Shkruan: Zeqir DURAKU

Që prej pas vitit 1990, Shqipëria mori teposhtën e pandalshme, saqë SOT është e katandisur me fund e me anë, ndër të tjera, edhe në "Sodomë" dhe "Gomorë”. Ndërkaq, shqiptarët tashmë janë bërë - edhe më të ZI; më të këqij dhe më të mjerë sesa ish-banorët e ish-Gomores dhe ish-Sodomës së Izraelit!!! Dhe kjo, mua nuk më befason aspak; sepse që prej pas vitit 1990, Shqiptarët kanë mbetur pa ZOT; shqiptarëve iu mungon ZOTI SHQIPTAR; iu mungon ZOTI I VËRTETË, ndërsa - qeverisen nga D J A J T Ë më të këqij, më të zi, më nopranë dhe më kundërshqiptarë!

…Shqipëria ka qenë SHQIPTARE, ka qenë e vërtetë dhe ka qenë DEMOKRATIKE dhe normale - vetëm në kohën e SHQIPO-Enver Hoxhës; sepse që prej vitit 1990 është demonkratizuar vazhdimisht saqë SOT, mund të thuhet me plotë gojën se është e mbushur me fund, kulm e anë - me të gjitha më të këqijat dhe më të zezat e BOTËS - ku janë e ku s'janë! Prandaj, për të gjithë shqiptarët NORMALË SOT, Shqipëria ka  qenë n j e r ë z o r e dhe vërtetë DEMOKRATIKE - vetëm në kohën e ENVER HOXHËS-SHQIPO; ndërkohë që SOT është shndërruar në LËMË, ku më kundërshqiptarët vendës dhe të huaj në unison nuk lënë gjë pa bërë që shqiptarët dhe Shqipërinë t'i çshqiptarizojnë sa më keq e sa më shumë! Kështu pra, unë nuk e mbroj as enverizmin as Enverin, sepse "Enverizmin" dhe Enverin, më mirë dhe më shumë se kushdo - i mbrojnë BËMAT madhore të Enver Hoxhës, që do t'iu rezistojnë fuqishëm gjithë kundërienveristëve të mundshëm dhe të gjitha ÇMENDURIVE TË KOHËVE; por kështu unë dua, që neveritshëm dhe nevralgjikhëm - ta mbroj dhe distancoj VETEN prej juve - më faqezinjve të mundshëm sot, sepse - në gjallje të Enver Hoxhës ishit e n v e r i s t ë të bindur dhe fanatikë; ndërkaq, që vetëm pas shkuarjes se Enverit, brenda një nate, u bëtë kundërenveristë më fanatikë dhe më të NDYRË, - ore PLURIFYTYRËDREDHABYTHË dhe FYTYRËBYTHË-FYTYRË!

Prandaj, o njerëz të ngratë, është e vërtetë që Enver Hoxha "nuk mund të mbetet si udhëheqës", sepse AI ishte ZOT I VËRTETË; dhe nëse jo për tjetër, atëherë patjetër për faktin, - sepse në gjalljen e TIJ, - ju të gjithë ishit engjëj dhe SHQIPTARË me hatër ja me zor; kurse ç'prej se po mungon ZOTI ENVER, ju, pothuajse, të gjithë - u bëtë d j a j me bishta dhe me brirë si dhe v r a s ë s të Shqipërisë; shqiptarizmit dhe shqiptarisë?!… Madje, se ENVER HOXHA - e kishte pas dashur dhe mbrojtur Shqipërinë, ndoshta i vetmi dhe VETËM, këtë e vërtetoi edhe koha, kur - që prej pas vitit 1990, JU; pjesa juaj dërmuese, përpos që e rrënuat dhe shkallmuat Shqipërinë dhe e bëtë FERR, - ju, ore përbindësha kundërshqiptarë, SHQIPËRISË ia sakatosët dhe vratë madje edhe DRUNJTË dhe GURËT, që diçka e tillë deri me sot është e pashembulltë gjëkundi; si dhe e padëgjuar dhe e paparë!…

Sa ishte ZOT-Enver Hoxha gjallë, Shqipëria dhe populli i saj (këtë e dinë të gjithë, sot; e dini edhe JU të marrët e  popullit shqiptar) se Shqipëria ishte VEND që merrej si shembull për TË MIRË në në mbarë BOTËN; kurse populli shqiptar - si popull shembullor dhe ndër popujt më të MBARË!… Mua personalisht; por, jo vetëm MUA, bëmat e Enver Hoxhës (dhe jo të ndokujt tjetër) më kanë bërë vazhdimisht, që të isha dhe që të ndihesha - më së shumti krenar - sepse isha SHQIPTAR; kurse qëndrimet, sjelljet dhe veprimet e JUAJA, që prej pas vitit 1990, më bënë, më bëjnë dhe më detyrojnë që thellësisht dhe sinqerisht - t'i komunistët e dikurshëm janë bërë kundërkomunistë, urrej vazhdimisht - edhe shumë më shumë sesa që i kam urrejtur sesa që i urrej SHKIJET, sepse JU - paskëshit pas qenë… edhe TEJSHKIJE atje në Shqipëri kundër Shqipërisë dhe çdo gjëje sh q i p t a r e, porse s'paskëshit pas guxuar që ta shfaqnit veten për shkak të QENIES SE ZOT-ENVER HOXHË-SHQIPOS!!!… Prandaj, "pas vdekjes së TIJ njerëzit morën arratinë nga sytë këmbët" -sepse Shqipëria mbeti pa Z O T dhe SHQIPËRINË filluan ta qeverisnin KUNDËRSHQIPTARËT dhe DJAJTË!!!

30.04.2010

Pakti me Greqinë, Kushtetuesja zbardh vendimin

Gjykata Kushtetuese ka zbardhur të plotë vendimin për papajtueshmërinë e Marrëveshjes Detare që Shqipëria ka firmosur me Greqinë.

Në shpjegimin e vendimit prej 46 faqesh, Gjykata Kushtetuese e konsideron të papajtueshme Marrëveshjen me Kushtetutën në katër pika. Për Gjykatën Kushtetuese Marrëveshja e lidhur “Për delimitimin e zonave të tyre përkatëse, të shelfit kontinental dhe zonave të tjera detare që u përkasin në bazë të së drejtës ndërkombëtare”, midis Greqisë dhe Shqipërisë është e papajtueshme me Kushtetutën për:

a. mospajisjen e delegacionit shqiptar me plotfuqi të rregullt nga Presidenti i Republikës për zhvillimin e negociatave dhe lidhjen e marrëveshjes;
b. mangësitë serioze në përmbajtjen e marrëveshjes;
c. moszbatimin e parimeve bazë të së drejtës ndërkombëtare për ndarjen e hapësirave detare midis dy vendeve me qëllim arritjen e një rezultati të drejtë dhe të ndershëm;
d. mosmarrjen parasysh të ishujve si rrethana të veçanta në delimitimin e hapësirave detare.

Vendimi i dhënë nga Gjykata Kushtetuese ka qenë me të gjithë anëtaret e saj në favor të zgjidhjes së kësaj marrëveshjeje. Sipas gjykatësve, janë shkelur nenet, 3, 4, 7 dhe 92 të Kushtetutës.

Ndërkohe që sipas një investigimi të korrespondentëve të Top Channel në Athinë, insistimi i palës greke për firmosjen e marrëveshjes nuk ka të bëjë me dëshirën për mbylljen e çështjes, por me faktin se marrëveshja u jep grekëve një zonë shumë të rëndësishme naftëmbajtëse.

Sipas burimeve pranë Ministrisë greke të Jashtme pala greke ishte në dijeni të faktit që zona e Jonit verior, është ndër më të pasurat me naftë dhe gaz. Rezervat e saj të naftës i kalojnë 4 miliardë fuçi dhe i japin përfitime të mëdha ekonomike fqinjëve tanë.

Por një ndarje e barabartë e ujërave, do t’i jepte Shqipërisë të drejtën e shfrytëzimit të zonës së pasur. /TCH/

15.04.2010

HITLERI ISHTE AGJENT BRITANIK

Historiani Henry Makow, Ph.D., Shtetet e Bashkuara

Greg Hallet ofron dëshmi bindëse që Hitleri ka qenë agjent britanik. Se Hitleri ishte në Britaninë e Madhe 1912-13, historianë të tjerë bëjnë fajtor dezinformimin e Hitlerit, me anën e së cilës i jep atij shumë besueshmëri. Hitleri ishte një agjent britanik, është një paradigmë e dobishme për të qartësuar shumë ngjarje të pavërteta…

Pse makina luftarake e nazizmit është financuar dhe ngritur nga Bank of England?

Pse Hitleri ishte në gjendje të zgjerohet deri në Rheiland pa frikë nga hakmarrja?

Pse Hitleri i la 335.000 ushtarë të Forcave Aleate të shpëtojnë në Dunkirk?

Pse Hitleri sulmoi Rusinë para se të invadohej dhe pushtohej Anglia?

Pse nazistët kurrë nuk biseduan dhe nuk bënë kompromis?

Pse Hitleri nuk e mbylli Mesdheun në Gjibraltar?

Pse diktatori Franko mbeti neutral?

Pse Hitleri nuk i pushtoi fushat e naftës në Rusi dhe në Lindjen e Mesme?

Pse Hitleri i dha përparësi politikës raciale mbi luftën aktuale?

Pse I.G. FArben kurrë nuk u bombardua dhe pas Luftës së Dytë u bë selia e CIA-s në Frankfurt?

Kjo është pamundësi e madhe në historinë tradicionale që një lavire austriake, pastrues rrugësh dhe homoseksuali mund të bëhet kancelar i Gjermanisë. Hitlerit i bashkohet një listë e gjatë me figura të errët shantazhit më të rëndësishëm në botë me dorën e padukshme.

Të gjitha këto shënime gjenden në shkrimin anglisht të autorit Greg Hallett.

http://www.whale.to/b/hallett.pdf

Reagim i Koço Danajt në deklaratën e Ambasadorit Peroviq dhe mediave serbe

AMBASADORI PEROVIQ KA GËNJYER

Shkruan: Koço Danaj

Arsyeja e këtij reagim-njoftimi është përgënjeshtrimi i të pavërtetave të Ambasadorit të Malit të Zi në Tiranë Zhelko Peroviq, i cili në disa deklarime për mediat malazeze dhe serbe është shprehur se: Në promovimin e Platformës për Shqipërinë Natyrale kishin marrë pjesë vetëm nja dhjetë veta dhe në mesin e tyre asnjë Personalitet i njohur politik apo Intelektual.

Është në dinjitetin e mediave profesionale që të japin të vërtetën pavarësisht qëndrimit të tyre ndaj kësaj tëvërtete. Në datën 6 Shkurt 2010, në Hotel Tirana-Internacional në Tiranë kemi Promovuar Platformën e Shqipërisë Natyrale. Promovimi u zhvillua në Sallën e madhe Balsha. Në promovim morën pjesë mbi 400 pjesëmarrës nga të gjitha trojet shqiptare. Politikanë, Deputetë, Kryetarë partish politike, profesorë Universiteti etj. Midis tyre ishin ish-Kryeministri i Kosovës Agim Çeku, Nënkryetari Partisë Demokratike të Kosovës dhe Deputeti Nait Hasani, Kryetari i Demokracisë së Re në Maqedoni Imer Selmani, Deputetët nga Maqedonia Abedin Zymberi dhe Ermira Mehmeti, ish Kryeministrat e Shqipërisë Bashkim Fino dhe Ylli Bufi. Deputetët Arben Malaj, Eduard Shalsi, Qemal Minxhozi, Asllan Dogjani, Kryetari i Partise Socialdemokrate Skender Gjinushi, Deputetët e Partisë për Drejtësi dhe Unitet të Çamërisë, Shpëtim Idrizi dhe Dashamir Tahiri, antarët e Krysisë së Partisë Socialiste Mimoza Hafizi, Sajmira Pino, Eva Allushi, Artan Lame, Ylli Manjani, ish-Sekretari i përgjithshëm i Partisë Domokratike Tomor Dosti, ish-Shefi i Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë Shqiptare Luan Hoxha, Kryetari i Komunes së Preshevës Ragmi Mustafa, Kryetari Komunës së Bujanocit Shaip Kamberi, derisa Kryetari i Kuvendit komunal te Bujanocit Jonuz Musliu dërgoi një mesazh mbështetës për promovimin. Mori pjese edhe Këshilltari i Ambasadës së Malit të Zi në Tiranë Met Gjoni, Këshilltari i Ambasadës së Kosovës në Tiranë Gani Veselaj, Sekretari për probleme politike i Ambasadës gjermane në Tiranë Dieter Speicher, disa nga Asistentët e Ambasadave të huaja të akredituara në Tiranë. Rrjeti i Organizatave rinore shqiptare RROSH, si Bashkimi Kombëtar, Vetëvendosja e Albin Kurtit, zyrtarë të lartë të Ministrisë së Mbrojtjes së Shqipërisë, Diplomatë të lartë të Ministrisë së Jashtme të Shqipërisë e të tjerë. Promovimit i bënë jehonë të madhe të gjitha televizonet kryesore të Tiranës Alsat, Top-channel, Ora News, Njuz 24, etj si dhe gazetat kryesore si Shqip, Panorama, Standard, etj.

(Marrë nga Agjencia rajonale Informative serbe JUGpress) 

*Koço Danaj është Doktor i shkencave politike dhe Drejtor i Institutit për Prognoza Rajonale në Tiranë

Tiranë, 10.04.2010

Përse akuzohet Albin Kurti?

Shkruan: Blendi Kajsiu

Albin Kurti dhe lëvizja “Vetëvendosja” janë një shembull i shoqërisë civile, që del jashtë modelit që prej vitesh financohet dhe promovohet, si në Kosovë edhe në Shqipëri. Është një shoqëri civile që nuk është nën kontrollin e faktorit ndërkombëtar, që nuk financohet apo promovohet prej tij.

Është një shoqëri civile që nuk merret me trajnime, workshope apo fushata ndërgjegjësimi në hotele luksoze. Është një shoqëri civile që nuk jeton me projekte, seminare dhe konferenca. Është një shoqëri civile që nuk i mban ison asnjë ambasadori apo donatori, duke përsëritur klishetë e zakonshme të demokratizimit, integrimit, ndërgjegjësimit, institucionalizimit, apo të ndonjë imi tjetër. Është një shoqëri civile që sistemin aktual në Kosovë e quan kolonializëm. Që nuk vuan nga kompleksi i inferioritetit dhe ndaj pa droje thotë se shqiptarët mund dhe duhet të qeverisin vetë dhe jo nën tutelën e ndërkombëtarëve.
 
Sikur të mos mjaftonin të gjitha këto, Albin Kurti është një aktivist i shoqërisë civile thellësisht politik dhe ideologjik, madje shumë më tepër sesa politikanët kosovarë. Qëndrimet e tij, si dhe të shumë aktivistëve të Vetëvendosjes, nuk janë thjesht nacionaliste por edhe anti-neoliberale. Pra kemi të bëjmë me një lëvizje civile thellësisht politike, që nuk mjaftohet me sharjen dhe denoncimin e politikanëve shqiptarë, siç bëjmë ne këtej nga Tirana, por denoncon edhe politikat e fundamentalizmit të tregut që janë trualli ku rritet papunësia, korrupsioni dhe degradimi social i Kosovës. Politika që prej vitesh serviren nga FMN dhe Banka Botërore me të njëjtin dështim si në Kosovë sot, ashtu edhe në Shqipëri dje, apo në Bolivi pardje. Pra me pak fjalë, Albin Kurti dhe lëvizja “Vetëvendosja” përbëjnë një fenomen politikisht jokorrekt.

Pikërisht këtu qëndron edhe rrezikshmëria e Albin Kurtit dhe lëvizjen që ai drejton. Kemi të bëjmë me një lëvizje që ushqehet nga vetë shoqëria kosovare e prandaj nuk e ka për gjë t’i kritikojë dhe t’i kundërvihet komunitetit ndërkombëtar. Vetëvendosja është një lëvizje realisht popullore, që nuk mbush thjesht salla trajnimesh apo konferencash, por sheshe publike me qytetarë. Ama kjo rrezikon implementimin e sistemit politiko-ekonomik që po ndodh sot në Kosovë. Në thelb të këtij sistemi është një model politik neokolonial, ku korniza e veprimit, si për shoqërinë civile, edhe për klasën politike, përcaktohet nga faktori ndërkombëtar, kombinuar me një model ekonomik neoliberal, që synim primar ka hapjen e tregut të Kosovës ndaj produkteve dhe kapitalit të huaj, si nëpërmjet tregtisë së lirë edhe nëpërmjet privatizimit total. Probleme themelore për qytetarët si papunësia, apo rrogat e ulëta janë dytësore në këtë model.
Të kuptohemi, mund të jesh dakord ose jo me ato që thotë “Vetëvendosja”. Ama ajo që është e pamohueshme është fakti që Albin Kurti dhe “Vetëvendosja” nuk flasin dhe as veprojnë me gjuhën e drunjtë dhe sterile të faktorit ndërkombëtar që prej kohësh po djersin për të civilizuar dhe demokratizuar ‘popullin e pagdhendur’ shqiptar. Përkundrazi, ato janë e vetmja lëvizje e organizuar dhe masive që i kundërvihet jo vetëm faktorit ndërkombëtar, por mbi të gjitha modelit që ai servir për Kosovën. Diçka të tillë sot në Kosovë (por edhe në Shqipëri) nuk e bëjnë as shoqëria civile, as politikanët dhe as shumica dërrmuese e intelektualëve. Albin Kurti bashkë me Vetvendosjen janë sot fytyra dhe forca reale e opozicionit në Kosovë.

Ndaj nuk është aspak çudi që Albin Kurti akuzohet nga Eulex sepse po organizon rezistencë. Sepse demokracia që serviret sot në Kosovë, por edhe në Shqipëri, pranon vetëm opozitën brenda një kornize të caktuar, opozitën politikisht korrekte. Opozitën që nuk shqetëson shumë Ambasadorin amerikan apo donatorin evropian. Sot mund të shahen lirshëm politikanët shqiptarë, mund të denoncohet pa frikë korrupsioni i kudondodhur, mund të flitet pafund për forcimin e institucioneve apo zgjedhjet e lira, mund të qahemi lirshëm për kulturën politike që na mungon dhe për popullin e pagdhendur shqiptar, por është shumë e vështirë të kritikosh kornizën neo-liberale dhe neo-koloniale, brenda të cilës zhvillohet sot politika dhe ekonomia shqiptare në kuadrin e integrimit euro-atlantik. Pasi kjo kornizë përcakton jo vetëm kufijtë, por edhe termat e analizës dhe të aksionit politik dhe ekonomik. Albin Kurti del nga korniza me mungesën e tij të moderimit, kur thotë se ‘shqiptarët mund të qeverisen vetë pa ndërkombëtarët’, me mungesën e tij të sensit të masës kur thotë se ‘privatizimi i pronës shoqërore është korrupsioni më i madh publik’. E sikur të mos mjaftonte kjo, ai bashkë me lëvizjen Vetëvendosja i kundërvihen kësaj kornize duke mobilizuar qytetarët kosovarë. Pikërisht për këtë akuzohet Albin Kurti sot. Dhe nuk ka dyshim që ai është fajtor!

16.03.2010

Shkruajnë: Xhemil ZEQIRI – Fadil SHYTI

Politikanët e kombit të falsifikuar “kosovar” më shumë u besojnë politikanëve dhe udhëheqësve të huaj, se, madje, elitës politike dhe ushtarake më madhështore shqiptare; por jo vetëm kaq, sepse, edhe sikur një narkoman apo rrugaç i huaj, kinse “politikan” po t´iu thoshte diçka për Kosovën; këta shkretanë do t´i besonin por, po e përsërisim që: këtë besim nuk e kanë ndaj atdhetarëve shqiptarë edhe kur këta iu paralajmërojnë atyre për rreziqet që po i kanosen atdheut tonë.

- Kjo, dukuri negative, në mënyrë të theksuar, u pa prej kohës që kur erdhi në skenën politike servile “kosovare”, “profeti” I. Rugova dhe fatkeqësisht kjo dukuri e shëmtuar po vijon më tutje deri në ditët tona; pra qe 11 vite pas luftës, nga e lavdishmja UÇK.

- Dihet historikisht, çfarë roli negativ ka luajtur titisti-pacifist I. Rugova, gjatë luftës. Ai, bukëshkalë i politikës së qyqarëve, ai, e luajti rolin tejet reaksionar, në relacionin: Prishtinë-Beograd-Romë, ani pse ishte i mbushur me emblema dhe dekorata të presidencës “kosovare”, me seli të “shtëpisë së “bardhë” barakës në Prishtinë. Janë të njohura deklaratat e tij disfatiste si: “mos e provokoni situatën se Serbia për dy-tri ditë na shkatërron” e të tjera gjepura kinse pacifiste… Këto deklarata gjatë tërë kohës së “sundimit” të tij ishin të ziera në kuzhinën vrastare të S. Millosheviqit, ishin pro-serbe, sikur S. Millosheviqi ta kishte emëruar zyrtarisht, ministër të tij të jashtëm.

- Duke u bazuar në shumë fakte, nuk lë vend për asnjë pikë dyshimi, kur dihet fakti që miqtë e hapur dhe të maskuar e sollën pas luftës në Prishtinë dhe, madje, në parlament i detyruan parlamentarët e Kosovës, që - me apo pa dëshirën e tyre; ta njohin si kryetar!!! Ideja e shpikjes së “kombit kosovar” ishte në “agjendën” e qarqeve të huaja reaksionare, që prej më tepër se gjysmë shekulli; - kjo ide pastaj u pranua dhe u ripërsërit nga “i famshmi” politikan, I. Rugova, & Co.

- Kjo herezi e tyre, ne artikullshkruesve, nuk na habitë aspak!… Por habitemi dhe na shqetëson fakti, pse ish-shokët e komandantit, Adem Jashari, po ia lejojnë vetes luksin, të bëhen aq servilë të politikës së tij pro-serbe dhe po e pranojnë aq mjerueshëm politikën e zvarritjes, - që po ia servojnë të huaj Kosovës me vise të tjera shqiptare, bile, herë-herë po krijohet me të drejtë përshtypja, se këta “strategë” të pangopur për pushtetin pa shtet dhe për para; - po ia kalojnë me përulësi edhe vetë ish-pacifistit në fjalë…!!!

- Mjafton fakti që këta “vizionarë” të kishin lexuar me kujdes deklaratën e Ana Di Lellio; kur kjo ish-zyrtare e lartë e Organizatës së Kombeve të Bashkuara. (OKB-së), duke e vlerësuar “pavarësinë” e Kosovës, sipas Paketës së Ahtisarit thotë: “Kosova mund të bëhet plotësisht e pavarur, vetëm nëse përmbushen të gjitha kushtet e këtij plani. Por këto kushte, ashtu si standardet e UNMIK-ut dikur, janë formuluar në mënyrë të tillë që nuk mund të përmbushen kurrë”! (Lajmet.com 16.09.2009).
- Mendojmë, që mjafton kjo për të konstatuar se Pakoja e Marti Ahtisarit dhe shpallja e pavarësisë paskan qenë vetëm mashtrime të mëdha.

- Këto mashtrime ia shtojnë faktet e vërtetësisë, që kur forcat e EULEX-it erdhën në Kosovë, sipas asaj Pakete “të famshme”; me “bishtat” politikë të Planit 6-pikësh serb; gjegjësisht të zyrtarizuar nga Ban Ki Muni, Sekretar i OKB-së.

