërisë së veriut në parathënien e vet do të deklaronte në Trieste, se: "shqiptarët, me gjithë ndryshimet fetare, ishin të një gjaku, të një gjuhe me zakone dhe aspirata të përbashkëta"!...

Poashtu, edhe Thimi Mitko nga Korça më 1878, që e botoi një përmbledhje me këngë dhe kallëzime popullore për të ngritur vetëdijen kombëtare. Në vitet e fundit të dekadës së gjashtë Kristoforidhi, Pashko Vasa, Hoxhë Hasan Tahsini, dhe Ismail Qemali u përpoqën për ta zyrtarizuar formimin e një shoqërie kulturore shqiptare.

Papa Kristo Negovanin, do ta vriste, më 12 shkurt 1905, me të pabesë kisha ortodokse greke për të vetmen arsye se ky u mësonte shqiptarëve të besimit ortodoks gjuhën shqipe.

Loni Logori do t´ia kushtonte këto vargje elegjiake, dëshmorit të gjuhës shqipe:

        Papa Kriston e vranë,
          Dhe s’ra për të një kambanë!
          Por malet e Shqipërisë,
          Dhe shpellat e malësisë,
          Thërrisnin anë e mbanë,
          Papa Kriston e vranë!

- Gjithashtu, edhe në Kongresin e Manastirit, apo Kongresin e Alfabetit siç u quajt ndryshe, që u mbajt më 14 nëntor të vitit 1908, nuk morën pjesë vetëm pjesëtarët e një besimi apo të një krahine, po ishin 150 delegatë nga të gjitha anët e Shqipërisë, në krye të të cilëve ishin Mithat Frashëri, Gjergj Qiriazi, Grigor Cilka, Parashqevi Qiriazi si sekretare e Komisionit, Gjergj Fishta, Ndre Mjeda, etj, etj.

Në jehonën e formimit të alfabetit shqip Ndre Mjedja do t’i shprehte këto vargje frymëzimi:

        Përmbi za, që lëshon bylbyli,
          Gjuha shqipe m’shungullon!
          Përmbi erë, qi nep zymbyli,
          Pa da zemrën ma ngushëllon!
          Gegë e toskë, malësi, jallia,
          Janë një komb, m’u da s’duron!
          Fund e maje nji asht Shqipnia,
          E një gjuhë t’ gjith na bashkon!

Edhe linguistët e njohur evropianë, studiuesit e vërtetë shkencorë, që dhanë një kontribut të madh për albanologjinë,siç ishin Bopp, Pedersen, Jokli, nxënës i të cilit ishte edhe Eqrem Çabej ynë, të gjithë arritën në përfundim shkencor se: Shqiptarët përbëjnë një komb të dalluar, nga më të vjetrit në Evropë, dhe nuk janë një përzierje e çoroditur siç mendonin armiqtë e tyre"!

Po ju ore z. Spahiu, Kelmendi & Co, pse nuk bëheni shkencëtarë të vërtetë po çoroditeni kur mendoni siç mendojnë e dëshirojnë armiqtë tanë!

Unë, për në përfundim të këtij reagimi; për lexuesit e sinqertë do ta kisha këtë porosi-mësim; që na e la shkencëtari, i dituri, gjuhëtari e enciklopedisti më i madh i të gjitha kohërave të kulturës shqiptare, rilindasit tonë të madh, Sami Frashëri:

"Kush të na qëndroj përpara e të na ndalojnë në këtë rrugë të shenjtëruar, ta shtyjmë, ta rrëzojmë, ta shkelim e të shkojmë tutje.

           LETËR E HAPUR


Shkruajnë:
Fadil SHYTI – Mona AGRIGOROAIEI
Më 18 maj 2008, Suedi-Rumani

Drejtuar:
- Kryeministrit të Indisë, Manmohan Singh;
-Ministrit të Punëve të Jashtme të Indisë Shri Parnab Mukherjee;
-Misionit të Përhershëm të Indisë në OKB

Të nderuar zotërinj!
Ditë më parë, ne dëgjuam në radiotelevizionet shqiptare se korit agresiv të Serbisë, Rusisë dhe Kinës së largët iu bashkua edhe qeveria juaj, e cila përmes ministrave e tyre të jashtëm, dolën me qëndrimin reaksionar se çështja e Kosovës nuk është e mbyllur, duke aluduar në njohjen e "pavarësisë” së Kosovës nga disa shtete euro-atlantike. Sipas kërkesës së tyre, bëhet e ditur se ata kërkojnë negociata të tjera, kinse për zgjidhjen e kësaj çështjeje.

Si duket, ujqërit të zi të përtej Karpateve, nuk janë të majmur sa duhet me prenë e quajtur Kosovë dhe viseve të tjera shqiptare përreth saj, të gllabëruara nga sivëllezërit e tyre sllavo-grekë okupatorë, që nga Beogradi e Shkupi, deri në Cetinje e Athinë.

- Diplomacia serbo-ruse, karakterizohet me një propagandë dhelparake para botës, duke u shndërruar nga ujqër xhelatë agresorë në viktima, kinse si drenusha që tremben nëpër fusha.
Këto gjella pa kripë, si duket, i ka rrufatur së tepërmi edhe diplomacia indiane...(!)

Të nderuar zotërinj!
Njerëzit përparimtarë kudo nëpër botë, fort mirë e kanë të njohur qëndresën heroike të popullit liridashës indian përballë kolonizatorëve anglezë. Ndonëse, kjo qëndresë ishte jo e dhunshme (jo violente) por mori formë të tillë sipas mësimeve të udhëheqësit indian, Mahatma Gandi.
Kjo qëndresë kërkoi sakrifica të mëdha, të cilat populli indian, me besim të madh në fitore, i bëri ato. Kujtojmë rastin këtu se (me sa e kemi lexuar dhe mbajtur mend), vetëm gjatë një aksioni (proteste), kur protestuesit anti-kolonialistë kishin vendosur të bëjnë rezistencë paqësore dhe nuk pranuan të tërhiqen nga pozicionet në tokën e tyre; forcat kolonialiste i vranë përmbi 3000 njerëz të pafajshëm. Meriton konsiderata të larta fakti që: populli indian nuk u thye por e vijoi më tej luftën e tij heroike, deri në fitore.
Ka zëra qyqarë që thonë se “ rezistenca gandiane në Indi fitoi si rrjedhim i faktit se kolonizatorët anglezë kanë qenë të civilizuar dhe e paskan kuptuar se nuk ishin në rrugë të drejtë". Jo! Kjo, nuk qëndron; ne mendojmë ndryshe: se tërheqja e kolonizatorëve anglezë u bë vetëm kur ata u bindën se në Indi mund të derdhen lumenj gjaku, por nuk mund të mbytet dot, liria”. Dhe, pikërisht për këtë ne kemi respekt të madh, për popullin liridashës indian.
Prandaj, neve na habiti fakti si mund të lindë kjo ide reaksionare prej udhëheqësve të dalë nga gjiri i këtij populli të madh heroik?!
Nuk duam të besojmë se ky është një gabim historik, por vetëm se është një lajthitje të përkohshme e diplomacisë indiane, e cila doemos e ka për detyrë të kthjellojë ndërgjegjen e vet, e t´iu referohet fakteve konkrete, të njoh më tej të kaluarën e të sotmen e trojeve shqiptare, si dhe kur u bënë ato vende të kolonizuara nga "drenusha sllave" që po derdh lot nëpër botë kinse Serbia e paska humbur “territorin e vet” (Kosovën) e kështu “u shkelka” e drejta ndërkombëtare mbi “mbrojtjen e sovranitetit dhe paprekshmërinë e kufijve të një vendi”!
Në qoftë se vërtetë duhet t'u referohemi fakteve, nga historia të merret flaka e jo hiri, më shumë se gjysma e kësaj Shqipërie Natyrale u pushtua dhe u ripushtua gjatë viteve 1878 - 2008 prej pushtuesve dhe kolonizatorëve sllavo-grekë.

Kosova e ngushtë u shkëput formalisht nga Serbia, më 17 shkurt 2008, edhe pse forca të errëta pro-serbe, në veçanti qarqe të UNMIK-ut të lidhura nga Serbia, përpiqen që këtë shkëputje juridike formale ta neutralizojnë më anë të aksioneve praktike kundër shqiptare në terren.

Ndërsa, treva të tjera, si Lugina e Vardarit (Shkup, Kumanovë, Tetovë, Gostivar, Ohër, Manastir etj.), Kosova Lindore (Presheva, Medvegja, Bujanoci), Malësia e Madhe (Ulqini, Tivari, Tuzi, Plava, Gucia, etj.) ende vazhdojnë të mbahen nën zgjedhën kolonialiste sllavo-maqedonase, serbe, malazeze. Duhet shtuar edhe faktin se një hapësirë e madhe e truallit shqiptar, d.m.th Toplica (një territor sa Kosova aktuale, me mbi 730 fshatra shqiptare) u spastrua etnikisht, shumë vite më parë (1878) nga ushtria serbe, kurse në cepin tjetër të Shqipërisë, pushtuesit grekë dëbuan më 1945 nga treva shqiptare e Çamërisë të gjithë banorët shqiptarë të atyre anëve.

Ne, nuk jemi të revoltuar fort nga diplomacia indiane, e cila bazohet në Rezolutën 1244 që në fakt ia njeh sovranitetin e Serbisë mbi Kosovën. Kur dihet se pa menduar gjatë; tragjikisht, këtë Rezolutë e kanë nënshkruar në Rambuje (1999) udhëheqësit besëprerë të Prishtinës, të nxitur dhe nga homologët e tyre në Tiranë.

Zotërinj të nderuar, gjithçka ka një kufi!
Kujtojmë që krahas kësaj rezolute u vendos premtimi që pas tre vitesh, populli i Kosovës do të ketë të drejtën për të shprehur vullnetin e tij për ardhmërinë e vet, përmes një Referendumi – me të drejtën e vetëvendosjes. Ky premtim u shkel nga diplomacia ndërkombëtare, gjithashtu edhe nga vet udhëheqësit e "republikës së pavarur" të Kosovës, Grupi i Unitetit, që i tradhtoi këto ideale, duke shkuar në negociata me Serbinë.

Prandaj, ritheksojmë faktin se liria e kombeve (edhe e kombit shqiptar) nuk mund të futet aq lehtë në korniza të Këshillit të Sigurimit të OKB-së, një organizëm që përqafon "të drejtën e kompromiseve” e jo të drejtën ndërkombëtare, për shkak të raporteve të forcave dhe ekuilibrit midis fuqive të mëdha, në rastin e çështjes kombëtare shqiptare, duke e barazuar ashtu kolonizatorin serb me viktimën shqiptare në negociata e paketa të padrejta (siç është ajo e Ahtisaarit) favorizuese e denjë e Beogradit.
Liria ka hapësira të mëdha!

Nuk e besojmë se ka kornizë në botë që i përkufizon lirinë e kombeve.
Aq sa mund të kenë qielli e dielli korniza, aq mund të ketë korniza edhe liria!

Ne, kuptojmë se shteti i Indisë dikur kishte çështje të pazgjidhura koloniale me Anglinë , sot ka probleme por të kësaj natyre, me Pakistanin. Këto dy shtete herë - herë i vringëllojnë armët midis tyre. Jo rrallëherë , India i zhvesh llërët dhe i tregon muskujt ndaj shtetit fqinj, madje edhe me "vitamina" bërthamore. Mendojmë, se kjo nuk i shërben paqes në atë rajon. Por, këtë gjë e harron qeveria indiane kur kërkon paqe, duke i sakrifikuar shqiptarët.

Jo, zotërinj, paqja dhe lufta me këto përmasa (kute)nuk shkojnë!
Militantizëm në rajonin e Azisë, kurse paqe në Ballkan, duke i sakrifikuar shqiptarët...?!!

Kjo është vetëm një shërbim i madh, që iu bëhet fuqive neokolonialiste të botës.
Tani, për diplomacinë indiane, shtrojmë këtë pyetje: Mos ajo, nga "zhurma" e "vajtimeve" sllave, apo nga interesa të ndryshme në raportet me Rusinë dhe me Kinën; (që faktikisht, cilat janë ato ne nuk i dimë), ajo ka rrëshqitur në akullnajat e diplomacisë reaksionare?!

Njëkohësisht, jemi të bindur se populli liridashës indian, në mos sot, nesër, nuk do t'i përkrah këto qëndrime reaksionare, të pjella nga "ajka" e shtetit të tyre.

Sepse, ne i kemi të njohura makinacionet luftënxitëse të kolonizatorëve anglezë, të cilët e kishin vendosur popullatën myslimane në kufijtë e shtetit të sotëm pakistanez, kurse popullatën hinduse në kufijtë e shtetit të sotëm indian, duke i armiqësuar ata popuj që të luftojnë midis tyre rreth çështjes së Kashmirit. Fatkeqësisht, udhëheqjet e këtyre dy shteteve ndezën "urat e zjarreve", duke u vënë flakë popujve që të luftojnë midis tyre...

Mjerisht, të njëjtat makinacione po zhvillohen sot në "kacën e barutit" e quajtur Kosovë, nga fuqitë të mëdha reaksionare që si paravan e kanë qeverinë e Serbisë dhe si vegla qorre i kanë UNMIK-asit dhe puthadorët e tyre, qeveritarët e Kosovës, të cilët nuk janë të prerë në qëndrime që armiqve t'u tregohet kufiri të thana por, pambarim bëjnë kompromise të turpshme, si para shpalljes së kësaj "pavarësie", ashtu edhe pas "fitores së sovranitetit" nga Serbia, e cila e ka bërë Kosovën si kopshtin e vet, ku hyjnë e dalin si djajtë e zi, okupatorët serbë për të shfryrë orekset e tyre kolonialiste.

Ura e Lumëbardhit (ish Ibrit) për vite të tëra pas luftës, u bë poligon sherresh, ku demat e zi të Serbisë i provojnë brirët e tyre, pasi dehen mirë në kafen "Dolçe Vita", dalin rrugëve të Mitrovicës, i fyejnë dhe i vrasin shqiptarët.

Ja zotërinj, kjo është "molla" e paqes "demo(n)kratike" që na dhuroi bota si mall kusuritjeje për "ndihmën" e tyre që na e dhanë gjatë luftës, duke bombarduar Serbinë, pastaj duke lënë të ndahet Kosova në enklava, e cila në maskën e multietnicitetit, ta kthejë atë në një Palestinë të Ballkanit.

Kosova, gjakonte lirinë por, politikanët fakirë, syleshë anti-shqiptarë ia vunë përsëri prangat e neokolonializmit sllav në Ballkan.

Kjo është "logjika" sipas "ndarjes së pjesës” (hises) nga më të mëdhenjtë të botës.

Kjo "logjikë" do të pësojë fiasko përballë kombit shqiptar, i cili vërtetë duket nga të tjerët se është i lodhur nga krizat e ndryshme politike, ekonomike, sociale e të tjera. Por, okupatorët sllavë dhe miqtë e tyre nëpër botë le ta kuptojnë qartë se këtij kombi të lashtë, kur i vjen thika në kockë nga padrejtësitë e mëdha, di e mundet të bëjë edhe heroizma të mëdha.

Mbase, për këtë dëshmon historia jonë e lashtë e të re, që nga Gjergji Kastrioti- Skënderbeu e deri te i madhi atdhetar, Adem Jashari.

Zotëri diplomatë indianë!
Para se të mendoni të derdhni lot për "humbjen" e sovranitetit territorial të shteteve okupatore ballkanike, do të ishte në nderin tuaj ta ngritni zërin e arsyes për zgjidhjen e drejtë e çështjes koloniale shqiptare në Ballkan.

Kjo, nuk është vetëm çështje morale, politike, etike, por është edhe obligim që buron nga e drejta ndërkombëtare, e cila i detyron shtetet e botës të ndihmojnë moralisht dhe materialisht popujt dhe lëvizjet e tyre antikoloniale të çlirohen nga kolonizimi i huaj!

Kjo me siguri do t 'ju bëjë krenarë juve dhe breznive tuaja që do të vijnë pas jush.

Ju përkujtojmë këtu, në përfundim të këtij reagimi, një ide gjeniale të një burrështetasi e diplomati tonë të madh, i quajtur, Hasan PRISHTINA, i cili ka thënë:

"MENDONI MIRË PARA SE TË JEPNI MENDIMIN TUAJ, SE PASTAJ JU DËNON HISTORIA!"

Shkruan: Sejdi VESELI
Prishtinë, 5 maj 2008

Edhe për popullin shqiptar, emri Carla del Ponte apo siç quhej ndryshe edhe Zonja e "hekurt"e Evropës demokratike, u bë i njohur, që prej kohës kur u publikua lajmi, se nga OKB ishte ngarkuar me një detyrë me përgjegjësi të madhe, Prokurore Kryesore e Gjykatës Ndërkombëtare, me seli në Hagë.

Detyra kryesore kësaj zonje ishte, organizimi i punëve operative për hulumtimin e krimeve të luftës, mbledhja e fakteve të nevojshme dhe të qëndrueshme për ngritjen e aktakuzave kundër urdhëruesve dhe kryerësit e tyre. Kompetencat e saj shtriheshin në terë territorin e ish RSFJ-së ku ishin zhvilluar luftime, të cilat nga analistët ushtarak konsiderohen me të drejtë, si nga më të përgjakshmet në truallin e Evropës, pas Luftës së Dytë Botërore.

Popujt të cilët ishin larë në gjak, djegë e përvëluar nga ushtria, policia dhe paramilitarët serbo-çetnik, shpresonin se më në fund drejtësia ndërkombëtare, do të zbulonte kriminelët gjakatar dhe në përputhje me peshën e veprave të tyre barbare edhe do t’i dënonte. Por, me kalimin e kohës, veprimet e "pamatura" dhe në vazhdimësi të zonjës kolerike Carla del Ponte, ndikuan që ky inkurajim të zëvendësohej gradualisht me dyshime të bazuara, se kjo farë prokurore, s`është ajo që shpresohej, por një vallëzuese besnike e kompozimeve të disa qarqeve tradicionalisht proserbe.

Shqiptarët(përjashtuar disa mjeranë të vetëquajtur, herë pacifistë e herë kozmopolitë), i brente dyshimi se nga vizitat e shpeshta të kësaj zonje në Beograd, do të pjellë ndonjë prapësi alla serbo-sllave. Kështu dhe ndodhi.

Me urdhëresë të Prokurorisë së Tribunalit të Hagës u arrestuan ish drejtues të UÇK-së, të akuzuar për krime (të pabëra) të luftës, në bazë të një akti të firmosur nga Carla del Ponte, të sajuar në bazë të kërkesave dhe të "dëshmive" të atyre që vërtet ushtruan gjenocid ndaj popullatës civile shqiptare dhe të disa tradhtarëve të paguar shqipfolës.

Këto arrestime të atdhetarëve të dëshmuar, ish pjesëtarë të Famëmadhes Ushtria Çlirimtare e Kosovës, ishte dëshmia më eklatante se dyshimi i shqiptarëve ishte i bazuar.

Nga Prokuroria e Tribunalit të Hagës e drejtuar nga kjo e përzgjedhur nga “drejtësia” ndërkombëtare u arrestuan shumë çlirimtar kroatë, boshnjakë dhe shqiptar, të akuzuar për krime lufte, ndërsa himlerat, gebelsat, mengelat, hitlerjungashët dhe gjovanifashistët serbo-çetnik, shëtisnin dhe vazhdojnë të shëtisin lirshëm, si dhe të shfrytëzojnë pa u penguar nga askush, pasurinë përrallore të plaçkitur, nga viktimat e tyre.

Sipas praktikës që u ndoq nga institucioni i drejtuar nga Kryeprokurorja Carla Del Ponte, pa u kundërshtuar as edhe njëherë nga ata që e emëruan në këtë post, qenka dashtë që edhe nga kolegët e saj të më hershëm, ata të Gjyqit të Nyrenbergut, të arrestoheshin edhe pjesëtarët e koalicionit antifashist, në krye me Stalinin, Ruzveltin dhe Çerqillin, të akuzuar sepse gjatë drejtimit të një lufte titanike për shpëtimin e njerëzimit nga terrori nazi-fashist paskan bërë krime lufte.

Sipas kësaj praktike, kolegët e kësaj “zonje”, prokuroret e Gjyqit të Nyrenbergut, paskan bërë “gabim” njerëzor dhe profesional, që nuk arrestuan dhe dënuan mbrojtësit e Londrës, Parisit, Varshavës, Moskës, Stalingradit, Athinës, Tiranës..., ashtu akuzohen dhe dënohen sot nga Tribunali i Hagës, shumë nga mbrojtësit e Vukovarit, Sarajevës, Mostarit, Srebrenicës, Prekazit, Likoshanit, Junikut, Smolicës, Krushës së Vogël, Llapushnikut, Llapit dhe Gollakut, ndërsa ata që i lanë këto vendbanime me gjakun e banorëve të tyre dhe që i dogjën në flakë, shëtisin lirshëm, bile edhe të përcjellur nga policia e UNMIK-ut dhe KFOR-it.