- Me këtë rast, citojmë simbolin e rezistencës shqiptare, Adem Demaçin, i cili këto ditë deklaroi me të drejtë: “Është për t´u habitur se po manipulon mafia ndërkombëtare në Kosovë”! -Dhe, pikërisht këto ditë me rastin e dy vjetorit të shpalljes së “pavarësisë” dhe parapërgatitjes për “festime madhështore”, nga ata që deri dje u kënaqën me një autonomi të “krahinës së Kosovës” dhe tani janë të stër-kënaqur me një “autonomi të zgjeruar” të ashtuquajtur “pavarësi” e ngarkuar me njëmijë e një bagazhe ligjesh dhe ekzekutivesh të huaja, duke i parë këto në dritën e së vërtetës; Ay, burrë Shqipërie pa ngurruar gjatë një interviste në RTK, deklaroi: “Kjo, nuk është pavarësi, kjo është vetëm mashtrim”!…

- Sa dinakë ishin dhe janë dhe sa kundërshqiptarë këta zotërinj “aleatë”; për lexuesit po e japim vetëm një shembull; pasi Bernard Kushneri, ish-përfaqësuesi i OKB-së për Kosovën e pas luftës, dha dorëheqje, për një kohë të gjatë nuk pati të emëruar shef të UNMIK-ut, në Kosovë; - një ditë, duke biseduar me sekretarin gjeneral të Partisë Social Demokrate, që ishin në pushtet Erik Bool më njoftoi mua (Xhemil Zeqirin) se: ka diçka të re, andej nga Kosova: “OKB-ja e ka emëruar Hans Hakerupin shef të UNMIK-ut në Kosovë”.

- Ky, Hans Hakerupi, atëbotë ishte ministër i mbrojtjes daneze.

“Mirë, ia ktheva, ashtu gjakftohtë: që tani dua të bëj një komunikatë për shtypin shqiptar”.

- Jo, mos të lutem - më tha bashkëbiseduesi im, - mos, sepse ende nuk është zyrtare, dhe dije, se unë të tregova ty, si shok imi që je; sepse ende janë duke u bërë biseda zyrtare me qeverinë serbe. Me atë rast krejt natyrshëm reagova:

“Po çfarë donë kjo diplomaci ndërkombëtare, pse të pyetet qeveria e Serbisë së S. Millosheviqit, kur dihet si na përgjakën e terrorizuan?

“Ngadalë, or mik, - ma ktheu ai, - sepse diplomacia ndërkombëtare nuk mendon si ti dhe unë - natyrisht, pajtohem me ty; mirëpo, dije se: përderisa, në fuqi është Rezoluta 1244, Serbia do të pyetet për Kosovën”!

- Ay, përsëri m´u lut të mos ia them askujt, sepse - unë të tregova në besim - tha ai.

“Në rregull, nuk ka problem”, - i thash.
Megjithatë, unë nuk e mbajta fjalën, pa humbur kohë i tregova një shokut tonë, i cili tani është këshilltar i z. H. Thaçi se: “Hakerupi, ka qenë njëri ndër aktivistët më të përkushtuar për intervenimin ushtarak të NATOS-së, ndërsa, tani po emërohet me bekimin e Serbisë, kryeadministrator, në Kosovë.

- Dua të sqaroj këtu lexuesit se: unë në debatet me politikanët danezë, gjatë luftës në Kosovë, isha kundër intervenimit të NATO-s, këtë e bëja jo se kisha dhimbje për forcat gjakatare serbe, - por sepse e dija që udhëheqësit e NATO-s, me Havier Solanën në krye po ia përgatisnin një tragjedi të re për popullin shqiptar në Kosovë e më gjerë.

…Dhe, natyrisht unë do të isha i lumtur; sikur të mos dilnin parashikimet e mija, por ja që prej përfundimit të luftës erdhi me dëshirën serbe për ndërprerjen e luftës me Marrëveshjen e Kumanovës; me ç´rast arkitektët e kësaj Marrëveshjeje janë Ahtisari, Millosheviqi dhe Çernomerdini rusomadh…
- E përsëris, që unë insistoja me këmbëngulje në ato debate dhe në media, që të mos ketë ndërhyrje të NATO-s, por nga aleatët e UÇK-së të armatosej kjo ushtri e famshme. Por, mjerisht, kjo nuk u realizua, prandaj konsideroj që UÇK-ja dhe NATO-ja e humbën luftën në Kosovë; sepse kjo e para u çarmatos pa vullnetin e saj, pa e pyetur askush! Ndërsa NATO-ja e ruan paqen në Kosovë, por Kosova edhe pas 11 vitesh nuk e ka pavarësinë e shumëpritur; konsiderojmë që jemi ende nën protektorat, përderisa jemi nën tutele të huaja nga të gjitha levat shtetërore, jemi të mbikëqyrur dhe të kolonizuar si mos më keq!

- Pra, aty në Kumanovë u morën vesh që, NATO-ja të hyjë në Kosovë mirëpo, si kompozim i kësaj, të çarmatoset dhe UÇK-ja. Dhe, mjerisht, pa i pyetur askush shqiptarët, dhe pastaj, pa asnjë rezistencë politike, as ushtarake nga krerët e UÇK-së, me në krye Hashim Thaçin, kjo u bë realitet.

- Nga kjo, mund të konstatojmë që: nuk kishte, as që ka ngjarë ndonjëherë në historinë e ushtrive çlirimtare të botës, që udhëheqësit e saj të kishin marrë apo të marrin vendime apriori në dëm të ushtrisë së tyre, - siç ngjau kjo me UÇK-në.

Alibia, se aleatët intervenuan dhe “fitorja u arrit” kjo, aspak nuk qëndron!

- Themi kështu, sepse ende pas njëmbëdhjetë vitesh “çlirimi”, Kosova po ndeshet me sfida të mëdha të ricopëtimit të territorit të saj.

Nga kjo konstatojmë, që - sikur Kosova të kishte ushtrinë e saj të armatosur deri në dhëmbë, në pozicione rreth kufijve të saj, Serbia, as që do të guxonte t´i kafshonte ose t´i digjte doganat në kufijtë e saj veriorë, as që do të guxonin Mali i Zi dhe Maqedonia të silleshin si shtete mospërfillëse pushtuese rreth kufijve të saj.

- Për më tepër, fatkeqësia qëndron ende e pazbuluar tërësisht dhe botërisht: aty nuk dihen te gjithë prapaskenat kobzeza të asaj Marrëveshjeje famëkeqe, të cilat kurrë deri sot nuk dolën publikisht.

Mirëpo, përditë e më qartë po shihet se si loja e poshtër nga aktorët ndërkombëtarë dhe “kombëtarë” po realizohet nga një platformë të projektuar dhe të drejtuar nga Serbia fashiste millosheviqiane.

Prandaj, ka kohë që jemi përpjekur të shpjegojmë qartë dhe me besnikëri para lexuesve tanë - këtë tradhti ndërkombëtare, që u përgatit nga kundërdemokratët më të pamëshirë si Havier Solana, Ban Ki Muni, Marti Arhtisari & Co dhe e cila u përqafua nga udhëheqësit “largpamës” të Prishtinës dhe u e pranua pa rezerva edhe nga politikanët “sy vigjilentë” të Tiranës dhe më tej...

- Sa shumë u derdh gjaku shqiptar dhe asnjë fjalë nuk u përmend në Kushtetutën e Kosovës, se, është shumicë shqiptare. Mos të harrojmë se kur Greqia u bë shtet thuhet se mbi 90% kanë qenë shqiptarë dhe martirët kanë qenë mbi 90% ata që luftuan kundër Turqisë, gjithashtu, kombi ynë ka nxjerrë tre kryetarë shqiptarë; ndërsa sot pas 100 e ca vitesh shqiptarët nuk guxojnë të flasin as gjuhën shqipe; prandaj dyshimi ynë (e jo frika) jonë ekziston për faktin se çfarë do të ndodhë me ne, sipas projekteve strategjike-afatgjate; që diplomacia ndërkombëtare i ka kushtëzuar për ne shqiptarët; sipas kësaj Pakoje famëkeqe të Ahtisarit?!

Kjo Paketë famëkeqe, sipas orekseve shoviniste serbe, nuk po e ndanë vetëm territorialisht Kosovën, por po bëhen përpjekje që edhe shpirtërisht të bëhet ndarje për kombin shqiptar!

- Kemi të drejtë të dyshojmë, që pas sa e sa vitesh, nuk do të dihet saktësisht që: “Kosova para luftës së UÇK-së, ishte shumicë shqiptare, për faktin që janë barazuar po sipas kësaj Pakete të pasuar nga Kushtetuta e ashtuquajtur e Kosovës; shqiptarët shumicë me pakicën serbe me të drejtën e barabartë që në administratë të flitet dygjuhësia – njësoj si në kohët e krajlit Tito. Po ku gjendet gjetiu në tërë botën, një pabarazi e tillë “demokratike” si në Kosovën administrative e projekteve të huaja që: mbi 92% shqiptarë të barazohen me më pak se 2% serbë kolonizatorë të ardhur përtej Karpateve me mashtrime e dhunë?! Nga kohërat e errëta të krajlëve të Serbisë e të tjerë; kur shqiptarët janë dëbuar egërsisht nga trojet e veta duke iu shkëputur atyre pjesë të tëra territoresh – kujtojmë këtu anë të ndryshme të Atmëmëdheut nga lindja në perëndim, nga veroi në jug! Gjatë shekujve shqiptarët u rrudhën territorialisht, me dirigjimin e qarqeve reaksionare të Evropës dhe me projektet famëkëqija të pushtuesve sllavë.

Si mund të parashikohet fakti i lindjes së kombit “kosovar”, kur dihet që gjuhë “kosovare” në historinë e gjuhës shqipe, nuk ka! Dihet se kemi dialektin gegë dhe toskë dhe atë të formave dialektore të Shqipërisë së mesme (elbasanishten), por jo edhe një gjuhë të mirëfilltë me theksime të veçanta kosovare, siç do të dëshironin të ketë shovinistët serbë dhe bufët shqipfolës! Prandaj konstatojmë që ky komb “kosovar” as ishte dhe as që mund të ekzistojë! Kjo qe ide vetëm në kokat e mykura “shkencore” të pjella nga akademia serbe si ajo e “Francuska 7”. E trumbetuar pastaj nga “akademikët” puthadorë, shqipfolës, nga Prishtina në Tiranë.

- Si rezultat i gjithë kësaj maskarade politiko-ushtarake u sollën si në pjata, pastaj dhenjëza thonjsh ”gjellërat”, për krijimin e klimës “multi-etnike”, për krijimin e një shteti “multi-etnik” të modelit të vëllazërim-bashkimit” titist në Kosovë dhe jo vetëm kaq, por më tej u shtuan përpjekjet nga sahanlëpirësit titistë e pas-titistë-pacifistë për krijimin e “kombit kosovar”, që de fakto dhe de jure, do të thotë përpjekje për ndarjen e kombit shqiptar, të gjitha këto të drejtuara nga agjenturat dhe të nxitura sipas recetave serbe; ndryshimi Flamurit shtetëror të Kosovës, me ngjyrë të kaltër, sipas flamurit të Serbisë, “shpikjen” e himnit të ri - memec etj, këto prapakthime në historinë e re të Kosovës i kemi theksuar shumë herë, ashtu si shumë të tjerë atdhetarë/e, - por makineria politike e diplomatike e këtyre qarqeve reaksionare, nuk i dëgjon dot zërat e arsyeshëm duke vijuar më tej: nuk kanë të ndalur “shpikjet” të reja me objektiva tejet të errëta kundërshqiptare.

- Prandaj, duke i parë të gjitha këto në dritën e realizmit të sotëm politik dhe historik, konstatojmë, që përpjekjet e disa politikanëve dhe analistëve të “hollë” politikë, kinse ne shqiptarët duhet të festojmë, sepse i paskemi arritur objektivat madhore, kinse Kosova qenka e lirë, bie ndesh me këtë të vërtetë të hidhur!

- Përderisa Kosova ende nuk i ka elementet kryesore, të cilat e karakterizojnë një shtet vërtetë të pavarur si: ushtrinë, policinë, gjykatat, administratën, kushtetutën e mirëfilltë shqiptare, flamurin e shenjtë kombëtar - jo vetëm të valojë rrugëve dhe në dasma - por ky flamur shekullor të qëndrojë krenar si flamur shtetëror në institucionet e shtetit të Kosovës. Përderisa rinia e Kosovës me në krye Albin Kurtin po dënohen nga gjykatat e huaja të UNMIK-ut dhe të EULEX-it dhe po torturohen burgjeve - vetëm pse e kërkojnë të drejtën e shqiptarëve për VETËVENDOSJE; kujtojmë, që askush me mend në kokë -nuk ka arsye të festojë hareshëm, as të kujtojë se Kosova e paska fituar pavarësinë dhe lirinë; - duke bërë këtë ata dritëshkurtër e harrojnë të djeshmen e përgjakshme dhe të sotmen e përflakshme të atmëmëdheut.

Nga kjo politikë reaksionare e udhëheqjes shqiptare, çështja shqiptare në rrezik!

Për t´i mbuluar disfatat e tyre politike, ekonomike, sociale, ushtarake, shkencore e të tjera elemente që e mbajnë në këmbë të veta e forcojë dhe e përparojnë një komb, këta zotërinj duke e lidhur qerren pas “aleatëve” “shpëtimtarë” i sollën dhe po i sjellin Shqipërisë Etnike vuajtje të papara e të padëgjuara deri në këto kohë mizerable, që e kanë mbërthyer kombin tonë.

- Është bërë sinonim i politikës ditore, jo ribashkimi kombëtar, por bashkimi me Evropën!!!

 Askush me mend në kohë nuk është kundër këtij bashkimi “administrativ”, shtetesh me kufij të hapur, që së paku bile, në planet dhe strategjitë e tyre pretendojnë përparime e zhvillime të vendeve të këtij kontinenti; pa e harruar të theksojmë faktin se, jo gjithçka në oborret politike, ekonomike, sociale, ushtarake, shkencore e kulturore, të këtyre shteteve shkon si në vaj ulliri; kur dihet fakti që jo rrallëherë këto shtete konfrontohen apo thënë më “butë” kanë mospajtime rreth pikëpamjeve të ndryshme për të ecur më tej drejt një “amerikanizimi” apo bashkimi evropian. Pastaj, nuk duhet harrua fakti, që, jo të gjithë popujt e këtyre shteteve janë të pajtimit kjo të arrihet duke bërë kompromise, kinse “në emër të demokracisë” të humben “diçka” nga pavarësitë e shteteve dhe të popujve. Njihet tashmë nga të gjithë ajo e famshmja Lëvizje Anti-Globaliste, e cila përbëhet jo vetëm nga elementë majtistë revolucionarë komunistë, -që objektivë parësore e k: thyerjen e rendit të korruptuar kapitalist dhe politikën reaksionare të imperializmit, pavarësisht në çfarë formash o kalibri paraqitet ajo në shtetet kolonialiste, fashiste qofshin të vogla apo të mëdha, -në rastin konkret fjala vjen: imperializmi sllav u vu pa rezerva në përkrahje të kolonizatorëve-okupatorë serbo-maqedon…

Jo, të gjitha meritat i përkasin këtij apo atij krahu politikë të faktorëve relevantë që sot i kthjellojnë apo i errësojnë qiejt e shteteve.

- Nëse duam të jemi realistë nga ky aspekt merita kanë pothuaj të gjithë njerëzit përparimtarë; - pa dallim ideje, (bindje politike), feje që i përkasin rajonit euro-atlantik.

- Fjala vjen, jo vetëm senatorët demokratë, në Amerikë ndikuan fuqishëm në përmbysjen më të shpejtë të regjimit fashist të S. Millosheviqit, por, merita të pakontestueshme kanë edhe republikanët; po kështu mund të bëjmë një paralele midis rrymave politike, në Ballkan dhe në Evropë.

- Pse të mos e themi hapur, që edhe Lëvizja Kundër-Globaliste, e kishte rolin e vet historik, pavarësisht, që kjo Lëvizje ende nuk ka marrë fuqishëm, vendin e vet të merituar që padyshim i takon?!

-Duam të theksojmë me këtë rast që: Lëvizja Kundër-Globaliste ka merita të theksuara për faktin që, nuk është e pajtimit për shumë pika, të kontestueshme që, ky bashkim evropian të bëhet pa menduar dhe analizuar saktë fitoret dhe humbjet e popujve të Evropës dhe të Ballkanit, të bëhet ky bashkim pa menduar gjatë, pra një bashkim “ad hoc”, sipas parimit, për inat të sime vjehrrë, do të fle me mullixhinë”!

Kjo Lëvizje kërkon me të drejtë që në emër të kësaj ideje (bashkimit evropian) të mos nëpërkëmben vlerat e kombeve dhe të popujve të shteteve të varfra; në emër të kësaj ideje të mos shfrytëzohen pasuritë tokësore nëntokësore dhe detare të këtyre vendeve. Në emër të këtij bashkimi të mos dominojnë kolonizatorë e shtypës të mbrojtur nga fuqitë e mëdha dhe të bëjnë zhvillimin e tregtisë së lirë në disfavor të këtyre-të fundit.

Ne, jemi të ndërgjegjshëm për sfidat e brendshme dhe të jashtme që i kishte dhe i ka sot Shqipëria Etnike; por për shkaqe të kësaj gjendje të rëndë që po kalon vendi pas tri luftërave, askush - sipas mendimit tonë -nuk e ka të drejtën që apriori, (nga lart); pa vullnetin e kombit shqiptar madje, duke shkelur dhe Kushtetutën e Shqipërisë së sotme administrative; të vendosë për gjithçka që i teket një politikani, partie apo koalicioni partish deri në parlamentet e “dy –tri” Shqipërive në Ballkan; të vendosë në dëm të kombit tonë. Raste të tilla kemi sa të duam nga Tirana, Prishtina, Shkupi, Preshevë e deri në Ulqin.

- Marrëveshjet që i kanë bërë këta zotërinj mendjelehtë, duke humbur pjesë jo të vogla të tokave shqiptare e, madje së fundi iu vërsulën edhe detit; - sot e tutje i kanë kushtuar dhe do t´i kushtojnë tepër shtrenjtë edhe në ardhmen e kombit shqiptar.

Sa e sa shkelje të rënda janë bërë këto 20 vite nga “bajraktarë” e “pashallarë” të mjerë kryeministra e ministra; në vendimet e tyre; për të vetmet arsye sepse, ato kompromise në dëm të kombit iu kanë dhuruar pushtet dhe iu kanë dhënë mundësitë, që “brenda natës”, këta politikanë sharlatanë, të bëhen milionerë.

Populli, deri tani ka heshtë, por kjo heshtje si duket nuk do të zgjasë gjatë; kohëve të fundit po shihen shenja pozitive, pra, po zgjohet nga letargjia dhe po i ikën opiumi, që partitë e tyre ia patën hedhur për vite të tëra...

Dëshmi më e mirë për këtë janë protestat në rrugë nga Tirana në Prishtinë për kushte më të mira; për ngritje pagash e të tjera; lufta kundër papunësisë, lufta kundër korrupsionit dhe goditjet e herë pas hershme që Gjykata e lartë po i jep regjimit despotik, me farsa lustrash demokratike, të Berishës. A nuk jemi dëshmitarë që, mbi 20 shkelje të rënda ligjore nga kjo qeveri “kukull” në shërbim të huajve; armiq të Shqipërisë – kujtojmë serbin Damir Fazlliq e të tjerë; kjo gjykatë i ka rrëzuar e bërë të pavlefshme...

Vijon

Danimarkë - Suedi, 28 shkurt 2010

Gjyqi i Hagës nuk mund të rihapet!