Para do ditësh kjo plakë italo-zvicerane, në bashkëpunim me ish gazetarin (me prejardhje sllave) e Njujork Tajmsit, Chack Sudetic ( sllavisht Sudetiq), nxori në shitje një libër, të titulluar italisht “La Caccia”- në shqip “Gjuetia” dhe të botuar nga shtëpia botuese italiane, Feltrinelli. Ndërsa, versioni në anglisht i këtij, libri pritet të del në shitje në fillim të vitit 2009.

Ky libër për nga përmbajtja nuk mund të cilësohet ndryshe pos si një pamflet politik, si pjesë përbërëse e propagandës kundrashqiptare të shovinizmit agresiv serbomadh.

Mjerisht, ambasadorja aktuale në Argjentinë, e një shteti mik të Kosovës, duke u shërbye me rrena të formësuara në libër, fyen shumë rëndë pjesëtarët e UÇK-së, invalidët e luftës, viktimat civile, jetimët e dëshmorëve dhe martirëve, nënëloket shqiptare të cilave para syve të tyre të përlotur, nga vandalët serbo-çetnik dhe mercenarët rusë, ju masakruan burrat, fëmijët dhe nipërit e tyre, mijëra femra shqiptare (shumica të mitura) të cilat përjetuan tmerret e përdhunimeve serike nga vandalët serbo-çetnik dhe aleatët e tyre rusë, rumunë, belorusë...qindra mijë shqiptar të cilët u dëbuan dhunshëm nga vatrat e tyre.
Kjo nuk ishte ndonjë befasi, sepse nga ekzekutorja zellshme e planeve kundra shqiptare, gjithçka mund të pritet, sepse, punët e tilla edhe paguhen mirë.

Mund të dyshohet, se kjo zonjë, si pasojë e ndryshimeve hormonale të zakonshme për moshën e saj, ka pësuar edhe ndryshime të pakthyeshme shpirtërore, andaj edhe nuk mund të pajtohet me dështimet jetësore në përgjithësi dhe ato profesionale në veçanti. Ajo tanimë e bindur, se dështuan turpshëm të gjitha ato përpjekje e saj për ta paraqitur Ushtrinë Çlirimtare, si një bandë terroriste dhe kriminale, për çka ishte zotuar para Kreut serbomadh të Beogradit, me siguri është goditur rëndë nga pasojat e dëshpërimit të thellë. Andaj edhe lëshohet në këtë aventurë të turpshme, duke publikuar një shpifje kaq ofenduese ndaj shqiptarëve në tërësi, epilogu i të cilës do ta shumëzojë me zero terë karrierën e saj.

Padyshim edhe kjo paturpësi e Carla Del Ponte, është cytur dhe mbështetet nga Kreu serbomadh i Beogradit dhe nga qarqe evropiane tradicionalisht prosllave dhe Rusia, me shpresë se edhe kjo shpifje akuzuese ndaj shqiptarëve, do të shfrytëzohej prej tyre si “argument” në pazarllëqet rreth të ardhmes së Kosovës, ashtu siç u shfrytëzuan ato të mëparmet nga Marti Ahtisari, për hartimin e Pakos së tij, shumë të dëmshme për interesat e ligjshme të shqiptarëve.

Për zbërthimin dhe vlerësimin e kësaj akuze kaq të rëndë, mjafton që t’i referohemi logjikës së shëndosh, natyrisht pa paragjykime dhe do të vërejmë, se diçka nuk është në rregull me ata që e bëjnë atë. Sepse të akuzosh një popull të tërë, si terrorist është një akt i dënueshëm. Diçka të tillë, ka mund të prodhoj vetëm mendësia fashiste dhe raciste.

Një akuzë e tillë mund të besohet vetëm nga krimineli, i cili nuk është në gjendje të kuptojë dallimin e rrënjësor të mendësisë së tij, nga normat etike dhe morale të njerëzimit.

Së pari, shqiptarët gjatë historisë së tyre mija vjeçare nuk kanë bërë kurrë një veprim të tillë. Jo pse shumë herë gjatë historisë nuk kanë pas një mundësi të tillë dhe pse janë qyqarë, por, sepse sipas kodeve të tyre morale dhe zakonore, të kultivuara me fanatizëm brez pas brezi, sidomos krimi ndaj njerëzimit është i dënueshëm, bile edhe të mendohet.

Së dyti, ky popull i lashtë, i dëshmuar për trimëri dhe sjellje të njerëzishme, po të kishte dashtë të bëj një vepër të tillë kaq të turpshme, ai ka pas mundësi e mundësi që ta bëj, para se të invadohej vendi i tij, nga forcat paqësore të aleancës më të fuqishme ushtarake të kohës! Por, të supozojmë, se nëse vërtetë, qenka krye nga shqiptarët një krim kaq monstruoz ndaj civilët minoritar serb e malazias, kjo paska pas ndodhur para hundëve të forcave të KFOR-it dhe policisë së UNMIK-ut. Atëherë edhe kjo “përgjegjësi”, nuk mund t’u adresohet vetëm shqiptarëve, sepse ajo “qenka” e përbashkët me forcat e KFOR-it dhe UNPOL-it, sepse në bazë të Marrëveshjes së Kumanovës dhe Rezolutës 1244 të KS të OKB-së, dihen përgjegjësit e këtyre forcave, sepse ato janë të definuara shumë qartë.

Njëri prej qëllimeve të kësaj vepre të ligë të kësaj përfaqësueseje të “kremës” së “drejtësisë” ndërkombëtare është bindja e opinionit botëror, se gjoja ajo paska pasur fakte, se pjesëtarët e UÇK-së paskan pas një qendër në fshatin Gurrës në rrethin e Matit, në territorin e Republikës së Shqipërisë, ku i “paskan” dërguar 300 minoritar serbë të kidnapuar, ku pasi ju merrnin organet vitale i vrisnin. Se gjoja këto organe i shisnin nevojtarëve nëpër Evropë.

Po të ishte kështu, akuzë shumë e rëndë kjo!

Por, realiteti qëndron ndryshe!
Këtë e dëshmojnë:

1.Ish bashkëpunëtorja e Carla del Ponte, Florence Harman, për gazetën zvicerane Le Temps, në lidhje me akuzat shumë fyese ndaj shqiptarëve, ne mes tjerash deklaron, se ato janë “... të papërgjegjshme dhe jodinitoze...ka prezantuar gjëra mbi të cilat ishte e pamundshme që me prova të krijoheshin faktet... se mbajtja e organeve në temperaturë përkatëse dhe "mungesa e kapaciteteve adekuate sanitare e bënë këtë praktikë ekstremisht të vështirë”.

2.Ndërkohë “as Prokurorët e Tribunalit të Hagës për Krime të Luftës nuk kanë gjetur prova se shqiptarët e Kosovës kanë trafikuar organet e serbëve gjatë Luftës në Kosovë”, “Zyra e prokurorit dhe Misioni i Kombeve të Bashkuara në Kosovë kanë zhvilluar hetime preliminare dhe kanë vizituar terrenin në veri të Shqipërisë, që ndërlidhet me akuzat”, tha zonja Kavran dhe shtoi se “përkundër këtyre përpjekjeve zyra e prokurorit nuk mundi t’i provojë akuzat e tilla dhe nuk ka bazë për vazhdim të mëtejmë sa i përket juridiksionit tonë”, tha me 22 prill 2008, zëdhënësja Olga Kavran. (hermesnews 22 Prill 2008)

3. Ministria e Jashtme e Zvicrës ka vendosur të ndaloi promovimin e librit “Gjuetia - unë dhe kriminelët e luftës” shkruar nga ish-prokurorja e Gjykatës për krime të luftës në ish-Jugosllavi (ICTY), Carla del Ponte.

4.Kjo shpifje e kësaj plake nxjerr në shesh edhe injorancën e saj, sepse sot edhe për një njeri me arsimim fillor është e njohur se për veprime tilla, çfarë i adreson në adresë të UÇK dhe shqiptarëve në përgjithësi, duhen ekspert kulminant të lëmive të ndryshme mjekësore, ambient dhe pajisje supermoderrne, si dhe mjete të transportit të shpejtë ajror. Këto nuk i posedonin atëherë dhe as që i posedojnë sot!

Përveç kësaj, vendi ku shpifë Carla del Ponte, se gjoja qenkan krye këto krime monstruoze, është një pjesë ndër më të pazhvilluarat e territorit, jo vetëm të Krahinës së Matit, por të Republikës së Shqipërisë. Andaj kur merret kjo parasysh, shpifjet e kësaj plake idhnake, mund të kualifikohen edhe si produkt i sallatës së të menduarit!

“Zonja” del Ponte, edhe pse njihet si finoke e madhe, kësaj radhe i ka bërë hesapet keq. Me siguri, ajo ka menduar se duke akuzuar kaq rënd UÇK-në, pra shqiptarët në përgjithësi, do të mbulojë krimet e vëllezërve të saj shpirtëror serbo-çetnik. Por, si duket nuk e ka menduar fare, se me këtë diarre të saj po pranon dështimin e saj, me siguri të qëllimshëm, sepse ajo ka qenë obliguar, që me përpjekjet e saj të paanshme të hetoj dhe zbuloj kriminelët e luftës, të cilësdo anë qofshin ata.

Nga vetë fakti se ka qenë e obliguar të organizojë hetime e hetime për t’i zbuluar autorët e këtyre krimeve kaq të rënda, ky pamflet mund të merret lirisht si akuzë ndaj saj. Këtë duhet ta ketë parasysh “drejtësia” ndërkombëtare dhe nëse nuk qëndron prapa saj, ajo duhet ta prangosë këtë “zonjë” dhe ta nxjerrë para drejtësisë, nën akuzën: për shpifje dhe fyerje të rëndë ndaj popullit shqiptar, i cili ishte viktimë e krimeve më monstruoze. Nëse për asgjë tjetër, kjo “zonjë” duhet të nxirret dhe të përgjigjet para drejtësisë për mosveprimin e saj, për të zbuluar dhe nxjerr para drejtësisë kriminelët e vërtetë, ata që kidnapuan, internuan dhe torturuan deri në vdekje disa mijë shqiptarë, pa dallim moshe dhe gjinie.

Dihet botërisht, se civilët shqiptarë të të gjitha moshave dhe gjinive, të cilët kidnapuan nga vandalët serbo-çetnik dhe pasi u torturuan barbarisht, u përzgjodhën disa mijëra prej tyre dhe u internuan nëpër auschvitz-at, anë e kënd Serbosllavisë, e që për të cilët edhe sot pas dhjetë vjetësh nuk dihet gjë zyrtarisht. Andaj, po të ishte në nivel të detyrës, po të ishte e paanshme dhe po mos të ishte pro-sllave, ne vend se ta bënte edhe këtë paturpësi të radhës, kaq fyese ndaj shqiptarëve, ajo do të kishte zhvilluar hetimet e plota, për të zbuluar se çfarë ndodhi me shqiptarët e kidnapuar nga forcat serbo-çetnike.

Ka qenë në mandatin e Carla Del Ponte, që të organizojë të gjitha veprimet e nevojshme, për t’i zbuluar dhe për t’i nxjerrë para drejtësisë, të gjithë ata që urdhëruan këto kidnapime, si dhe ata që i ekzekutuan ato.

Ka qenë në përgjegjësinë e saj, që të zbulojë vendet ku u internuan këta civil shqiptar, çfarë torturave iu ekspozuan nga neogestapo-ja çetnike dhe mos iu ekspozuan për së gjalli edhe eksperimenteve të ndryshme nga neomengelat e medicinës ushtarake të ultrashovenizmit serbomadh; mos këtyre viktimave u nxirrej gjaku, sikurse më parë kroatëve dhe boshnjakëve të internuar, për plotësimin e nevojave emergjente të transfuzionit, nëpër spitalet serbe në përgjithësi dhe ato ushtarake në veçanti dhe mos me organet vitale të këtyre robërve të luftës bëhej tregti shumë profitabile, me rrjetën kriminale të trafikantëve ndërkombëtar me këtë “mall” të ndaluar, për çka edhe mund të dyshohet me bazë. Ky dyshim mund të bazohet, në sjelljet dhe barbaritë e shumta të forcave militare dhe paramilitare serbo-çetnike gjatë luftës, sidomos ndaj boshnjakëve dhe shqiptarëve, si në të kaluarën ashtu dhe në luftën e fundit, si p.sh. copëtimi me motosharrë të prindit para fëmijëve të mitur, dhunimet e vajzave të mitura para prindërve, djegëja e njerëzve të pambrojtur nëpër shtëpitë e tyre, mbushja e autofrigoriferëve me shqiptar në Kosovë dhe fundosja e tyre në liqenet e Serbisë dhe në Danubi...Këtë dyshim e përforcojnë edhe veprime tjera të Beogradit zyrtar, si p.sh. dorëzimi i të mbeturave nga trupat e viktimave, vetëm pas putrefikimit dhe denatyralizimit të plotë të tyre ( kur u ka mbetur vetëm skeleti, edhe ai i gjymtuar), pa u krye veprimet e nevojshme laboratorike për përcaktimin e identitetit të tyre, ku për pasojë shumë familje shqiptare i varrosen mbetje tjera, të mashtruara se po i varrosnin mbetjet e të afërmve të tyre.

S’ka si të mendohet ndryshe, ky marifet nga zyrtarët ultrashovenist serbijan, me siguri nuk bëhet nga mosdija e tyre, por përkundrazi, me qëllim të mbulimit të krimeve të tyre të cilat u ushtruan ndaj viktimave, nga neomengelat serbo-çetnike të cilat drejtoheshin prej tyre.

(LETËR E HAPUR )

Mr. Gafurr ADILI,
Zëdhënës Politik i FBKSH dhe Sekretar i Përgjithshëm i Kuvendit Mbarëkombëtar:

Drejtuar:
Gjithë idealistëve e idealisteve shqiptare.

Vëllezër e motra të idealit komëtar shqiptar!
Gjatë gjithë aktivitetit t'im, mbi 30 vjeçarë, sidomos pas korrikut të vitit 2002, kur në Kuvendin Themelues të Frontit për Bashkim Kombëtar Shqiptar (FBKSH), kur edhe u zgjodha (në mungesë) Kryetar i FBKSH-së dhe Komandant Suprem i AKSH-së, për çka edhe (më 1 korrik 2003) edhe u arrestova nga Qeveria e Republikës së Shqipërisë (e kryesuar nga Z. Fatos NANO) dhe për gati 5 muaj u mbajtja në burg (nga 1 korriku dhe deri më 25 nëntori i vitit 2003), me akuzën absurde (të ndikuar nga qarqet sllavo-greke), për "Urrejtejtje nacionale, fetare e racore", akuzë të cilën arrijta edhe ta rrëxoj dhe nga Gjykata e Apelit të Tiranës arrijta të fitoj edhe pafajësinë, rregullisht dhe sistematikisht jam përballur me një luftë të paparë nga qarqet anti-shqiptare dhe veglat e tyre shqipfolëse, qofshin këto në Republikën e Shqipërisë (të Shqipërisë së Rrudhosur, siç e quajë unë Republikën e Shqipërisë) apo edhe jashtë saj, në territoret e pushtuara e të kolonizuara nga pushtuesit e kolonizatorët sllavo-grekë dhe ato ndërkombëtar (UNMIK dhe EULEX), vegla shqipfolëse këto që komandohen nga nënpunësit e ambasadave të huaja në Tiranë, në Prishtinë dhe në Shkup, ku këto politikuajë tanë shqipfolës dhe mbi të politikuajt tanë të biznesit, sic i kam quajtur rregullisht, të cilët për të krijuar pasuri për vehten dhe pasardhësit e tyre, po e shkrijnë Shqipërinë tonë të dashur, të cilën na e krijuan rilindasit tanë dhe partizanët shqiptarë, të cilët shkrijtën pasuritë e tyre për ta bërë Shqipërinë, kurse politikuajtë tanë të biznesit, të cilët aktualisht janë në skenën poltike shqiptare të Tiranës, të Prishtinës dhe të Shkupit, si dhe të Preshevës dhe të Ulqinit, po lëpijnë kockat e kofshave të mishit që i hajnë të huajt dhe të huajt ua kanë shkelur bishtin, duke iu thënë: "Rrini urtë se do t'iu akuzojmë e fusim nëpër burgjet tona (në vend apo në Hagë) për korrupsion..!", dhe këta dahijë heshtin e bëhen vegla qorre të tyre, të cilët jo vetëm mua, por të gjitha strukturat e FBKSH-së, që po i drejtoj unë dhe Kryetari i FBKSH-sw e Komandanti Suprem i AKSH-së (nga 16 shtatori i vitit 2005), Prof. Dr. Bashkim MITROVICA, na kanë luftuar dhe po vazhdojnë të na luftojnë, sepse e dijnë fare mirë se kur ta ribashkojmë Shqipërinë, të parët që para popullit (në Parlamentin e Shqipërisë së Bashkuar) do të japim llogari do të jemi, fillimisht unë Gafurr ADILI dhe Bashkim MITROVICA, si dhe të gjithë shokët e shoqet tona.

Por, pasi të japim llogari ne të FBKSH-së, vetlëkuptohet se llogari do të japin edhe poltikuajtë shqiptarë, të cilët pasuritë e tyre dhe të pasardhësve të tyre, i kanë krijuar ose mbi djersën, ose mbi gjakun e popullit, dhe e fare mirë e dijnë se gjithë pasuria e tyre do të konfiskohet nga institucionet e Shqipërisë së Bashkuar, kurse të gjithë ata që këto pasuri i kanë krijuar në rrugë të jasht-ligjshme (duke keqpërdorur djersën dhe gjakun e popullit dhe të bijëve më të devotshëm të tij, të cilën për lirinë e më tepër se gjysmës së Shqipërisë, dhuruan edhe më të shtrenjtën e tyre-jetën dhe kaluan edhe në përjetësi dhe morrën gradën më madhore dëshmorë të Kombit e të Atdheut), do të përfundojnë nëpër burgjet e Shqipërisë së Bashkuar, dhe pasuria e tyre e konfiskuar do të kalojë në Thesarin e Shqipërisë së Bashkuar, me të cilën pasuri do ta zhvillojmë Shqipërinë Etnike dhe të gjithë bijtë e bijat e dëshmorëve, si dhe të gjithë heronjt e gjallë (veteranët e ribashkimit kombëtar) do t'i shkollojmë nëpër universitetet më prestigjioze të Shqipërisë Etnike dhe të Botës, dhe nuk do t'i lejmë sic i kanë lënë Z. Hashim THACI, Z. Ramush HARADINAJ dhe Z. Ali AHMETI, të cilët në skenën tonë politike u promovuan mbi gjakun e dëshmorëve të kombit, mbi gjymtyrët e invalidëve të luftës dhe mbi djersën e heronjëve të gjallë, që sot njihen s'i veteranë të UCK-së, si dhe mbi djersën e popullit që me gjithcka mbështeti betejat tona.

Dua të shkrijë pasurinë t'ime për ta ribërë Shqipërinë..!

Për 18 vite, sa kam punuar në Zvicër, kam arrijtur të ndërtoj vetëm një shpi në fashatin t'im të lindjes (fshatin Aranjell të Kërcovës) dhe një banesë në Tiranë, ku edhe jetoj aktualisht, që nga 25 nëntori i vitit 2003 (kur dola nga burgu i Tiranës), të cilat bashkarisht nuk e arrijnë as vlerën 50 mijë euro, dhe të cilat i kam nxjerr t'i shes, por që askush nuk po m'i blen, sepse armiqtë e ribashkimit kombëtar dhe veglat e tyre shqipfolëse, po më sabotojnë, ashtu siç dikur (në vitin 1991), këta vegla të këtyre armiqëve e sabotonin Heroin Ukshin HOTI, kur Baca Ukë deshte ta shiste tokën e babës së Tij për të vazhduar me nxjerrjen e gazetën DEA (Demokracia Autentike), që e kishte filluar ta nxirrte në Lublanë, për botimin e numrit të dytë të së cilës, unë me shokët e mi në Zvicër i kishim dhënë 5.000 marka gjermane. Nëse deri sot, që nga Themelimi i FBKSH-së (korrik 2002) dhe strukturave të tij, ndër të cilat është edhe Armata Kombëtare Shqiptare (AKSH), për ngritjen e të cilave struktura kombëtare dhe të krijimit të Këshillit Organizativ të Kuvendit Mbarëshqiptar (të themeluar me 25 nëntor 2006), të miqtë dhe të afërmit e mi kam marrë mbi 50 mijë euro borxh dhe akoma nuk arrijtu me ua këthy, të cilëve tani as që mundem më t'iu kërkoj borxhe të tjera, sepse logjikshëm zbatohet deviza e njohur: "Laje pjatën e supës që t'i hjedhim groshë..!", jam i shtrënguar që në shitje të nxjerr shtëpinë t'ime në fshatin Aranjell të Kërcovës dhe banesën t'ime në Tiranë, vetëm e vetëm që proceset politike dhe të tjera si këto, për ribashkimin e kombit t'im, që më lindi e më rriti, t'i bëjmë realitet, vetëm e vetëm që të ndjek rrugën e rilindasve tanë, të rilindjes kombëtare shqiptare: Ismail QEMALI, Isa BOLETINI, Hasan PRISHTINA dhe Mehmet DERALLA, të partizanëve shqiptarë: MYSLIM PEZA dhe Haxhi LLESHI, si dhe të Heroit Ukshin HOTI dhe të Heroit Adem JASHARI me gjithë plejadën e Tij.

Prandej, edhe kërkoj një blerës të shtëpisë s'ime në fshatin Aranjell të Kërcovës dhe një blerës tjetër të banesës s'ime në Tiranë. Paratë e shtëpisë, në fshatin Aranjell të Kërcovës dhe të banesës në Tiranë, do t'i harxhoj për Kuvendin Mbarëkombëtar, të cilin do ta organizojmë më 14 dhe 15 qershor 2008, këtu në Republikën e Shqipërisë, sepse përfundimisht po bindem, se shumë shokë e shoqe të mia, të cilët deri më tani më kanë ngopur me fjalë e premtime boshe, nuk po e marrin shumë seriozisht këtë vepër madhështore, mbajtjen e Kuvendit Mbarëkombëtar, më 14-15 qershor 2008, jo vetëm se në këtë vit (më 10 qershor 2008) mbushen 130 vjet nga Lidhja Shqiptare e Prizrenit, Programi i së cilës LSHP, edhe sot e kësaj dite (pas 130 vjetësh), është shumë aktual dhe i domosdoshëm, por edhe për faktin se cështja kombëtare, edhe pas tri betejave të fundit (të zhvilluara gjatë dekadës së fundit) na ka ngelur në mes të rrugës dhe cështjes tonë të shenjt dhe gjithë kombit shqiptar po i kanosen shumë rreziqe, të cilave duhet t'iu vejmë gjokset dhe shpatullat tona.

Kuvendi Mbarëkombëtar është një domosdoshmëri e kohës...!

Vëllezër e motra të idealit kombëtar shqiptar!
"Pavarësi e Kosovës", e shpallur para disa muajsh, nuk është asgjë tjetër pos një mashtim i rradhës të llojit të të ashtuquajturës "Republika e Kosovës" së rahmetliut Ibrahim RUGOVA, i cili për vite të tëra manipuloi, mashtroi dhe nënshtroi popullin shqiptar të Kosovës Kreshnike dhe më gjërë, kundër të cilit mashtrimi dhe nënshtrimi, Heroi Ynë Kombëtar ADEM JASHARI me gjithë familjen e Tij, u desht që të sakrifikonte jo vetëm më sublimen e Tij - jetën e Tij, por edhe jetërat e gjithë familjes së Tij, dhe të vajzës së Tij 5 vjecare.

Dhe, nëse Baca ADEM sakrifikoi, jo vetëm jetën e Tij, por edhe gjithë familjen e Tij, unë jam shumë i vendosur që s'i hap të parë të sakrifikoj pasurinë t'ime që e kam krijuar me djersën t'ime dhe të familjes s'ime dhe më pas edhe jetën dhe familjen t'ime, sepse rregullisht shokëve të mij (të FBKSH-së dhe strukturave të tij, ndër të cilat është edhe AKSH) iu kam shkruar sms (mesazhe) përmes telefonit dhe iu kam thënë: "Kudshdo sot nuk sakrifikon djersën, të mos shpresojmë se nesër (kur ta kerkojë Kombi dhe Atdheu),do të sakrifikojnë gjakun; prandej, të gjithë ata që sot nuk janë në gjendje që të sakrifikojnë djersën e tyre, doemos duhet të largohen nga rradhet e FBKSH-së dhe strukturave të tij, ndër të cilat është edhe AKSH...!".

Prandej, për të ndarë "shapin nga sheqeri", siç thotë flala popullore e popullit tonë të urtë e fisnik, por shumë trim dhe heroik, i cili historinë e tij e shkroi me gjak e barot, domemos duhet të mbahet Kuvendi Mbarëkombëtar, i cili punimet e tij do t'i zhvillojnë dy ditë rradhazi, si më poshtë vijon:

1. Më 14 qershor 2008 ( e shtunë), duke filluar nga ora 10.00, do të zhvillohet:

a) Senca Paraplenare (nga ora 10.00 deri në orën 12.00), ku do të prezantohen delegatët e delegatet nga të gjitha krahinat e Shqipërisë dhe dispora shqiptare, delegatë e gelegatë këto, që do të zgjidhen nga të gjitha rrethet, si më poshtë vijon:

- Tirana (20), Durrësi (10), Lezha (10), Shkodra (10), Puka (10), Kukësi (10), Peshkopia (10), Elbasani (10), Pogradeci (10), Korca (10), Skrapari (10), Berati (10), Tepelena (10), Gjirokastra (10), Saranda (10), Himara (10), Fieri (10) dhe Lushnja (10) = 190 delegatë e delegate.

- Prishtina (20), Mitrovica (10), Drenica (10), Peja (10), Prizreni (10), Ferizaj (10), Gjilani (10) dhe Kosova Lindore: Presheva, Medvegja dhe Bujanoci (20) = 100 delegatë e delegate.

- Shkupi (20), Kumanova (10), Tetova (10), Gostivari (10), Kërcova (10), Dibra (10), Struga (10) dhe Manastiri (10) =90 delegatë e delegate.

- Ulqini (10), Tivari (10), Tuzi (10), Hoti e Gruda (10) dhe Plavë-Gucia (10) =50 delegatë e delegate.

- Zvicra (5), Italia (5), Gjermania (5), Beneluksi (5), Skandinavia (5) = 25 delegatë e delegate.

- SHBA (5), Kanada (5) dhe Australia (5) = 15 delegatë e delegate.

2. Seanca Plenare (nga ora 14.00 deri në orën 17.00) delegatëve e delegateve do t'iu shpaloset Programi i Veprimit Taktik dhe Strategjik të Ribashkimit Kombëtar, të cilët gjatë natës (midis 14 dhe 15 qershorit) do të munden t'i bëjnë vërëjtjet dhe sygjerimet e tyre, ku të nesërmen:

Më 15 qershor (e djel), duke filluar nga ora 10.00 deri ne orën 12.00, nen pas neni do të miratohet Programi i Veprimit taktik dhe Strategjik të Ribashkimit Kombëtar, dhe

3. Seanca Përfundimtare, duke filluar nga ora 14.00 deri në orën 16.00, kur edhe do të mbyllet Kuvendi Mbarëkombëtar, do të zgjidhet Qeveria Mbarëkombëtare, me emrin Asambleja Kombëtare Shqiptare (AKSH) dhe do të përmbyllen edhe konkluzionet dhe vendimet e Kuvendit Mbarëkombëtar, të cilat përmes një Konference për shtyp (në Tiranë) do t'i publikojë Asambleja Kombëtare Shqiptare (AKSH).

Prandej, vëllezër e motra të idealit, kërkoj mobilizim të të gjithë ju që në damarët tuaj rrjedh gjak shqiptari dhe nuk jeni vegla qorre të atyre që shkrijnë Shqipërinë për të bërë pasuri për vehten e tyre dhe të pasardhësve të tyre, që nuk jeni bisht i partizave shqipfolëse, të cilat (sipas informacioneve që më ka dërguar SKSH), të gjitha këto partiza (të Tiranës, të Prishtinës dhe të Shkupit) bashkarisht janë mobilizuar për ta penguar e sabotuar mbajtjen, zhvillimin dhe përfundimin me sukses të Kuvendit Mbarëkombëtar, por që realisht e sinqerisht udhehiqeni nga idealet e pastra të rilindasëve tanë dhe të heronjëve e dëshmorëve të kombit, të cilët jo vetëm që shkrinë pasuritë e tyre për ta bërë Shqipërinë, por që për ribërjen e Shqipërisë, ashtu siç na e dhuroi Zoti, flijuan edhe më të shtrenjtën e tyre - jetën, jo vetëm jetën e tyre por edhe pasuritë dhe jetërat e familjeve të tyre, dhe kaluan në përjetësi dhe morrën gradën më madhore - dëshmorë të Kombit e të Atëdheut.

EDHE UNË PACA FATIN E TYRE TË NDRITUR!
RROFTË FBKSH - AKSH!
RROFTË KUVENDI MBARËKOMBËTAR!
RROFTË SHQIPËRIA ETNIKE!

Me respekt e konsiderata të larta atdhetare shqiptare;
I juaji,
Mr. Gafurr ADILI.
Tel. 00355 69 273 5656
Tiranë, 21 prill 2008

Më 3 prill të vitit 2008, Shqipëria Londineze dhe Kroacia, e morën ftesën për të hyrë në aleancën ushtarake të botës e quajtur, ”NATO”, me këtë rast, (ani se ishte e ftuar për të marrë ftesën) Maqedonia, mbeti jashtë. Kjo, për çdo njeri që e donë paqen dhe stabilitetin, shihet me shpresë, për ardhmërinë e rajonit!

Shkruan: Fadil SHYTI
Suedi, 5 prill 2008

Pranimi i Shqipërisë Londineze në NATO, është më pak meritë e qeverisë shqiptare, por më tepër është një dëshmi se kombi shqiptar është një komb liridashës, prandaj i takon vendi në familjen e madhe të botës, e cila e gjakon këtë liri. Njëkohësisht, po këto ide të pastra liridashëse dhe shtetformuese të dëshmuara me luftën e saj çlirimtare, kundër invadimit serbomadh, i kishte dhe i ka Kroacia, prandaj pa ngurrim e shprehi kënaqësinë time që edhe kombi kroat, tani e tutje do të ketë fatin të jetë në këtë familje të madhe së bashku me një pjesë të kombit shqiptar!

-Pa harruar të theksojë faktin që aspak nuk më erdhi keq që Maqedonia, ky shtet armik i shqiptarëve, nuk u pranua aty ku nuk e meriton!

Nuk mendoj këtu për shkakun e mosmarrëveshjes rreth çështjes së emrit me Greqinë ekspansioniste fqinje ndaj shqiptarëve. Ajo, është çështje e tyre. Kjo nuk na takon, që ne shqiptarët ta zgjidhim… Por, edhe në këtë pikë, shqiptarët që jetojnë në Maqedoni, e kanë të drejtën e tyre, pra rreth zgjidhjes së emrit të shtetit ku jetojnë me një shumicë të theksuar… Mirëpo këtu dua të trajtojë çështjen se nga kjo ”politikanët e zgjuar” shqiptarë mund të marrin leksione politike se si fqinjët tanë veprojnë pa kompromise për interesat e tyre kombëtare! Se si ata e bllokojnë edhe hapërimin historik në instancat ndërkombëtare të ”popullit vëlla” për interesat e tyre…

Ndërsa, këta kompromisaxhinjtë e pandreqshëm shqiptarë, kurrë nuk ditën as nuk po dinë t´i thonë JO, diplomacisë thinjake të Evropës, kur kjo herë hapur e herë maskuar; humbjen e betejave në fushat ushtarake, po i rikthen në fitore për shtetet kolonialiste sllave, kujtoj këto konferencat famëkeqe të Rambujës, Ohrit dhe Konçulit.

Maqedonia, ky shtet okupator i tokave shqiptare, me këtë qeveri të hurit e litarit dhe plumbit, e cila nuk ngurron kurrë për t´i larë në gjak shqiptarët andej nga malësitë tona, aspak nuk e meriton hyrjen në NATO, pavarësisht se diplomacia botërore, para këtyre krimeve si vrasja e të rinjve shqiptarë, ish-ushtarë të UÇK-re, dhe burgosja e tyre, dhe ofensiva si ajo e Brodecit, po i mbyllë sytë!

Por, të jemi realistë e ta themi të vërtetën e hidhur troç: si mund ta ngritë zërin diplomacia botërore (sado demokratike qoftë ajo) kur përballë këtyre tragjedive po heshtë vet ”politika e hollë”, diplomacia shqiptare, që nga Shkupi, Tirana, Prishtina e më tej?

Këto marrëzira dhe cinizma politike, të cilat rrënjët i kanë vetëm tek etja e tyre për të mbajtur pushtetin deri në ditën e ”amshimit”, pa qoftë edhe me popullin e përgjakur dhe të nëpërkëmbur nga të huajt - të fyer rëndë dhe të sulmuar në gjuhë dhe në flamur!

Shkurt, ata po duan të jenë prijës të stilit bajraktarë, apo ”sheikë” të pasur nga kapitali i huaj, por të varfër nga shpirti liridashës dhe idealist shqiptar!

Bota demokratike e pa që: Greqia fqinje reagoi dhe e bllokoi Maqedoninë, vetëm për çështjen e emrit; kurse ”politikanët” servilë pro-evropianë dhe kundër-shqiptarë, ”demokratë” me damka të zeza nga korrupsioni dhe krimet; nuk reaguan as për gjakun e dredhur në trojet tona etnike, as për flamurin, as për tendencat e Maqedonisë shoviniste për t´i vënë embargo Shqipërisë Londineze, me vizat, as nuk reaguan për bllokadat e Maqedonisë që po ia bënë Kosovës, madje duke mos e njohur as këtë ”pavarësi me kusht” pa u zgjidhur problemi kufitar – kuptohet pa fituar ekspansionizmi i saj mbi zgjerimin e mëtejshëm mbi trojet tona.

Përse udhëheqja shqiptare e Shkupit nuk e dërgoi një protestë në Bukuresht, për padrejtësitë e mëdha që Maqedonia po i bënë ndaj shqiptarëve?!

Pastaj, nga kjo të përfitonte mundësinë për përkrahje nga Qeveria e Tiranës dhe ajo e Prishtinës.

Udhëheqja e Tiranës, atje do të duhej menjëherë të shtronte këto çështje të pazgjidhura para diplomacisë botërore, e jo pa asnjë pikë turpi ta paraqiste Maqedoninë si një parajsë, apo si një oazë te paqes në rajon. Në kohën kur ende gjaku i shqiptarëve nuk është tharë në Brodec, ende nuk janë ndërtuar shtëpitë e rrënuara të shqiptarëve nga tanket e ofensivës gjakatare maqedone dhe serbe. Mirëpo duke u “respektuar” Marrëveshja e Ohrit; po bëhen gjithë ato krime!

Presidenti Topi, kryeministri S. Berisha, dhe të tjerë ”analistë të moderuar” si njëfarë Bumçi, krejt pa arsyeshëm dhe të pa bazuar në fakte reale, derdhën lot qyqarësh për fqinjin tanë kurrë paqësor dhe shprehën keqardhjen e pakuptimtë dhe aspak të bazuar në logjikën atdhetare që: pse edhe Maqedonia nuk u pranua njëkohësisht, në NATO?! Po, në këtë linjë të gabuar po vepron sot edhe opozita në Tiranë!

Në mitingun e organizuar më datë 4.04.2008; me moton: e parullave:
Po, NATO-s!
Jo, Berishës!

Do të duhej të ishte dhe kjo parullë madhështore: Jo, Maqedonisë në NATO!

Pa realizimin e të drejtave kombëtare të shqiptarëve!
Ne shqiptarët, kërkohet të kemi kritere: nuk duhet të futemi në aleanca të gjakosur; nga sulmet armike dhe nga gabimet e qeveritarëve puthadorë, me një fjalë duam të jemi aleatë të barabartë dhe me sovranitet të plotë kombëtar!…

Të jemi të barabartë me kombet tjera, në të gjitha aspektet: kombëtare, ekonomike, ushtarake e kulturore, pa na u cunguar aspiratat dhe drejta kombëtare, kudo qofshin pjesëtarët e popullit tonë, pse jo edhe në vendet ku nuk kemi rrënjë ilire, po tani ka popullsi shqiptare p.sh. në Itali, Turqi, Greqi, SHBA, Gjermani, Zvicër… etj.
Në këtë pikë të gjithë shqiptarët (në pozitë dhe opozitë) brenda dhe jashtë Shqipërisë Londineze, do të duhej të ishin të matur dhe realistë, vet për faktin që maqedonët asnjëherë, ashtu si vëllezërit e tyre serbë, malazezë dhe grekë, nuk ishin as nuk janë mirënjohës për përkrahjen e shqiptarëve në arenën ndërkombëtare. Kujtoj, këtu rastin; kur në vitin 1993 Maqedonia u shpallë shtet i pavarur, e para nga shtetet fqinje, pa asnjë kusht e njohu Shqipëria Londineze.

Natyrisht që kjo u keqpërdor ethshëm nga kryelartësia shoviniste maqedonase; kështu që në vend se t´i shpërblente shqiptarët me të drejta të barabarta si shtet-formues e të tjera; ajo ua shtoi atyre dhe më tej presionin, dhunën, vrasjet - kjo, pastaj çoi në luftë të drejtë çlirimtare nga UÇK-re.

Pastaj, dihet që betejat e fituara në kalanë e Tetovës, udhëheqja e UÇK-re, e mashtruar, pastaj e dorëzuar para partive pacifiste shqiptare, këtyre sateliteve të qarqeve reaksionare në botë, i humbi në Ohër, me Marrëveshjen e Ohrit!

Po, këtë tradhti të madhe ndaj shqiptarëve e bëri Serbia në bashkëpunim me ndërkombëtarët, me Marrëveshjen e Konçulit; sepse shqiptarët e Kosovës Lindore, edhe pas gjithë asaj lufte të drejtë çlirimtare, nuk i arritën aspiratat e tyre; për liri, të drejta kombëtare dhe bashkim me Kosovën të shprehur dhe me referendum.

Po, këtë tradhti të madhe ndaj shqiptarëve e bëri dhe Mali i Zi, pasi e fitoi pavarësinë; atje, në Malësinë e Madhe, shqiptarët u persekutuan pa asnjë arsye, përkundër faktit të njohur që vota e shqiptarëve që jetojnë prej shekujsh në trojet e veta, ishte vendimtare për pavarësinë e këtij shteti fqinjë! Për më keq, atje ende po veprohet me logjikën e errët shoviniste malazeze që të bëhen përpjekje për injorimin dhe mohimin e të drejtave të shqiptarëve. Dihet, që kjo nuk është aspak e mirë për ardhmërinë e ndritur për popujt tanë!

Vendet ballkanike munden të anëtarësohen në NATO dhe në EU, ashtu mund të bëhet një përparim i madh në ruajtjen e paqes në rajon, por kjo do të ishte vetëm sipërfaqësore; mirëpo konsideroj që: paqja dhe siguria më shumë ruhen dhe forcohen nga brenda; pra me politikat e drejta vet shteteve të rajonit; duke mos krijuar midis tyre çështje të pazgjidhura me apo pa arsye!!! Por, t´ju drejtohen maksimave të vjetra e të reja të drejtësisë botërore, sipas parimeve të vetëvendosjes dhe referendumeve!

Pra, të shkohet me logjikën e arsyes që: “mos ia bëj tjetrit, atë që nuk do të dëshiroje të ta bëjnë të tjerët ty”! Duke bërë këto, natyrisht që Ballkani, një ditë, herët a vonë do ta humbë atë epitetin e fatkeqësive të tij, të krijuara jo gjithmonë për fajin e vet: pastaj i quajtur si rajon “fuqi baruti”!

Shkruan: Sejdi VESELI

Me 17 shkurt 2008 në Kuvendin i Kosovës në një seancë solemne u lexua një Deklaratë që ishte e shkruar në një papirus të vjetër plotë 700 vjet, me të cilën Kosova shpallej shtet “sovran” dhe të “pavarur”. Duhet theksuar, se në këtë seancë kaq të rëndësishme, nuk u intonua Himni Kombëtar i shqiptarëve.

Menjëherë pas këtij akti, shumë vendeve iu adresua kërkesa për njohjen e këtij “shteti”, më të riut në Evropë.

Shpallja e (pa)varësisë së një shteti, kur nga administrata qendrore nuk ushtrohet kontroll në afro 1/3 të territorit të tij, në analet e përvojës ndërkombëtare, nuk mund të konsiderohet ndryshe, pos një rast sui generis i diletantizmit politik.

Një vend mund të konsiderohet i pavarur nga kolonizatori apo nga një bashkësi tjetër federale apo konfederale, nëse deklarohen lirshëm dhe në formë plebishitare, së paku dy të tretat e qytetarëve për pavarësinë, atëherë ai vend mund të konsiderohet i pavarur apo mund të fitojë kredibilitetin për të kërkuar njohjen e pavarësisë.

Mund të konstatohet pa u frikësuar se po bëjmë gabim, se ky veprim Kuvendit të Kosovës është në kundërshti të plotë edhe me Konventën për të Drejtat dhe Detyrat e Shteteve, të njohur si Konventa e Montevideos.