Ngjarja e 64 viteve të shkuara, ndodhur fare pak kohë pasi kishte përfunduar Lufta e Dytë Botërore e në kohën kur konturohej ndarja e botës në dy kampe, ka qenë dhe ende vazhdon të jetë një çështje shumë e ndjeshme në marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Mbretërisë së Bashkuar; të dy vendet kanë qenë aleatë gjatë Luftës në koalicionin antifashist, misionet britanike (kryesisht ushtarake) kanë asistuat Lëvizjen Nacionalçlirimtare në Shqipëri dhe kryesisht forcat partizane shqiptare janë mbështetur edhe me ndihma material prej qeverisë britanike. Pavarësisht rezervave të ndërsjella mbase për arsyen se po dukej qartë që orientimi i qeverisë shqiptare ishte drejt Lindjes komuniste, gjithsesi deri në incidentin e Kanalit të Korfuzit mund të themi se kemi të bëjmë me dy vende aleate.
Historia e marrëdhënieve shqiptaro-britanike e veçmas incidenti i Kanalit të Korfuzit edhe më parë ka qenë objekt i kërkimeve shkencore të Prof. Milos, i cili me gjithë kontributet e vyera, nuk rresht se hulumtuari në këtë fushë, dhe siç shprehet vetë edhe në intervistën së cilës po i referohem, vazhdon të mbetet edhe më tej temë e preferuar e projekteve të tij shkencore. I bindur se edhe vepra e pritshme do të jetë në lartësinë e emrit të tij si punëtor i shkencës, dëshiroj të nënvizoj se përmes këtyre radhëve nuk kam synim të bëj ndonjë vlerësim a të jap ndonjë opinion për veprën shkencore të Prof. Paskal Milos, sado që jam ndër ata lexues që e njoh, dhe madje përgjithësisht mirë. Pra, afërmendsh, nuk kam synim as të polemizoj, pasi në aspektin parimor ndaj me të njëjtin qëndrim përsa i përket vendimit të padrejtë të Gjykatës së Hagës në lidhje me Incidentin e Kanalit të Korfuzit.
Kërkimet arkivore që kam kryer mbi jetën dhe veprimtarinë e një personaliteti të shquar te gjeologjisë europiane, e padyshim ndër themeluesit e gjeologjisë shqiptare si Stanislav Zuber, më kanë shtyrë të qëmtoj edhe në klimën e përgjithshme të marrëdhënieve shqiptaro-britanike, të cilën për ta kuptuar më mirë më është dashur të konsultohem edhe me veprën e zotit Milo, e natyrisht, edhe të shumë autorëve të tjerë; specialistë të së drejtës ndërkombëtare, historianë, diplomatë, publicistë etj.
Ndaj, pa hyrë në “sinoret” e tyre e në respekt të kontributeve të çmuara që sjellin, po guxoj që nga pikëvështrimi im si publicist e njeri i politikës, të merrem edhe unë në këto radhë me Kanalin e Korfuzit dhe konkretisht me tezën e rihapjes së Gjyqit të Hagës, me bindjen se debati e ballafaqimi i mendimeve, gjykimeve, opinioneve etj. mund të na ndihmojë për të mbërritur në një qasje realiste e të bazuar shkencërisht po e po, por të tillë edhe në rrafshin e të drejtës që bazohet në ligj.
Sepse nëse flasim për gjyq apo gjykatë në kuptimin juridik të termit, atëherë nuk na vlejnë konsideratat, opinionet, mendimet a dëshirat, pavarësisht synimit të mirë që ato mund të kenë. Dhe kjo vlen edhe në rastin kur artikulojmë apo shprehim mendimin se nën dritën e “fakteve të reja” të publikuara sëfundmi, duhet të rihapet apo të ribëhet Gjyqi i Hagës për incidentin e Kanalit të Korfuzit.
Në pamje të parë apo nisur nga një perceptim naiv teza e rihapjes së gjyqit të Hagës duket se romantike aq edhe patriotike. Mirëpo e drejta nuk mund te bazohet vetëm mbi emocione apo edhe sugjestione, edhe kur jemi të bindur në padrejtësinë e një vendimi, edhe kur reagimet mund vijnë prej kënaqësisë apo entuziazmit të zbulimit apo njohjes së një fakti, dokumenti apo prove të re, nëse mund t’i quajmë të tilla dokumentet që citojnë apo që ofrojnë përmes shtypi shqiptar disa studiues apo të pasionuar pas dokumentave arkivore. Shprehem në ketë mënyrë, sepse di që shumë prej dokumenteve që po na serviren si zbulime të reja, rezulton të jenë njohur më herët prej studiuesish a specialistësh të së drejtës ndërkombëtare, ani pse ata nuk kanë nxituar të thërrasin Eureka.
Nga e njëjta pozitë, pra si qytetarë i këtij vendi që lexon apo sheh një dokument a disa të tillë, edhe unë do të nxitoja të artikuloja menjëherë kërkesën për rihapjen e Gjyqit të Hagës e do t’i kërkoja qeverisë shqiptare të bënte gati kërkesën, të plotësonte dosjen, të gjente avokatët e gjithë çfarë kërkon një punë e tillë. Sepse realisht do të doja që mbi vendin tim të mos ketë asnjë ndjenjë fajësie, të mos ketë asnjë penalitet apo përgjegjësi, pavarësisht se me cilën kohë a me cilin regjim lidhet ngjarja për të cilën po flasim. Mirëpo çështja nuk është kaq e thjeshtë. Dhe për shkak të seriozitetit e përgjegjësisë me të cilën duhen trajtuar ngjarje e momente të tilla, sidomos kur ata që investohen janë historianë të rangut të parë a intelektualë që imponojnë një vëmendje të veçantë të publikut ndaj tyre, veçmas kur implikohen marrëdhëniet ndërshtetërore, nuk mund të rrëmbehemi e të flasim thjeshtë e vetëm ashtu si do të donim ne të ndodhte.
Edhe për mua personalisht, e mira që në rastin në fjalë lidhet me të vërtetën e do që Gjyqi i Hagës të rihapet, që vendi im edhe de juro të rezultojë i pafajshëm. Aq më tepër po të kemi parasysh edhe disa fakte të tjera që na vijnë në ndihmë. Fjala vjen është i njohur fakti që Britania e Madhe që prej vitit 1981 ka hequr vetë dorë prej penaliteteve të Gjyqit të Hagës dhe diplomacia e saj me Shqipërinë u kthye në formulën “një sterlinë përgjegjësi”. Po kështu, kryeministrja britanike M. Thatcher i ka dërguar qeverisë së Shqipërisë në vitin 1982 një çek me të gjithë vlerën e arit monetar që mbahej peng për shkak të incidentit të Kanalit të Korfuzit. Mirëpo, pavarësisht fakteve e dokumenteve të njohura e të panjohura, pavarësisht vullnetit të njërit apo tjetrit studiues e pavarësisht dëshirës së mirë që mund të shprehë secili prej nesh, Gjyqi i Hagës për incidentin e Kanalit të Korfuzit nuk mund të rihapet, pasi procedurat e investimit të këtij institucioni janë rreptësishtë të përcaktuara e të kodifikuara në Statutin e Gjykatës Ndërkombëtare. Dhe duke iu referuar këtij dokumenti bazë, do të kuptojmë se sa e pambështetur ne ligjin ndërkombëtar është kërkesa për rihapjen e Gjyqit të Hagës. Për të qenë më konkret po citoj pikën 5 të nenit 61 të Statutit të Gjykatës Ndërkombëtare në të cilën thuhet shprehimisht: “Nuk mund të paraqitet asnjë kërkesë për rishikimin e vendimit, pasi kanë kaluar dhjetë vjet që nga data e dhënies së vendimit”. Unë nuk jam historian dhe as jam marrë me studime që lidhen me çështje të historisë së diplomacisë. Nuk jam as jurist dhe aq më pak specialist i të drejtës ndërkombëtare. Por puna si gazetar e drejtues gazete më ka shpënë edhe nëpër arkiva, më ka detyruar të merrem edhe me histori e njerëz që kanë qenë protagonist në ngjarje historike. Gati njëzet vjet në profesionin e publicistit dhe po aq karrierë në politikë më kanë mësuar ta nderoj dhe respektoj punën e tjetrit e pikërisht për shkak të kësaj kredoje, mendoj se ideja e rihapjes së Gjyqit të Hagës, përveç sensacionit si titull gazete, nuk ka sjell ndonjë shërbim tjetër.
Është e vërtetë që prej efekteve të vendimit arbitrar te Gjyqit të Hagës është mbajtur peng për më shumë se 50-vjet 2.6 tonë ar, i cili bëhet edhe më i vlefshëm po të kemi parasysh faktin se ishte ar numizmatik, është e vërtetë që po prej të njëjtit vendim të Gjyqit të Hagës kemi humbur edhe të gjithë interesat e sasisë së mbajtur peng, por e vërteta duhet të na ndihmojë ta kërkojmë dhe ta mbrojmë atë deri në cakun ku mbrojtja e të vërtetës nuk kthehet në të kundërtën e vet. 05.02.2010 

Gazeta Shqiptare

Përplasjet e interesave të SHBA me BE, faktorë të vonesës për integrimin e Shqipërisë, Bosnjës dhe Turqisë

Shkruan: Pirro PRIFTI

Nëse në shkrimin e ditës së diel u përpoqa të analizoja faktorët e brendshëm të Shqipërisë konfliktuozë shqiptarë në të shkuarën dhe në të tashmen që për një arsye apo tjetrën kanë vonuar integrimin në BE, në këtë shkrim do të analizoj faktorët e jashtëm konfliktuozë ndërkombëtarë, të cilët pengojnë shpejtimin e integrimit të Shqipërisë në BE.

Janë dy faktorët kryesorë të përplasjes së BE me SHBA për problemin sa më të shpejtë të integrimit të vendeve të Ballkanit në BE, dhe kjo nuk mund të shpjegohet pa bërë pyetjen se përse SHBA ndikokërka sado pak në vonesën e integrimit të këtyre vendeve e kryesisht të Shqipërisë? Ka disa arsye historike dhe politike në këtë aspekt interesant. Aspekti historik i përket periudhës që kur u bë Shqipëria shtet i pavarur dhe sovran në kohën kur linja e Europës Perëndimore, siç e shpjegoi deri diku dhe Prof. A. Puto, ishte për:

- Një Shqipëri të vogël që do të mund të destabilizohej shpejt sa herë që do të donin vendet fqinjë, dhe që të shmangej një shtet i madh shqiptar mysliman në një kohë që sapo doli nga skena perandoria e shembur turke. Të gjithëve u kujtohet fjala e presidentit Vilson (28 dhjetor 1856- 3 shkurt 1924- ditë që dihet që nuk do ta përkujtojmë ne shqiptarët, sepse harrojmë shpejt) më 1919 në (Paris për të krijuar Lidhjen e Kombeve pikërisht pas mbarimit të luftës së parë botërore, dhe për t’i dhënë trajtë traktatit të Versajës), ku doli në mbrojtje të krijimit të shteteve të reja nga perandoritë e shembura dhe veçanërisht të Shqipërisë (pas këtij fjalimi ai mori dhe çmimin Nobël).

- dhe nga ana tjetër: linja që kërkonte Europa ishte linja e Esat Pashës që solli Princ Vidin, në kundërshtim me linjën proturke të Ismail bej Qemalit që kërkonte një Shqipëri të madhe të papajtueshme me interesat e Europës Perëndimore dhe Rusisë.

E çara e parë midis interesave të Europës Perëndimore dhe SHBA ishte për vendet e vogla në atë kohë dhe sidomos për Ballkanin. Në ato kohë SHBA nuk kishte direkt interesa për Ballkanin përveçse interesa të të drejtave të njeriut dhe të mbrojtjes së kombeve të vogla nga fuqitë e mëdha. Në atë kohë nuk duhet harruar që dhe Lenini foli saktë për Shqipërinë pavarësisht nga disakordet e sotme kundër komunizmit. Po kështu dhe Noli (që po sulmohet padrejtësisht nga disa pseudoakademikë) ishte një përparimtar i madh që e shihte Shqipërinë demokratike të mbrojtur nga një fuqi e madhe (në dallim nga Zogu që si satrap i vogël që ishte e përdori Shqipërinë si kuletën e tij me të cilën pagoi me toka ish-mbretërinë Serbo-Kroate) dhe u largua nga Shqipëria duke marrë ½ e thesarit në ar me pretekstin se ishte rroga e 12 muajve). Në këtë ngjarje vendet e Europës perëndimore vazhdonin të ishin në interesa të kundërta me Shqipërinë e vogël megjithëse i ofruan një Princ që ndenji 9 muaj, por përkrahën Zogun si vazhdues të politikës të Esat Toptanit (kujtoni që Zogu vrau Avni Rustemin për të marrë hakun e Esatit).

E çara e dytë midis Europës Perëndimore dhe SHBA filloi me marrëveshjen e Jaltës ku BRSS mori hakun e tokave të privuara nga lufta e parë botërore, kur Anglia dhe Franca si përfaqësuese të fituesve dolën me gisht në gojë. Përsëri Ballkani nuk ishte në prioritetet amerikane sesa në prioritetet angleze, të cilën SHBA e përkrahu intensivisht pas përfundimit të luftës. Nëse Shqipëria në konferencën e OKB, që u mbajt në Paris 10 shkurt 1947 pas mbarimit të luftës së dytë botërore (e përfaqësuar nga E. Hoxha) nuk do të përkrahej nga Jugosllavia dhe Ukraina (pjesë e BRSS) atëherë Toskëria dhe jugu i Shqipërisë që kishte kufi të papërcaktuar mirë me Greqinë do të përvetësohej nga kjo e fundit (edhe këtë ngjarje e kanë harruar akademikët tanë të hallakatur në rrugëtirat e politikës anarkiste të Shqipërisë së pasviteve 1990). Edhe në këtë rast Europa Perëndimore luajti rol negativ ndaj Shqipërisë.
E çara e tretë midis vendeve të Europës Perëndimore (që ishin tashmë të bashkuara pjesërisht në vitet e shembjes së murit të Berlinit në Tregun e Përbashkët) ishte koha kur u shpërbë kampi socialist pas rënies së murit të Berlinit (13 gusht 1961 -3 tetor 1989) dhe ku SHBA luajti rolin kryesor në këtë shembje. Sigurisht shembja e planifikuar ( i ngjante një loje shahu që BRSS dhe kampi socialist e parashikoi se do ta humbte dhe e prishi lojën; ashtu siç e kishte parashikuar vetë Lenini kur tha që më 1920 në artikullin "Kush do të fitojë…"?, ku përmendej roli i Sistemit me rendiment më të lartë do të fitonte) shkaktoi ndërrimin e sistemeve dhe e gjithë Europa dhe bota po kalonte në një sistem të vetëm kapitalist.
Samiti i Maltës i mbajtur me 2-3 dhjetor 1989 midis Gorbaçovit dhe XH. Bushit të vjetër (si vazhdim i takimit Reagan - Gorbaçov në Rejkjavik) shënoi fundin e luftës së ftohtë dhe në një farë shkallë rishikimin e vendimeve të Konferencës së Jaltës të vitit 1945 midis Stalinit-Rusveltit-Çerçilit. Këtu Tregu i Përbashkët mbajti qëndrim asnjanës vetëm në përkrahje të SHBA. Shqipëria përsëri u la pasdore deri në vitin 1993 (megjithë ardhjen e Bejker-it). Interesat amerikane filluan të ndryshojnë pikërisht kur pa se tregu i përbashkët Europian u kthye në Komunitet Europian dhe kur vunë re se zonat e influencës amerikane në Europë (ekonomiko-financiare kryesisht) do të zvogëloheshin ndjeshëm pas formimit të Bashkimit Europian, i cili i bashkuar do të kishte një GDP më të madhe se të SHBA (Statistikat e vitit 2008 tregojnë që BE ka GDB 16 trilion dollarë SHBA e ka 13 trilion dollarë, sipas FMN dhe BB të vitit 2008). SHBA u interesua për Ballkanin realisht kur mori pjesë në luftën në Bosnjë (mars-1992-në nëntor 1995) dhe në 1999 në çlirimin e Kosovës. Duke krijuar virtualisht një të çarë në Bashkimin Europian dhe duke lidhur disa marrëveshje të veçanta me Shqipërinë, Kosovën (ku ka dhe bazë ushtarake), Bosnjën, Lituaninë, Turqinë, marrëveshje, të cilat janë përshkruar në pyetësorin që ka qeveria shqiptare (për t’i dhënë përgjigje qeveria jonë përgjigje, që sido që të jenë, do të kenë kuptimin e barsoletës: "…o ma ngrohe gomarin, o ma ftohe gomarin…"). BE sot është e shqetësuar për integrimin e këtyre shteteve dhe nuk di si ta zgjidhë këtë problem të ndërlikuar për integrimin e Ballkanit në BE. 

Përplasjet e para të KE (sot BE) me SHBA (që sigurisht nuk janë të hapura, por shihen e ndihen), filluan që në luftën në Bosnjë e vazhduan më seriozisht me luftën e Kosovës, por vazhdojnë dhe sot, jo në kuptimin e përplasjeve që kanë ndodhur në të shkuarën midis vendeve kapitaliste për dominim dhe territore por në kuptimin e çfarë do të bëhet me vendet e ish-kampit socialist kryesisht ato lindore, ato të Ballkanit dhe Turqinë. Pyetjet janë këto:
- Do të futen në BE këto vende apo do të rrinë të veçuara?
- Ç'do të bëhet me vendet e Europës Lindore: do të futen në BE apo do të kërkohen përsëri nga Rusia (në një të ardhme të afërt, sepse mendohet që Rusia të marrë veten afërsisht pas 20 vitesh, sepse deri tani zë vendin e 10 për nga GDP- viti 2008 ishte 1.25 trilion dollarë), si pjesë e sferës së influencës politiko-ekonomike e saj?
- Ç'do të bëhet me Shqipërinë (+Kosova), Bosnja dhe Turqia që bëjnë pjesë në Europë, po ku influenca politike e tashmë dhe ekonomike Amerikane është e rëndësishme për këto vende: qoftë për marrjen pjesë të tyre si avangardë e luftës së ftohtë kundër bllokut sovjetik (Turqia) qoftë si mirënjohëse ndaj këmbënguljes amerikane për zgjidhjen e problemeve të popujve të shtypur nën Jugosllavinë (Kosovë dhe Bosnjë) apo në ndihmën e fortë politike dhe ekonomike (Shqipëria).
Përplasja e interesave SHBA me BE qoftë ato ekonomike qoftë ato gjeopolitike në pamjen e parë duken jo të forta, sepse të dyja u kënaqën që ra blloku sovjetik, u kënaqën që Polonia, Çekia, Sllovenia, Hungaria, Rumania, Bullgaria, tre vendet baltike u futën në BE pavarësisht problemeve të rënda ekonomike që kanë (sidomos Rumania dhe Bullgaria).
Nëse BE i intereson e sotmja vetëm zona e influencës ekonomiko-financiar e, SHBA e shqetëson e nesërmja e ardhmja gjeopolitike e këtyre vendeve sidomos vendeve me popullatë kryesisht myslimane: Bosnjë +Shqipëri (+Kosovë)+ Turqi, të cilat që pas 1878 kanë qenë zonat ku janë përplasur fort interesat e disa shteteve: Rusëve për një Serbi të fortë në Ballkan, SHBA për një Turqi të fortë (një ish-perandori sot me 70 milion banorë, por me GDP të ulët - 570 bilion dollarë - sipas 2008), sepse është në kufi me Rusët. Përsa i përket Shqipërisë interesat SHBA dhe BE përplasen në disa pika:

Shqipëria është një vend i lënë nga Europa, i dobët dhe i pastabilizuar politikisht dhe ekonomikisht që nga krijimi i saj. Kujtoni që pas 1912, çdo 7-12 vjet në Shqipëri kanë ndodhur trazira të mëdha politiko-sociale duke e lënë Shqipërinë gjithmonë të dobët ekonomikisht dhe politikisht e në dorë të një klase politike që blihet e shitet shpejt nga fqinjët, të cilëve nuk u intereson një Shqipëri e fortë (trazira të influencuara në fillim nga rrymat pro- turke 1913, më 1924 me kthimin e Zogut - kujtoni që "revolucioni" i Nolit nuk pati asnjë viktimë, 1928 kthimi në mbretëri, 1939-1945, 1949 kthimi nga jugosllavët me Rusët, 1961 prishja me Rusët, 1975 vrasjet e gjeneralëve, 1981 vrasja e ish-kryeministrit, 1989, 1997, 1998, 2005 ndërrimi i pushtetit, dhe sot me probleme të rënda ekonomiko-sociale ku afër 1.5 milion njerëz janë larguar brenda 20 vjetëve, për shkak të papunësisë dhe gjendjes së pastabiluzuar, gjë që të kujton vazhdimin e luftës së vjetër të klasave të PPSH, luftë e cila është edhe më e vjetër sesa Komunizmi me klasën punëtore&fshatare kundër klasës së përmbysur; bëhet fjalë që dhe në kohën para Zogut dhe në kohën e Zogut (ndarjet klasore kanë qenë shumë të rënda që vazhduan dhe në periudhën e komunizmit) ku shtresa demokratike anti-turke (kapitalistët e rinj dhe inteligjenca) përplasej me atë proturke (çifligarët e mëdhenj).

Po kjo Europë është vetë e paqartë me rolin që do të luajë Shqipëria në të ardhmen (janë më të paqartë tani që u shtua dhe Kosova, e cila dihet që u nda po për faj të saj), dhe nga ana tjetër interesi i SHBA për Ballkanin.

Janë katër alternativa, të cilat BE përpiqet se cila nga ato do të vihet në zbatim në raport me Shqipërinë dhe në të njëjtën kohë vazhdon ta mbajë me shpresa atë për një integrim të shpejtë:
- Ta vonojë sa më tepër integrimin me pretekstin se nuk janë realizuar standardet (gjë që është e vërtetë, por që në të njëjtën nivel afërsisht është edhe Bullgaria dhe Rumania, të cilat i futi për interesa gjeostrategjike) duke pritur se çfarë ka ndërmend SHBA me Shqipërinë, Kosovën dhe Bosnjën si dhe si do të shkojë e ardhmja ekonomike e Rusisë, e cila dihet që ka interesa në Ballkan.

- Ta vonojë futjen e Shqipërisë në BE derisa të realizojë disa kërkesa të fqinjëve si ato të Greqisë, e cila heshturazi kërkon Toskërinë me pretendimet e vjetra për vorio-epirin, si dhe duke parë që klasa politike shqiptare ka qenë shumë dorëlëshuar ndaj kërkesave greke nga të koalicionet të majta (Nano) e të djathta (Berisha). Qëllimi është që ta lodhë edhe më ekonomikisht Shqipërinë, e cila si vend i vogël nuk mund të mbijetojë në ekonominë e fortë europiane dhe do të shpërbëhet vetvetiu (kujtoni që vetëm 1 në 5 shqiptarë banon në shtetin shqiptar, të tjerët banojnë në Greqi, Turqi, Itali, Kosovë, Mal i Zi, Maqedoni);
- BE vonon integrimin e Shqipërisë sepse pret nëse SHBA do të kërkojë në të ardhmen e afërt një federatë Shqiptaro-Kosovare, gjë që do ta bënte më në fund vendin e shqiptarëve një shtet të fortë, dhe nëse do të rishikoheshin kufijtë ballkanikë (gjë që është pak mundur, sepse nuk ka rrezik real nga Rusia, e cila vazhdon të mbetet e dobët);
- BE vonon integrimin e Shqipërisë, sepse pret një akord me SHBA nëse mund të krijojë një koalicion të ri shtetesh bazuar në Turqinë (+Shqipëri+Kosovë+Bosnjë), të cilët do të bëheshin parapritë influencës sllavo-ruse në një të ardhme;
- Faktori islam në territoret e sipërpërmëndura është një faktor frenues për integrimin e Shqipërisë (por dhe të Bosnjës, Kosovës, Turqisë), pikërisht sepse lufta kundër terrorizmit ka lidhje indirekte me myslimanët nga njëra anë, ashtu emigracioni i madh brenda në BE qoftë nga këto vende qoftë nga Afrika dhe Azia (kryesisht me fe islamike), po e frikëson shtetet e BE qoftë nga rritja demografiken vendet e tyre, qoftë nga prishja në të ardhmen e kulturës me bazë kristiane të Europës (këtë përmendi dhe Papa para disa muajsh kur u bë kushtetuta e BE).
Për mendimin tim, njëra nga këto alternativa do të bëhet e mundshme pas 2020, sepse përplasja e interesave Ruse (interesa konstante të saj në të kaluarën, të tashmen, dhe në të ardhmen) me BE do të mundësonin një shpërbërje të mundshme të BE në të ardhmen, dhe në këto interesa hyn dhe Shqipëria me Kosovën. Interesant është fakti që vendet e BE, jo vetëm që kanë përkrahur dhe në këto kushte Serbinë dhe indirekt i thonë Rusëve që: "…ja ne duam, por ç'ti bëjmë SHBA…", por me një politikë direkt kundërshqiptare favorizojnë Greqinë, e cila është duke bërë përpjekje maksimale të marrë ç'të mundë nga Shqipëria përpara afatit se të futet në BE. Praktikisht Greqia zë 50% të volumit tregtar me Shqipërinë dhe duket sikur Tigri grek me GDP prej 380 bilion dollarësh ka gllabëruar mushkonjën shqiptare me GDP prej 11 bilion dollarësh…! Rasti më flagrant është paraqitur me pyetësorin që duhet të plotësojë qeveria shqiptare, Pyetësor, i cili sido që të plotësohet do të vonojë integrimin e Shqipërisë për një kohë të pacaktuar dhe mendoj derisa SHBA të vendosë se çfarë qëndrimi do të mbajë me Shqipërinë dhe me Kosovën në të ardhmen.
Së fundi, unë e shoh zgjidhjen tek dy faktorë: krijimin e një organi panshqiptar, i cili të përfshijë njerëz me standarde dhe jo të shitur për të parë se ç'mund të bëjmë në të ardhmen; dhe së dyti i duhet drejtuar SHBA për të zgjidhur problemin. Ndryshe, kur të futemi në BE, Shqipëria do të jetë rindarë përsëri dhe shenjat po duken nëpërmjet pyetësorit famëkeq.

gazeta SOT, 27.01.2010

KU E KA FUNDIN POLITIKA SHKOMBËTARIZUESE

Shkruan: Zaim Beqiri 

Lexoni librin: KUJTIME

Jam hamendur gjatë kohë “Duke pritur Godon”, por ajo nuk erdhi as nga goja e politikanëve, as nga institucionet të ashtuquajtura “Akademi” që duhet të jenë mbrojtësit më fanatikë të çështjes kombëtare, por as nga penda e gazetarëve që i kemi me shumicë dhe qajnë hallin e të tjerëve.

Unë, duke besuar se ka njerëz që janë të thirrur për t`a mbrojtur çështjen e shenjtë kombëtare dhe se ka njerëz shumë më të zotë, kam pritur se do t’i kundërvihen shumë fuqishëm politikës shkombëtarizuese që po ndiqet tash e njëzet vjet, edhe më para, por në këto njëzet vjetët e fundit, kjo politikë bëhet me një egërsi të paparë, duke nisur që nga shkollimi, religjioni, ekonomia, kultura, trashëgimia etj. Të gjithë protagonistët e këtyre degëve kanë vepruar dhe veprojnë në dëm të çështjes kombëtare.

Këto mendime të shprehura më lartë dua t`i mbështes në argumente, në mënyrë që lexuesi të mund t`i kuptoj e jo të jenë të thata. Po nisem nga shkollimi: Me mbarimin e Luftës së Dytë Botërore, shqiptarët nuk i lanë që të vetëvendosin se teshat ua kishin prerë fuqitë e mëdha në Konferencën e Jaltës, me të cilën shqiptarët kurrë nuk do të pajtohen dhe do të vazhdojnë përpjekjet për t`i realizuar të drejtat e veta si çdo popull tjetër as më shumë as më pak, sakrifikuan me dhjetëra mijëra persona gjatë kësaj kohe kurrë pa e shtrembëruar qëllimin e shenjtë për t`u bashkuar në një shtet dhe të bëhemi të barabartë me të tjerët.