Siç edhe dihet, sipas kësaj Konvente, më parë duhet krijuar shteti, përkatësisht, autoriteti i tij duhet të shtrihet në terë territorin e caktuar dhe vetëm atëherë mund të shpallet pavarësia e tij. Shtrirja e autoritetit të pushtetit të shtetit të posa shpallur të pavarur në terë territorin e tij është shumë më me rëndësi se njohja ndërkombëtare. Ndërsa, njohja ndërkombëtare e një shteti të porsa shpallur, është dëshmia për ekzistencën e tij.

Jemi dëshmitar se ky akt i parlamentarëve të Kosovës u përcoll me propagandë të shfrenuar. Qëllimi i kësaj propagande të paramenduar mirë, dihet. Të mashtrohej populli edhe njëherë!

Kështu dhe ndodhi, kjo shpallje e kinse pavarësisë nga populli u pranua, si diçka reale dhe me emocione të papara. Në kuadër të saj, përveç tjerash u dhanë dhe vazhdojnë të jepen deklarata, se gjoja veriu i Kosovës qenka nën kontrollin dhe nën varësinë e administratës qendrore të Prishtinës. Por, ngjarjet që pasuan në Veriun e “Republikë së Kosovës dhe nëpër enklavat serbe në zemrën e saj, ende pa u tharë ngjyra e tekstit të Deklaratës së “Pavarësisë”, dëshmojnë diçka tjetër.

Këto ngjarje, dëshmuan një të vërtetë shumë të hidhur, se kjo pavarësi qenka e tredhur, sepse ajo nuk qenka e vlefshme në afro 35% të territorin e këtij “shteti” të “pavarur”, edhe pse të pranuar nga shumë shtete.

Këto ngjarje dëshmojnë se kjo pjesë e Kosovës është shndërruar në një mini Serbi, që kontrollohet nga Beogradi zyrtar. Pra, edhe pas leximit të atij teksti nga pasuesit e “profetit” Ahtisari (“besnikët” e votës së popullit) në Mbledhjen Solemne të Parlamentit të Kosovës, natyrisht të hartuar sipas diktatit të shumë mujsharëve ndërkombëtar dhe që u quajt “Deklaratë e Pavarësisë”, Veriu i Kosovës vazhdon të jetë nën kontrollin e strukturave paralele serbo-çetnike.

Këto ngjarje, dëshmuan katërçipërisht, se nga tërësia e territorit të këtij “shteti” të ri prej 10.887 kilometrash katror, afro 35% e tij qenkan nën kontrollin faktik të Serbisë.

Karta e identitetit e këtij “shteti” të Kosovës, të shpallur kinse të pavarur me 17 shkurt 2008 dhe të njohur nga më shumë se gjysma e shteteve anëtare të BE dhe SHBA, në realitet është kjo: sipërfaqja 7087 kilometra katrore, banohet nga afro 2.300.000 banorë (rreth 95% shqiptarë), ka klimë kontinentale, ka një ekonomi nën nivelin e asaj të Bangladeshit... dhe me një hasëm shekullor në fqinjësi, që ka etje të pashtershme ndaj territorit të saj. Etje kjo e ngjashme me atë hienës së uritur e cila qëndron në gatishmëri për të grabitur një nga një pjesët e saj dhe për t’i kapërcye nëpër dhembë, drejt gurmazit të saj. Andaj, gjendja e përgjithshme në Kosovë dhe në veçanti ajo e sigurisë, nuk mund të vlerësohet ndryshe pos si shumë e rëndë. Këtë e dëshmojnë informatat e përditshme që vinë nga enklavat serbijane, në veçanti ato nga tri komunat e veriut të Kosovës, Albaniku, Zveçani, Zubin Potoku dhe pjesa veriore e qytetit të Mitrovicës. Çka është edhe më keq, gjendja po përkeqësohet me shpejtësi të madhe. Thënë shkurt, ajo është para shpërthimit.

Kjo gjendje alarmante në veriun e Kosovës është rezultat i veprimtarisë së strukturave të pushtetit serbijan, që prej përfundimit të luftës, të papenguara nga KFOR-i dhe UNMIK (përgjegjësit kryesor për sigurinë, sipas Rezolutës famoze të KS të OKB-së nr.1244).

Populli thotë, “të rrimë shtrembët por të flasim drejt”, nga ata që u mandatuanë me votën e popullit, as edhe një herë nuk u kërkua me vendosmëri që të ndërmirren veprime konkrete për pengimin e punës së këtyre strukturave, përkundër faktit se ishin betuar se nëse e marrin votën, me përparësi do ta rregullonin këtë gjendje kanceroze, sidomos në pjesët më të pasura me minerale dhe me rezerva të mëdha të ujit të Kosovës.

Kjo çka po ndodhë nëpër shumë vendkalime në vijën kufitare Kosovë-Serbi dhe nëpër enklavat serbe, në veriun e Mitrovicës, nuk mund të konsiderohet ndryshe pos rebelim separatist serbijan, me siguri i nxitur, i drejtuar dhe i mbështetur nga Beogradi zyrtar.

Pse gjendet Kosova dhe çështja shqiptare në përgjithësi në një gjendje të tillë, pa rrugë të definuara për dalje prej saj ësht njëra prej pyetjeve që na parashtrohet në këtë kohë të pa kohë. Për të mos u përgjigjur me një rrudhje krahësh, kam bindjen se përgjigja më e qëlluar do të ishte. Drejtuesit shqiptar nuk kishin as nuk kanë dijen, përvojën e duhur dhe guximin njerëzor, intelektual dhe kombëtar, përballë diplomatëve të huaj të armatosur me dije dhe përvojë të pasur, se si t’i mbajnë të tjerët të robëruar, si t’i mashtrojnë dhe si të bisedojnë me ta. Pa dyshim se si pasojë e mungesës së dijes dhe të përvojës, politikanët tanë jo vetëm se u mashtruanë vetë, por u shndërruan në argat të instruktorëve të tyre ndërkombëtar, duke u bërë opinionbërës për ta mashtruar edhe popullin, se gjoja UNMIK dhe KFOR nuk do të lejojnë që fallangat kriminale të ardhura dhe të komanduara nga Serbia, të destabilizojnë Kosovën.Këtë përfundim e dëshmojnë më së miri, provokimet e serbe në vazhdimësi ndaj shqiptarëve, që prej përfundimit të luftës e deri në ditët e sotme. Në këtë shkrim po veçjë tri më të dhembëshmet:

1.Spastrimi i dhunshëm që bënë bandat serbo-çetnike pjesës veriore të qytetit të Mitrovicësme, në vitin 2000;

2.Vrasja makabre e tre fëmijve shqiptar të fshatit Çabër, nga kriminel serb, e që nuk u zbuluan deri më sot. Siç dihet kjo ngjarje e tmerrshme provokoi protestat e pakontrolluar popullore të 17 marsit 2004. Siç edhe dihet, si pasojë e provokimeve të armatosura nga element të dyshimt u shndërruanë të dhunshme, për t’u shtypur me gjak nga policia e UNMIK dhe KFOR. Epilogu i tyre ishte, dhjetra shqiptar të vrarë, qindra të plagosur dhe të arrestuar dhe denuar me denime drakonike;

3.Rrebelimi separatist i minoritarëve serb i 17 marsit 2008, kundër çdo gjëje shqiptare dhe për të eskaluar në një dhunë të armatosur kundër policisë së UNMIK dhe ushtarëve të KFOR. Epilogu i këtij rrebelimi të dhunshëm dhe separatist të serbëve në pjesën veriore të qytetit të Mitrovicës, ishte një polic ndërkombëtar i vrarë, dhjetra policë dhe ushtarë të KFOR të plagosur, si dhe dhjetra dhunues serb të plagosur.

Në rrebelimin separatist serb të 17 marsit 2008, forcat ndërkombëtare hëngren dajak të mirë dhe për pasoj u detyruanë të tërhiqen me bisht ndër këmbë, pasi që më parë u detyrauanë të zbatojnë urdhërin e të ashtuaquajturit ministrit serb për „Kosmet“, Sllobodan Samargjiq, në realitet komisarit të parmilitarëve serbë, për t’i liruar nga arresti, të gjithë ata huliganë që i kishin mbajtur nën arrest, sepse gjysmen e tyre i kishin liruar kolegët e tyre paramilitar, duke përdorur dhunën ndaj forcave ndërkombëtare të sigurisë.

Kjo çka ndodhi në Veriun e Kosovës, me 17 mars 2008, nxjerr në pah edhe një të vërtetë të hidhur-dyfytyrësinë e forcave ndërkombëtare të sigurisë. Përgjigja më e mirë në shërbim të vertëtimit të qendrueshmërisë së këtij konstatimi është pyetja: cila është përpjesa e të plagosurve dhe të vrarëve, në mes protestuesve paqësor të Lëvizjes Vetëvendosje me 10 shkurt 2007 dhe atyre që sulmuanë me armë automatike, granata dore, koktej mlotovi, thika e gurë, policët unmikistanez, ushtarët e KFOR-it dhe teknikën e tyre?

Përgjigje tjetër nuk ka, pos po të kishin qenë protestues shqiptar, kuptohet paqësor, në vend të bandave kriminale serbe, me siguri numëri i të plagosurve dhe të vrarëve, do të tejkalonte shifrat e pas tragjedisë së Gërdecit të Vorës. Ndërsa sa i përket, numërit të të arrestuarve, të cilët do të mbaheshin dhe penalizoheshin, nuk do të mjaftonte as Burgu i Dubravës për t’i mbajtur.

Kur ekziston rreziku që shtëpia të digjet nga brenda, duhet përgatitur që zjarri duhet të fiket nga jashtë dhe anasjelltas, kur ekziston rreziku që shtëpia të digjet nga jasht, duhet përgatitur që zjarri të fiket nga brenda!

Përballë rreziqeve shumë serioze që realisht i kanosen Kosovës, drejtuesit e institucioneve të saj duhet të sillen me një përgjegjësi shumë më të madhe. Ata, duhet të kërkojnë me ngulm nga UNMIK dhe KFOR, që të zbatojnë me përpikëmëri obligimet e tyre, të cilat dalin nga Rezoluta e KS të OKB, nr. 1244 dhe Marrëvshja e Kumanovës. Nëse kërkesa e tyre hasë në vesh të shurdhër, të ndërmarri të gjitha veprimet e nevojshme për përgatitjen e vendit për t’u vetëmbrojtur në mënyrë institucionale. Përndryshe kur të fillon të derdhet gjaku, atëherë për çdo gjë është shumë vonë dhe përgjegjësia e pafalshme do të bie mbi ta!

Prishtinë, me 22 mars 2008

Nëse fillon lufta kundër një shteti të ri, para se ta ketë mbajtur plebishitin për t’u nda nga një shtet tjetër, konsiderohet luftë qytetare, ndërsa nëse sulmohet nga forca të jashtme apo thënë më konkretisht nga shteti kolonizator, në rastin konkret nëse do të sulmohej Kosova nga Serbia, pas mbajtjes së plebishitit, kjo nuk do të mund të konsiderohet ndryshe pos agresion. Për atë, për pavarësimin e një kolonie nga kolonizatori, referendumi është me rendësi të veçantë. Kështu është dashur të veprohet në Kosovë.

Shkruan:Sejdi VESELI

Para dhe pas shpalljes së (pa)varësisë) së Kosovës, janë krye disa valë të armatosjes së popullatës serbe nepër enklava. Këto aramatime janë transportuar nga depotë e ushtrisë serbe, drejt enklavave „pa“ u hetuar në vendkalimet kufitare të kufirit Kosovë-Serbi.

Popullata serbe është instruktuar nga Beogradi zyrtar, që ajo të provokojë incidente të armatosura, të cilat do të shfrytëzoheshin si pretekst për intervnimin e ushtrisë serbe, gjoja për të mbrojtur popullatën e rrezikuar serbe nga shumica shqiptare. Këto provokime do të bëhen sipas skenarit të përgatitur nga kreu ushtarak dhe sherbimi informativ serb (BIA), ndërsa bërthamën e grupeve provokatore do ta përbenin pjestarë të MUP, rezervistët e ushtrisë serbe dhe paramilitar të grupeve JSO, JSA, „carllazaristë“ dhe plehëra të ngjshëm, të cilët janë futur dhe janë konsoliduar nëpër enklavat serbe, pa u penguar nga askush. Zatën kjo edhe mund të kuptohet nga deklarata e Shefit i Shtabaittë Ushtrisë së Serbisë, gjenerali Ponosh, pas bisedës dhe në prezencën e COMKFOR-it, gjeneralit De Marnak, të zhvilluar para pak ditësh në Nish, cit...“paralajmëron mundësinë që ushtria serbe të intervenojë në rast të rrezikimit të sigurisë së njerëzve". Kësaj radhe nëse ndodh diç që ka lidhje me sigurinë e njerëzve dhe të pasurisë, ekziston gatishmëria dhe aftësia për përgjigje adekuate në atë dhe kjo nuk duhet të lidhet me çfarëdo date", ka deklaruar shefi i ushtrisë serbe gjenerali Ponosh pas takimit me komandantin e KFOR-it, Xaivier de Marnak në Nish.\24.01.08\
www.rtv21.tv

Popullata serbe në Kosovë, për fatin e keq të saj, si duket nuk po e kupton se si në dy dekadat e fundit, ashtu dhe tani po manipullohet nga Beogradi. Për fatin e keq të saj, ajo nuk po jep as edhe një shenjë se ka filluar të mendojë esull, se është koha e fundi që ta kuptoj, se Beogradi po e shtinë në një avanturë të rrezikshme. Për çdo ditë po dëshmohet se Serbia nuk po arrinë të lirohet nga radikalizmi tradicional dhe politikantizmi pashiqian. Robë të kësaj politike ishin dhe mbeten minoritarët serb, të vetëizoluar nepër enklavat e tyre në Kosovë. Sa nuk është bërë vonë, këta të gjorë duhet t’i thërrasin mendjes se e përbëjnë më pak se 5% të popullatës së Kosovës. Është në të mirën e tyre që më në fund ta kuptojnë se kreu shovenist i Beogradit, nëpërmjet komisarit të tij politik, të ashtuquajturit ministër për Kosovë, Samarxhiq vazhdon t’i cytë këta fatëkëqinj drejt edhe të një lufte kundër shqiptare, të cilën do ta humbasin aq keq, sa që lirisht mund të quhet suicid i tyre!

Siç është publikuar një ditë pas ngjarjeve në pjesën veriore të qytetit të Mitrovicës, nëpër të gjitha enklavat serbe, tanimë të legalizuara edhe me Planin Gjithëpërfshirës të Ahtisarit, janë formuar shtabet për vetëmbrojtje. Këto shtabe shprehen qartë, se do të veprojnë me vendosmëri nën moton “Kosova është Serbi”. Ato edhe kërcënohen haptazi, si p.sh. “Nëse UNMIK për dorë forcën, serbët do të përdorin luftën guerile! Çdo shtëpi serbe, këtu në veri, do ta shndërrojmë në kazermë, në çdo therë do të ketë armik...” („...mi Srbi ćemo u - gerilu! Svaku kuću, ovde na severu, pretvorićemo u kasarnu, u svakom grmu imaće neprijatelje!...“) , kështu deklaron para serbëve të rebeluar, në Albani(Leposaviq), N.kryetari i komunës (zv.komandanti i Shtabit komunal), Nebojsha Radulloviq, me 18 mars 2008.

Tanimë po dihet se krejt kjo veprimtari zhvillohet për qëllimet e legalizimit të ndarjes së këtyre enklavave nga Kosova dhe bashkimi i tyre me Serbinë.

Nga vetë fakti, se këto veprime separatiste të drejtueseve lokal të kësaj pjese të Kosovës, jo vetëm se kurrë nuk u shfuqizuan nga UNMIK-u (siç shfuqizoheshin dikur dhe sot vendimet e Kuvendit të Kosovës), por ato nuk po i nënshtrohen një trajtimi ushtarak nga KFOR-i, imponon dyshimin e bazuar, se krejt kjo veprimtari shumë e rrezikshme për të ardhmen e Kosovës dhe për rajonin në përgjithësi, bëhet me pëlqimin e disa segmenteve jo pak të fuqishme ndërkombëtare.

Kur kësaj i shtohet ajo çfarë ndodhi në përtej lumit Ibër në Mitrovicë, që pasuan agresionin e paradokohshëm ndaj territorit të Kosovës, kur banda çetnike të ardhura nga Serbia dhe nën mbrojtjen e njësive speciale të policisë dhe ushtrisë serbijane, hodhën në ajër dy pika kufitare, si dhe grumbullimi përreth kufirit me Kosovën të forcave të mëdha të ushtrisë serbe, të armatosura me armët më moderne dhe teknikës së fuqishme operative, mund të nxirret përfundim i qëndrueshëm se Kosova mund të ballafaqohet, në çdo moment me sfida shumë serioze.

Edhe pak fjalë rreth ngjarjeve të përgjakshme të 17 marsit 2008.

Siç dihet si kundërpërgjigje ndaj një aksioni të policisë unmikistaneze, në bashkëveprim me njësi të KFOR-it, shpërtheu rebelimi i përgjakshëm dhe separatist serbo-çetnik.

Kur dihet se ky operacion për çlirimin e selisë së gjykatave në Mitrovicë, të cilat ditë më parë i kishin okupuar militantët serbo-çetnik, ishte përgatitur kinse në konspiracion të plotë, por pakë kohë pas fillimit të zbatimit të tij, forcat e sigurisë u përballën me kundërveprime të organizuara të serbëve të rebeluar. Andaj, me plotë të drejt parashtrohet pyetja: Si ndodhi kështu. Përballë asaj që ndodhi, imponohet përgjigja e vetme: Se tubimi aq i shpejt i protestuesve serb, lenë hapësirë të bollshme për të dyshuar, se ata kanë qenë të paralajmëruar me kohë për planet operacionale të strukturave ndërkombëtare të sigurisë, jo nga tjetërkush, pos nga spijunazha e tyre që vepron përbrenda këtyre strukturave...Ose të gjithë ata që vepruanë kundër këtij operacioni të strukturave ndërkombëtare, janë pjestarë të njësive paramilitare, në gjendje mobile për të qenë të gatshme për të vepruar, pas shenjës së alarmit. Prezenca e komisarit politik të shovenizmit serbijan, Slobodan Samarxhiq, para, gjatë dhe pas këtij operacioni të strukturave ndërkombëtare të sigurisë, me siguri nuk është e rastësishme. Këtë e dëshmon edhe fakti, pas gjithë asaj çfarë ndodhi, apo thënë ndryshe, pas krejt atij dajku që hëngrën këto struktura, nga organet ndërkombëtare të ndjekjes, jo vetëm nuk u penalizuan këta huliganë, por u plotësua kërkesa e këtij komisari serbo-çetnik, për lirimin e tyre pas intervistimit. Andaj, nuk është për t’u çuditur nëse mësohet pak më vonë, se në krye të këtyre hordhive gjenden edhe kriminelë të rangut të Ratko Mlladiç, të kërkuar nga Gjykata e Hagës...që bazuar në fjalorin luftënxitës të peshkopit Artemije, këta kriminel mund të jenë të strehuar nëpër objektet e kultit “shensavian”, të maskuar si murgj, ashtu si dikur “tigrat” e Arkanit dhe paramilitarët tjerë, të cilët kryenin krime ndaj popullatës civile shqiptare, dhe ktheheshin në objektet fetare “shensaviane”, të cilat ishin shndërruar në baza(kazerma) të tyre!

Për këtë rrezik evident që i kanoset sigurisë së Kosovës, posedohen të dhëna të mjaftueshme, por në kuadër të këtij shkrimi po jap vetëm disa prej tyre:

Gjendja e sigurisë në Kosovë dhe në kufirin e saj me Serbinë është alarmante!

Përreth vijës së kufirit me Kosovën janë të dislokuara njësitë e tri brigadave të përforcuara të këmbësorisë së ushtrisë serbijane:

1.Brigada e Dytë e këmbësorisë e ushtrisë serbe

Selia e komandës eprore e saj gjendet në Kralevë, ndërsa njësitë e saj janë të dislokuara në Novi Pazarë, Rashë, Valevë dhe Kralevë.

2.Brigada e Tretë e këmbësorisë e ushtrisë serbe

Selia e komandës të kësaj njësie është e vendosur në Nish, ndërsa njësitë vartëse të saj janë të dislokuara në Prokuple, Zajçar, Kushumli dhe Nish.

Pjesa dërmuese e personelit dhe teknikës së saj luftarake është e dislokuara në hapësirën e “Serbisë juglindore”.