Në këto rrethana edhe pse jo të favorshme për shqiptarët, shkollimi u zhvillua në gjuhën shqipe, dokumentacioni plotësohej në gjuhën shqipe, po të krahasojmë kushtetutën e vitit 1974 me kushtetutën aktuale, do të shohim se ajo ka qenë më e avancuar se e tashmja.

I pyes përfaqësuesit shqiptarë, deri kur do të jemi viktimë e ndërskamcave, siç janë gjuha, flamuri, shkollimi, njëqind vjet e më tepër kaluan, dhe ne jemi rrotulluar si delet e sëmura në një vend. Kur shqiptarët kërkojnë të avancojnë diçka tjetër top po na e cungojnë gjuhën, pas një kohe flamurin e kështu me radhë ne nuk bëjmë një hap më përpara, por çdo gjeneratë është e detyruar të merret me të njëjtat probleme, thjeshtë mund t`a quajmë punë Sizifi.

Ti kthehem klerit, i cili është i thirrur që me anë të fesë t`i mbrojë interesat kombëtare, ashtu siç veprojnë të gjithë përfaqësuesit fetarë të kombeve tjera. Fenë islame nuk e kemi vetëm ne shqiptarët, e kanë arabët, turqit, kinezët, indonezianët etj. Këto vende fenë e kanë në shërbim të kombit, pse ne vallë nuk themi xhamia shqiptare, kisha katolike shqiptare, kisha ortodokse shqiptare, por çdo gjë ia kushtojmë kombit arab që ka traditat dhe historinë e vet, ne nuk e mësojmë tonën që nuk e kemi hiç më të varfër se të tjerët, por lakmojmë të huajën prandaj dhe e kemi humbur rrugën në oborr, duke dëgjuar edhe këso marrish nga goja e reisit “zoti t`a bekoj Gruevskin” se ai ka bërë çudira për ne shqiptarët (krime) sa të duash.

Mjetet e informimit afër dy dekada po hapen me sloganin për integrimin e shtetit në BE dhe në NATO, po më ngjajnë sikur në vitet ‘71-‘72 me letrën e Titos, që për dy vjet çdo lajm fillonte me këtë, pra ishte letra e një satrapi ushqim për mjetet e informimit. Tash ushqim i preferuar është integrimi në NATO dhe BE dhe me këtë i mbarojmë detyrat duke e mbajtur popullin në iluzion se këta po punojnë pa u lodhur për të mirën e tij. Kombet tjera edhe mund të kenë të drejtë, por shqiptarë nuk e kuptoj se çfarë presim?!

Kur them shqiptarët, kam parasysh gjithë kombin, i cili është në qorrsokak dhe nuk di ose nuk do të dalë. Do të integrohemi në Evropë nëpër xhepat e të tjerëve, atëherë dhe do të ngelim pjesë e xhepave të huaj. Ajo copë shteti që quhet Shqipëri, që ne jashtë saj gjithmonë i kemi pasur shpresat tek ajo duke e quajtur Nënë, Atdhe etj. nuk po kujdeset për pjesën e saj legjitime që ia kanë marrë me forcë, por po qanë hallin e sllavëve, të cilët ia kanë rrëmbyer më shumë se gjysmën e territorit dhe popullin.

Kjo, jo vetëm që nuk e kundërshton këtë në dy dekadat e fundit, por po e favorizon duke i falur territore popullit sllav se është shumë i vogël edhe me frymë edhe me tokë, pasi ka gjysmën e Azisë dhe gjysmën e Evropës dhe nuk i ka krejt, pra e meritojnë edhe një pjesë të Shqipërisë, sepse Shqipëria është e madhe, ashtu e kanë vlerësuar dashamirët e popullit shqiptar: sllavët, mysafirët e ardhur nga pas-Karpateve, ndaj mysafiri duhet respektuar!

Do t`i kthehem këtij shteti artificial, i cili ka gjysmën e territoreve shqiptare, dhe për çudi shqiptarët u rropën që ta futin në NATO dhe në BE për t`ia betonuar themelet dhe për t`ua vazhduar atdhetarëve kalvarin e tyre. Po dalin analistë të ndryshëm, të gjithë vajtojnë, pse vallë Greqia e pengon këtë shtet artificial që të hyj në strukturat Euro-Atlantike? Nuk e dinë këta mjeranë, a kanë logjikë njeriu apo kanë ndonjë logjikë që ndryshon nga të tjerët. Nuk e dinë se sa i ndjekin deklaratat e përfaqësuesve Evropian, siç ishte deklarata e Euro deputetit slloven Jellko Kacin, i cili deklaroi se:

”Edhe po të mos ekzistonin këta maqedonë, është dashur t`i shpikim vetëm e vetëm mos bashkohen shqiptarët“. Kjo ishte një deklaratë pasi Greqia përdori veton në Samitin e Bukureshtit. Unë nuk e perceptoj dot se nga kjo deklaratë shqiptarët nxjerrin ndonjë përfundim pozitiv apo shtiren si gomari “bëre zot ëndërr”.

Deklarata tjetër që shqiptarët duhet t`i zgjojë nga gjumi, është ajo në mes Dora Bakojanit, ministre e punëve të jashtme të Greqisë dhe Antonio Milloshovskit, ministër i këtij shteti artificial, ku Milloshoski i drejtohet Dorës me këto fjalë:

“Hajt më shpejt ta zgjidhim çështjen e emrit sa janë shqiptarët duke fjetur, se po të zgjohen shqiptarët nga gjumi e dini edhe ju edhe ne se si qëndron problemi”. Këto dy deklarata do të mjaftonin që shqiptarët më të kuptonin se “Për kë bien kambanat”, por për fat të keq shqiptarët vazhdojnë avazin e tyre duke mos mangësuar qejfet e tyre dhe duke u munduar që të pasurohen sa më shumë, se po të kesh pasuri mund të jetosh edhe si sllav, edhe si gjerman, edhe si grek, edhe si turk, kryesorja të kesh ta ngopësh barkun sa mos dallosh edhe nga lopët.

Pse vallë nga një kope politikanësh, analistësh, gazetarësh, politikologësh etj. me përjashtim të patriotëve të vërtetë që i kemi deficitarë, nuk dalin me qëndrim konkret dhe me propozim se: Po qe se ky shtet artificial duhet të qëndrojë atëherë le të quhet “Dardani” emrin, që e ka pasur përpara dhe qendër ka pasur Shkupin. Në këtë shtet jetojnë shqiptarët, bullgarët, serbët, vllahët dhe pakica të tjera, me siguri as Greqia dhe as shtetet përreth nuk do të kishin asgjë kundër. Ose mund të quhet “Maqedonia dhe Dardania”, ashtu siç quhet “Bosnja dhe Hercegovina”.

Mirëpo kjo nuk u pëlqen sllavëve, të cilët arbitrarisht e kanë shpallur veten maqedonas, si pasardhës të antikës njëherit edhe sllav. A ka vallë, gomarllëk më të madh se kjo, por ata kanë llogaritë e veta dhe antika u nevojitet se janë autokton dhe sllavë, edhe pse me të vërtetë janë sllavë, me përjashtim të shqiptarëve ortodoksë dhe vllahëve që janë sllavizuar në shekullin e fundit. Duke e përfunduar këtë artikull apeloj tek përfaqësuesit shqiptarë, kudo qofshin po qe se e shohin të kapshëm këtë propozim le të dalin në përkrahje ose le ta hedhin poshtë. 

Tetovë, 25.01.2010

IMPERIALIZMI NËN VELLON E GLOBALIZIMIT

Diskriminimi, shfrytëzimi, shtypja, segregacioni dhe luftërat kanë ekzistuar pothuajse gjatë gjithë historisë së dokumentuar të njerëzimit, ndërsa vetëm trajta e tyre ka ndryshuar epokë pas epoke.

Ndërsa sistemi shtypës skllavopronar u zëvendësua nga feudalizmi, këtë të fundit e zëvendësoi kapitalizmi, i cili në qarqe të ndryshme botërore perceptohet si sinonim i imperializmit. Ndërkaq në epokën e postmodernizmit, rolin, të cilin dikur e luanin skllavopronaria, aristokracia, perandoritë, feudalizmi e kolonializmi, sot globalizimi e aplikon në mënyrë të përkryer, “njerëzore”, “humane”. Katër sferat, përmes të cilave zhvillohet globalizimi janë: sfera ekonomike, politike, kulturore dhe ushtarake.

Në botën e globalizuar, që udhëhiqet nga klane të fshehta botërore, mbi shtetet e ashtuquajtura “vendet në zhvillim” - (term që ka hyrë në përdorim kah mesi i shek XX – për të reflektuar pozitivisht tek të shtypurit), shfrytëzimi i resurseve natyrore e njerëzore nuk është i nevojshëm të bëhet ushtarakisht, e duke ushtruar dhunë konkrete, mbase edhe këtë globalistët e aplikojnë aty ku platformat “e buta” ju dështojnë.
Jemi dëshmitar se sot metodat për shfrytëzimin e qenies njerëzore, në krahasim me të kaluarat, janë sofistikuar tej mase, gjë që ka ngjallur shqetësime tek popullsia e vendeve jo të industrializuara, ngase disa prej tyre, pikërisht pse pengohen nga “peshqit e mëdhenj” e kanë të vështirë ta bindin masën për dëmet që i sjellë globalizimi, krahas disa dobive, ndërsa disa të tjera as që tentojnë ta bindin atë, ngase paraprakisht i janë nënshtruar globalistëve.

Përderisa në botën e globalizuar mund të shfrytëzohesh në mënyrë moderne e tinëzare, nuk paraqitet nevoja që të kolonizohesh territorialisht përmes ekspansionit ushtarak. Rolin e ushtrisë sot e ushtron ekonomia, politika, teknologjia, kultura dhe më e rëndësishmja, mediet, të njohura si pushteti i katërt shtetëror, përmes të cilave pushtetarët manipulojnë me opinionin publik. Siç thoshte njëri prej përfaqësuesve kryesor të Shkollës së Frankfurtit (Teorisë Kritike) – Herbert Marcuse: “Teknologjia shërben për të krijuar forma të reja, më efektive dhe më të këndshme të kontrollit shoqëror dhe të kohezionit shoqëror”.

Sot shoqëritë kapitaliste perëndimore, përmes globalizimit i shfrytëzojnë vendet joperëndimore në mënyrën më perfide të mundshme. Pothuajse të gjitha resurset na shfrytëzojnë, e pastaj pikërisht përmes shfrytëzimit të tyre, perëndimorët mburren kinse na ndihmojnë. Sa të marrë që janë,… mbase kjo marrëzi atyre ju bën dobi, dhe do ta shprehin deri atëherë, kur do të zgjohemi nga kjo amulli.

Imperializmi si faza më e lartë e kapitalizmit u shërben shteteve industriale-kapitaliste për të instaluar ideologji e vlera perëndimore, përmes të cilave ata i arrijnë synimet e tyre ekonomike, politike e kulturore. Nuk do të gabonim nëse epokën postmoderne të globalizuar, ta perceptonim si sinonim i politikave shtypëse paraprake, të cilat sot vetëm formën e kanë ndryshuar, ndërsa qëllimi i shtypjes, nënshtrimit e sundimit mbi shtetet e varfra mbetet i njëjtë. Në këtë kontekst, Samyel Huntigton kishte të drejtë kur shkruante, se “Atë që perëndimorët e shohin si integrim global të mirë,… joperëndimorët e denoncojnë si imperializëm perëndimor të pandershëm”.

Ndërsa në epokën para-industriale, mungesa e mjeteve tekniko-teknologjike, urbanizimit dhe industrializimit i detyronte kolonizatorët që pushtimi i territoreve të jetë parakushti kryesor dhe domosdoshmëria qenësore për shtrirjen e autoritetit mbi vendet e kolonizuara, sot në botën e globalizuar rrethanat kanë ndryshuar krejtësisht. Si rrjedhojë, pushtimi i territorit nuk e përbën premisën parësore për arritjen e qëllimeve imperialiste, nënshtruese e shfrytëzuese. Meqenëse mjetet e kontrollit kanë ndryshuar, rrjedhimisht kanë ndryshuar edhe metodat e shtypjes. Madje këto metoda të reja janë shumë më efikase për shtypjen e popujve, nëse i krahasojmë me ato që ishin para tyre. Tashmë perëndimorët e kanë kuptuar se tjetërsimi i vlerave kombëtare, religjioze e morale duhet bërë gradualisht, me qëllim që nënshtrimi i popujve të jetë latent dhe permanent, për t’u pranuar më vonë si i mirëqenë dhe i natyrshëm.

Jemi të detyruar të pajtohemi me tezën e Marksit, se kapitali i lartë ekonomik, një ditë përfundimisht do ta përmbysë sistemin kapitalist. Simptomat e para fillimisht do të shfaqen në vendet ku kapitali është më lartë, si Amerikë, Kinë, Gjermani e Japoni, për të reflektuar më vonë në dimensionin global në përgjithësi. Aty ku kapitali është më i theksuar pasojat do të jenë më të mëdha, mbase duke u bazuar në krizën ekonomike të viteve ’30-a, të cilën Amerika e tejkalon duke ngadhënjyer, mund të kemi përsëritje të historisë së krizës.

Parahistoria në histori

Na flasin për epokën moderne! Për ç’epokë moderne e kanë fjalën!? Epokë në të cilën janë përfshirë të gjitha vendet e botës apo vetëm ato të industrializuara!?
Nëse modernizimi erdhi si produkt i industrializimit, ky i fundit u mundësua nga kolonizimi dhe eksploatimi i vendeve joperëndimore: Amerikë, Azi e Afrikë, gjë që e bëri të mundur modernizimin perëndimor mbi kurrizin e po këtyre vendeve, ndërkaq historia perëndimore na mëson ndryshe.
Ç’histori e shëmtuar na është servuar, të cilën verbërisht dhe fare pa e seleksionuar kemi absorbuar!

Së këndejmi, Akademitë e Shkencave, Universitetet dhe Shkollat për të shënuar, kujtuar e rrëfyer mbi gjendjen e mjeruar të popujve të lashtë, gjithnjë marrim shembuj nga parahistoria e largët, duke harruar se parahistorinë e kemi në historinë tonë. Atë e gjejmë në Afrikë, vende të Azisë e Amerikës Latine dhe në disa pjesë të Ballkanit. Duke qenë se një pjesë e madhe e botës është duke jetuar sikurse në parahistori, dhe atë si pasojë e politikave shtypëse të perëndimorëve dhe atyre të korruptuara e të shantazhuara vendore, ne për të përshkruar mjerimin dhe vuajtjet e njerëzve, nuk kemi nevojë të marrim shembuj nga historia e kaluar, por nga e tashmja parahistorike.

Në kohën kur njerëzit vdesin urie, Amerika shtet që në nivel botëror shënon rreth 6% të popullsisë, ka të përqendruar 50% të pasurisë botërore. Ndërkaq për vitin 2010 Kongresi Amerikan ka miratuar buxhetin ushtarak të ShBA-së që kap një shifrën marramendëse, prej 636 miliardë dollarësh. Shteti amerikan posedon 10.000 bomba atomike, të cilat i përdor si kërcënim për shtetet konkurrente, ndërsa në anën tjetër është mbështjellë me petkun e humanitetit dhe bamirësisë. S’do mend se këto statistika janë tejet disproporcionale dhe shqetësuese për të ardhmen e shoqërisë bashkëkohore, të cilat një ditë do ta kërcënojnë seriozisht paqen botërore.

Gjithë ketë që e thamë deri më tani, komunistët s’do mend se e shohin si pretekst për ta paraqitur alternativën e tyre si të vetmen të mundshme për të dalë nga kriza e kapitalizmit global. Por ja që logjika për ta kthyer sistemin socialist - komunist, me pretekstin se kapitalizmin e ka kapluar kriza globale, përveçse është një ëndërr e parealizueshme, vetëm përpjekjet për ta praktikuar atë, siç na dëshmon përvoja e hidhur, mund të çojnë në diktatura të ashpra me pasoja fatale për shoqëritë. Prandaj nga këto ide infantile, le të rrinë të qetë kapitalistët, sepse komunizmi nuk do të rikthehet kurrë, ngaqë asnjëherë nuk u ndërtua, dhe meqë nuk u ndërtua asnjëherë nuk do të rrënohet.

Megjithatë, këto parashikime, vlerësime e konstatime, sigurisht se nuk shkojnë në favor të asnjërit prej këtyre dy sistemeve, por të një sistemi të tretë, mes tyre, i cili përpiqet t’i shmangë dhe eliminojë dobësitë e kapitalizmit - (tezës) dhe komunizmit – (antitezës), mbi të cilin do të ngriheshin virtytet e pastra morale dhe profesionale, të cilat domosdo kushtëzojnë prodhimin e sintezës.

Kontakti: www.muhametkrasniqi.blogspot.com
Muhamet Krasniqi, student i Departamentit të Sociologjisë – UP

200 mijë euro për Shqipërinë - 400 mijë për Graçanicën

Shqipërinë e veriut, e sidomos rrethin e Shkodrës, e kanë goditur përmbytjet e mëdha. Mijëra hektarë toke janë përmbytur nga ujërat, qindra familja janë detyruar të evakuohen, jeta shoqërore dhe ekonomike është bllokuar tërësisht. I gjithë shteti shqiptar është mobilizuar në funksion të përballimit të kësaj krize dhe ofrimit të ndihmës për rrethin e Shkodrës. Edhe opozita ka ofruar gatishmërinë e saj për ndihmë, ashtu sikurse edhe shumë vullnetarë, të cilët po bëjnë çmos që të tejkalohet kjo situatë e rëndë.

Në mbledhjen e fundit të Qeverisë së Kosovës u diskutua edhe për gjendjen e krijuar në veriun e Shqipërisë pas përmbytjeve. Qeveria jonë mori vendimin që Shqipëria të ndihmohet me 200 mijë euro. Kurse para disa javësh ishte kryeministri Berisha ai i cili ndau 400 mijë euro për Graçanicën. Përderisa Kosova për Shqipërinë jep vetëm 200 mijë euro, Qeveria e Shqipërisë vetëm për një qytezë së Kosovës dha edhe një herë më shumë. Natyrisht që edhe situata është e ndryshme. Situata në veriun e Shqipërisë është emergjente, gjendja e jashtëzakonshme, kurse dëmet shumë të mëdha. Në anën tjetër, ndihma për Graçanicën ishte në emër të multietnicitetit, decentralizimit, krijimit të komunave të reja serbe etj.

Këto diferenca substanciale nuk na bëjnë shumë nder sepse për kombin tonë po japim më pak se për një enklavë. Obligimet e Shqipërisë ndaj Graçanicës kurrsesi nuk mund të jenë ato që duhet të jenë përgjegjësitë e Kosovës ndaj Shqipërisë. Ndihma e kryeministrit Berisha për Graçanicën nuk u shoqërua me kurrfarë kushtëzimesh për shpërbërjen e strukturave të Serbisë në Kosovës. Ato para mund të përdoren për të paguar mjekë që punojnë jashtë sistemit shëndetësor të Kosovës, si dhe për mësues që japin leksione historie se si “terroristët” shqiptarë bashkë me ata të NATO-s ia morën Kosovën Serbisë. Këto para mund

të shkojnë që fëmijëve serbë t’u mbillet fryma e urrejtjes dhe ideja e hakmarrjes për “padrejtësitë historike” dhe “komplotet globale” kundër serbëve.

Përveç kësaj, Qeveria vendosi që disa pjesëtarë të FSK-së të dërgohen në Shqipëri për të ndihmuar në krizën e shkaktuar prej përmbytjeve. Pas shkatërrimit të UÇK-së dhe shuarjes së TMK-së, është krijuar një kuaziforcë civile e cila në vend që të jetë ushtri, e kanë lënë në nvelin e angazhimit për përballjen e katastrofave natyrore, tërmeteve, përmbytjeve, borës etj. Kurse Shqipërisë nuk i lejohet që të dërgojë trupa ushtarake në Kosovë, ashtu siç kanë të drejtë shumica e vendeve të NATO-s dhe Rusia. Apo që Kosova dhe Shqipëria të mund të zhvillojnë bashkëpunim ushtarak, strategji të përbashkët të sigurisë si dhe manovra të përbashkëta. Na lejojnë të bashkëpunojmë, por vetëm për multietnicitet dhe, eventualisht, kur të përmbytemi.

LËVIZJA VETËVENDOSJE!

19.01.2010

Heqja e vizave mes gëzimit dhe shqetësimit

Shkruan: Lirim Shabani

Ndoshta mund të duket paksa i çuditshëm ky titull dhe për shumë nga ju, mbase do të ishte edhe absurd, por diskursi në këtë rast nuk ka të bëjë me çudira e as me absurdin. Kështu, ideja për një debat mes gëzimit dhe shqetësimit për heqjen e vizave nuk lindi nga një pështjellim mendor për të bërë një shkrim dhe për ta botuar në një gazetë ditore sa për sy e faqe, por sepse diçka më ngacmoi në këtë drejtim.

Në vijim të Shkollës për Lidership dhe Politika Publike, organizatori Institutit për Demokraci dhe Zhvillim, kishte paraparë një tryezë të rrumbullakët me pjesëmarrësit e kësaj shkolle që vijnë nga radhët e rinisë të partive politike dhe disa studiues, ndër të cilët jam edhe unë. Se sa ishte serioze kjo tryezë dëshmon fakti i prezencës së një delegacioni dyanëtarësh nga Ambasada Amerikane dhe profesorë të tjerë universitarë, ndër ta edhe ish-ambasadori i IRJM-së në Slloveni, z. Dimitar Mirçev. Pikërisht nga kjo tryezë buron dhe ngacmimi për një debat të këtillë.

Meqë ishte marrë vendimi për heqjen e vizave, tema e debatit në këtë tryezë ishte pikërisht heqja e vizave. Më tutje, të pranishmit diskutuan rreth aspekteve të ndryshme të heqjes së vizave, ndër të cilat ishte edhe ai ekonomik. Sigurisht se të gjithë shprehën gëzimin për heqjen e vizave, por si pjesë e debatit ishte edhe ana negative e heqjes së vizave, pra largimi i njerëzve nga vendi në drejtim të UE-së, për një shans më të mirë, për një të ardhme më të mirë. Këtu, më tepër u spikat largimi i kuadrove, të cilët për moment nuk janë në asnjë pozitë, si rezultat i papunësisë, por edhe i mospërfshirjes në parti politike përmes të cilave, fatkeqësisht ndodh punësimi. Sigurisht, kjo është diçka negative, sepse partitë janë shndërruar në ente punësimi dhe ofrojnë pozita të ndryshme vetëm për ata njerëz, të cilët janë ose pjesë e partive, ose kanë ndonjë lidhje me “të fortët” e partive.

Si rezultat i kësaj, për një profesoreshë – të cilës s’ ia mbaj mend emrin fatkeqësisht – debati kaloi në një frymë negative për heqjen e vizave. Në këtë aspekt, mendimi im është ndryshe nga profesoresha e nderuar. Natyrisht se do të donit të dini pse mendoj kështu. Më lindi kjo përshtypje, sepse në këtë tryezë, fryma negative e perceptuar nga profesoresha, mua mu duk si frymë shqetësimi për heqjen e vizave, pa marrë parasysh gëzimin që kemi për këtë rast. Mu duk frymë shqetësimi dhe realisht kështu më duket se është në të vërtetë. E them këtë sepse, në këtë tryezë, ashtu siç përmenda më lartë, u shfaq një shqetësim për largimin e kuadrove nga vendi. Sigurisht se do të ketë shqetësim për kuadrot, sepse nuk është e drejtë që shoku im i klasës, i cili nuk ishte i shkëlqyeshëm, që ka mbaru një fakultet ashtu si ka ditë vetë, ka mbajtur një pushkë në krah më 2001, sot të jetë i punësuar në një zyrë të UT-së vetëm se ka një librezë partie në xhep, kurse unë, që mbarova shkollimin fillor e të mesëm si i shkëlqyeshëm, mbarova një fakultet ashtu si dita vetë, mbajta një pushkë në krah më 2001, jam në përfundim të masterit për diplomaci, por nuk i plotësoj kushtet të punoj në një zyrë të UT-së, sepse nuk kam një librezë partie në xhep. Madje, jam shumë i padëshiruar, sepse nuk bëj AMIN për një librezë partie, sepse nuk them që e zeza është e bardhë. Ndoshta mund të jem edhe PERSON I PADËSHIRUAR.

Mirëpo, shtrohet dilema se kush duhet të ndjehet i shqetësuar në këtë rast, unë apo partitë, unë apo qeveritë. Natyrisht se partitë dhe qeveritë. E them në shumës, partitë dhe qeveritë, sepse prirja e punësimeve të këtilla si shoku im i klasës, kanë ndodhur qysh në qeverinë e parë të Shkupit të pavarur nga ish-Jugosllavia, e deri tek kjo e fundit.

Dhe derisa do të kemi parti dhe qeveri të këtilla, do të kemi largim të kuadrove që ndryshe në terminologji quhet Brain Drain, apo rrjedhja e trurit. Në këtë rast e kundërta e kësaj, pra Brain Gain apo thithja e trurit, nuk do të ndodhë, sepse sërish ka pengesa. Këto pengesa e kanë emrin parti dhe qeveri të këtilla, të cilat sërish do të kërkojnë një librezë partiake, do të kërkojnë që të zezës t’i thuash e bardhë, të jesh kuadër i dobët, e pastaj të fitosh një punë që do të paguhet aq shumë sa që do të thuash “ik çar se të mbyti zarari”.

Tetovë, 06 Janar 2010

Gjykimet e shqiptarëve në fokus të shtypit gjerman 

FAZ - PËR PROCESIN GJYQËSOR POLITIK NË SHKUP

Shkruan: Naim Krasniqi

Gjermani, 05.01.2010 

Duke lexuar publikimin e ZAIM BEQIRIT:KUJTIMEe konstatova edhe një të dhënë se kush ishin ata të dënuar në procesin gjyqësor që ishte mbajtur në Shkup kah mesi i majit të vitit 1981. Gjatë hulumtimit tim për Demonstratat e Pranverës së vitit 1981 në Kosovë në shtypin gjerman, kisha hasur edhe në një artikull në të përditshmen gjermane "Frankfurter Allgemeine Zetung", e datës 19 Maj të vitit 1981, ku jepte informatën e Tanjug-ut, se në kryeqytetin e Maqedonisë në Shkup ishte dënuar një grup i shqiptarëve që kishin përhapur letërsi dhe propagandë të Republikës së Shqiperisë, si dhe kishin formuar "Partinë Nacionale të Punës", që organizonin të rinjtë rreth veti për organizime kundër shtetit, duke shkruar parulla dhe shpërndarë letërsi armiqësore.

Dhe, kjo informate jepet në faqen e parë të kësaj gazete, ndërsa në faqen 4, kjo gazetë jep një koment të gjatë ku përshkruan skenën politike të Jugosllavisë sesi politikanë të ndryshëm deklaroheshin rreth këtyre demonstratave, si dhe akuzat e tyre kundër Shqipërisë. Me një fjalë, paraqitej tendenca që të akuzohej Shqipëria për këto demonstrata. Kjo vërehej edhe nga akuzat dhe kundërakuzat e shtypit të këtyre dy vendeve.

Por për atë ku pritej se do të ketë dënime edhe në Republikat tjera, ku banonin shqiptaret në ish-Jugosllavi, shtypi gjerman kishte paraparë, duke u bazuar në deklarimet e Llazar Moisovit dhe të Llazar Kolishevskit, ku këto gazeta e citonin me theks të veçantë se të dy këta liderë politikë vinin nga republika e Maqedonisë, ku jetojnë një numër i madh i “pakicës” autoktone shqiptare, të cilët si mbështetje e kanë Kosovën.

Sesi përgatitej dënimi i demonstruesve dhe gjithë atyre që mendonin kundër qëndrimeve të politikës shtetërore jugosllave, si dhe për t’i arsyetuar masat e dhunshme dhe represive kundër popullatës shqiptare ata ngritën teza të ndryshme që të demaskonin këtë lëvizje kundër këtij pushtimi. Pasi që shtypen demonstrata me tanke dhe artileri, ata filluan edhe luftën politike dhe gjetën përkrahje nga klasa politike kosovare. Nuk u mjaftonte vetëm Kosova dhe shqiptarët e Kosovës, por këto masa (sipas tyre) duhet zbatuar edhe kundër shqiptarëve kudo qe jetonin në territoret e ish-Jugosllavisë.

Është interesant se kundër çdo gjëje shqiptare së pari i filluan sulmet Moisovi dhe Kolishevski. Ata qysh kah mesi i muajt Prill 1981 kishin deklaruar se "…aus Mazedonien, wo der Nationalismus so weit geht, daß sogar Gebiete von Nachbarstaaten in offiziellen Publikationen als „unbefreit" angeführt werden. Beide Politiker rügten in ihrer eigenen Republik aber lediglich die Überproduktion von Intellektuellen, die sich wie in Pristina nachteilig auswirke." (se nacionalizmi është në rritje edhe në Maqedoni...), e po ashtu duke akuzuar të gjithë ata të rinj shqiptarë që kishin mbaruar studimet ose forma të ndryshme të shkollimit në Kosovë se janë "inflacion" intelektual për republikën e tyre. Këto dhe deklarimet tjera të liderëve politikë nga Maqedonia jepnin për të kuptuar se një fushatë "shtrigash" do të ishte edhe në Maqedoni, pa përjashtuar as Malin e Zi, ku po ashtu në shtypin gjerman lajmërohet edhe për dënimet e para edhe në këtë republikë.

Ndjekje arrestime dhe maltretime që kishin filluar në Kosovë, qysh nga prilli, tani u bënë realitet deklarimet e Kolishevskit dhe Moisovit, se „duhet hetuar shqiptarët edhe në Maqedoni dhe Mal të Zi", dhe më 19 Maj 19081 në „FAZ", kemi një informatë të AFP, e bazuar në Tanjug, se në Shkup kishte filluar një proces gjyqësore kundër pesë (5) shqiptarëve „nacionalistë dhe irredentiste", të cilët akuzohen se në vitin 1979, kanë formuare „Partinë Punëtore Nacionale", që në programin e saj parasheh bashkimin e territoreve të banuara me shqiptarë të Jugosllavisë t’i bashkohen Shqipërisë. Ky grup në periudhën qershor 1979 e deri në janar të vitit 1981, janë marrë me aktivitete armiqësore, duke shkruar parulla me karakter armiqësor nëpër qytete të Maqedonisë të banuar me shumicë shqiptare.

Pjesë të artikullit të „FAZ" të datës 19 Maj 1981

Po ashtu Lazar Moisovi, sot paralajmëroi se në bazë të hetimeve ka rezultuar se kanë vepruar „Grupe Marksiste-Leniniste ", në emër të Partisë Komuniste të Shqiptarëve të Jugosllavisë", sipas Moisovit, "...die Führer der konterrevolutionären und kriminellen Aktivitäten" vor Gericht gestellt werden", pra (udhëheqësit e kontrarevolucionit dhe të aktiviteteve kriminale janë dorëzuar para gjyqit ". Tani na del në skenë edhe një sihariq i ri, kur Moisovi deklaron se këto trazira kanë karakter ideologjik, që jep për të kuptuar se ku është interesi i tij, që këto demonstrata të popullit shqiptar të Kosovës, që u shndërruan në një revoltë të hapur, për shkak të dhunës së përdorur nga ana e regjimit të atëhershëm, por që fituan një simpati në arenën ndërkombëtare, tani politika jugosllave mundohej që t’i drejtonte në atë çka perëndimi nuk e përkrahte, e ajo ishte ideologjia marksiste-leniniste, por se sa kishin karakter ideologjik ajo shihej qartë.

Ndërsa gazeta „NZZ", edhe ajo filloi të trajtojë këto polemika, por me një dozë me të rezervuar. Gjatë Muajit Prill kemi vetëm një artikull, që shkruan kjo gazetë dhe atë e citon Fadil Hoxhën, i cili ka reaguar kundër Shqipërisë, për propagandën e saj dhe nxitjen e Nacionalizmit tek shqiptarët në Jugosllavi, si dhe se me këtë „aventurë politike të qëllimshme dhe dritëshkurtër, Tirana po e destabilizon Ballkanin". Por ky problem në mes të Jugosllavisë dhe Shqipërisë do të trajtohet edhe më shumë gjatë muajit maj të vitit 1981, pothuaj në të gjitha gazetat gjermane. Kjo ishte një temë mjaftë tërheqëse për këta komentatorë që analizonin atë se çka deklaronte Tirana dhe Prishtina / Beogradi, në raportet e tyre të mëhershme si dhe të tashme, ku Beogradi shfrytëzoi rastin ta akuzojë Tiranën, se edhe me profesorët që kishin ligjëruar në Universitetin e Prishtinës, kanë ndikuar në indoktrinimin e gjeneratës së re, jo vetëm tek shqiptarët e Kosovës, por edhe të shqiptarët që jetojnë në republikat tjera të Jugosllavisë, e që kishin studiuar në Prishtinë, prandaj edhe paralajmëruan masa edhe për shqiptarët në Maqedoni dhe Mal të Zi.

„Die beiden Hauptsprecher auf den Tagungen der obersten Bundesgremien Staatspräsidiumsvorsitzender Kolisevski und Parteipräsidiumsvorsitzender Mojsov - kommen beide aus Mazedonien, wo der Nationalismus so weit geht, daß sogar Gebiete von Nachbarstaaten in offiziellen Publikationen als „unbefreit" angeführt werden. Beide Politiker rügten in ihrer eigenen Republik aber lediglich die Überproduktion von Intellektuellen, die sich wie in Pristina nachteilig auswirke". (të dy këta përfaqësues të lartë (…) vijnë nga Maqedonia, ku nacionalizmi shkon në rritje në këtë republike fqinje, të dy ankohen për „hiperproduksion" të intelektualëve që kanë marrë në Prishtinë.

Prandaj duke lexuar këto shkrime të z. Zaim Beqiri, nuk me habiti edhe pyetja e gazetarit të "Zërit të Kosovës" se "..."Zëri i Kosovës": Ju, së bashku me Rrahim Nezirin, Shaban Limanin, Esat Abdyrrahmanin dhe Daim Shabanin, diku kah mesi i vitit 1981, u dënuat me burgim të rëndë prej 53 vjet e gjysmë, të veprimtarisë tuaj, programin, thirrjen e kështu me radhë, ngase shumë pak apo fare, sa i përket këtij grupimi politik të asaj kohe është folur dhe shkruar?". Me të vërtet pak është folur dhe shkruar për këtë gjeneratë të përndjekurish, ose edhe kur është shkruar në të shumtën e rasteve ju është dhënë ngjyrime kolitke nga prizmi i kohës. Duhet të shkruhet për këta persona dhe ngjarje, por për kohën kur kanë vepruare se a kanë qenë me të vërtet të drejta veprimet e tyre, çka aspak nuk dyshoj, përjashto ndonjërin që edhe kam mundur në forma të ndryshme edhe të devijoj nga qëndrimet e tyre.

Pazarllëqet e „miqëve“ tanë, këndellje për popullin shqiptar!

Brenda Shqipërisë Natyrale, s’ka as edhe një pëllëmbë tokë të huaj!
Shkruan: Sejdi VESELI
Prishtinë, 11 nëntor 2008

Pazarllëqet aktuale rreth zbarkimit, shtrirjes dhe funksionalizimit të Euleks-it në tërë territorin e “Republikës së Kosovës”, shpalosën një të vërtetë aspak të këndshme për popullin shumicë të saj, se shpallja e gjoja pavarësisë së një shteti ende pa e bërë të tillë dhe kur nga administrata e tij qendrore nuk administrohet afro 1/3 të territorit, nuk është tjetër pos edhe një vetëmashtrim i radhës. Nuk vonoi dhe këtë e dëshmuan edhe ngjarjet që pasuan, si në veriun e këtij shteti të “pavarur”, ashtu dhe nëpër enklavat serbe në zemrën e tij, ende pa u tharë ngjyra e tekstit të Deklaratës së kësaj shpalljeje, të shkruar në papirusin 700 vjeçar.

Siç dihet, me 19 shkurt 2008, rreth orës 11:30, dy ditë pas shpalljes së gjoja pavarësisë, në dy vendkalimet kufitare Kosovë – Serbi, në vendin e quajtur Jarinje (Leposaviq) dhe Banjë (Zubin Potok) u sulmuan nga grupe paramilitarësh serb dhe pasi u demoluan ndërtesat dhe objektet përcjellëse dhe veturat zyrtare, atëherë iu është vënë flaka. Këto ngjarje dëshmuan edhe diçka tjetër, se kjo pavarësi, duke mos qenë e vlefshme në afro 35% të territorit të këtij shteti, me vetëm 10.887 kilometra katror, ajo nuk mund të klasifikohet ndryshe, pos e tredhur, diçka ngjashëm me atë të Palestinës dhe...

Duhet, theksuar se gjendja e sigurisë në këto pjesë të Kosovës, jo vetëm se nuk është sanuar por përkundrazi ajo është përkeqësuar dhe, ky përkeqësim ka arritur përmasa alarmante. Gjithashtu duhet theksuar, se kjo gjendje është pasojë e veprimtarisë së strukturave të pushtetit të Serbisë, që prej përfundimit të luftës e deri në ditët e sotme, të papenguar nga KFOR-i dhe UNMIKU, përgjegjës kryesor për sigurinë, sipas Rezolutës famoze të KS të OKB-së nr.1244. Por, populli thotë, “të rrimë shtrembët por të flasim drejt”, pengimi i punës së këtyre strukturave nuk u kërkua me vendosmëri as nga të mandatuarit me votën e “lirë” të popullit, përkundër faktit se ishin betuar para elektoratit, se nëse e marrin votën e tij, me përparësi do ta rregullonin këtë gjendje kancerogjene, sidomos në këto terrene në të cilat janë koncentruar pasuri të mëdha minerale dhe hidrike të Kosovës.

Siç është bërë e ditur, nëpër të gjitha enklavat serbe, tanimë të legalizuara me Planin Gjithëpërfshirës të Ahtisarit, janë formuar shtabet për vetëmbrojtje. Këto shtabe shprehen qartë, se do të veprojnë me vendosmëri nën moton “Kosova është Serbi” dhe kështu edhe po veprojnë. Por, në realitet krejt veprimtaria e tyre, zhvillohet në drejtim të legalizimit të ndarjes së këtyre enklavave nga Kosova dhe bashkimi i tyre me Serbinë.

Duhet cekur se në kuadër të këtyre formave të “vetëmbrojtjes”, janë grumbulluar hordhitë e Ministrisë së Punëve të Brendshme dhe të ushtrisë serbe, si dhe ato paramilitare, të njohura si “Beretat e Kuqe”,“Rojet e Urës”, “Garda Car Llazar” dhe plehra të ngjashëm serbo-çetnik, për të cilët dyshohet me bazë, se ishin po ata që masakruan popullatën civile shqiptare. Nuk duhet të çuditemi nëse mësohet pak më vonë, se në krye të këtyre hordhive gjenden edhe kriminelë, të rangut të Ratko Mlladiç, të kërkuar nga Gjykata e Hagës...që bazuar në fjalorin luftënxitës të Episkopit Artemije dhe Mitropolitit Amfilohije, këta kriminel mund të jenë të strehuar nëpër objektet e kultit “shensavian”, të maskuar si murgj, ashtu si dikur “tigrat” e Arkanit dhe paramilitarët tjerë, të cilët kryenin krime ndaj popullatës civile shqiptare, dhe ktheheshin në objektet fetare “shensaviane”, të cilat ishin shndërruar në baza(kazerma) të tyre!

Nga vetë fakti, se këto veprime separatiste të drejtueseve lokal të kësaj pjese të Kosovës, jo vetëm se nuk u shfuqizuan menjëherë nga UNMIK-u (siç shfuqizoheshin dikur dhe sot vendimet e Kuvendit të Kosovës) por nuk po trajtohen ushtarakisht nga KFOR-i, të imponon dyshimin e bazuar, se krejt kjo veprimtari shumë e rrezikshme për të ardhmen e afërt të Kosovës dhe të rajonit në përgjithësi, është bërë me pëlqimin e disa segmenteve, jo të pafuqishme ndërkombëtare, aleate tradicionale të Serbisë. Kjo gjendje e sigurisë jo vetëm në veriun e Kosovës, por nëpër të gjitha enklavat serbe, në këtë kohë të pazarllëqeve rreth vendosjes së EULEKS-it dhe rekonfigurimit të UNMIK-ut, sa vije e përkeqësohet.

Zhvillimet e fundit në lëmi të mbrojtjes dhe sigurisë të Serbisë, imponojnë përfundime aspak të këndshme, se Kosova mund të rrezikohet nga rebelimi nepër enklava, i cili do të përgatiste terrenin dhe “arsyetimin” për ndërmarrjen e një blitz krig-u nga ushtria e serbe. Një veprim i tillë do të ndërmerrej me qëllim, fillimisht të vënies nën “mbrojtje” të enklavave nga “terroristët” shqiptar dhe për t’i aneksuar më vonë këto pjesë të Kosovës. Bazuar në përvojën që kemi me Serbinë, e cila është peng e radikalizmit tradicional dhe politikanizmit pashiqian, situata mund të eskalojë brenda natës, sipas skenarëve të përgatitur që moti!

Në disa shkrime të më hershme jam përpjekur të pasqyrojë lëvizjet e njësive operative të ushtrisë serbe, njësive paramilitare dhe të MUP-it. Kësaj radhe, do të përpiqem të pasqyrojë synimin e ushtrimeve ushtarake të njësive të këmbësorisë, të artilerisë, atyre tankiste, ajrore dhe kundërajrore të ushtrisë serbe, të cilat u mbajtën brenda 45 ditëve të fundit dhe që kishin për synim verifikimin e aftësisë luftarake të këtyre njësive, për çlirimin e terrenit përkohësisht të okupuar dhe mbrojtjen e tërësisë territoriale të Serbisë. Është me rëndësi të theksohet, se këto ushtrime u bënë, jo shumë kohë pas kthimet nga riparimi i avionëve strategjik Mig-29, nga përforcimi i blindës së tankeve m-84 dhe pas vendosjes së sistemeve mbrojtëse raketore të cilat u “blenë” kohëve të fundit nga Rusia. Të gjitha këto ushtrime u përmblodhën në ushtrimin e koduar “Obuka2008”. Siç njofton Tanjug, me 20.10.2008 në Qendrën Operative të sistemit të mbrojtjes në Shtatmadhorinë e Ushtrisë së Serbisë, filloi ushtrimi luftarak shtabor i Komandës së Bashkuar Operative “Obuka 2008”. Ky ushtrim drejtohet nga koloneli Milan Mojsiloviç, zëvendës komandant i KBO, në të cilin marrin pjesë eprorët e tërësive organizative dhe nga përbërja e Shtatmadhorisë. (Tanjug)

“...Në sallat e errësuara thellë nën tokë, në hartat elektronike, në një qetësi të rreptë të cilën e prishnin vetëm flladitëset dhe shkëlqimi nga kompjuterët super të fortë, luhej lufta ndërmjet dy shteteve në Ballkan...” Miroslav Lazanski, botuar me 08/11/2008, në http://www.politika.rs. Në këtë lojë luftarake, që udhëhiqej nga ky kolonel me përvojë të freskët nga luftërat e fundit, operacionet luftarake përfshinë edhe territorin e shtetit të tretë, në thellësi prej 100 km... Nëse krahasohet skenari dhe kualiteti i këtij ushtrimi elektronik, të gjitha ushtrimet e mëhershme të ish APJ, si p.sh. “Sloboda 71”, “Podgora 72”, “Jedinstvo83”... në të cilat morën pjesë të gjitha gjinitë ushtarake me të gjitha armatimet për një luftë të vërtetë, do të mund të klasifikoheshin vetëm si lojëra fëmijësh.

Në këtë ushtrim luftarak, aktori kryesor paraqitej shteti i koduar Rodopia. Si pasojë e shkëputjes të një pjese të territorit, kufizohej zhvillimi i këtij shteti, ngase ndihej mungesa e madhe xeheve dhe lëndëve për prodhimin e energjisë, andaj para se të futet në luftë ai kërkon me forcë revidimin e marrëveshjeve të paqes dhe kthimin e suverenitetit mbi këtë pjesë të territorit që kishte humbur, të pasur me linjit dhe xehe tjera. Lexuesi i këtij shkrimi mund të nxjerr përfundimin shumë të drejtë, se pjesa e territorit të Rodopisë(lexo Serbisë) për të cilën bëhet fjalë është Kosova. Të ky përfundim do të vij, sidomos duke e studiuar me kujdes foton e hartës, në bazë të cilës shpjegohej ushtrimi.

Sipas të gjitha të dhënave që jepen në hartë dhe shpjegimeve që jep drejtuesi i ushtrimit, mund të nxirret përfundimi, se ushtria serbe përgatitet, së pari për të ripushtuar Kosovën dhe për të mbajtur nën kontroll Luginën e Preshevës, andaj qëllimisht gjatë shpjegimit injorohen forcat, të cilat aktualisht janë të dislokuara dhe të destinuara për të vepruar drejt Kosovës dhe Luginës së Preshevës dhe që drejtohen nga Komanda në Nish; së dyti të ndihmoj shkëputjen e Republika Serbska nga Bosnja, andaj në kuadër të këtij ushtrimi parashikon koncentrimin e forcave në vijën Kralevë-Paraqin-Prokuple-Novi Pazar, për t’u “ofruar ndihmë secesionistëve në regjionin Loznica-Valevo-Kosjeriq-Bajna Bashta”; së treti për të shtypur me dhunë pretendimet e Vojvodinës për t’u shkëputur nga Serbia.

Kush ka sy e vesh është duke e kuptuar, se gjendja e sigurisë në Kosovë dhe rreth saj po përkeqësohet me hapa gallopant. Por, duhet konstatuar se vërehet një kthesë kualitative të mendësia kolektive e shqiptarëve. Asnjë veprim i mëparshëm i Bashkësisë Ndërkombëtare, nuk ka ndikuar, siç do të ndikojnë këto pazarllëqet aktuale në zgjimin e popullit shqiptar nga hipnoza e tiradave mashtruese, sidomos nga ato që u sajuan e emetuan nga disa qarqe ndërkombëtare dhe që përsëriten edhe sot nga papagajtë e tyre vendor, si dhe në vetëdijesimin e tyre për rreziqet potenciale që u kanosen interesave të tyre legjitime nga këto pazarllëqe. Me siguri, se ky vetëdijesim do t’i ndihmojë shqiptarët që të lënë anash gjithçka që i ndanë, për të filluar përpjekjet e menjëhershme dhe serioze për t’i ringjeshur radhët dhe për të vendosur që të sakrifikojnë çfarë është e domosdoshme, për një qëllim madhor dhe të ligjshëm: zgjidhjen e drejt dhe përfundimtare të çështjes së tyre kombëtare, duke ribashkuar shtetin e tyre të vetëm, Shqipërinë Natyrale, brenda të cilit nuk do të ketë as edhe një pëllëmbë të tokës së huaj dhe, për ta ndërtuar atë sipas standardeve më të avancuara të demokracisë, në të cilin do të garantoheshin me ligj të drejtat e natyrshme edhe për minoritetet.