3.Brigada e Katërtë e këmbësorisë e ushtrisë serbe

Komanda e kësaj brigade është me seli në Vrajë, ndërsa njësitë e saj janë të përndara në Leskovc, Bujanocë dhe Vrajë. Kohëve të fundit, njësi kryesore dhe të përforcuara të kësaj brigade, krahas forcave të mëdha të formacioneve të specializuara të MUP janë të përqendruara në 16 qendra operative, në Luginën e Preshevës, në afërsi të kufirit administrativ Kosovë-Serbi.

Të tria këto njësi madhore të ushtrisë serbijane, sipas të dhënave shumë të sigurta nga terreni, përbëhen nga njësitë aktive të tyre dhe ato rezervë. E terë vija kufitare Kosovës-Serbi, përreth të cilës janë të pozicionuara efektivat e këtyre njësive, në vazhdimësi monitorohet nga helikopterët dhe aviacioni luftarak serb.

Këto njësi madhore të ushtrisë serbe përbëhen nga njësitë e tyre vartëse, ato të këmbësorisë, të blinduara dhe të mekanizuara, të artilerisë, ato të kombinuara artileri dhe raketa kundërajrore, të xhenios dhe të ndërlidhjes.

Struktura organizative e këtyre formacioneve ushtarake serbe, deri para një muaji përbëhej pre komandës së brigadave, 11 batalioneve dhe divizioneve.

Kjo strukturë organizative dukej kështu:

Batalioni komandues; Dy batalione të këmbësorisë; Divizione të obusëve vetëlëvizës; Divizione të lansuesve shumë tytash të raketave; Divizione të kombinuara artileri dhe raketave kundër ajrore; Një batalion tankist; Dy batalione të mekanizuara; Batalioni logjistik; Batalioni i xhenios, me theks të veçantë në kompaninë e tij pontonike. Por është për t’u theksuar, se para afro dy muajsh, në vigjilje të takimit të Shefit të Shtatmadhorisë së Ushtrisë të Serbisë, gjenerali Ponosh dhe COMKFOR-it, gjenerali de Marnak, në Nish, me 24.01, në kuadër të veprimeve operative për pengimin e Kosovës në rrugën e saj drejt “mëvetësisë”, këto njësi madhore të ushtrisë serbijane, përforcohen edhe me nga një batalion tankist, me nga dy kompani parashutiste, me nga një kompani për veprime speciale, me nga dy eskadrila të helikopterëve për vëzhgim dhe luftë kundër mjeteve të blinduara, me nga një kompani të sanitetit dhe me nga një eskadrilë të helikopterëve transportues.

Gjithashtu, dihet se në kuadër të këtyre brigadave veprojnë edhe nga një kompani e policisë ushtarake.

Detyra parësore e këtyre njësive madhore, përveç atyre të zakonshmeve është: Përgatitja e efektivave të tyre për të qenë të gatshme, që të ndërmarrin veprimet konkrete për t’i ardhur në ndihmë popullatës së “rrezikuar” serbe në Kosovë, si dhe gjoja sigurimi i vijës administrative me Kosovën dhe siguria tokësore në Luginën e Preshevës.

Sipas formacionit, këto njësi madhore të ushtrisë serbe janë të armatosura me këto lloje të armatimeve:

-Tanksa M-84 dhe M-84A; Transportier të blinduar BVP M-80; Obusë vetëlëvizës 122 mm 2 C1; Obusë 122 mm D30; Obusë 152 mm M-84 “Nora A; Topa 130 mm M-46; Minahedhës 120mm M-74 dhe M-75; Topa kundërajror 40mm L/70 Bofors; Sisteme raketash 9K310 Iglla-1 dhe 9K38 Iglla; Radarët M-85 gjirafa; Radarë vëzhgues AN/TPS-70; Radarë për përcaktimin e largësisë C-613; Lansues raketorë shumë tytash 128 mm M-77 “Oganj”; Sisteme raketash Strella 1M dhe Strella 10M; Sisteme raketash të armatosur me raketa të teledirigjuara “Malutka” 2K12 (“KUB-M”); Sistemi shumë tytash raketash 262 mm M-87 “Orkan”; Transportieri i blinduar BTR-50PU; Automobila të blinduar vëzhgues BRDK-2, BRDM-2RHB dhe BRDm-2U; Mjete më moderne të ndërlidhjes...; Auto blindat Praga dhe BOV M-86... ... ...; Armatimet e këmbësorisë (përfshirë këtu Hedhësi automatik i granatave 30 mm M-93 , Pushka e këmbësorisë M-21 5,56 mm, snajperët “Crna strella” 12,7 mm...).

Nga këto të dhëna të parashtruara, kam bindjen se mund të nxirret ky përfundim: se në çdo moment, nga shumë drejtime mund të pritet depërtimi i forcave agresive serbe në territorin e Kosovës. Gjykuar sipas veçorive të konfiguracionit të terrenit dhe pozicionimit të forcave serbe, mund të pritet se veprimet kryesore depërtuese të agresorëve eventual serbijan, do të jenë drejtimet:Kushumli-Merdar-Besianë;Tabëll-Gallab-Lluzhan; Mutivodë

-Stallovë; Mutivodë – Krilevë - Gjilan; Leshak-Mitrovicë;Tutin-Zubin Potok;Lugina e Preshevës - Gjilan...

Kush ka sy e vesh është duke e kuptuar, se gjendja e sigurisë në Kosovë dhe rreth saj po përkeqësohet me hapa gallopant dhe ma thotë mendja ime prej një qytetari të thjesht të kësaj toke të shumëvuajtur, se është momenti i fundit që drejtuesit e institucioneve të Kosovës të marrin guximin, dhe të kërkojnë veprime të menjëhershme dhe konkrete nga UNMIK-u dhe KFOR-i, për t’u treguar, si Beogradit zyrtar, ashtu dhe atyre qarqeve, të cilat qëndrojnë pas tij, se territori i Kosovës administrative është një dhe i pandashëm dhe se ëndrra e hegjemonistëve serbijan për të krijuar në territorin e saj diçka të ngjashme me “Republika srbska”, do të mbetet vetëm fiks ide e tyre!

Duke u përballur me realitetin e hidhur, më imponohet dyshimi, se do të ndërmerret diçka konkrete për mbrojtjen e Kosovës, nga ata që “kanë frikë të jenë shqiptar...”, nga ata që nuk i lanë vend himnit kombëtar shqiptar as në përvjetorin jubilar të qëndresës heroike të Komandantit legjendar Adem Jashari dhe familjes së tij – Epopesë e së UÇK-së, nga ata që nuk zgjedhin mjete për ta ruajtur “miqësinë” me disa përfaqësues ndërkombëtar, për ta ruajtur rehatinë personale dhe bollëkun financiar, nga ata që sillen si pulat e lagura para të huajve...po mos të ishin të tillë, do të kishin reaguar shumë më herët, menjëherë pas daljes në skenë të “rojeve të urës”, të cilat e spastruan dhunshëm veriun e Kosovës nga popullata shqiptare, para hundëve të KFOR-it francez.

Po të ishin këto krijesa hijerënda, vërtetë besnike ndaj verdiktit të votës së qytetarëve të Kosovës dhe të gatshme për të vepruar në interes të realizimit të kërkesave ligjshme të popullit, në vend të përpjekjeve për mbytjen e çdo ndjenje pro ribashkimit kombëtar, do të angazhoheshin me përkushtim për sqarimin e popullit për rreziqet që i kanosen dhe për mobilizimin e tij, që në mënyrë institucionale të përballet me to.

Këtë të vërtetë të madhe populli ka filluar ta kuptojë, edhe pse me vonesë. Ai tani fatmirësisht, po e ka të qartë për çdo ditë e më tepër, se po të ishin angazhuar deri me sot drejtuesit vendor, me vendosmëri, me veprime konkrete, të analizuara dhe të planëzuara drejt e mirë për realizimin e premtimeve (të realizueshme), që ua kishin dhënë gjatë fushatave elektorale, gjendja e përgjithshme në Kosovë do të ishte shumë më e mirë, se kjo që është sot! Së pari, në enklavat serbe të cilat u krijuan falë qyqarëllukut të tyre, nuk do të funksiononte administrata shtetërore e Serbisë, me të gjitha segmentet e saj dhe së dyti, sot nuk do të ballafaqoheshim me veprimet aktuale separatiste dhe shumë të rrezikshme në komunat veriore të Kosovës...!

Pasojat e këtij realiteti të hidhur, kanë filluar ta irritojnë shpirtin liridashës të popullit shqiptar.

Edhepse me vonesë, populli shqiptar ka filluar ta kuptojë, se koltukgjinjët e mandatuar me votën e tij, njësojë sikur ata të gjysmës së dytë të shekullit të kaluar, paskan qenë të dresuar qysh herët nga bajlozët e huaj, deri në shpëlarjen e plotë të atij pak truri, nga çdo ndjenjë e mirëfilltë kombëtare.

Populli ka filluar të kuptojë, se nga këta kolltukgjinjë bespak dhe të korruptuar, gjithçka mund të pritet, pos përmbushjes së zotimit të tyre, se do t’i prijnë drejt realizimit të aspiratave të tij të drejta, për çka sakrifikoj edhe gjakun e djemve dhe vashave më besnike të tij.

Populli ka filluar të riidentifikojë dhe t’i mbështetë bijtë dhe bijat besnike të tij, të cilët e duanë Atëmemëdhenë pa hile dhe të cilët janë të gatshëm të sakrifikojnë ç’është e domosdoshme për ta bërë Atë të lirë dhe të ribashkuar.

Andaj as që ka vend për dyshimin më të vogël, se bajlozët serbofil ndërkombëtar dhe servilët e tyre shqipfolës edhe kësaj radhe i kanë bërë hesapet pa hanxhiun dhe se po afron dita kur do të binden përfundimisht, se synimet e tyre pro serbo-çetnike do të përfundojnë turpshëm...!

Prishtinë, me 20 mars 2008

“…TRADHTINË NUK UA SOLLA UNË, ATË E GJETA MES JUSH…”

Shkruan: Besnik PRISHTINA

A është më e mirë një gënjeshtër e ëmbël apo një e vërtetë e hidhur? Kosova po mbetet e ndarë nga shteti Amë nën sundimin e Malit të Zi, Serbisë e Maqedonisë! Një pjese të Kosovës po i hiqen prangat e hekurta të ngushta të shekullit të kaluar dhe po i vihen prangat më të gjëra e të argjendta të këtij shekulli. Dikush do të shikojë në pasqyrë ta vërtetojë se sa mirë po i rrinë prangat e reja dhe do t’ia thotë këngës nga gëzimi. Sepse ai që kurrë nuk ka qenë i lirë kënaqet me pak duke menduar se kështu duket liria! Pastaj kur të zgjohet nga gjumi do ta sheh se asgjë nuk ka ndryshuar! Të dielën do të e shohim se sa jemi duke fjetur e sa jemi të zgjuar! E di se nuk do të Ju gëzojë, por këtu do tua përkujtoi të vërtetën.

Nga institucionet e BE dhe nga institucionet e pakicës në Kosovës u paralajmërua shpallja e pavarësisë së Kosovës, duke mos e thënë saktësisht, por duke aluduar se fjala është për „pavarësi“ nga Serbia. Por si është bërë zakonisht deri me tani nga këto qarqe, mendohet diçka tjetër, verbalist thuhet diçka tjetër, në teori shkruhet e kundërta dhe praktikisht bëhet e katërta që nuk ka lidhej as me atë që është thënë dhe as me atë që është shkruar. Fjala është për një demagogji të rafinuar, e cila diplomacinë e sjellë deri te kufijtë e kriminalitetit politik mafioz, ku mashtrimi është vegla kryesore për të zvarritë shpresat e njerëzve deri në pafundësi.

Shqiptarët e kanë një të metë kolektive. Harresën! Shpejt i harrojnë edhe veprat e mira edhe veprat e këqija. Një shembull: Pas lufte kur u krijua Parlamenti i Kosovës brenda tij u gjet përsëri Mamut Bakalli me kompaninë e vet që i kishin shërbyer Beogradit me zell. Jashtë këtij parlamenti u gjetën njerëzit, të cilët do të viheshin në krye dhe me të cilët do të ishte krenar çdo popull! Te ne, ata sa janë gjallë nuk nderohen e nuk shfrytëzohen, por përbuzen. Dhe, kur më nuk janë më, ne i nxjerrim në këngë në bisht të sharkisë dhe krenohemi me ta përsëri. Të tillë janë Adem Demaçi dhe bashkëluftëtarët e tij të luftës ilegale dhe të luftës së armëve! A ishte kjo liri? Nuk ishte dhe nuk është! Kujtimet na kthjellin mendjen. Nuk po e shkojmë në të kaluarën e largët, sepse kemi kujtime të freskëta të mjaftueshme.

Vëzhguesit, e dinë mirë se si në fillim të janarit 1998 Brukseli i dha leje Millosheviqit për masakrën e Prekazit. Brukseli ka gisht edhe ne vrasjet në Prishtinë e Mitrovicë menjëherë pas lufte. Brukseli ka gisht edhe ne vrasjet e shqiptarëve më 17 e 18 mars 2004. Brukseli ka gisht edhe ne vrasjet e 10 shkurtit 2007 dhe Brukseli ka gisht edhe ne masakrën e Bodecit të viti të kaluar.

Ata e dinë mirë edhe marrëveshjen nga fund viti 1998 të diplomatëve të Fuqive të Mëdha me Millosheviqin e Gligorovin për hapjen e kanalit të shpërnguljeve masive nga Kosova, të cilin Gligorovi e zbuloi dhe kjo gati se i kushtoi me kokë! Shpërnguljet ndodhën më vonë ashtu si tha Gligorovi. Këto shpërngulje të kurdisura Bruksel-Beograd do të shërbenin për të bindur opinionin botëror për “intervenim humanitar për të ndihmuar shqiptarët”. Por ushtritë e huaja në vend se të hynë ne Serbi e Mal të Zi dhe i shfuqizojnë regjimet kriminale, ata hynë vetëm ne trojet shqiptare dhe i çarmatosën shqiptarët e i shkatërruan armët, me të cilin ishin mbrojtur ata nga horrat barbare sllave. Ndërsa as kolonistët serbë në Kosovë nuk i çarmatosën.

Në realitet ata erdhën për të mbrojtur sovranitetin e Beogradit në Kosovë dhe për këtë e nxorën Rezolutën 1244. Vëzhguesit mirë e dinë edhe se Konferenca e Rambujesë e 1999 është organizuar ekskluzivisht për të e realizuar likuidimin e UÇK, sepse krijimi i UÇK i prishi planet greke të BE për shpartallimin e Ushtrisë dhe të Armatimit të Republikës se Shqipërisë. Vëzhguesit politik e dine se BE në emër të ndihmës „humanitare përmes UNMIK-ut i shpartalloi institucionet vendore shqiptare dhe morri ato paralele serbe nën mbrojtjen e vet, parmes të KFOR-it ndau Mitrovicën dhe krijoi enklavat serbe, ku po krijohen komunat serbe që nuk ekzistonin asnjëherë në kohën e okupimit serb! Përmes të AKM, me ndihmën e hajnave vendore shkatërroi bazën ekonomike të Kosovës. BE e organizoi arrestimin dhe eliminimin në forma të ndryshme nga skena e të gjithë shqiptarëve që ishin, kenë dhe janë të vendosur për të arritur objektivat e kauzës së lirisë dhe bashkimit kombëtar. Që nga Adem Demaçi e deri te Albin Kurti i nxjerrin nga skena ndërsa riaktivizohen në politikë të gjitha veglat titiste të regjimit të Beogradit!

Vëzhguesit politikë e dinë se Serbia u kursye dhe u privilegjua nga BE që nga mosdhënia e përgjegjësisë për krimet e luftës e deri te ruajtja e nomenklaturës shtetërore të Beogradit që qëndron e tëra pas krimeve të luftës. Bile duke e kursyer edhe vet Milloshjeviqin që të mos shpallet fajtor. Brenda në Serbi nuk hyri asnjë ushtar dhe asnjë policë i huaj dhe ajo u njoh nga OKB pa kushte e standarde, pa administrim e pa mbikëqyrje. Nga të gjitha këto del përfundim se BE u sjellë e po sillet sikur Serbia të ishte viktimë e Kosova agresor. Kjo është „ndihma humanitare“ e BE ndaj Kosovës!

Për 8 vite rresht BE provoi t’i bind shqiptarët që sërish t’i nënshtrohen sovraniteti të Serbisë dhe kur kjo nuk funksionoi praktikisht, BE po e le në fuqi Rezolutën e OKB 1244, me të cilën njihet sovraniteti i Serbisë në Kosovë dhe njëkohësisht po bëhet shpallja e pavarësisë e Kosovës! Prej kujt? Preje Serbëve apo prej Shqiptarëve?

Politikanët e korruptuar po thonë se Kosova po pavarësohet nga Serbia. Por, Pakoja e Ahtisarit ka për synim që Kosovën ta pavarësojë nga Populli Shqiptar autokton dhe vet Popullin Shqiptar të Kosovës ta pavarësojë nga Kombi Shqiptar duke krijuar nga ai një “komunitete multietnik kosovarë”, me flamur dhe himen të BE!

Më 17 Shkurt 2008 Kosova po ndahet nga Flamuri e Himni Kombëtar dhe nga kjo ditë mbi Kosovë do të valojë flamuri i errësirës së natës me shumë yje që i bëjnë dritë vetëm vetes. Flamuri i BE dhe Himni i BE janë qefini dhe tallkini që shënojnë fillimin e sundimit të diktaturës së Perandorisë Globaliste të BE mbi vendin tonë. Kali Trojës po vjen i ftuar nga ata që e “…sjellën ujkun në torishtë…”!

Kush janë ata shqiptar që bëjnë festë, kur prangat e robërisë i vihen lirisë? Kush janë ata që do të rrinë gatitu para himnit të BE? Cili do të jetë ai që do ta ngritë flamurin e Ahtisarit në vend të Flamurit të Skënderbeut?

Janë politikanët e korruptuar që na thonë “o burra a i shihni se prangat janë prej ari”? Ai shqiptar që e ngritë flamurin e Ahtisarit, i pari do të jetë tradhtari dhe ai që do t’ ia vej i pari flakën këtij flamuri do të jetë heroi i parë i kombit në këtë shekull!

Marti Ahtisari do të thotë para parlamentit të Kosovës duke ju drejtuar fytyrave të pafytyra:
”…tradhtinë nuk ua solla unë, atë e gjeta mes juvsh…”!

Pastaj përsëri do të ndihet trokëllima e kalit të birit të luftëtarit që BE ia vrau babanë me 1999… me… me 17 e 18 Mars 2004, me 10 Shkurt 2007 apo atje në Brodec…! Djemtë e Heronjve, të Dëshmorëve e të Luftëtareve të Kombit do ta rrokin edhe njëherë, në njërën dorë armën e në tjetrën Kanunin e Lekës për të e çuar drejtësinë e Zotit në vend nën valëvitjen e Flamurit të Skënderbeut!

“Nënë moj mos ki frikë…”
se ke Batalionin e
Atlantikut në Amerikë
që do të venë në Prishtinë
“…në Prishtinë aty pikësëpari
Kërcet topi me duhi
Aty gjaku i shqiptarit
Ra në tokë me mbi përsëri…”

16.02.2008

Duke shfletuar librin e Nexhmedin Spahiut "Drejt kombit kosovar", lexuesi aty do të gjejë "zbulime epokale", që jo rrallë i ka lexuar e dëgjuar nga elaboratet famëkeqe të kishës dhe të shkencës historike serbomadhe, në raport me kombin shqiptar.
Vet titulli i librit paralajmëron që "analisti i famshëm" paska marrë mundimin që prej një kombi shqiptar siç ekziston në shekuj, t´i bëjë dy kombe, por siç e shkruan edhe vet pa dorashka, këtë do ta arrijë me ndihmën e pushtuesve, sigurisht dje të okupatorëve serbo-malazezë e maqedon, ndërsa sot me pushtimin e Kosovës nga ushtritë e NATO-s. Nga kjo objektivë "vizionare" analisti po del hapur me qëndrimin se robëria paska qenë fatlume për shqiptarët, sepse si burim i saj tani i kemi mundësitë që nga një komb sa ishim, tani të bëhemi dy, ose "në dashtë Zoti e me na prirë fati"- që kjo robëri të zgjatet më tej, shikuar nga kjo optikë "shkencore", ne do të mundemi të bëhemi tri e më shumë kombe, kuptohet për aq sa jemi të copëtuar nga shtetet fqinje të Ballkanit, po aq kombe do të krijojmë!!!
Ide tragjikomike e vizionarit reaksionar rugovist, apo jo?!…
Autori i këtij libri, që s´ka redaktor as lektor, vetëm tregon vendin e botimit dhe vitin; Mitrovicë, 2004. Në librin "Drejt Kombit Kosovar" - siç thotë autori, "kam përmbledhur në rend gati kronologjik disa analiza dhe komentet e mia politike të botuara në shtypin shqiptar e të huaj në periudhën Maj 1999 - Korrik 2004, analizat dhe komentet politike shprehin shqetësimet e mia për rrjedhat politike në Kosovë dhe përpjekjet e mia për të kontribuar drejt një vizioni kombëtar, libri u kushtohet njerëzve të vizionit dhe të sakrificës, veprat e të cilëve përbëjnë themelet e Kombit Kosovar".


Shkruan: Fadil SHYTI

Secili ka të drejtë t´i shprehë pikëpamjet e veta mbi të kaluarën, të sotmen dhe të ardhmen e kombit tonë, por në emër të kësaj lirie demokratike, sot po bëhen shkelje flagrante jo vetëm mbi të gjallët, por edhe mbi dëshmorët e kombit tonë. Dëshmorët tanë nuk ranë si vizionarë të Kombit Kosovar, ata ranë si vizionarë të Kombit Shqiptar. Asnjëherë, në historinë e kombit tonë, ne nuk i kemi ndarë heronjtë në heronj kosovarë e në heronj vlonjatë, në heronj dibranë apo në heronj ulqinakë, por i kemi përfshirë me një emër madhor, ata/ato ishin heronj e heroina të Shqipërisë Etnike, ishin dëshmorë të lirisë kombëtare.
Jam i bindur që për këtë ndarje, dëshmorët do ta mallkonin autorin dhe prijatarët e tij "vizionarë" të kombeve të reja nën ombrellën e robërive... "Kosova ç´ka qenë, ç´ është e ç´do të bëhet dhe si do të bëhet" (Editorial në "Kohën Ditore", 26 shtator, 1999. F. 2: "Në qoftë se synimi shqiptar në Kosovë është Kosova të jetë shtet i pavarur, atëherë kjo nuk mund të arrihet për pa u formësuar kosovarët si komb. Kushtet ekzistuese pas okupimit të saj nga ushtritë e NATO-s, janë ideale për këtë. Vetëm se duhet ditur të shfrytëzohen"- shkruan N. Spahiu.
Unë, do t´i thosha "analistit ndërkombëtar", a nuk po të lejon verbësia e "politikës së hollë", ta shijosh se shqiptarët e Kosovës, prej kohësh i kanë plotësuar karakteristikat e formësimit si komb, por jo të një kombi të veçantë i "shpikur" nga elaboratet reaksionare, por një komb me të gjitha atributet shqiptare.
Komb- I, 1 m.sh -E, -ET. 1. Bashkësi e qëndrueshme njerëzish, e formuar historikisht në bazë të bashkësisë së gjuhës, të territorit, të jetës ekonomike dhe të formimit psikik, që shfaqet në bashkësinë e kulturës. Kombi shqiptar, E drejta e kombeve për vetëvendosje, Baballarët e kombit. vjet. deputetët reaksionarë në parlamentin e regjimit zogollian. Fjalor i Gjuhës së sotme Shqipe, 852 fq.
Kombëtar,-E mb.1. Që ka të bëjë me kombin, që i përket kombit, i kombit që ka të bëjë me kombësinë, i kombësisë. Pavarësia kombëtare, Zgjimi (çlirimi) kombëtar. Çështja kombëtare, Festë kombëtare, Flamuri kombëtar.
2. Që shpreh veçoritë e një kombi që karakterizon prestarët e një kombi, që është krijuar nga prestarët e një kombi. Kultura kombëtare, Gjuha kombëtare, Arti kombëtar, Valle (veshje) kombëtare, Vetëdija kombëtare, Veçori (tipare) kombëtare. Fjalor i Gjuhës së sotme Shqipe, Prishtinë, 1981, 853 fq.
Ndërsa, siç shkruan sociologu dhe juristi ynë Rexhep Ahmeti, i cili bukur gjatë është marrë me çështje të kombit tonë, Ay, konstaton:
1. "Kombi është grup i madh njerëzish me karakteristika të përbashkëta si janë prejardhja (gjenetika), historia, gjuha, zhvillimi ekonomik, psikologjia, kultura, territori, organizimi" etj.
2. "Kombi është populli në shkallën më të lartë të zhvillimit ekonomik, social, shtetëror--uridik, kulturor" etj. Pastaj, del me qëndrimin e tij programatik, i bazuar nga përvoja jetësore individuale dhe kolektive se:
3. "Siç po e tregon përvoja, parakusht për zhvillimin normal të kombit qenka edhe organizimi adekuat shtetëror i tij, ashtu siç dëshiron të vendosë ai vetë për jetën dhe fatin e tij".
4. "Kur të piqet kombi e realizon organizimin, vetveten". (R. A.)
Nga këto sqarime modeste që i parashtrova, lexuesit e nderuar le të logjikojnë dhe të konstatojnë drejt se a jemi ne shqiptarët e Kosovës me karakteristika të tjera, kombëtare, siç dëshiruan e do të dëshironin të na paraqesin armiqtë tanë shekullorë dhe vasalët e tyre të hapur e të maskuar prapa tezave të tyre "kombëtare"?!
Po, Kosova mund të bëhet shtet edhe pa ndryshimin e këtyre karakteristikave, që e përbëjnë Identitetin e saj shqiptar, tipare kombëtare që i barti në shekuj, pa përçudnimet gjuhësore, tradicionale, kulturore, vetëdijësimore etj.
Autori, më tej shkruan: Fq. 131; "Kombi është projekt politik. Projekti i rilindësve shqiptarë është realizuar vetëm pjesërisht. Pavarësia e Kosovës e përkohshme apo e përjetshme, është shmangie nga ky projekt".

Nga këto teza mund të konstatoj:
E sqarova më lartë, duke iu referuar fjalorit tonë shkencor dhe sociologut e juristit tonë të nderuar, se ç´është Kombi.
Por, nëse nga aspekti teoriko-politik, autori i referohet vizionit të rilindëseve, të cilët luftuan për një Shqipëri Etnike në Ballkan, sipas të drejtës natyrore, ashtu siç Zoti na krijoi, këtu ka të drejtë; sepse nuk është i kënaqshëm as i drejtë krijimi i Republikave shqiptare në Ballkan, kjo dihet nga të gjithë se vërtetë është një tërheqje nga presionet e faktorëve të jashtëm; nga diplomacia ndërkombëtare, nga ata që të parët e tyre e krijuan dhe tani e konsiderojnë si të pazgjidhur Çështjen Shqiptare, pra është një devijim (me kompromise politike) nga projekti madhorë kombëtar.
...Dhe, pikërisht për këtë po na hakmerret çdo ditë e në çdo orë, historia! Shikuar, nga ky prizëm historiko-politik, (nëse s´po kemi mundësi tani për tani të bëjmë ndryshe) a nuk do të ishte më mirë që tani të përkrahet Unioni Shqipëri-Kosovë, kur politika shqiptare edhe me fajin e vet, momentalisht s´po ka mundësi që ta çojë përpara deri në fund, parimin e vetëvendosjes deri në shkëputje nga shtetet e huaja. Shqipëria londineze, është shteti amë, përse të mos bëjmë atë që do të ishte më e mundshme përkohësisht, Unionin, e kjo do të çonte drejt ribashkimit territorial të kombit; populli ynë thotë: "prej borxhlisë të keq, merre bishtin e sëpatës".
Edhe kombi gjerman e "gëzoi" një okupim gjysmëshekullor nga fuqitë e huaja, por tek ai komb me histori dhe me kulturë të madhe, nuk doli asnjë analist i hollë politik e të kërkojë "krijime kombesh" të reja gjermane. Përkundrazi, në Kushtetutën e parë gjermane, të vitit 1949 shkruan: Kushtetuta e Bonit 1949 Preambel (prijfjala) * I vetëdijshëm për përgjegjësinë para Zotit dhe njerëzimit, i cytur nga vullneti për ruajtjen e tërësisë së vetë kombëtare dhe shtetërore dhe si pjesëtar i barabartë në një Evropë të bashkuar për t`i shërbyer paqes në botë populli gjerman në krahinat: Baden, Hamburg, Hesen, Nidazaksen, Nord-hain-Vestfalen, Rainland-Falc,Shlesvih-Holshtain, Vytemberg-Baden dhe Vytemberg-Hohencollern në saje të dhunës ligjvënëse me qellim që jetës shteterore për një kohë kapërcyell t`i jepet një rend (krahim) i ri, ka bestuar (vendosur) këtë kushtetutë të Republikës Federative Gjermane. Ai ka vepruar edhe për ata gjermanë, bashkëndikimi i të cilëve ishte ndrydhur. Prej gjithë popullit gjerman kërkohet në një vetëvendimmarrje (vetëvendosje) të lirë të përfundojë bashkimin dhe çlirimin e Gjermanisë. * Das Bonner Grundgesetz, Dr. Hermann von Mangold, ripërpunuar nga Dr. Friedrich Klein, Vëllimi i Parë, botuar nga Franz Vahlen GmBH, 1966, faqe 39. Dr. Miahel Saks vë në dukje se vetëm pas 03.10.1990 u bë i nevojshëm një ndryshim i kësaj prijesfjale, shih Dr. Miahel Saks, Grundgesetz, Komentar, faqe 65, botuar nga C.H. Beck`sche Verlagsbuchhandlung München 1996.
Ndërsa versionin i ri të kësaj prijesfjale në kushtetutën e tashme gjermane po e japim këtu me poshtë. Preambel (Prijfjala) * I vetëdijshëm për përgjegjësinë para Zotit dhe njerëzimit, i cytur nga vullneti si pjesëtar i barabartë në një Europë të bashkuar për t`i shërbyer paqes në botë populli gjerman në saje të dhunës ligjvënëse ka dhënë (qitur) këtë kushtetutë. Gjermanët në krahinat: Baden, Vyrtemberg, Bajern, Berlin, Bradenburg, Bremen, Hamburg, Hesen, Meklenburg-Vorpomen, Nidazaksen, Nordhain-Vestfalen, Rainland-Falc, Zaarland, Zaksen,Zaksen-Anhalt, Shlesvih-Holshtain dhe Tyringen në një vetëvendimmarrje të lirë kanë përfunduar bashkimin dhe çlirimin e Gjermanisë. Kështu që kjo kushtetutë vlen për gjithë popullin gjerman. *Dr. Miahel Saks, Grundgesetz, Komentar, faqe 63, botuar nga C.H. Beck`sche Verlagsbuchhandlung München 1996.
Politikanët shqiptarë, do të duhej të mësonin nga kjo kushtetutë, do të duhej ta respektonin kushtetutën e Republikës së Shqipërisë, e pse jo edhe në kushtetutën e ardhshme të Republikës së Kosovës, kjo duhet të sanksionohet dhe të zbatohet, nëse kjo objektivë historike arrihet me sukses, pra nëse Kosovës do t´i njihet Pavarësia, nga shtetet e botës.
Jo, okupimi i gjatë shekullor, kurrsesi nuk i jep të drejtë autorit, N. Spahiu dhe prijatarëve të tij, që tani të përfitojnë politikisht nga kjo fatkeqësi gjithëkombëtare, e të dalin me "teza historike", për krijimin e kombeve të reja brenda kombit shqiptar.
Këta, siç po shihet, po fitojnë poste të larta "pushtetore" dhe çmime ndërkombëtare, "Saharov", ëndërrojnë pastaj edhe për çmimin "Nobel" për paqe, nga të huajt, por mos të harrojnë se dëme të pallogaritshme po i shkaktojnë Kombit Shqiptar. Prandaj, të mos harrojnë se për këtë, do t´i dënoj historia! Nisur nga kjo ide madhore e rilindësve do t´jua përkujtoja "analistëve kosomopolitikë", vargjet poetike të dy atdhetarëve të mëdhenj rilindës; Ndre Mjedjes dhe të Luigj Gurakuqit:

Qoftë mallkue, kush qet ngatërrime,
Te këta vllazën shoq me shoq,
Kush i ndanë me gjuhë e shkrime,
Çka natyra vet i përpoq!...
(Ndre Mjedja).
...Dhe më tej, atdhetari, "vigani liberator" siç do ta quante Noli, do të shkruante:
Kur e humb gjuhën një popull shqim mbaron,
Në njëmijë çeta ka me u shpërnda,
Gjuha njerëzit i bashkon,
I lidhë si vëlla me vëlla!...
(Luigj Gurakuqi)

I mllefosur nga rrethanat e reja që u krijuan në Kosovë, pas luftës së lavdishme të UÇK-së, apartçiku rugovist, nuk harron pa i akuzuar padrejtësisht, udhëheqësit kryesorë të kësaj lufte, Thaçin dhe Haradinajn. Ky, trumbeton, kinse janë Thaçi dhe Haradinaj ata që e ndryshuan Flamurin tonë kombëtar!!! Kjo miopi politike s´ka aspak bazë të vërtetë. Po, a nuk e di i tërë opinioni kombëtar dhe ndërkombëtar se Ibroja, tërësisht pa mbështetje ligjore, prej vitesh po e mbanë në rezidencën e tij presidenciale, një tjetër flamur, do të thosha një flamur krahinorist, flamur që se ka mbështetjen as të Parlamentit as të Qeverisë së Kosovës, sepse atë flamur nuk e ka votuar, asnjëra palë. Për këtë shkelje ligjore, sikur Kosova të kishte kushtetutë e të zbatoheshin ligjet, presidenti teknokrat do të duhej të nxirrej para gjyqit.
Unë, do t´i pyesja lexuesit e nderuar; kur i ka parë dikush nga shqiptarët apo ndërkombëtarët, liderët e partive të dala nga lufta çlirimtare, të jenë paraqitur me këtë flamur apo me ndonjë flamur tjetër, pa qoftë edhe partiak, nga zyret e tyre apo në vende publike (përveç me rastin e zgjedhjeve) hera tjera jo, kurrën e kurrës?! Këta burra të mëdhenj të kombit e nderuan dhe i dolën zot Flamurit Kombëtar që sot e përfaqëson shtetin shqiptar.
Kush po luan me fatet e këtij populli, kush janë përçarësit e vërtetë të tij, tani po shihet si në dritën e diellit… Mjerisht, që edhe ti z. Spahiu, ke hyrë prej kohësh në këtë valle të rrezikshme e cila çon në përçarje të thellë kombëtare, sipas motos politike berishjane, kinse jugu e urren veriun dhe anasjelltas, por lufta çlirimtare e Kosovës me Vise të robëruara tregoi se këto ishin vetëm "gjepura politike", por fatkeqësisht kombi ynë nga ato slogane partiake, nuk kaloi pa pasoja…

Po i rikthehem citimit nga libri ,"Drejt Kombit Kosovar":
F.2: "Sado që pjesa e popullit (etnisë) shqiptare që mbeti jashtë kufijve të shtetit shqiptar të vitit 1913 u përpoq ta injoroj si fakt lënien jashtë kufirit shtetëror gjatë kësaj kohe dhe ta kuptoj të qenët jashtë kufijve si okupim të përkohshëm, zgjatja e madhe e kësaj "përkohësie", bëri të krijoheshin themelet edhe për një komb tjetër, nga gjiri i popullit shqiptar, pra themelet e kombit kosovar".
Siç vlerësova edhe më lartë, do të shtoja se:
Në teorinë politike të publicistit dhe "ekspertit për çështje ballkanike", të z. Nexhmedin Spahiut, okupimi dhe përshtatja ndaj tij krijojnë kombe të reja! Rasti i Kosovës, sipas tij nuk paska nevojë fare të hiqet okupimi, pasi që ai po bëka "që të krijohen themelet edhe për një komb tjetër, nga gjiri i popullit shqiptar, pra themelet e kombit kosovar".
Sipas kësaj teorie reaksionare, shqiptarët paskan bërë gabime historike, me përpjekjet dhe luftërat e tyre që prej vitit 1913 e deri më 2004, se kanë luftuar për çlirim e Ribashkim kombëtar! Paska qenë dashur ta shfrytëzonin (shqiptarët) kushtin ideal për formimin e kombeve të reja-okupimin dhe ja mbaroi puna e kombit!…
Ironi e teorisë alla nexhmedinspahiane, apo jo?!
Por, ja që shqiptarët e Kosovës dhe të Viseve të tjera të robëruara nuk e dëgjuan "analistin ndërkombëtar" dhe dirigjuesit e tij pacifisto-rugovistë, por i bënë tri luftëra çlirimtare nën emblemat famëmëdha të UÇK-së, UÇK-re dhe UÇPMB-së, të cilat u betuan për Ribashkimin e trojeve shqiptare, ndërsa, z. N. Spahiu, edhe pas këtyre luftërave po teorizon se themelet e robërisë-okupimit, duhet shfrytëzuar për formimin e Kombit të ri Kosovar!
A nuk e kishte dalë dikur para këtyre luftërave edhe Serbia me këtë ide, me parullat: "Albanci" e "Shiptari", kur aludonte se të tjerë janë "Albancat", shqiptarët e Shqipërisë londineze dhe të tjerë janë "Shiptart", shqiptarët e Kosovës. S´ka dyshim se për ringjalljen e kësaj ideje dhe të tjera teorive të saj antishqiptare Serbia, me siguri një ditë, z. N. Spahiun, do ta shpërblejë me titullin "shiptar i ndershëm"!...
F. 5: Çështje të strategjisë!!!
E para: Nëse synimi shqiptar në Kosovë është që Kosova të jetë një shtet i pavarur, atëherë kjo nuk mund të arrihet për pa u formësuar kosovarët si komb. Kushtet ekzistuese në Kosovë pas okupimit të saj nga ana e ushtrive të NATO-s, janë ideale për këtë. Vetëm se duhet të shfrytëzohen". Fq. 6: " E dyta, klasa e mesme e shoqërisë... Forcimi i kësaj klase do të thotë forcim i kombit kosovar dhe përkrahje e interesave strategjike të Kosovës".
Këtu, z. Spahiu mund të ketë kuptuar intelektualët mikroborgjezë klasën e vet dhe të Ibro "trimit", që aq shumë po lufton për identitetin kosovar, apo më saktë për përçarjen e kombit shqiptar, e të cilëve si duket "analisti ndërkombëtar", ua kushton edhe librin, kuptohet tek parathënia e vet autorit për librin e tij "të famshëm".
F. 129: "Cilin standard të shqipes do ta mbrojë ligji kosovar?
Krijimi i standardit kosovar të shqipes do të ishte ndoshta më praktik në këtë drejtim. Në fakt ky do t´mund të ishte standardi themelor për Pavarësinë e Kosovës. Druaj, që në pritje të një standardi gjuhësor të përbashkët nga Tirana, Prishtina dhe Shkupi, do të zë rrënjë akoma më thellë anarkia gjuhësore e bashkë me të edhe anarkitë e tjera në shoqërinë shqiptare".
Nga kjo mund të përfundojmë që sa frikë e paska ky pinjollë politik i pacifistëve, hapin madhor të njësimit të gjuhës shqipe, vepër kjo madhore e formuluar shkencërisht, qysh në Kongresin e Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe në Tiranë, (1972), kjo kërkohet të pasurohet më tej, por jo me "ndarje gjuhe kosovare" por me bashkim të gjuhës shqiptare, sipas parimit "njësim gjuhe, bashkim kombi"!
Kështu, s´ka rrezik fare për kurrfarë anarkie gjuhësore, përkundrazi!
Profesor, Isa Bajçincës, i lumtë për nismën e tij, që standardi gjuhësor të mbrohet me ligj.
E, kjo nuk do të thotë që ligji do ta mbrojë pikërisht standardin gjuhësor që e parashikon "analisti gjuhësor".
Uroj, që kurdoherë dhe në çdo rrethanë të mbrohet standardi gjuhësor që shpie nga uniteti gjithëkombëtar e jo standardet politike gjuhësore, që shpien drejt përçarjeve dhe përçudnimit të gjuhës sonë të bukur shqipe. Për t´i sqaruar lexuesit për prapësitë e këtij "analisti", për përpjekjet e tij për të hedhur mjegullnaja rreth krijimit të kombit kosovar, do t´ju referohem disa të dhënave të thukëta të politologut atdhetar, Ukshin Hoti, i cili midis tjerash shkruante:
"…historikisht, që nga vetëdijesimi politik nacional për shkak të pozitës gjeopolitike - në dyert e Otrantit, shqiptarët ishin ndodhur midis synimeve strategjike të dy grupacioneve të popujve: të sllavëve që e synonin Persinë si treg dhe Adriatikun si rrugë dhe italo-gjermanëve që dikur e synonin të njëjtën gjë dhe të njëjtën rrugë". (Republika dhe lufta në kontekst të Evropës, Shkup, 22 Dhjetor, 1991, "Filozofia politike e çështjes shqiptare", f.158).
Herët datojnë fatkeqësitë tona të ndarjes së territoreve shqiptare, ndërsa tani disa po e hedhin vallen së prapthi për ndarje të kombit…
Pastaj, mendimtari ynë i madh, Ukshin Hoti, vijon:
"Shqiptarët në kohën moderne, në thelb kishin mbetur të ndarë për shkak të konfrontimit të interesave strategjike të këtyre dy grupacioneve të mëdha dhe perspektiva e bashkimit të tyre qëndronte te zëvendësimi gradual i botëkuptimeve të tilla gjeopolitike me botëkuptimet mbi maksimalizimin e fuqisë në mbështetje të përsosjes së resurseve të brendshme dhe të avancimeve teknologjike që do t´i zhvlerësonin botëkuptimet gjeopolitike mbi kontrollin e urryer të territoreve të huaja dhe të pikave strategjike". (Republika dhe lufta në kontekst të Evropës), Po aty.
Këtu janë rrënjët famëkëqija por me këto ide madhore mund të gjenden shtegdaljet e ndritura në perspektivën historike, e jo tek akuzat e ndërsjella brenda shqiptare, tek përçarjet lokaliste e krahinoriste, madje tek përpjekja e disa mjeranëve politikë që ta thellojnë më tej ndarjen kombëtare, kur dihet që nga kjo përfitojnë vetëm armiqtë.
Krejt ndryshe do të ketë vizione në librin e tij N. Spahiu, kur thotë: "Kosova duhet të bëhet e Pavarur nga Serbia dhe nga Shqipëria". Me konstatime të tilla jo rrallë paraqitej edhe Ibroja, kur deklaronte: "Kosova duhet të jetë e hapur si ndaj Serbisë ashtu edhe ndaj Shqipërisë". Pastaj, me rastin e zgjedhjeve në Kosovë, pa menduar gjatë deklaron: "Ne, i kemi zgjedhjet nacionale, shpresojmë do të kalojnë mirë" etj, etj. Jo, nuk mund të quhen zgjedhje nacionale, zgjedhjet kur mbahen në Kosovë, sepse në këto zgjedhje nuk përfshihen të gjitha territoret shqiptare, pra nuk përfshihet tërë kombi shqiptar.
Derisa, dihet shkencërisht që fjala nacional,-e mb, shih kombëtar - E Çështja nacionale, Problemi nacional. Lëvizja nacionale. "Fjalori i Gjuhës Shqipe", Prishtinë, 1981, f. 1195.
Paralelizma të tilla antikombëtare, mund të bëjnë veç maniakët e verbuar të politikës ditore, me "vizione të larta"…
Ndërsa, i madhi atdhetar, Ukshin Hoti, do të konstatonte:
"…Prandaj, Republika e Kosovës në njërën anë, pastaj statusi i përmendur i bartësit të shtetësisë së shqiptarëve të sanksionuar me Kushtetutë në Maqedoni si dhe të drejtat e shqiptarëve të garantuara në Republikën e Malit të Zi, paralelisht me zhvillimin e proceseve integrative në Evropë do të duhej t´i krijonin kushtet e nevojshme për bashkimin e popullit shqiptar, veçse jo për inatin e të tjerëve por për hir të vetvetes dhe të interesave të përbashkëta. Një gjë e tillë presupozon harmonizimin e politikës së faktorëve të interesuar politikë dhe urojmë që kjo të shpejtohet". (Republika dhe lufta në kontekst të Evropës) Po aty, fq. 160.
Kështu, shkruante me optikën largpamëse atdhetari demokrat, Ay i cili doli me moton e qëndresës: "bëje ose vdis", Ay i cili u hodh pa rezerva për ta realizuar vërtetë Ribashkimin territorial të kombit. Ndërsa, për katrahurat e brendshme dhe të jashtme të Shqipërisë Etnike, Ukshin Hoti do të shkruante:
"Sindromi sadist dhe kompleksi i Prishtinës ishin nus-produkt të presionit të jashtëm, por edhe i vlimeve brenda faktorit politik shqiptar".
Vallë a nuk mund të konstatojmë me të drejtë që edhe sot s´ kanë pushuar së qeni këto presione; kur tani në Kosovë, po shfaqet si hienë faktori "brahimist", gjegjësisht i ngjashëm me atë të pashallëkut të Durrësit. Derisa, pashai i toptanëve po dekorohej me grada, nga Serbia dhe Evropa plakë, a nuk ndodhi kjo edhe me "pashain" nihilist Ibron.
A nuk flasin për këtë shumë dëshmi, shumë privilegje që ia krijoi Serbia, (madje edhe gjatë luftës) këtij "politikani", nën kujdesin e Italisë, Francës etj, si mallkuesi dhe penguesi më i mjerë i luftës çlirimtare.
Ideatori i vlerave të mëdha, Ukshin Hoti, më tej do të konstatonte: "Shqiptarët me fjalë të tjera për shkak të pozitës së tyre gjeostrategjike në dyert e Otrantit vazhdimisht ndodheshin nën presionin e synimeve strategjike të dy grupacioneve të popujve: sllavëve dhe italo-gjermanëve që e synonin Persinë (Iranin) si treg dhe Adriatikun si rrugë".
(Më 5 Nëntor, 1992 në Prishtinë organizuar nga forumi i Intelektualëve Shqiptarë u mbajt një tryezë e rrumbullakët, kushtuar çështjes shqiptare, Ukshin Hoti, doli me qëndrimin e tij në artikullin "Politikën e drejtojnë interesat e jo emocionet). Po aty, fq.164.
Nga të gjitha këto sa u theksuan, le të shpresojmë se lexuesit e nderuar do ta kuptojnë kthjelltësisht se përpjekjet e kota të "politikanëve modernistë" nuk janë aspak shpikje të tyre të reja, ato janë përpjekje të nxitura nga qarqe të huaja që të fusin pyka brenda trupit shqiptar, sepse një fjalë urtë jona popullore thotë:
"Lisi (Shqipëria), më së miri çahet me pykën e vet"!…
Uroj, që këto pyka të jenë të dobëta, të kalbura nga të reshurat e stuhive historike që kurrë s´ju përballuan, apo të mykura nga qëndrimi i tyre brenda bodrumeve dhe barakave të instaluara enkas nga të huajt për të përhapur tymnaja në rrugën e gjatë dhe të vështirë të popullit tonë, drejt konsolidimit të tij si komb i lirë dhe i Ribashkuar, e për këtë janë përpjekur atdhetarët e mëdhenj të të gjitha periudhave të historisë, që nga koha e Rilindjes kombëtare e deri në ditët tona.
Uroj, që kjo ide madhore të bëhet realitet; sa më parë aq më mirë, për të gjithë faktorët e brendshëm dhe të jashtëm që janë të interesuar për stabilizimin e kësaj pike neurologjike në rajonin e Ballkanit, Shqipërisë Etnike.