Shqiptarët po binden përfundimisht, se vetëm kur ta marrin fatin e tyre në duart e veta, mund ta nderojnë si i ka hije vendin dhe kombin, sepse kështu i bindin miqtë dhe armiqtë, se janë zotët e vërtetë të trojeve të Shqipërisë Natyrale!!!

TOLERANCA DHE TIRANIA E SHUMICËS

Shkruan: Moikom Zeqo

Meqenëse kam shkruar për keqkuptimin e ideve demokratike, për demokracinë e deformuar, dua t‘i referohem një nga filozofëve më të mëdhenj, Karl Poperit, ndër ata që kanë sfiduar tezën "e vdekjes së filozofisë". Kjo nuk është aspak një formulë e skajshme dhe e pafajshme. Pragmatizmi ka spostuar librat, simbolet e studimit rigoroz, prirjet arsyetuese, apo dyshuese, domethënë gjithçka që përcakton klinikisht substancën e problematikës filozofike. Ata që mohojnë filozofinë, vetëkuptohet që janë të mohuar prej saj.

Po kush ishte (është) Karl Poper?

Ç‘përfaqëson Karl Poperi?

Me origjinë austriake, i lindur në 1902, Karl Poper u bë një filozof i madh anglez dhe në 1945, në Londër, ai konsiderohej si një patriark i filozofisë. Karl Poper ka synuar me vetëdije një pozicion specifik të neopozitivizmit, por me elementë të racionalizmit kritik, gjë që shpjegohet edhe me njohjen e tij të shumëfishtë dhe të pazakontë të dijeve dhe të shkencave ekzakte, fizike e përgjithësisht natyrore. Karl Poper dallon tri botë: Botën fizike (materien), botën përjetuese (vetëdijen), botën e ideve, teorive (si realitet objektiv), pranon pa dyshim materialitetin dhe objektivitetin parësor, duke mohuar metafizikën si anakronizëm mendor, kurse kriterin e verifikimin e përcakton nga pika e kundërt: kriteri i përgënjeshtrimit. Kësisoj, Karl Poper kritikon esencializmin e filozofisë së shkencave, si dhe të tërë teoritë konvencionaliste, instrumentaliste, madje dhe pozitivistët klasikë, duke i reformuar parimet kryesore të pozitivizmit shkencor, sepse sipas Karl Poper, parimi i njohjes njerëzore mund të vërtetohet në kuptimin e mohimit të mitit dhe të "shndërrimit" të tij në shkencë. Karl Poper e mohon metodën induktive dhe e zëvendëson me deduksionin, kritikon ashpër aspekte të dyshimta të filozofisë sociale dhe sidomos metodën matematikore të të vëzhguarit të shkencave historike.

Poperi kundër shoqërive totalitare

Karl Poper kundërshton kuptimet "utopike", duke vënë në dukje se "përpjekja për të krijuar qiell në tokë, prodhon përherë ferr". Ky deduksion është substancial për dështimin e komunizmit totalitar. Karl Poper, në 1945, boton kryeveprën e vet "The open society and its enemyes" ("Shoqëria e hapur dhe armiqtë e saj") në dy vëllime. Në këtë shtjellim pretencioz, në këtë sumasumarum, filozofia shkrihet si sociologjia e antropoligjizuar, jepet si sens zhvillimi i ngadalshëm, një lloj katekizmi mendor për popujt, si dhe një eksocizëm, një antidot ndaj ideologjive ndarëse, kundërshtuese, përplasëse, përjashtuese. Karl Poper ka synuar një universalitet të një kuptimi të ri të botës, ndonëse pa shpjeguar dot deri në fund dhe bindshëm kontradiktat e saj, ai bën një apel madhështor, por nuk i fatalizon historinë dhe idetë e ndryshme. Karl Poper, në tezën e Shoqërisë së Hapur, duke huazuar idetë e europianistëve të Konvergimit, duke hequr kufijtë politikë, që paraqiten edhe si kufij etnikë etj., si një Sen Simon i ri, flet për një të ardhme të përbashkët të bashkësisë joantagoniste të kombeve dhe të njerëzve. Karl Poper ngrihet kundër teorive dhe praktikave që veçojnë njerëzit, mbifuqizojnë "in extremis" nacionalizmat, apo teoritë raciste, por edhe ato politike dhe vë në qendër të optikës filozofike, idenë e një bashkësie e një matrice antropologjike të përbashkët të Shoqërisë së Hapur. Karl Poper, me projektin e Shoqërisë së Hapur, realizon përvojat totalitare, si dhe të ngujimit kufitar, duke i quajtur këto si Vrima e Zezë e historisë. Një marrëzi e instrumentalizuar, që të rikthen në të kaluarën dhe e bën edhe të tashmen, edhe të ardhmen thjesht një tautologji. Demokracia autentike dhe demokracia alibike Karl Poper arsyeton rrugët dhe mundësitë e Shoqërisë së Hapur, duke thënë rregullat e një demokracie të ëndërruar, që ai e mbiquan Demokraci Autentike dhe jo një Demokraci Alibike, gjë që bën të mundur faktin që shoqëria civile të bëhet dalëngadalë dhe përfundimisht më e plotfuqishme sesa vetë koncepti i vjetër i shtetit. Kjo mund të arrihet, sipas Karl Poper ndërmjet një sistemi institucionesh, pra nëpërmjet institucionalizimit të vetë institucioneve. Këto teza të Karl Poper, kanë një aktualitet të habitshëm dhe janë gati inkadeshente, për realitetin, shoqërinë dhe demokracinë e brishtë shqiptare.

Institucionet, kryevepra e demokracisë

Sipas Karl Poper, krijimi i institucioneve është kryevepra madhështore e demokracisë, shumë më substanciale sesa qarkullimi i emrave të administratave, apo ciklimi i zgjedhjeve politike. Çdo mazhorancë politike që nuk merr parasysh institucionet, bëhet një nga faktorët më negativë dhe shkatërrues të defaktorizimit të institucioneve. Krijimi i çdo mazhorance të re nuk është domosdoshmërisht një atu, për të rikompozuar çdo institucion sipas vizionit të fitimit të mandatit. Kjo gjë absolutisht nuk është siç duhet nga mazhorancat politike në Shqipëri, sepse mazhorancat qoftë të PD-së, qoftë të PS-së, nuk kanë pasur ndërgjegjshmërinë historike për institucionet demokratike, por kanë përcaktuar politikën dhe shoqërinë shqiptare sipas modelimeve të tyre të f66itoreve politike.

Kuptimshmëria konvencionale e shumicës

Të gjitha këto gjëra, bëhen në emër të "shumicës". Po çfarë është kjo shumicë? A është shumica elektorale, i tërë populli, e tërë shoqëria? Nëse një elektorat fiton me diferencë të vogël në raport me elektoratin e opozitës, kjo quhet një shumicë konvencionale, madje një shumicë numerike, sesa programore. Atëherë, kush ua jep targun liderëve të shumicave të përkohshme elektorale për të bërë ndryshime subjektivisht të njëanshme për tërë popullin dhe shoqërinë. Ky keqkuptim i shumicës, është ndoshta vatra apo matrica e marrëzive politike më të llahtarshme që kanë ndodhur dhe po ndodhin në Shqipëri. Liderët e shumicës, pavarësisht nga emërtimet apo etiketat e partive, kanë delirin për të përfaqësuar tërë popullin dhe shoqërinë. Këtu qëndron arsyeja tragjike, që nuk merret parasysh asgjë nga elektorati i opozitës, duke bërë kështu që një elektorat të zotërojë, madje të dhunojë elektoratin tjetër. Ky problem, kaq i mprehtë dhe delikat, është analizuar shkëlqyeshëm nga Karl Poper. Karl Poper shkruan: "Demokracia nuk mund të karakterizohet e kryer vetëm si qeveri e shumicës. Edhe pse institucioni i zgjedhjeve të përgjithshme është i një rëndësie të veçantë. Në fakt, një shumicë mund të qeverisë në mënyrë tiranike. Në një demokraci, pushtetet e qeveritarëve duhet të kufizohen dhe kriteri i demokracisë është ky: Në një demokraci, qeveritarët, domethënë qeveria, duhet të hiqen prej pushtetit të shpërdoruar prej atyre që ata qeverisin, por pa derdhur gjak. Pra, në qoftë se njerëzit në pushtet nuk ruajnë ato institucione që i sigurojnë pakicës mundësinë për të punuar, për një shndërrim paqësor të qeverisjes, atëherë kjo qeveri është një tirani. Duhet të realizojmë, të zgjedhim vetëm mes dy formave të qeverisjes, domethënë midis asaj, që ka institucionet e demokracisë dhe asaj që ka institucionet e tiranisë. Një Kushtetutë demokratike, e qëndrueshme duhet të përjashtojë vetëm një tip të shndërrimit të sistemit legal, vetëm atë lloj ndërrimi, që rrezikon karakterin e tij demokratik".

Përralla "Mbreti lakuriq" e Andersenit

Karl Poper është tepër i qartë, ai të kujton përrallën e Andersenit "Mbreti lakuriq", kur djali i vogël tha të vërtetën e mbretit pa rroba, ndërsa shumica e sugjestionuar në halucinacione shihte rrobat më ceremoniale e të shkëlqyera në trupin e mbretit. A nuk ndodh kështu edhe me politikanët tanë në Shqipëri? A nuk janë shumicat e sugjestionuara në të dy krahët që i shikojnë liderët e tyre jo lakuriq, kur ata janë në shumicën e rasteve lakuriq? Djali i vogël ishte një, shumica janë të tjerët. Por e vërteta i takonte djalit të vogël. Ky shembull parabolik, tregon qartë sesi një shumicë parlamentare dhe politike që pretendon monopolin e së vërtetës dhe të gjithçkaje, të jetë vetëm e sugjestionuar dhe të ndërmarrë veprime nga më të çuditshmet, nga më delirantet. Filozofia politike e Karl Poper përshkohet nga humanizmi. Filozofia politike e Karl Poper e rrëzon kultin e qeveritarëve dhe synon për të krijuar kushtet e një demokracie konceptuale. Kushtetuta, si substancë juridike, nuk bie në kundërshtim me ekzistencialitetin e njeriut dhe kur njeriu nuk bëhet një posterior i politikës, por njeriu i referohet vetëm njeriut, duke bërë kështu humanizim të politikës dhe të historisë. Karl Poper, me këtë koncept të përparuar të demokracisë, nuk mund të parapëlqehet, aq më tepër nga ana që preferojnë bajraktarizmin bjeshkatar shqiptaro-ballkanik, si dhe totalitarizmin demokratist. Ky konfrontim e ballafaqim i ideve të Karl Poper me jetën e sotme politike shqiptare, do të çonte në mendimin se Karl Poper është një mendimtar i rrezikshëm, madje tepër i dëmshëm dhe heretik për pushtetarët e sotëm. Për pushtetarët problematikë të ditës, opozita shqiptare është një koncept i përjashtuar, opozita nuk ka asnjëherë të drejtë sepse opozita nuk e ka "shumicën". Kështu, mazhoranca e PD-së, personalizon gjithçka dhe mund të bëjë gjithçka. Karl Poper ka thënë gjithashtu se një demokraci quhet e emancipuar jo kur respektohen të drejtat e shumicës, po në mënyrë të veçantë nga respektimi i të drejtave të opozitës. Kjo tezë i alarmon politikanët shqiptarë, sepse botëkuptimi i tyre është paternalist, përjashtues dhe purist.

Të drejtat e opozitës 

Të drejtat e opozitës atakohen me përbuzje të madhe, thua se elektorati i opozitës meriton gjithashtu përjashtimin dhe dënimin. Në të vërtetë, pushtetarët dhe opozita janë shqiptarë, qytetarë të të njëjtit vend, të të njëjtit komb, ata përbëjnë shoqërinë e cila nuk mund të dualizohet në mënyrë absurde dhe pambarimisht. Prandaj, sipas Karl Poper, kryeinstitucioni i Shoqërisë së Hapur, është toleranca. Këtu nuk bëhet fjalë për tolerancën si një sjellje etike vetjake, si një kulturë të sjelluri në shoqëri, si një respekt formal dhe hipokrit, por për tolerancën konceptuale, në kuptimin filozofik politik dhe antropologjik, për tolerancën që bashkon dhe nuk ndan, që ndërthur dhe nuk përçan, për tolerancën që ndërton "së bashku" dhe nuk bën vetëvrasje "së bashku". Kundër postulatit "Kam gjithmonë të drejtë", Karl Poper polemizon me etatizimin e shoqërisë, si edhe me karakterin e privilegjuar të administratës së mazhorancës, që simbolizon tek vetvetja postulatin "kam gjithmonë të drejtë", duke manipuluar opinionin publik, duke rrafshuar mendimet debatuese dhe standardizuar në mënyrë të mjerueshme individin dhe shoqërinë. Karl Poper shkruan: "Në qoftë se demokracia shkatërrohet, atëherë të gjitha të drejtat janë shkatërruar, madje edhe nëse ato arrijnë t‘i mbajmë me disa avantazhe ‘të dhuruara‘ prej qeveritarëve. Në raste të tilla, zgjidhja bëhet ndërmjet dorëheqjes". "Demokracia ofron një fushë të çmueshme beteje për çdo reformë të arsyeshme. Por në qoftë se në këtë fushë lufte, mbrojtja e demokracisë nuk bëhet preokupimi kryesor, tendencat e fshehta dhe të dhunshme antidemokratike (që i kuptojnë fare mirë ata pjesëtarë të shoqërisë që i vuajnë në kurriz), do ta shkatërrojnë demokracinë. Në këtë rast, kur kjo ndodh, sepse kuptimi i koncepteve për këtë shoqëri të lirë, nuk është zhvilluar në mënyrë të mjaftueshme, duhet lëvizur më shpejt për të nxitur përvetësimin e tyre. Një linjë politike e kundërt mund të rezultojë fatale. Ajo mund të sjellë si pasojë humbjen e betejës më të rëndësishme, domethënë të betejës për vetë demokracinë". A nuk e keni vënë re sesi partitë dhe liderët e mazhorancave fituese sapo bëhen pushtetarë, nuk flasin më për demokracinë, por vetëm për mekanizmin administrativ? Harrohen frazat e bukura dhe demokratike e pragmatizmi i pushtetit bymehet dhe bëhet instrument kërcënues, duke krijuar psikozën e frikës dhe të ndëshkimit. Këtu nuk bëhet fjalë për emra të caktuar, apo për figura të korrupsionit që bën kërdinë në Shqipëri dhe që për fat të keq, do të bëjë kërdinë edhe në të ardhmen. Interesi për demokracinë e vërtetë zbehet dhe humbet, sepse burokracia administrative fetishizon vetveten dhe kështu administrata bëhet më e plotfuqishme sesa vetë institucionet e Parlamentit, të Presidentit, apo të institucioneve të tjera të pavarura të shtetit, si dhe të institucioneve të tjera që kanë status autonomie.

Pakica e shumicës

Një pakicë e vogël e Njëshit të Ekzekutivit, e stafit të tij të klonuar pyetet për gjithçka dhe përcakton në hollësi gjithçka në shoqëri, në institucione etj. Kjo situatë e rëndë, përvijohet në ditët tona kur një pakicë e "shumicës", nuk e pyet as vetë shumicën e saj. Kjo shpjegon pse pakica e stafit ka një autoritet të papërballueshëm, kurse deputetëtpërfaqësuesit e shumicës parlamentare nuk kanë gati asnjë autoritet, as kriticizëm dhe as kundërvënie ndaj pakicës së stafit. Përvetësimi i ideve të drejta, mund të materializojë një shoqëri të drejtë. Me gjithë konvencionalitetin që mbart cilësimi i drejtësisë sociale, duhet të paraprijë ajo më e madhja dhe më supremja, drejtësia njerëzore. Manipulimi bizantin i koncepteve të mbrapshta, gjoja demokratike, është në kundërshtim vdekësor me shoqërinë e hapur të Karl Poper. Mendimet e Karl Poper janë të gjalla dhe e bëjnë të mbijetojë sistemin arsyetues te secili, ato bëjnë një katharsis mendor dhe shmangin kultin e marrëzive, të deformimeve konceptuale që po bëjnë kërdinë sot në shoqërinë dhe jetën kontradiktore shqiptare.

 Tiranë, 28. 12. 2009

Shqiperi

Marrëveshja, Puto: Kushtetuesja ta rrëzojë

TIRANË, 10.12.2009

Historiani dhe eksperti i së drejtës ndërkombëtare, Arben Puto, gjatë një interviste të dhënë për “Gazeta Shqiptare” shprehet i bindur se Gjykata Kushtetuese do ta rrëzojë si antikushtetuese marrëveshjen e përcaktimit të kufirit detar me Greqinë.
Sipas tij, debati i zhvilluar gjatë seancës së shqyrtimit të çështjes vërtetoi të gjitha shkeljet ligjore të paktit detar, që nga procesi i negocimit e deri tek përmbajtja e marrëveshjes përfundimtare. “Kjo marrëveshje e ka dëmtuar sovranitetin territorial të Shqipërisë. Kanë dalë mjaft fakte flagrante, që e vënë në dyshim këtë marrëveshje dhe krijojnë bindjen e plotë që me këtë marrëveshje është shkelur sovraniteti territorial i Shqipërisë, pasi i është dhënë shtetit fqinj një hapësirë detare jashtë çdo rregulli. Diskutimi serioz nga ana e anëtarëve të Gjykatës Kushtetuese më ka lënë një shije të mirë, dhe uroj që ashtu siç është nisur, ashtu edhe të përfundojë në shpalljen e vendimit”, - shprehet Puto gjatë intervistës.
Në cilësinë e ekspertit të çështjes së detit dhe të së drejtës ndërkombëtare Puto komenton debatin e zhvilluar në Gjykatë dy ditë më parë.
Unë vërej, nga debati që është zhvilluar në Gjykatën Kushtetuese, se zv/shefi i Shtabit të Përgjithshëm, Kristaq Gërveni ka thënë mes të tjerash që, “ne i kemi propozuar palës greke që Gjiri i Sarandës dhe ai i Ksamilit dhe një tjetër, të quhen ujëra të brendshme dhe pala greke nuk i ka pranuar”. Po ç’do të thotë kjo, që pala greke nuk i ka pranuar? Ç’është kjo? Pse vetëm pala greke vendos dhe dikton se kush duhet të quhen ujëra të brendshëm dhe kush jo? Nuk e kuptoj. Një gjë tjetër që më ka tërhequr vëmendjen ....është se një nga negociatorët, Ledia Hysi mbron me forcë nenin 2 të marrëveshjes, i cili thotë që në ato ujëra që i përkasin shtetit ai nuk mund ta ushtrojë sovranitetin e tij. Po çfarë ujëra janë këto atëherë, nëse nuk mund të ushtrohet sovraniteti? Nga debati dalin edhe më shumë dyshime nga diskutimet që janë bërë më përpara. Kam bindjen që çështja është vërtet serioze dhe uroj që do të gjendet rruga e vërtetë e zgjidhjes. Nga shikimi i përgjithshëm i debatit në Gjykatën Kushtetuese rezulton, sipas mendimit tim, që Shqipëria dëmtohet. Madje, me një dëm goxha të madh. Të humbasësh një sipërfaqe të madhe ujore të tillë, sikundër po llogaritet, është vërtet e papranueshme.”

Pakti
Marrëveshja për ujrat detare me Greqinë që u firmos mes dy qeverive në prill të këtij viti u bë e njohur që pas publikimit të fakteve tronditëse nga “Gazeta Shqiptare” dhe TVNews24. Gazeta Shqiptare" ka qenë e para e përditshme në vendin tonë që arriti të zbardhë qysh në 26 prill 2009, faktin tronditës që fshihet në marrëveshjen shqiptaro-greke "Për delimitimin e zonave përkatëse të shelfit kontinental dhe zonave të tjera detare që i përkasin në bazë të së drejtës ndërkombëtare". Sipas zbulimit, mësohet me fakte se Marrëveshja cenon ujërat kombëtare në detin Jon me rreth 354.4 km2, të cilat i “dhurohen” fqinjit tonë jugor, Greqisë. Fakti i pretenduar do të vërtetohej vetëm pak muaj më vonë nga ish-drejtori i Institutit të Topografisë Ushtarake të Shqipërisë, koloneli Myslym Pasha, njëherësh profesor me gradën shkencore “Kandidat i shkencave”, i lauruar me titullin “Mjeshtër kërkimesh”. Në 28 shtator 2009, GSH botoi ekskluzivisht studimin prej 117 faqesh të kolonelit Pasha, sipas të cilit, nga kjo marrëveshje cenohej rëndë sovraniteti territorial i Republikës së Shqipërisë, me 354.4 km2 sipërfaqe ujore në detin Jon, që i dhurohej kësisoj Greqisë.
Edhe ushtarakët shqiptarë dhe disa shoqata në vend i kërkuan kuvendit mosratifikimin e marrëveshjes shqiptaro-greke për delimitimin e kufijve detarë.
Në datën 25 shtator, Komisioni Parlamentar i Ligjeve e miratoi këtë marrëveshje. Por, në datën 15 tetor 2009, Parlamenti shtyu pa afat ratifikimin e marrëveshjes për përcaktimin e kufirit detar mes Shqipërisë dhe Greqisë pas presionit mediatik në rritje të "Gazeta Shqiptare", e cila për mbi 8 muaj me radhë po boton fakte dhe dokumente mbi këtë çështje. Çështja aktualisht shqyrtohet nga Gjykata Kushtetuese.
(balkanweb)

PSE GODITET AZEM SYLA?

Shkruan: Dilaver Goxhaj
Deklaratat e Nazim Bllacës, së bashku me ato të Adem Salihut dhe të Gani Gecit, dhënë medieve të Prishtinës, i ranë opinionit shqiptar si një rrufe në ditën me diell e me qiell pa re.

Shumica që nuk është mësuar me truke të tilla policore, i morën dhe i marrin për të vërteta ato broçkulla. Dhe ky është edhe një nga qëllimet kryesore të autorëve të kësaj tragjikomedie. Të tjerë që kanë qenë kundër luftës çlirimtare në Kosovë gjatë viteve 1997-1999, edhe pse e dinë “vërtetësinë” e këtyre “dëshmive” hiqen sikur u besojnë dhe i propagandojnë ato si të vërteta, duke i ngritur ato në një shkallë edhe më të lartë me dashakeqësinë e tyre. Kjo kategori që e përforcon këtë lojë me skenarë të shërbimeve të fshehta evropiane-ballkanike nuk bën gjë tjetër, veçse i jep shoqërisë një personazh për konsum ditor, ku në raste të ngjashme të thotë: “Si foli Nazmi Bllaca”
Mirëpo, pavarësisht se autorët e këtij skenari e kanë parashikuar këtë fund të Nazmi Bllacës (ku vetëm ai nuk e ka kuptuar që është kokë turku) kanë të tjera qëllime. Objektivi që ata duan të godasin është Ushtria Çlirimtare e Kosovës. Qëllimi? Që ta diskreditojnë sa më shumë që të jetë e mundur UÇK-në. atëherë lind pyetja: Pse zgjodhën Azem Sylën? Dhe këtu fillon çelësi i skenarit.
Azem Syla është veprimtari kryesor nismëtar i themelimit dhe zhvillimit të UÇK-së, pavarësisht se janë munduar ta shfrytëzojnë, mbase edhe e kanë shfrytëzuar, dhe e kanë lënë në hije. Këtë e dinë, në mos i gjithë populli në Kosovë, e di shumica e luftëtarëve të UÇK-së dhe gjithë të afërmit dhe miqtë e tyre si dhe simpatizantët e UÇK-së. Mirëpo, po ta shikosh me vëmendje “deklaratën” e Nazim Bllacës, ai shihet se ka goditur veçmas Azem Sylën, njeriun që ka gëzuar dhe gëzon autoritet në popull, si gjatë luftës kur ai ishte Komandant i Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së dhe më vonë, pas Rambujesë, Ministër i Mbrojtjes i Qeverisë së Përkohshme të Kosovës.