Shkruan: Nezir MYRTAJ
Prishtinë, 23 janar 2008

Shqiptimi i dënimit të përjetshëm me ndarje

Më 19 janar, disa mjete të informacionit në Kosovë publikuan një deklaratë të kryeministrit të Republikës së Shqipërisë, lidhur me Kosovën dhe synimet e shqiptarëve të saj. Përmes kësaj deklarate, Sali Berisha, zbulimin e tij më të ri sikur paraqet faktin se populli i Kosovës nuk paska synime për bashkim me Republikën e Shqipërisë, sikurse që interesimi dhe gatishmëria për një bashkim të tillë nuk ekzistoka as te Tirana zyrtare. Kjo, sipas tij, për arsye se Shqipëria dhe Kosova, duke qenë të ndara për gati më se një shekull, tashmë na qenkan dy realitete të ndryshme. Për të thelluar edhe më tej “vizionaritetin” e tij lidhur me synimet e popullit të Kosovës, kryeministri Berisha konstaton se në rast të organizimit të një referendumi në Kosovë, për alternativën pavarësi, apo bashkim, 98 për qind e shqiptarëve atje do të votokan për pavarësinë e Kosovës e jo për bashkimin me Republikën e Shqipërisë!

Duket qartë se përmes kësaj deklarate, të cilës më tepër sesa papërgjegjshmëri i vjen era antikombëtarizëm, Sali Berisha shpall fundin e aspiratës historike të shqiptarëve të të gjitha trevave dhe të të gjithë brezave për të qenë të bashkuar si komb. Ai në realitet ua shqipton atyre dënimin e përjetshëm që të jenë si sot të ndarë e të copëzuar, të nënçmuar e të sunduar nga popujt fqinj. Ky mbase duket të jetë aksioni i tij më i ri në kuadër të fushatës tashmë të filluar për rishkrimin, riinterpretimin dhe ndryshimin e histories. Duket që kjo mani tash të jetë shndërruar në ambicie për ndryshimin edhe të vetë rrjedhës së historisë.

Gatishmëria dhe përkushtimi i Serbisë për ta mbajtur Kosovën brenda saj

Garancia e dhënë nga zotëri Berisha se populli i Kosovës nuk po pretendoka bashkimin me trungun e vet, Shqipërinë, sikur u sinkronizua përfektshëm me fushatën përmbyllëse parazgjedhore për kreun shtetëror të Serbisë, gjatë së cilës u demonstrua fryma e hegjemonizmit të egër serb për ta rikthyer sundimin mbi Kosovën. Ajo po ashtu erdhi në koherencë edhe me kërcënimet ruse se do të përdoren armët bërthamore në rast se do të cenohej sovraniteti dhe integriteti territorial i Rusisë apo i aleatëve të saj. Pa dyshim, në radhën e këtyre aleatëve bën pjesë edhe Serbia, e cila shkëputjen e Kosovës prej saj e konsideron si cenim të sovranitetit dhe të integritetit të vet territorial. Në këtë kuptim, duke i paraqitur si realitete të ndryshme dy pjesët e një kombi, përkatësisht Shqipërinë dhe Kosovën, kryeministri shqiptar realisht u bën një shërbim të mirë, si Serbisë që pretendon ta konsiderojë Kosovën pronë të veten, ashtu edhe të gjithë atyre që ia njohin Serbisë të drejtën mbi këtë pronë. Sepse, një dallim të tillë të realiteteve ai nuk e konstaton kur është fjala edhe për raportet Kosovë-Serbi. Në anën tjetër, as me faktin se edhe Tiranës zyrtare po i mungoka interesimi dhe gatishmëria për një bashkim të mundshëm me Kosovën, ai nuk argumenton dot mungesën e interesimit, të gatishmërisë dhe të përkushtimit të Serbisë për ta mbajtur Kosovën brenda saj. Prandaj, në qoftë se synohet që në këtë mënyrë t’u lehtësohet kundërshtarëve të pavarësisë së Kosovës nga Serbia, barra e frikës që ata kanë nga hipoteka e trilluar për të ashtuquajturën Shqipëri e Madhe, do të jetë kotësi. Përpjekja për të argumentuar se Kosova dhe shqiptarët e saj nuk kanë asnjë tjetër qëllim, përveç pavarësimit nga Serbia, nuk do të zbusë aspak kundërshtarët e kësaj pavarësie.

Mohimi i të drejtës së shqiptarëve të Kosovës për t’u ndarë nga Serbia nuk ka të bëjë fare me idenë e të ashtuquajturës Shqipëri e Madhe (përkundrazi, konstruktimi i kësaj ideje ishte shpikur për të pamundësuar ndarjen e Kosovës nga Serbia) dhe as me mungesën e argumenteve që sjell zotëri Berisha lidhur me synimet e shqiptarëve. Ky mohim është rezultat i mirëfilltë i hegjemonizmit shekullor serb dhe i politikës kolonialiste që e mbështet këtë hegjemonizëm. Ai do të vazhdojë sot e në të ardhmen, përderisa shqiptarët andej e këtej kufirit dhe kudo që janë të mos shtrojnë kërkesat e tyre reale, të natyrshme e të ligjshme, pa inferioritet dhe pa frikën e hipotekës, për të realizuar të drejtën e ribashkimit të tyre kombëtar. Kjo e drejtë duhet të konfirmohet përmes institucionit të referendumit. Deri atëherë dhe paraprakisht është i papranueshëm çfarëdoqoftë prejudikimi, në stilin e Sali Berishës lidhur me vullnetin dhe synimet kombëtare të shqiptarëve në Prishtinë, Tiranë, Shkup apo Ulqin.

Askush nuk ka të drejtë të flasë në emër të kombit e të brezave të tij

Si çdokush tjetër, edhe Sali Berisha ka të drejtë të shprehë pikëpamjet e tij lidhur me çështjet madhore kombëtare, siç është edhe aspirata për ribashkim. Për shfaqjen e këtyre pikëpamjeve, atë nuk mund ta qërtojë askush, sepse në fund të fundit përmes tyre zbulon ndërgjegjen që ka për një çështje të tillë. Mirëpo, ato që i tha këto ditë për synimet e shqiptarëve mund t’i deklarojë vetëm si Sali dhe së shumti si parti në krye të së cilës është, në qoftë se i lejohet prej saj. Ndërsa në asnjë mënyrë nuk është e drejtë dhe e pranueshme të flasë në emrin e shtetit shqiptar dhe të qeverisë që drejton, e aq më pak në emrin e kombit shqiptar e të brezave të ardhshëm të tij. Kjo sepse, siç thuhet, ajo që i lejohet Jovit, nuk i lejohet Bovit dhe nuk është Sali Berisha e asnjë Berishë tjetër, ai që mund të dirigjojë e përcaktojë synimet kombëtare të shqiptarëve e të brezave të tij. Ndërsa, konstatimi se shqiptarët tashmë nuk e synojnë bashkimin kombëtar, është një vlerësim i tij paushall, pasi siç dihet ai nuk mbështetet në kurrfarë vendimi, apo referendumi gjithëpopullor. Prandaj, si i tillë ky konstatim, veç tjerash paraqet një fyerje, por edhe një mëkat ndaj gjithë atyre idealistëve të kombit tonë, të cilët gjatë periudhave historike, në vazhdimësi sakrifikuan deri edhe jetën, në luftën për mbijetesë kombëtare, për bashkim dhe liri kombëtare, për faktorizim dhe prosperim të kombit. Në këtë kontekst, duhet falënderuar fatin që vendimi për këtë luftë nuk ishte në duart e Sali Berishës çfarë po shfaqet, sepse po të varej prej tij, gjatë periudhave historike nuk do të kishte besëlidhje shqiptare, as Lidhje të Prizrenit, as Konferencë të Bujanit, as vjeshtë të 68-tës në Kosovë, as pranverë të 81-tës dhe as luftë të UÇK-së. Me të drejtë shtrohet pyetja, si do të mund t’i zhvillonte të gjitha këto ngjarje të lavdishme një popull të cilit do t’i mungonte synimi për bashkim kombëtar dhe një popull për të cilin, ndarja e dhunshme në dy e më shumë pjesë do të ishte një realitet i pranueshëm? Natyrisht, përgjigja duhet kërkuar në faktin se zjarri i idealit të lirisë kombëtare nuk ishte shuar kurrë te shqiptarët e andej dhe këtej kufirit dhe te fakti tjetër shumë i rëndësishëm se realiteti i krijuar nga ky kufi ishte përjetuar si realitet i dhunshëm, prandaj si i tillë, ai kurrë nuk qe i pranueshëm për shqiptarët si komb. Mund të thuhet se këtë realitet mund ta pranonin vetë ata individë, të cilët identitetin e tyre kombëtar do ta shkëmbenin me poste, me favore e me shërbime të tjera.

UÇK-ja luftoi për t’i dhënë fund ndarjes dhe pushtimit

Lidhur me konstatimin se ndarja gati njëshekullore e shqiptarëve paska krijuar te ata dy realitete të ndryshme, për të cilat kryeministri shqiptar lë të nënkuptohen si akte të kryera e të pranueshme, duhet marrë parasysh faktin se ndarja e Kosovës nga trungu i vet, Shqipëria, si akt i dhunshëm pushtimi, i rezultuar me një realitet po ashtu të dhunshëm nuk arriti kurrë ta tjetërsojë identitetin kombëtar të shqiptarëve, të cilët dhanë prova të panumërta të kundërshtimit e të luftimit të këtij realiteti të papranueshëm. Prova më e qartë e këtij kundërshtimi, pa dyshim ishte lufta e shenjtë e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Siç dihet në këtë luftë morën pjesë bijë e bija shqiptare, pothuajse nga të gjitha trevat shqiptare, duke i dhënë asaj karakterin e vërtetë të një lufte gjithëkombëtare. Për kryeministrin shqiptar mund të jetë fakt i panjohur, por ai duhet ta di se në betejat e kësaj lufte kishin luftuar dhe kishin rënë luftëtarë nga qytetet dhe fshatrat e ndryshme të Shqipërisë, në radhën e të cilëve edhe Indrit Cara i Kavajës, Astrit Suli i Kuçovës, Halit Coka i Tiranës, Ndriçim Koxhaj i Librazhdit, Tahir Sinani i Tropojës, Skerdilajd Llagami i Tiranës dhe shumë e shumë atdhetarë të tjerë. Prandaj të thuash pas tërë këtij gjaku të freskët të derdhur rrëke me qëllim për t’i dhënë fund pushtimit, shtypjes dhe ndarjes, se shqiptarët në Shqipëri dhe shqiptarët në Kosovë përbëjnë dy realitete të ndryshme dhe se te ata nuk ekziston ideali për bashkim, është blasfemi e llojit të veçantë.

“Një komb-dy realitete!”

Sot është shumë e dukshme tendenca dhe përpjekja për të përjetësuar ndarjen e Kosovës nga Shqipëria natyrale dhe si rrjedhim për të krijuar një realitet të ndryshëm kombëtar për shqiptarët e Kosovës. Ajo është mjaft agresive edhe brenda Kosovës dhe thelbin e saj e përbën i ashtuquajturi identitet kosovar. Ky identitet pretendohet të veshet e stoliset me xhevahiret e quajtur kombi kosovar, gjuha kosovare, kultura kosovare, himni kosovar, simbolet kosovare, flamuri kosovar e kështu me radhë. Në realitet, kjo tendencë nuk është ndonjë risi e ditëve tona, sepse shqiptarët në Kosovë ishin ballafaquar me të në vazhdimësi. Këtë synim kishte edhe pushtuesi serb në të kaluarën kur shqiptarët e Shqipërisë administrative i quante albanci, ndërsa ata të Kosovës shiptari, apo shqiptarët e Ulqinit, malesori. Këto fakte kanë një lidhmëri logjike, sado që mund të mos jenë të këndshme. I këtij avazi është edhe zbulimi i fundit i kryministrit shqiptar, Sali Berisha lidhur me dy realitetet e ndryshme dhe me synimet e shqiptarëve. Mirëpo, për shqiptarët në Kosovë, e besoj as për ata të trevave të tjera nuk paraqet ndonjë befasi, sepse ata nuk do të kenë harruar ende se ky zbulim vjen pikërisht nga goja e atij që në vitet ‘90 propagandonte disa të ashtuquajtura hapësira demokratike për shqiptarët e Kosovës në kuadrin e Serbisë së Millosheviqit, angazhohej për një autonomi të ashtuquajtur thelbësore në kuadrin e Serbisë dhe për më tepër që thyente edhe embargon ekonomike ndërkombëtare të vënë kundër federates jugosllave millosheviqiane, duke ia mundësuar makinerisë ushtarake serbe të furnizohej me karburante nga Shqipëria. Këto fakte të vjetra dhe ato të reja, bëjnë të besosh se përmbajtja e vërtetë e slloganit të afishuar në fillim të luftës çlirimtare në Kosovë: “Një komb-një qëndrim!”, të ketë qenë: “Një komb-dy realitete!”.

Berisha, Basha dhe sivëllezërit e tyre

Konceptin e degjeneruar të kryeministrit Sali Berisha lidhur me synimet e shqiptarëve të Kosovës e lansoi disa javë më pare edhe ministri i tij i jashtëm, zotëri Lulëzim Basha. Në një intervistë solemne të fundvitit, duke folur për Kosovën, ngjashëm me rezultatin hipotetik prej 98 për qind të shefit të tij, kryeministrit Berisha, lidhur me referendumin, ai deklaroi me ton kompetent se askush nga shqiptarët në Kosovë nuk synon Tiranën, por vetëm Brukselin. Sigurisht edhe ky është një mendim personal dhe gjithsesi paushall i ministrit Basha, sepse ai as mund ta di synimin e vërtetë të shqiptarëve dhe as është ai i cili mund të diktojë nëse shqiptarët e Kosovës duhet ta synojnë vetëm Brukselin, e jo edhe Tiranën. Në mënyrë të ngjashme edhe udhëheqësit e dikurshëm projugosllavë e proserbë të Kosovës, deklaronin me competence se si asnjë shqiptar i Kosovës nuk synonte tjetër qendër përveç Beogradit. Ky lloj krahasimi, pa dyshim nuk është i këndshëm, por është një fakt që po i përsëritet popullit shqiptar në Kosovë. Në stilin e zotërinjve Berisha e Basha po veprojnë edhe sivëllezërit e tyre në Kosovë. Në emrin e shqiptarëve dhe pa përfillur vullnetin e tyre, ata zhvilluan negociatat politike me Beogradin; pranuan një pako dokumenti, e cila nuk lejon që Kosova të bëhet shtet me pavarësi të mirëfilltë nga Serbia; po himnizojnë konceptin e një lloj imitimi të pavarësisë, të paraparë nga kjo pako; po mirëpresin një mision të ri ndërkombëtar në Kosovë; po trumbetojnë të ashtuquajturin multietnicitet për Kosovën e të tjera. Ky lloj arbitrariteti, në përmbajtjen e tij nuk mund të ketë tjetër veç kobit.