Atëherë lind pyetja: Pse Azem Sylën pretendojnë ta bëjnë pjesëtar të drejtimit të shërbimit të fshehtë? Sepse nuk kanë ku ta kapin e ta sulmojnë. Meqë, ai nuk ka asnjë post, përveç autoriteti të pakontestuar dhe postit moral si ish Komandant i SHP të UÇK-së.

Nga dëshmia e Nazim Bllacës, mësojmë se prej majit të vitit 2007 deri në maj të vitit 2009, ai ka jetuar jashtë Kosove. Dy vjet jashtë Kosove?! Ai tha se ka qenë në Kroaci, por tashmë u zbulua qartë se ai me tërë familjen ka qëndruar në Serbi!

Atëherë ku ka punuar ai gjatë atyre viteve?
Me çfarë pune është marrë ato dy vjet?
Kush e mbajti financiarisht, kur ai ka deklaruar se është mbytur në borxhe?
Pse kryeprokurori i Serbisë kërkon me ngulmë nga EULEX-i të ruhet dhe të mbahet në arrest shtëpiak, ky njeri?

Edhe për t’u dhënë përgjigje këtyre pyetjeve, kuptohet që janë marrë masat nga skenaristët. Por Bllaca, duke qenë një person, i cili ka shërbyer në strukturat e shërbimin të fshehtë të UÇK-së, si mund të lihej pa u kontaktuar nga shërbimet e fshehta të shteteve, që nuk e duan pavarësinë e Kosovës? Këtë dyshim ta përforcon edhe vetë fakti se, pse Nazim Bllaca është konservuar deri ditën kur fillon gjyqi në Hagë për ligjshmërinë e pavarësimit të Kosovës!

Pse nuk doli ky zotëri qoftë edhe një muaj më herët, por pikërisht ditën kur përfaqësuesit e Kosovës dhe të Serbisë u nisën për t’u përballur në GJND në Hagë?

Kjo është pika që zbulon prapavijën e këtij skenari.

Njëkohësisht nuk duhet të harrojmë deklaratat e mëhershme të titullarëve të shërbimeve të fshehta serbe, gjatë periudhës së luftës dhe menjëherë pas saj, të cilët disa herë patën deklaruar se në Kosovë ata kishin rreth 80 mijë agjentë të shpërndarë në të gjitha qelizat jetësore të shoqërisë Kosovare. Kjo e dhënë është botuar disa herë në mediet e Prishtinës. Pra, Serbia ka pasur një armatë gati 4 herë më të madhe se UÇK-ja. Atëherë, kjo armatë nuk besohet që të mos ketë depërtuar në disa nga strukturat e UÇK-së.
Mirëpo goditjet në drejtim të Azem Sylës janë shumë më të hershme. Së pari, rreth tij qysh gjatë luftës ka nisur një fushatë shpifjesh nga mediet shqiptare si të Tiranës ashtu edhe të Prishtinës.

Unë, autori i këtij shkrimi, kam qenë shefi i kabinetit të Ministrisë që ai drejtonte, në Prishtinë, gjatë kohës së funksionimit të QPK-së, dhe personin e Nazim Bllacës nuk e kam parë, as edhe një ditë në mjediset e asaj ministrie, kur dihet që gjithkush që vinte për të kontaktuar më ministrin duhej të kalonte përmes meje. Këtë rregull e pat vendosur vetë Azem Syla kur ishte ministër. Të paktën ky person do të kish ardhur qoftë edhe një ditë te Azemi për deri sa thotë se e kontaktonte aq shpesh. Madje në një rast, kur po shkrihej QPK-ja dhe po formohej KPA (Këshilli i Përkohshëm Administrativ i Kosovës), në janar të vitit 2000, u shfaqën veprime të shmangies me çdo kusht të kësaj figure dhe ne filluam ta kundërshtonim qysh atë aferë shpifjet kundër Azem Sylës.

Interesante është edhe fakti që menjëherë, porsa doli në medie “dëshmia” e Nazim Bllacës, ajo u transmetua dhe u komentua në mediet e Tiranës edhe nga gazetari, që nuk ka lënë asgjë pa shpifur për UÇK-në dhe drejtuesit e saj gjatë gjithë periudhës së luftës si dhe më vonë, gazetari Mero Baze. Shkrimet e gazetës së tij kundër UÇK-së dhe figurave të saj ishin më zi se të gazetave të Beogradit. Madje ngazëllimi i tij në mbrëmjen e 1 dhjetorit 2009, në TV+, ishte i jashtëzakonshëm. Ky është një fakt më shumë që të bind të dyshosh se këtu kemi të bëjmë me skenarë të vjetër antishqiptarë, autorët e të cilëve nuk kanë hequr dorë nga qëllimet e tyre që t’iu thuhet shqiptarëve dhe gjithë opinionit botëror, e në mënyrë të veçantë atij evropian se, UÇK-ja nuk ka qenë një ushtri e rregullt çlirimtare por një organizatë terroriste, sikundër shkruante gazeta e Mero Bazes ashtu edhe simotrat e saj në Tiranë, Zvicër dhe në Prishtinë, sidomos gjatë kohës së luftës.

Njëkohësisht, përmes këtij skenari, ata, indirekt duan t’i thuhet Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë në Hagë, që Serbia ka të drejtë, prandaj ajo duhet ta fitojë gjyqin. Por ky skenar ka edhe një larghedhje më të madhe. Me një gur duan të godasin edhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës, sepse ato iu imponuan NATO-s, të ndërhynte me aviacion kundër forcave serbe, në Kosovë përkrah UÇK-së. Por, nga që nuk mund ta shprehin direkt këtë mllef, mundohen të trokasin në dritare, që të dëgjojë dera.

RKL

UNMIK-u afirmon ata njerëz që kanë qëndrim të ftohtë ndaj idesë kombëtare!

Shteti i sigurimsave Made in Serbia

Shkruan: Shqiptar OSEKU

 Numri i saktë i sigurimsave e kolaboracionistëve shqiptar në Kosovë zor se do të mësohet ndonjëherë saktësisht, meqë është sekret i mbyllur në arkivat e BIA-s, në "Knez Mihajllova" nr. 30 në Beograd. Por s'do mend se sigurimet serbe e kanë rekrutuar një numër goxha të madh shqiptarësh. Ajo që mund të bëhet është një vlerësim i përafërt, nisur nga fakti i njohur botërisht se Kosova gjatë 60 vjetëve të fundit ka qenë shoqëria më e militarizuar në kontinentin Evropian, me një (1) ushtar a polic për çdo dhjetë (10) frymë banori. Sipas një vlerësimi profesional të botuar në Serbi, RDB-ja në Kosovë ka pasur një efektiv prej më se 50 000 agjentësh e kolaboracionistësh aktivë (ose "lidhjesh operative") nga radhët e etnisë shqiptare, apo 1:34 në raport me popullsinë. Kjo shifër i përgjigjet goxha mirë asaj që në kurset e sigurimit mësohet edhe sot si "balans stabil".

Për pothuajse 90 vjet të sundimit serb, Kosova qe e mbeti "Perëndimi i Egër" i Serbisë, trevë kufitare me popullsi vendore të disponuar armiqësisht, ku vlenin rregulla të veçanta. Pushteti serb në Kosovë ushtrohej kryesisht përmes instrumenteve të forcës, ushtrisë e policisë, e përmes kolonizimit të elementit të besueshëm serb, si dhe përmes rekrutimit të indigjenëve lojal në radhët e shërbimeve informative serbe. Se çfarë përmasa ka pasur dhuna e sigurimeve serbe kundër shqiptarëve, këtë e rrëfejnë më së miri shifrat autentike nga madhoritë ish jugosllave.

    Në tetë operacione të mëdha spastrimi në trevat shqiptare pas mbarimit të Luftës së Dytë Botërore e deri më 1947, u kryen 220 000 bastisje kundër familjeve shqiptare, kurse mbi 200 000 shqiptarë kaluan nëpër duart e sigurimit, OZNA. Rreth 86 000 shqiptarë u vranë, prej të cilëve 36 000 në Rrafshin e Kosovës; 23 000 në Rrafshin e Dukagjinit dhe 27 000 të tjerë në trevat shqiptare në Maqedoni e në Mal të Zi. Gjatë viteve 1955-1956, pasardhësja e OZNA-s, UDB-ja, nisi aksionin për gjoja "mbledhje të armëve", ku u rrahën, u keqtrajtuan e u torturuan mbi 30 000 shqiptarë, prej të cilëve 103 vdiqën, ndërsa 10 000 tjerë u gjymtuan për jetë; shumëçka flet që kjo valë dhune u ndërmor enkas për t'i përmbushur kuotat e marrëveshjes Tito-Kyprili nga viti 1953, konform të cilës u konvertuan në "turq" dhe u zbuan në Turqi rrafsh 452 371 shqiptarë.  

   Dhe shifrat e tmerrit nuk mbarojnë atje. Sigurimi serb gjer në vitin 1966 kish arritur të procesojë mbi 280 000 shqiptarë. Gjithnjë sipas statistikave zyrtare, vetëm gjatë viteve 1979-1991 qenë burgosur e keqtrajtuar rreth 900 000 shqiptarë, prej tyre 750 000 në Kosovë dhe 150 000 të tjerë në Maqedoni, Mal të Zi, e në Kosovën Lindore. Shifrat pas vitit 1991 është vështirë t'i gjesh, meqë madhoritë jugosllave pushuan së publikuari ato; por dihet se 10 344 vetë quhen të vrarë e/a të zhdukur vetën gjatë viteve 1998-1999, kurse 20 000 femra të dhunuara, gjithnjë nën vëzhgimin dhe koordinimin e sigurimit serb, tashti të njohur me emrin RDB. Më 2004, ky sigurim e ndryshon emrin për herë të katërt, kësaj radhe në BIA, dhe kreu i tij i fundit, Rade Markoviç, dënohet me burg për "korrupsion", por askush tjetër nga kuadrot kriminele të tij nuk preket me dorë nga pushtetmbajtësit nacionalistë në Beograd: kriminelët sekret të Serbisë janë ende në pushtet, si udhëheqës të sigurimit, si lektorë e instruktorë në Akademinë Policore. Kujto që këto s'janë sall shifra anonime me shumë zero, po njerëz të gjallë, me emër e mbiemër, me bashkëshortë, fëmijë, e farefis; kujto që tërë kjo orgji e dhunës është ushtruar mbi një popullsi relativisht të vogël, në një hapësirë relativisht të ngushtë gjeografike; pa do të fillosh t'i kuptosh përmasat e krimit. E pra, ky krim s'do mend se ka lënë gjurmë në shoqërinë shqiptare.  

   Një ndër gjurmët e këtij krimi është edhe ekzistenca e "spiunëve shqiptarë", shqiptarë indigjenë të cilët, për të shpëtuar jetën a pasurinë, apo për shkak të përfitimit personal në karrierë, u rekrutuan në sigurimin serb. Trajtimi që i është bërë në Kosovë këtij fenomeni dallon nga pothuajse të gjitha vendet përreth. Shqipëria e ka një ligj për ish funksionarët e pushtetit komunist, i cili ua ndalon atyre të ushtrojnë detyrat e shërbyesit civil. Një ligj të ngjashëm e ka në rend të ditës edhe Mali i Zi sovran si dhe IRJM-ja (Ish Republika Jugosllave e Maqedonisë); në këtë të fundit, kandidatët e koalicionit proevropian Dielli kanë firmosur deklarata para zgjedhjeve të ardhme parlamentare ku sigurojnë opinionin që nuk kanë punuar për sigurimet jugosllave. Kroacia, Sllovenia, Rumania, Bullgaria dhe Hungaria kanë të gjitha ligje tashmë të ratifikuara nga parlamentet e veta, të cilat e vendosin këtë fenomen të ndjeshëm në një kuadër transparent ligjor.   Fatkeqësisht, kjo rrugë e ndershme për të spastruar hesapet me të kaluarën, e për të garantuar të ardhmen demokratike të shoqërisë, është bllokuar qëllimshëm në protektoratin kosovar të OKB-së. UNMIK-u e institucionet e tij nuk i kanë kërkuar ndonjëherë Beogradit që t'i dorëzojë dosjet kosovare të sigurimit serb. Nëse Serbia do t'i dorëzonte këto lëndë apo jo është çështje krejt tjetër nisur nga qëndrimi zyrtar serb se do ta luftojnë pavarësinë e Kosovës me të gjitha mjetet përpos luftës së hapur, një transfer i lëndëve kosovare nuk tingëllon si prioritet për Beogradin por është domethënës fakti se as vetë UNMIK-u s'e ka prekur këtë temë. Sa për krahasim, UNMIK-u s'ka përtuar t'i kërkojë prej Serbisë të dhënat kosovare (apo kopjet e tyre) në lëmitë tjera, p.sh. të dhënat nga amza e popullsisë, nga shërbimi kadastral etj; në këto lëmi, UNMIK-u madje ka sajuar pa skrupuj marrëveshje zyrtare e bashkëpunim operativ me madhoritë serbe, qoftë edhe me ato që e sfidojnë vetë Rezolutën 1244 (!) të KS të OKB-së, duke operuar brenda Kosovës. Në të njëjtën kohë, UNMIK-u e institucionet e tij të nënshtruara, si dhe trupat tjerë ndërkombëtar (përfshirë këtu KFOR-in) kanë zgjedhur të mos kryejnë as hetime vetjake për të identifikuar pjesëmarrësit dhe kolaboracionistët e regjimit serb.  

   Përkundrazi, praktika e ndjekur në protektoratin kosovar ka qenë pikërisht e kundërta, pra jo vetëm lënia rehat, por madje rehabilitimi i heshtur (!) i kolaboracionistëve të njohur të regjimit serb. Është fakt i njohur në opinionin kosovar që një numër i konsiderueshëm i i kolaboracionistëve të njohur botërisht janë instaluar si shërbyes civil. Ish pjesëtarë udhëheqës të Partisë Komuniste ndodhen sot në krye të institucioneve qendrore e vendore anekënd Kosovës, duke nisur nga kryeqendra e teposhtë deri te kuvendet komunale. Pjesa dërrmuese e tyre kanë qenë kolaboracionistë të sigurimit policor RDB, i cili e kishte detyrë zyrtare që të lëshonte vlerësimin e vet në çdo emërtim udhëheqës të partisë. Një rast flagrant është Shërbimi Policor i Kosovës, i cili udhëhiqet pothuajse kryekëput nga efektivi policor i ndërtuar gjatë periudhës komuniste. Ky kuadër ishte, për shkaqe të vetëkuptueshme, nën kontroll të rreptë të RDB-së. Shqiptarëve që dëshironin të bëjnë karrierë në policinë jugosllave s'u mjaftonte vetëm biografia e mirë (lexo familjarë që kanë bashkëpunuar me sigurimet serbe) por u duhej ta dëshmonin "përshtatshmërinë ideo-politike" individualisht, duke bashkëpunuar personalisht me RDB-në. Meqë ra fjala, ky rregull vlente edhe për ata shqiptarë që synonin karrierë ushtarake në radhët e APJ-së. E pra, është pikërisht ky kuadër që e ka marrë besimin e UNMIK-ut për t'u bërë skele e SHPK-së dhe e TMK-së së re "profesionale".  

   Një tjetër rast flagrant është ai i gjyqësorit komunist, të inkriminuar gjer në bërryla në dhunën kundërshqiptare. Arif Korapi, Ali Abdullahu, Ismail Xhemaili, Abdyl Doda, Shukri Begiç, Mustafa Hoxha, Vehbi Mehmeti, Sejfë Sherifi, Tahir Ibrani, Shaqir Zogaj, Mehmed Kalaveshi, Riza Voca, Qazim Bajgora, Hazir Haziri, Tefik Shala, Nebih Qena, Nazmi Juniku, Beqir Shehi, Mehmet Sponca, Hysamedin Oruçi, Sahit Meraku, të gjithë këta janë emra nga gjyqësori i kohës, që i kanë procesuar "dërgesat" e sigurimit serb dhe kanë shqiptuar dënime drakonike kundër disidentëve shqiptarë.  

   Një tjetër kuadër i sigurimit serb ishin intelektualët e rekrutuar si kolaboracionistë: gazetari dhe nismëtari i LDK-së, Jusuf Buxhovi merrte pjesë në hetime e rrahje të disidentëve; intelektualët Fahredin Gunga, Din Mehmeti, Ali Aliu, Zekeria Cana, e plot tjerë, kanë dëshmuar kundër kolegëve të tyre disidentë - lista e turpit mund të bëhet goxha e gjatë.  

   Numri i saktë i sigurimsave e kolaboracionistëve shqiptar në Kosovë zor se do të mësohet ndonjëherë saktësisht, meqë është sekret i mbyllur në arkivat e BIA-s, në "Knez Mihajllova" nr. 30 në Beograd. Por s'do mend se sigurimet serbe e kanë rekrutuar një numër goxha të madh shqiptarësh. Ajo që mund të bëhet është një vlerësim i përafërt, nisur nga fakti i njohur botërisht se Kosova gjatë 60 vjetëve të fundit ka qenë shoqëria më e militarizuar në kontinentin Evropian, me një (1) ushtar a polic për çdo dhjetë (10) frymë banori. Sipas një vlerësimi profesional të botuar në Serbi, RDB-ja në Kosovë ka pasur një efektiv prej mëse 50 000 agjentësh e kolaboracionistësh aktivë (ose "lidhjesh operative") nga radhët e etnisë shqiptare, apo 1:34 në raport me popullsinë. Kjo shifër i përgjigjet goxha mirë asaj që në kurset e sigurimit mësohet edhe sot si "balans stabil".  

   Një pjesë e këtyre dosjeve thuhet se janë djegur pas Luftës Çlirimtare, meqë aty janë regjistruar edhe rastet korruptive të elitave të sotme serbe. Por në kategorinë e dosjeve të ruajtura për shërbim të mëtejshëm përmendet të jenë ruajtur 286 agjentë e 1081 kolaboracionistë aktiv, mes tyre 135 punëtorë të arsimit, 21 doktorë shkencash, 26 studentë, 16 inxhinierë, 46 nëpunës, 23 punëtorë, 10 pensionistë, 6 klerikë, e 14 "profesione tjera".  

   E pra, asnjë nga këta njerëz nuk ka dalë gjer sot të kërkojë falje nga viktimat e veta, e nga familjarët e tyre. S'kanë shkak, pse shumë nga ta i gjen sot në majat e hierarkisë politike e kulturore kosovare, duke nisur nga kryeqendra e deri te institucionet vendore nëpër komuna. Arsyetimi jozyrtar (se zyrtarisht kjo temë as që ekziston) është se gjoja s'qenka moralisht e drejtë t'i ngacmosh plagët e vjetra të shoqërisë; e se edhe sigurimsat shqiptar gjoja paskan vuajtur në luftën e fundit. Është, pra, fjala për një etikë të përbindshme, që e quan të moralshme mbrojtjen keqbërësit e jo t'i mëkëmb viktimat, e që i barazon ngecjet në karrierë me vrasje e dhunime femrash - një gjykim, druaj, që s'do ta hante kurrë pazari, po të mos kishte shumë blerës të interesuar.  

   Politika e ndërkombëtarëve që ta rehabilitojnë veprimtarinë e agjenturës serbe në Kosovë dallon prej kursit të ndjekur në shumicën e ndërhyrjeve perëndimore. Në Afganistan, ndërkombëtarët i kanë eliminuar talebanët dhe përkrahësit e tyre nga të gjitha postet, qoftë qendrore a vendore, duke preferuar luftën e përzgjatur guerile në vend të bashkëpunimit të tyre. Në Irak, koalicioni antiterrorist i ka spastruar themelshëm të gjitha elementet bathiste nga shteti, e para së gjithash nga ushtria dhe policia. Kjo politikë e kushtueshme ka pasur një kosto të lartë ekonomike, por është vlerësuar megjithatë si më e pranueshme dhe më e sigurt për të ardhmen e qëndrueshme të këtyre vendeve, sesa korruptimi i demokracive të reja nga kuadro të vjetra të diktaturave. Në Kosovën e brishtë, që ndodhet në shënjestër të luftës speciale serbe dhe nën trysni të përditshme nga ekstremizmi vendor serb, një politikë e tillë do të ishte absolutisht më e favorshmja. 

   Përjashtimi me ligj i kuadrove të komprometuara, kombinuar me një komision vendor të pajtimit sipas modelit jugafrikan që do të ofronte amnisti ligjore në rast të dëshmive vullnetare, do të garantonte që shteti i ardhshëm i Kosovës të mos jetë më shtet i sigurimsave Made in Serbia. Fatkeqësisht, duket që UNMIK-u ka zgjedhur qëllimshëm një rrugë tjetër, atë të rehabilitimit të agjentëve e kolaboracionistëve serb, e të përndjekjes së kundërshtarëve të tyre, në radhë të parë të këtyre të UÇK-së. Katundi që shihet, kallauz nuk do. Në rastin e të parëve, UNMIK-u ka deklaruar se nuk do t'i hetojë krimet që kanë ndodhur para etablimit të misionit. Në rastin e të dytëve, gjykatat e UNMIK-ut u kanë shqiptuar dënime drastike dhjetëra ish luftëtarëve, pas procesesh gjyqësore që janë kritikuar nga OJQ-të dhe mbrojtësit e të pandehurve si "të montuara" e "të pabaza". 

   Kulmi i ironisë është se pjesa dërrmuese e këtyre të fundit janë dënuar për gjoja maltretime të kryera - kundër atyre të parëve! Se pse është kështu, kjo s'do mend. UNMIK-u e di që projekti i tyre në Kosovë bie ndesh me projektin afatgjatë vendor për liri, demokraci e vetëvendosje. Idetë shkombëtarizuese sikurse "flamuri kosovar", "identiteti kosovar" etj. thjesht e kërkojnë një sortë të veçantë të bartësve, e kërcënohen nga një sortë tjetër. 

   Prandaj, për UNMIK-un është e natyrshme - sikur për Serbinë dikur - që t'i afirmojë ata njerëz që kanë qëndrim të ftohtë ndaj idesë kombëtare, e që kanë "merita" të dëshmuara individuale. Sikundër që është e natyrshme të sulmojë ata që janë dëshmuar si "të rrezikshëm" e me "biografi". Me fjalë të tjera, kanë ndryshuar sall emrat e aktorëve, por tendencat kanë mbetur të njëjtat si në kohën e Serbisë: në këtë aspekt, në Perëndimin e Egër kanë ndryshuar veç kaubojët, por përndryshe s'ka asgjë të re.'