Mund të bëhet fjalë për ribashkim, e jo për bashkim

Në fund, kur bëhet fjalë për aspiratat e shqiptarëve andej e këtej kufirit të mallkuar, si dhe për realitetet e ndryshme të rezultuara nga ndarja dhe pushtimi, nuk duhet harruar faktin se ndarja e Kosovës nga trungu i saj kombëtar ka ndodhur në vitet 1912-1913 dhe se para kësaj kohe, ajo ishte pjesë e pandarë e Shqipërisë. Ky argument e bën të pakuptimtë shtruarjen e idesë për bashkimin e Kosovës me Shqipërinë, apo organizimin e një referendumi për bashkimin, ose pavarësinë e saj. Sot, objekt i një referendumi të përgjithshëm popullor mund të jetë vetëm çështja e ribashkimit të Kosovës me Shqipërinë. Me këtë të drejtë natyrore të kombit nuk bjen aspak në kundërshtim formimi i shtetit të Kosovës me pavarësi të plotë, përmes një referendumi të brendshëm. Ky proces do të ishte produkt i dekolonizimit të Kosovës, për të cilën e drejta për ribashkim me Shqipërinë përmes referendumit gjithëkombëtar, nuk do të jetë konsumuar.

Atyre që ia njohin vetes të drejtën për të folur në emrin e shqiptarëve nuk u kanë munguar kurrë faktet për të argumentuar se janë të ndarë. Atyre u ka munguar vetëm gatishmëria për të argumentuar nevojën e ribashkimit.

Shkruan: Genc LLAKAJ
23 janar 2008

I drejtohem armikut të kosovarëve dhe të lebërve, të shiturit fund e krye, millosheviçianit-nikolasgeixhian, qerratait Maks Velo! I drejtohem armikut të Kombit Shqiptar, Maqis Velonaqis!

Në botimin e tij “Ese për diktaturën komuniste”, në intervista të shumta televizive, në komente të medias së shkruar apostulli Velonaqis fyen publikisht gjysmën e Kombit Shqiptar. Të quash kosovarët e Isa Boletinit primitivë dhe lebërit e Ismail Qemalit jeniçerë, (siç Veloja deklaron apo shkruan), do të thotë ose të jesh grek ose të jesh serb ultranacionalist. Të deklarosh se: “Po të më kërkohet firma për bashkimin e Shqipërisë me Kosovën, do të jem i pari që do ta hedh votën kundër,” nuk është më pak se të jesh kryeantinacionalisht shqiptar dhe të vjellësh ashtu siç vetëm një Velo vjellë.

Të drejtohem ty o “burrë shteti” që vetëm erë burrërie nuk ke!
Është logjike që edhe kombi ka mbeturina ushqimore trupore të tipit Velo, por deri në momentin që mësova se ku të kanë jashtëqitur e se nga ç’racë vjen, nuk më çuditi fakti që fekalizmi yt është kaq i rrezikshëm për natyrën e një kombi, saqë ia kalon edhe naftës D2. Kuptoj vuajtjet tua në kafazin komunist, por kjo nuk të justifikon të demonstrosh publikisht bastarditetin tënd të shpifur që ke në gen, sepse do ju kallësh datën fëmijëve minoren, që monstruozë si ti, i shohin vetëm në filmat horror. Ke të drejtë të vjellësh serbisht kundër Dardanëve, sepse ke lind në Francë. Gjithkush nga ne që kemi lexuar historinë, dimë fare mirë se ishte politika franceze (respekt për popullin francez) dhe ajo ruse që shkatërroi këtë vend, në të cilin është privilegj të jetosh. Pra, ishte politika franceze që mbajti në gji tradhtarin Esat Pasha, ndoshta, prapë kjo politikë e miksuar edhe me atë serbe ka prodhuar edhe krimbin e fundit modern, Maks Velon. Ka mundësi që jot-ëmë të ketë shfryrë dufin me ndonjë serbo-francez antishqiptar, atë ditë që projektoi një insekt si ty.

Nuk mundet të shpjegohet ndryshe ekzistenca e një qenie të tillë që nuk begenis as Kosovarët e as Lebërit. Këtu të jap të dejtë. Nuk ka sesi t’i duash e t’i respektosh. Një armik i betuar kurrë nuk shfaq hapur meritat dhe vlerat e kundërshtarit të vet. Përkundrazi, i mohon ose i përbuzë ato. Ky është program politik që ti dhe shumë kundërshqiptarë keni marrë përsipër ta zbatoni. Ti Velo, nuk je kundërshqiptar ndaj këtyre dy krahinave më atdhetare të Shqipërisë, por je kundërshqiptar i tyre. Që do të thotë, se vetëm gjak shqiptari nuk ke. Do të ishte fatkeqësi të kishe sado pak nga ky gjak. Por, edhe po të kesh ndopak, sërish e ke të prishur e të ndotur.

Ditë më parë mësova se ke bërë “padi-civile” kundër shumë publicistëve që të janë kundërvënë në rrugë të drejtë e të ligjshme, sepse u ke sharë Atdheun, ke poshtëruar gjakun e të rënëve, ke përdhosur vlerat morale të kombit dhe ke përbuzur aspiratën shekullore për bashkim kombëtar. Por tani më, kjo padi është e personalizuar për disa prej tyre. Dhe jo vetëm kaq, por po kërkon të hedhësh baltë edhe mbi gazetën “Ndryshe,” gazetë e cila flet në shqip, gjuhë që ti ende nuk e njeh, si asnjë gazetë tjetër në vend.

Megjithatë, o qerrata, o njeriu i letrave boshe, o njeriu i letrave me ngjyra shoviniste; Ne Kosovarët qaramanë të Adem Jasharit dhe Lebërit e Ali Pashës do të presim në datën 30 Janar në Gjykatën e Faktit (Tiranë), pikërisht në orën 14.00, të na papagallosh idetë e tua të shprishura kundërshqiptare. E kuptoj, do të vish i ngarkuar me frymëzimin e vetviktimizmit që karakterizon një piktor të falimentuar si ty, që me ndihmën e njerëzve të dyshimtë na u bëre gjeni. Me thënë të drejtën nuk duam të përballemi me ty. E di pse? Sepse kemi një besë. Dhe besa jonë është që armiku nuk vritet në shtëpinë tënde. Ti je emigrantë dhe si të tillë do të “respektojmë.” Dilema ime është tjetër. Është e lidhur me një pyetje të thjeshtë: Si ka mundësi që një specie e tillë si ti merr frymë ende në këtë tokë të bekuar nga Zoti?

Reagim

Me keqardhje ju njoftoj se për shkak të shkrimit të autorit Beqir Elshani në ”Art-cafe - dritare e re shqiptare”, siç më njoftoi këto ditë në postën e tij elektronike i vijnë disa kërcënime qyqare, të cilat i shndërrojnë në figura tallëse me anën e stilit të shkronjës “Wingdings". Ata që inatosen ndaj shkrimit të publicistit të spikatur dhe guximtar, Beqir Elshani, jo që nuk janë shqiptarë, por as besimtarë të fesë nuk janë. Po këta qyqarë mjerueshëm po i sulmojnë edhe ilustrimet e tija me motive të traditës shqiptare!!!

Shkruan: Fadil SHYTI

Unë i kam lexuar kurdoherë me kujdes shkrimet e tij; asnjëherë nuk kam vërejtur që me as më të voglën tendencë, Beqiri i nderuar të ketë sulmuar asnjë fe, por kurdoherë ishte, është dhe besoj deri në fund do të jetë sfidues i së këqijave: okupatorëve sllavo-barbarë dhe i tradhtive që sahanlëpirësit shqipfolës po na përcjellin në shekuj!

Beqir Elshani, ishte, është dhe do të jetë mbrojtës i atdheut ashtu si kështjellarët në mbrojtjen e kalasë së Krujës me ato shigjetat vdekjeprurëse dhe tmerruese për armiqtë dhe qyqarët, pena e tij dje, sot dhe nesër atë mision fisnik dhe heroik e ka! Atdhetari Beqir Elshani, shkruan dhe pikturon pa frikë për atdheun dhe kombin shqiptar për çlirim nga kolonizimi sllav e grek dhe për ribashkimin e tij natyror të Shqipërisë Etnike.

Habitem shumë, pse ju pengon autori mendjendritur kur kërkon me të drejtë që: shqiptari t´i lutet zotit shqip, ashtu siç lutet çdo popull nëpër botë për mirëqenien e vendit të tij? Një hoxhë përparimtar, (emri i tij nuk më kujtohet) pikërisht për këtë pat deklaruar se pagëzimi i fëmijëve mund të bëhet në gjuhën e çdo populli, me rëndësi është që emri të ketë kuptim natyror dhe kombëtar.“ Poezia e botës islame” nuk duhet të merret me hakmarrje politike, siç e lexova kërcënimin tuaj në art-cafe: “Synimi ynë është që përmes poezisë se pastër islame të ndikojmë në literaturën shqipe që të pastrohet nga servilizmat e komunizmit dhe ideologjive tjera majtiste e djathtiste që i servohen të riut shqiptar për çdo ditë nëpër shkolla fillore, të mesme dhe fakultete”.

Tani shtroj pyetjen:
A nuk do të ishte më mirë që ju të krijoni poezi fetare për bashkimin e gjithë shqiptarëve në luftë kundër dhunës së egër sllavoserbomaqedonase, dhe jo luftë kundër rrymave politike?! Sot, shqiptarët nuk mendojnë as nuk po shkruajnë për rikthimin e komunizmit, por vetëm për Çlirimin dhe Ribashkimin e Tokave Shqiptare? Pavarësisht, se ka njerëz me këto bindje, ata po tregohen të zgjuar sa të mos merren sot me "lukse" politike, ashtu si po ia lejojnë vetes disa të tjerë aventurierë të gjorë, duke e mbjellë farën e urrejtjes dhe të përçarjes brenda kombit dhe shtetit tonë të copëtuar egërsisht nga planet e huaja kolonialiste.

Sa i përket kërcënimit tendencioz të Olsit, i cili i referohet autorit që ta ndërrojë emrin do të shtoja që nëse ai apo cilido shqiptar e ndërron emrin vetjak në gjuhën amtare shqipe nuk është tragjike. Tragjike është nëse shqiptari për hir të karrierizmit komercial emrin e ndërron në gjuhën e huaj, siç janë turke, greke, sllave, italiane, indiane etj. - Prandaj, jam i bindur se sa më shumë që e urrejnë vëllain tonë atdhetar, fetarët fanatikë aq më shumë e kuptoj fundamentalizmin e tyre.

Beqir Elshani është ai që ka shkruar kundër ndërtimit të kryqit të lartë ortodoks në Shkup, i cili është ndërtuar për inat të shqiptarëve myslimanë. Është i njëjti autor që ka shkruar kundër ndërtimit të katedrales në vend të gjimnazit “Xhevdet Doda” në Prishtinë. Me "ndërtime" të tilla tendencioze nuk pajtohem as unë! Neve na duhen më shumë se kurrë të ndërtojmë shkolla, spitale, çerdhe e parqe për kalamajtë, halla sportive për rininë e të tjera që e çojnë përpara shoqërinë tonë të lodhur nga varfëria e tejskajshme e jo të merremi me ndërtime luksesh, për botën e amshimit! Ta rregullojmë njëherë botën në të cilën po e shijojmë si vendet e përparuara e pastaj shohim e bëjmë; për botën e amshimit nuk na bëhet kurrë vonë!

Kujtoj këtu faktin që derisa në vendet tjera edhe nën ura e tunele e kanë instaluar elektrikun, madje edhe përbri varrezave, tek ne nuk po ka dritë elektrike me rregull as në odat e bibliotekat tona, të cilat dikur para 30 vjetësh kishte me bollëk, pothuaj kudo në Shqipërinë londineze, gjegjësisht edhe në Kosovën e Shqipërisë.

Siç më njoftoi vëllai i idealeve Beqiri, u befasova për të mirë kur më tha: "shikuar në vështrimin kritik, më shumë kundërshtime fanatikë më vijnë nga ana shqiptarëve myslimanë se nga ana e shqiptarëve të krishterë, dhe vijoi derisa fanatikët myslimanë më sulmojnë për shkrimet e mia, një poet maqedonas i fesë ka përkrahur shkrimin tim “Kryqi i lartë - bukuria që vret”.


Kjo pikturë e Beqir Elshanit flet më shumë

A nuk është kjo mrekulli e ideve përparimtare apo jo?!

E kam vërejtur me kohë që fanatikët shkojnë edhe më larg, ata nuk duan t´i analizojnë rrethanat e shkrimeve se për cilat kohë flitet. Në shkrimin e tij, autori "i damkosur" ka theksuar se: "derisa babai im librat fetare i lexonte pa frikë në ish-Jugosllavinë Socialiste, unë veprat e Adem Demaçit, Jusuf Gërvallës, “Titistët” e Enver Hoxhës dhe gazetën e LPK “Zëri i Kosovës” duhej t’i lexoja fshehtas pa më parë askush". Duket qartë që autori shkruan për kohën e shovinizmit të egër jugosllav, kur librat e lartpërmendur ishin rreptësishtë të ndaluara dhe mund të dënoheshin deri në 10 vjet burg, në kohën kur moshatarët e tij në Shqipëri këndonin këngët e partisë. Një vendës shqiptar më tha se në kohën e ish-Jugosllavisë gazeta e LPK-së “Zëri i Kosovës” dhe “Titistët” e Enver Hoxhës kanë qenë zjarr, po e prekje t’i digjte duart!

Publicisti, piktori dhe shkrimtari, Beqir Elshani me profesion është bibliotekar, vërtetë jam mahnitur kur më ka thënë: “jam një ndër të parët që babait tim ia kam blerë “Kuranin” të përkthyer në gjuhën shqipe nga Bashkësia Islame e Kosovës në Prishtinë”. Kur e pyeta pse e bëre këtë; më tha e bëra këtë, sepse e vlerësoj lart diturinë pavarësisht nga cila fe vjen ajo! Në fondin e Bibliotekës Shkencore “Ballkani” në Therandë ku Beqir Elshani ka punuar, në gjendeshin “Bibla” dhe “Kurani”, serboçetnikët gjatë luftës në Kosovë e shkrumbuan.

Vërtetë, kjo na bënë të ndihemi keq; kur njerëz të tillë të diturisë; të pushkës dhe të penës, ata/ato, që përpiqen gjithçka prej vetes së tyre t´ia japin kombit dhe shtetit shqiptar, anatemohen, fyhen dhe nuk vlerësohen drejt!

Suedi, 22.12.2007

Referendumi për ribashkimin e trojeve shqiptare duhet të organizohet sa më shpejt aq më mirë dhe kjo të bëhet në të gjitha trojet e Shqipërisë Natyrore!

Kundërshtim ndaj vështrimit ”Referendumi për pavarësi, finalja më adekuate” botuar në “Koha ditore”, më 30 nëntor 2007, f. 10-11, autor Azem Vllasi)






Shkruan: Fadil SHYTI
Suedi, 9.12.2007

Kur e lexova këtë “shpikje të re” që pionieri titist e pastaj avokati pro-jugosllav që nga rinia e tij e llastuar, tani pretendon që poulli i Kosovës të mbajë një Referendum ku do të shprehej në lidhje me statusin e Kosovës, sipas teorikut të thinjur titist pyetja duhej të ishte: A jeni për Kosovën shtet sovran e të pavarur sipas Propozimit të Martti Ahtisarit?… Menjëherë më shkoi mendja tek zgjuarsia e vullkanit popull, i cili në folklorin e tij shpirtëror e burimor i ka kënduar gëzimet dhe i ka vajtuar hidhërimet, i ka paraqitur tepër qartë heroizmat dhe tragjeditë tona gjatë shekujve, kur ky komb njëri ndër kombet më të lashta në Ballkan, tërë jetën e vet QËNDRESË e kaloi me rrebeshe të stuhishme historike; pra, me vërtetësi gjeniale i ka paraqitur heronjtë dhe heroinat dhe me po atë vërtetësi pavdekësie i ka paraqitur edhe kundër-heronjtë e tipit, Vllasi, kur këngëtari popullor ka kënduar:
“Sahanxhinjt e kombit tonë,
bukën helm ta bënë gjithmonë,
bash në pragun e lirisë,
ta kthyen ujin n´mulli t´Serbisë”.
(Sali Mani)
Kur e shtron këtë pyetje dinake “politikani i hollë” nga shqiptarët që e kanë përjetuar mbi kurrizin e tyre terrorin titist, më së miri e kuptojnë qartë dinakërinë e tij të regjur që i kalon për më tepër se tri deceniet.

A nuk ishte ky Azem Vllasi që dikur çirrej deri në qiell duke e mbrojtur regjimin gjakatar titist, duke i quajtur kërkesat për VETËVENDOSJE, e Republikë, kërkesa kundër revolucionare?!

Azem Vllasi, tani me “argumente” përpiqet të arsyetohet kinse atëbotë studentët dhe populli i Kosovës e kërkonin një Republikë Socialiste sipas sistemit të diktaturës së proletariatit, e cila zbatohej në Shqipëri sipas mësimeve të Enver Hoxhës!!! Atëbotë, Azem Vllasin e pengonte “diktatura” e Enver Hoxhës, por aspak nuk e pengonte diktatura kundërshqiptare e Titos! Ai, atëbotë vërsulej si dem mbi demonstruesit me policinë jugosllave! Thuajse, policia jugosllave shpërndante bonbone e jo plumba!

…Dhe, shi për këto barbari të asaj policie jugosllave dhe “kosovare” ai, besnikët dhe pasuesit e tij kurrë as u penduan as kërkuan falje publike para popullit tonë të shumëvuajtur! Tani, ky bukëshkalë, në vend se të turpërohet dhe heshtë; po përpiqet si maçoku në strofullin e tij, që t´i mbulojë (me nder lexuesve) m… e tij politike, me teori të reja reaksionare!

Me këtë rast, “arsyetuesi” sulmuesi i regjimit enverist me shkopin e tij i bie vetvetes dhe ithtarëve të tij, sepse në kohën kur ky sharlatan babaxhan dhe “komunistët” e tij pro-jugosllavë e dënonin me të gjitha mjetet Republikën e Kosovës, ishte Enver Hoxha Ay, i cili në organin e PPSH-së, “Zëri i Popullit”, më 8 prill 1981 botërisht i përkrahi kërkesat gjithëpopullore të popullit të Kosovës. E përkrahi Republikën e Kosovës, duke e quajtur me guxim se kjo është kërkesë e drejtë!

Kjo, as atëherë as tani nuk i pëlqen ta kujtojë këtij “analisti” shkretan, sepse në trurin e tij të matufosur dhe në shpirtin e tij të shitur tek të huajt; ka zënë rrënjë të thella servilizmi: dje tek titistët e sot tek ahtisaristët!

Cinizmi i tij shihet qartë kur deklarohet për këtë lloj paçavureje “referendumi”, sepse dihet mirëfilli se: shtet sovran e të pavarur, sipas propozimit të Martti Ahtisarit, nuk do të ketë kurrë Kosova!!!

Kujt po donë t´ í hedhë hi syve ky politikanë i dështuar dhe i mjerë?! Nëse nuk e din ai dhe shumë të tjerë “politikanë kosovarë” të rinj, të cilët çirren si ai; kinse Kosova do të ketë pavarësi me sovranitet dhe nuk e kuptojnë (apo nuk duan ta kuptojnë), çka dmth. fjala sovranitet shtetëror, ja po ua shpjegoj: Sovraniteti, -m, E drejta që gëzon çdo popull e çdo shtet për të vendosur në mënyrë të lirë dhe të pavarur për çështjet e veta dhe për marrëdhëniet me shtetet tjera, pa iu nënshtruar asnjë ndërhyrjeje, urdhri ose kontrolli nga të tjerët, Sovraniteti i plotë, Sovraniteti i atdheut, Mbrojtja e lirisë, e pavarësisë dhe e sovranitetit. Ushtrimi i sovranitetit mbi ujërat territoriale . ( Fjalor i gjuhës së sotme shqipe, Rilindja, Prishtinë 1981, f. 1777).

Tani, lexues të nderuar shtroj pyetjet: a e ka Kosova e “pavarur” këtë sovranitet, nën kornizat e thikës, të ligjeve sipas Paketës apo sipas “propozimit“ (siç shprehet Vllasi) të Martti Ahtisarit? Faktikisht, as teorikisht as praktikisht nuk e ka!
A po vendosë populli shqiptar në Kosovë (që luftoi dhe po dëshiron shtet) në mënyrë të lirë dhe të pavarur pë