KAFSHIMI I KOBRËS NË GRYKË TË DEMOKRACISË

Shkruan: Behxhet SHALA

Kush u lag, kush u dogj dhe kush doli i terur nga zgjedhje lokale:

Zgjedhjet lokale në Kosovë, të parat pas shpalljes së pavarësisë së saj dhe në organizim të plotë të vendorëve përfunduan pa ndonjë problem të madh. Askush nuk pati vërejtje të mëdha, madje si çdo zhvillim tjetër në Kosovë pavarësisht rëndësisë, u shpallën si ngjarje historike! Po të ishte ndryshe nuk do të kishte kuptim sepse, si mund të ndodhë diçka në Kosovë e të mos jetë historike! Marrëzia nuk do të ishte komplete po të mos mbështeteshin me deklaratat e disa pushtetarëve dhe “miqve” ndërkombëtarë se sytë e krejt botës janë të drejtuar kah Kosova. Merreni me mend, e tërë bota të merret me zgjedhjet lokale në Kosovë! Asnjeri normal nuk do të besonte po Kosova është vend i paradokseve, çdo gjë mund të ndodhë dhe në çdo gjë mund të besohet me një kusht të vetëm që të mos jetë e vërtetë!

Pastaj, ishte vlerësimi i ndërkombëtarëve, “miqve”dhe atyre që janë të ngjashëm me këta se kosovarët e Halilit e dhanë testin e demokracisë me organizimin e këtyre zgjedhjeve. Madje edhe na notuan me nota më të larta, më duket se nuk e morëm 10 por një 9-të! Po të ishte vlerësimi, notimi në përputhje me standardet në vendet ku vërtet çmohet dija dhe cilësia do ta kisha një arsye të madhe të mburrem me këtë fakt!

Mirëpo, nëse kemi parasysh faktin se sistemi i vlerësimit në institucionet tona shkollore , akademike dhe të tjera nuk bëhet në bazë të dijes dhe përgatitjes profesionale por në bazë të kalibrit të armës që e merr me vete në provim apo shumës që e paguan atëherë ky notim më shumë i përngjan një përqeshjeje apo luajtjeje topash me ne se një vlerësimi real! Ndërkombëtarët e dinë shumë mirë se çka duhet të flitet që t’u pëlqej veshit të politikanëve vendorë dhe këtij populli andaj gjithmonë e lëshojnë muzikën që është e këndshme për veshin e tyre! Po çka i ha palla botës nëse në Kosovë mbahen zgjedhjet lokale?! Në fakt, përqendrimi i ndërkombëtarëve ka qenë ekskluzivisht te votuesit serbë në Kosovë, se a do të dalin në zgjedhje, sa do të jetë numri i tyre dhe se a do ta dëgjojnë thirrjen e Beogradit për bojkotim të zgjedhjeve apo jo! Andaj keni pasur mundësi të shihni se shumica e ndërkombëtarëve, qoftë si vëzhgues apo përfaqësues diplomatikë i kanë vizituar vendvotimet ku është dashur të votojnë serbët. Për këtë jemi notuar me notën 9.

Në anën tjetër në vendvotimet ku kanë votuar shqiptarët vota është vjedhur si në bashqe të babës! Sidomos për këshilltarë komunal. Në vende tjera kjo do të ndëshkohej rëndë, në Kosovë hajnia është biznes i lejuar madje edhe i përkrahur nga “miqtë” ndërkombëtarë. Vetëm pasi u publikuan rezultatet, të pakënaqurit filluan ta ngrenë zërin dhe kërkojnë drejtësi. Po të kishin fituar, as që do t’u ndihej zëri! E pata bërë një analizë, para fillimit të fushatës se cilat do të jenë rezultatet e zgjedhjeve duke u përqendruar në disa lokacione të veçanta. Gjatë fushatës nuk jam prononcuar asnjëherë sepse nuk kam dashur të rreshtohem me shkrimet e mia prapa asnjë “force” politike. Dhe besoj se kam bërë mirë sepse e kam ruajtur neutralitetin ndaj zgjedhjeve si UNMIK –u, KFOR-i, OSBE dhe të tjerëve ndaj statusit të Kosovës! Kam parashikuar se Isa Mustafa do të fitoi pa balotazh në Prishtinë, se në Podujevë do të fitoi Agim Veliu gjithashtu pa balotazh dhe se Mimoza Kusari do të humbë bindshëm në Gjakovë nga Pal Lekaj. Kam qenë i sigurt se LDK do të ketë një ngritje të lehtë ndërsa PDK një rënie të lehtë! Kam hyrë në gjynah me Nexhin në Mitrovicë të cilit i kam thënë se nuk ka fare gjasa të hyjë në balotazh. Madje kam shkuar në ekstrem duke i thëne Nexhit se nëse Thaçi i premton 300 milionë investime në Mitrovicë, Nexhi duhet t’i premtoi së paku 900 milionë ngase nuk ka kurrfarë gjasash që të zgjidhet kryetar i Mitrovicës andaj mund të mbahet në mend se , së paku në premtime ia ka kaluar Hashim Thaçit! Gjithashtu kam thënë se koalicioni AKR-LDD nuk do ta fitojë asnjë komunë duke i sugjeruar një miku tim, që në procesin e decentralizimit të angazhohet që Mareci dhe Hajvalia të bëhen komuna të reja dhe në këtë mënyrë AKR do t’i kishte dy komuna të sigurta! Koalicioni AKR-LDD i ngjanë një situate kur një notues që nuk di të notojë fare bënë përpjekje ta shpëtojë një të mbytur dhe, si pasojë mbyten që të dy! Shumë më mirë do të kalonin po të garonin ndaras.

Kështu, tani kanë mbetur në mëshirën e Hashim Thaçit! Pse fitoi Isa Mustafa nuk ka nevojë të sqarohet fare por pse humbi Astrit Salihu pra?! Së pari, ai ishte kandidat vetëm sa për të thënë, nuk e kishte as përkrahjen e elektoratit të PDK në Prishtinë. Pastaj përdori një fjalor të rrugëve. Ate e “përkrahën” ose ia bënë prezantimin medial një grup gazetarësh llaskucë të prirë nga Shkelzeni dhe të cilët më shumë janë marrë me pushkatime të porositura mediale të kundërshtarëve se me një gazetari të vërtetë! Me një fjalë kanë hëngër në të gjitha pjatat që u janë ofruar! Dhe mendoj se arsyeja kryesore e humbjes së Astritit ka qenë mosnjohja e gjeografisë, shumë vonë e ka kuptuar ku është lagja e Vranjevcit / Kodrës së Trimave/ dhe se kjo lagje është kryeqytet i Prishtinës sa i përket votave për kryetar të Prishtinës! Ndërsa Mimoza ka humbur sepse e ka pasur një kundërkandidat që ka punuar shumë, pra Palin i cili ka shumë rezultate. Pastaj, me angazhimin e saj vetëm një muaj para zgjedhjeve si kandidate e koalicionit AKR-LDD ka krijuar hapësirë që kandidimit të saj t’i jipet një ngjyrim dhe përmbajtje tjetër. Sidoqoftë, po të fitonte Pali me një dallim prej 1% ose ta zëmë 2% atëherë edhe ndoshta do të dyshohej por dallimi prej 13% përqind nuk le asnjë dyshim! Andaj, urime zoti Pal Lekaj dhe këtij urimi është dashur t’i bashkangjitej edhe Mimoza. E them se Palin e kam takuar vetëm një here në jetë ndërsa Mimozën e njoh një kohë më të gjatë andaj mendoj se jam shumë objektiv.

Nuk kam asnjë arsye personale të veproj ndryshe. Mimoza është duke gabuar duke bërë përpjekje t’i përgjasojë Edvin Ramës, me protesta, akuza dhe intervista po përpiqet ta kontestojë fitoren e Palit. Po i bllokon proceset demokratike, në emër të mbrojtjes së vlerave demokratike! Votën e Mimozës dhe të tjerëve është dashur t’i mbrojnë vëzhguesit partiakë dhe sidomos vëzhguesit e Koalicionit të Tinës, Demokracia në Veprim! Ata kanë dështuar totalisht! Lexues të nderuar, a keni dëgjuar që në ndonjë vend të botës , komisionet zyrtare të zgjedhjeve të dalin me rezultate preliminare para OJQ-ve që i monitorojnë zgjedhjet?! Kjo nuk ka ndodhur as në Zimbabvenë e Robert Mugabes, në Republikën e Kosovës po!
Jezu Krishti dhe Nesrin Lushta:

Çdokush që ka lexuar pak është i njoftuar për vuajtjet e Jezu Krishtit. Rrugëtimi përgjatë Rrugës së Dhimbjeve, “ Via Doloressa”, akuza për konspiracion dhe kryqëzimi i Krishtit kanë qenë pakrahasimisht më të vogla nëse krahasohen me vuajtjet që i ka pasur Nesrin Lushta gjatë përballjes me gazetarë! Zoti e shpërbleftë dhe i ndihmoftë!

A ka qenë i vështirë parashikimi i rezultateve:
Në çdo vend ku organizohen zgjedhjet bëhen matje të disponimit të elektoratit në bazë të të cilave bëhet një pasqyrim i gjeografisë politike postzgjedhore. Këto matje apo sondazhe bëhen me porosi, në të shumtën e rasteve dhe e kanë për qëllim t’i arrijnë e efektet e “ luftës së ftohtë”. Pra, më shumë duan ta dekurajojnë kundërshtarin duke mbjellë optimizëm të rremë për subjektin garues që e bënë porosinë për një sondazh të “pavarur”. Rëndom i kanë disa tregues që i marrin parasysh. Unë, në analizat e mia nuk jam mbështetur fare në këta tregues. Po t’i merrja për bazë paraqitjet e kandidatëve dhe premtimet e subjekteve garuese, gjithmonë do të dështoja në parashikimet e mia! E kam zgjedhur një mënyrë më të thjeshtë. Kosovën e kam ndarë, jo në zona zgjedhore por në zona ku mafiozët politikë dhe ata të krimit të organizuar i kanë dhe i mbrojnë interesat e tyre! Si një treg i madh ku mafiozët i ndajnë zonat e ndikimit dhe ku çdo përpjekje për zgjerimin e zonave të interesit pa marrëveshje krijon turbulencë dhe thyerje të mëdha. Andaj nuk kam mundur të gaboj në parashikimin e rezultateve. Çdo rregull ka përjashtime andaj kërkoj falje ata që mund ta ndjejnë veten keq.
A po prishet, a po prishet:
Në orët shumë të vonshme të së enjtes cingëroi telefoni dhe më zgjoi nga një gjumë i lehtë i ngjashëm me ate që e bëjnë një numër i deputetëve në Parlamentin e Kosovës. Së pari mendova se po më thërret ndonjë i burgosur meqë ata dinë të më thërrasin në atë kohë. Ishte megjithatë zëri i një miku tim i cili vazhdimisht më pyeste; ‘ çka po bohet, çka po bohet’. Pastaj më këshillonte të kyçem në programet e RTK-së.

Me ta aktivizuar RTK-në si nëpër mjegull dëgjoje se diçka po prishet dhe shumë here përsëritej emir i Pacollit. Të them të drejtën fillimisht u gëzova sepse mendova se më në fund po shpërblehet angazhimi i Pacollit në fushën e lobimit dhe se pavarësinë e Kosovës e paskan njohur Kazakistani, Serbia dhe Rusia ku ndikimi i Pacollit nuk është i papërfillshëm! Ky entuziazëm u shua shpejt me të kuptuar se fjala qenka për prishjen e koalicionit PDK-LDK dhe formimin e një koalicioni të ri midis PDK-AKR-LDK si dhe pakicave! Formula qeveritare ishte projektuar: Hashim Thaçi, kryeministër, Behgjet Pacolli president dhe Nexhat Daci, kryetar i Parlamentit. Në ndërkohë më thirrën edhe disa miq që brengoseshin për zhvillimin e ngjarjeve. Unë i sugjerova të flenë zbathë, sepse nuk ka asgjë prej kësaj pune. Ju sqaroj pse e them këtë.

Koalicioni PDK-LDK është koalicion i Tinës, si Demokracia në Veprim, andaj nuk mund të prishet pa aminin e Dragodanit. Vetëm nëse Dragodani ka vendosur ndryshe! Pastaj, me prishjen e këtij koalicioni më së shumti forcohen LDK dhe sidomos AAK. Tutje, presidenti Sejdiu nuk mund të shquhet se ka mbajtur një qëndrim të fortë ndaj pozitës madje mund të llogaritet si një kuadër shumë i disiplinuar i saj! Thaçi është virtuoz i vërtet në menaxhimin e krizave apo shuarjen e zjarreve derisa edhe vet të bëhet hi. Nëse e vazhdon kështu, pashmangshëm do të bëhet hi dhe tregimin për ringritje politike si Feniksi do ta gjej vetëm në librin e përrallave! Një burim fort i” besueshëm” më informoi se më në fund kanë vendosur t’i ulin bishtin partnerit të koalicionit ngase e kanë quar tepër lart dhe se nuk po dihet a është vërtet bisht apo antenë e IPKO-së, KUJTESËS apo VALËS! Sugjerimi im ishte se nëse ende nuk dinë gjë Delli, Fejti dhe Kermabo, të shpërndahen në shtëpi, t’u kthehen grave të tyre (së paku atëherë), në të kundërtën nuk jam edhe aq i sigurt se bishti i kujt do të ulet! Ndërkombëtarët po e sakrifikojnë ligjin vetëm për ta ruajtur të qetë situatën e sigurisë andaj me asnjë kusht nuk do të lejonin që në vend të Jakup Krasniqit, si kryeparlamentar të instalohet Nexhat Daci , mburraveci i Preshevicës ngase ekziston rreziku potencial që Jakupi ta formojë ( mobilizohet ) një UÇK të re, jo për ta luftuar Serbinë dhe mbrojtur Kosovën, si në kohërat e Lavdisë së Madhe por për ta mbrojtur demokracinë e popullit- Parlamentin e Kosovës ku bënë pjesë edhe karrika e tij! Në fund të fundit, sot Kosova edhe e ka këtë kuptim, mbrojtja e interesit personal! Andaj nuk besoj në këto kombinime. Në fund të fundit, Gripi i Derrave është dhuratë e Zotit karshi Pacolli president!

Lutfi Haziri dhe Axel Rosis:
Axel Roses ka qenë frontmen i grupit Guns and Roses dhe mbahet mend se ia ka kajt nanën këtij grupi. Luta ka qenë dhe është nënkryetar LDK-së, edhe ky grup jo që nuk ka bërë muzikë hard rock por jo rrallë është marrë me muzikë tallava! E tillë është muzika – politika te ne! Axeli dhe Luta nuk përngjajnë aspak fizikisht e duket as nuk kanë profil muzikor të ngjashëm. Një veti megjithatë e kanë të përbashkët, nëse Axel Roses e ka falimentuar bendin Guns and Roses pse këtë mos a bëj Lutfi Haziri me LDK-në. Dhe, më besoni se nuk është pa gjasa, madje Jupiteri dhe Aresi janë në anën e tij!

Pse ndjehem i turpëruar:
Pasi e lexova një tekst autorial të Azem Vllasit në Koha Ditore për përvjetorin e rënies së Murit të Berlinit dhe krahasimin e rolit të tij në zhvillimet e mëvonshme e pranoj se jam krejtësisht i painformuar, budalla me një fjalë! Unë kam menduar se Adem Demaçi dhe Adem Jashari kanë qenë ata që e kanë dashur dhe janë sakrifikuar për lirinë e Kosovës, të shqiptarëve dhe popujve tjerë të robëruar por paskam qenë në lajthitje të madhe! Andaj duke i kërkuar falje publike Azem Vllasit po distancohem nga Adem Demaçi dhe Adem Jashari! I kërkoj falje edhe shokut Tito, post mortem!

(autori i shkrimit është drejtor ekzekutiv i KMDLNJ–së. Qëndrimet janë personale.)

Shkruan: Afrim MORINA

“Raporti i progresit” që në fillim tregon se “Shkurtimisht përshkruan raportet mes Kosovës dhe Bashkimit” dmth. Bashkimit Evropian. Ky raport, përjashtuar specifikat që kanë të bëjnë me faktorin vendor dhe përgjegjësit që i kanë ata, merret edhe me kompetencat që i ka faktori ndërkombëtar në Kosovë.

Përpilimit të këtij raporti të progresit i paraprinë periudha “raportuese, Sekretari i Përgjithshëm i KB (SPKB) ka përpiluar tri raporte për Kosovën. Raporti i nëntorit 2008, bëri të mundur vendosjen e misionit të EULEX-it nën ombrellën e KB. Në mars 2009, SPKB ka theksuar përshpejtimin e rikonfigurimit të UNMIK-ut në drejtimin e përshtatjes së funksioneve të veta, bazuar në realitetin e ri të krijuar në terren. Raporti i qershorit 2009 shpreh së funksionet e mbetura të UNMIK-ut, i reduktuar në 10% të kapaciteteve krahasuar me një vit më parë, përmbledhin monitorimin, raportimin dhe lehtësimin, kudo që nevojitet dhe është e mundur, e aranzhimeve ndërkombëtare të Kosovës.” në të cilin vërehen të tri raportet e Ban Ki Munit për rolin e UNMIK-u dhe të EULEX në Kosovë dhe tregon qartë, se ky i dyti vepron nën ombrellën e KB dhe jo nën atë të Evropës, siç po trumbetohet. Dhe çka është më e rëndësishme, se Kosova nuk ka kompetenca në ato shtete, të cilat nuk e kanë njohur (lexo: edhe në mekanizmat ndërkombëtar) dhe përfaqësohet nga UNMIK-u. Kjo e fuqizon edhe më tepër Rezolutën 1244. Për këtë më mirë ti referohemi vetë këtij Raporti, i cili e vë në spikamë kompetencën se “UNMIK-u mbetet përgjegjës për bashkëpunim gjyqësor ndërkombëtar me vendet, të cilat nuk e kanë njohur Kosovën, përfshirë kërkesat që vijnë nga Serbia. Ajo vazhdon të mbetet pikë kontakti me Interpolin”. Sipas kësaj të gjitha arrestimet që bëhen jashtë Kosove nga interpoli kanë bekimin e UNMIK-ut, i cili i mundëson Serbisë për të aktivizuar lëndët gjyqësore të para dhe gjatë luftës në Kosovë. Nisur nga kjo logjikë çdo i treti shqiptar e ka dosjen e hapur në organet gjyqësore të Serbisë dhe UNMIK-u vetëm i raporton se në cilin shtet gjendet akëcili qytetar për të kërkuar arrestimin dhe ekstradimin e tij.

Në kuadër të kësaj kompetence që ka ky “Misioni, gjithashtu ka filluar një hetim për akuzat për trafikim organesh”. I cili mbështetët në një shpifje të Karla Del Pontes, për trafikim organesh gjatë luftës çlirimtare te ne. Edhe pse në Raport të progresit nuk thuhet shkoqur për këtë, por pasi zë një vend me rënësi jep për të nënkuptuar. Më mirë është që UNMIK/EULEX të hapnin hetimet kundër ish prokurores së Hagës - Pontes, për shpifje, dezinformim të opinionit ndërkombëtar etj., këta mundohen t’i mbajnë shqiptarët nën faj me qëllim të caktuar politik.
Ky raport në vend se të merret me atë, për të cilën edhe ka qenë dashtë, pra ti bëhet një analizë qeverisëse në të gjitha pikë vështrimet, është i mbushur përplot me politikë joparimore, sa shkon aq larg dhe bënë një ndarje “autoritetet kosovare ashtu edhe ato serbe” dhe parashtrohet pyetje kush janë autoritetet kosovare?! Janë shqiptarët, turqit, ashkalijt, romët etj.?!
Nëse me të vërtetë këta mekanizma njohin strukturat qeveritare dhe mekanizmin që i nxori ata - Kuvendin, pse atëherë këtyre mekanizmave i merret e drejta për të ushtruar funksionin për serbet, e në anën tjetër akuzohen se nuk po bëjnë asgjë për ta. Një nga mekanizmat është edhe Avokati i Popullit (Ombduspërsoni), i cili “ka një mbikëqyrje të kufizuar sa i përket strukturave paralele serbe”. Pra këta mekanizma lënë hapësirë konfrontuese në mes shqiptarëve shumicë dhe serbëve pakicë, sepse këtyre të dytëve u lejohet komoditeti i mospërfilljes së organeve shtetërore dhe të drejtat e tyre të trajtohen në Beograd.
Në kuadër të këtyre të drejtave, që i ndalon Avokatit të popullit të merret me to, përfshinë edhe të drejtën e vizitës së varrezave të serbëve, gjoja se nuk u lejohet dhe këto nuk i lë njëherë të trajtohen përbrenda mekanizmave qeveritare në Kosovë, e tek atëherë të ndërmerren veprime, por konstaton “Shqetësimet për sigurinë bëjnë që pelegrinët shpesh kërkojnë përcjellje nga forcat e sigurisë për në varreza dhe vendet religjioze në lokacionet e banuara me minoritete”. Këtu me qëllim nuk i veçon serbet, por e përgjithëson, kur dihet se të gjitha minoritetet tjera korrespondojnë, punojnë dhe jetojnë me shqiptarët dhe kur dihet mirëfilli se në institucionet e Kosovës punojnë një përqindje bukur e madhe edhe e serbëve dhe atë mu në Prishtinë, ku kemi mentalitetet të përziera nga regjionet e ndryshme të Kosovës dhe kurrë asgjë nuk u ka ndodhur nga mbarimi i luftës. Mirëpo, përjashtim bëjnë ata, të cilët i kanë duart e përgjakura me gjakun e pafajshëm shqiptarë dhe kanë frikë të shkojnë për pelegrinazh, dhe jo pse e kanë hallin e vizitës së kishës apo varrit, se tipa të tillë nuk dinë çfarë vlere kanë ato, por më tepër për marketing politikë.
Ky raport progresi na qanë hallin se nuk ka një planprogram mësimor për serbët dhe kjo është pengesë “për zgjidhjen e mosmarrëveshjeve lidhur me qasjen në arsim të fëmijëve nga pakica gorane në komunën e Dragashit”. E di ky mekanizëm ndërkombëtar se kanë diçka të përbashkët këto dy etnitete, apo këtë e shikojnë vetëm në kontestin gjuhësor dhe apatikeve të shovinizmit serb, për ti trajtuar si të tyre këtë minoritet?! Për të arritur edhe kulmin se “Kurset e gjuhëve në mesin e shërbyesve civilë janë të pamjaftueshme për ngritjen e dygjuhësisë brenda administratës” dhe nuk përmend cilin nivel administratës, por këtu jep për të kuptuar si punë administrative në të gjitha instancat dhe fushat. Kjo është logjika e raportit të progresit, i cili i detyron shqiptarët në mbi 90% të mësojnë gjuhën serbe, për të kryer shërbime civile. Sikur të ishte thënë se në meset ku janë shumicë serbet, shërbyesit civil duhet të njohin edhe gjuhën serbe, do të dukej në rregull.
Raportuesit për hartimin e këtij Raporti të progresit, si duket nuk kanë qenë fare në Kosovë, por nëse ka qenë apo edhe jeton këtu, aq më keq, sepse nuk e paraqet realitetin e banorëve por qanë për serbët, sepse “Furnizimi me energji elektrike në pjesët me shumice serbe, nuk është siguruar plotësisht.” E dinë hartuesit e këtij raporti se si është gjendja e shqiptarëve dhe të tjerëve me furnizim të rrymës, të cilët të paktën kanë të drejtë morale për ta kërkuar, ndërsa serbët për nëntë vjet, e shumica edhe sot, as që donë për të dëgjuar për faturat e rrymës së KEK.
Kulmi i marrisë së këtij Raporti të progresit arrihet kur shërbehet me të dhënat mitike për “Rreth 200,000 persona nga Kosova mbeten të zhvendosur në Serbi dhe 16,000 në Mal të Zi.” Këto shifra ka vite që qarkullojnë nëpër gazetarin propagandistike të qarqeve shovene të Beogradit dhe një mekanizëm bukur me peshë ndërkombëtare nuk ka qenë dashur të lëshohet në propagandën e verdhë dhe të marri si të vërtetë këtë shifër. Dinë të lexojnë këta “ekspertë” përpilues të këtij Raporti të progresit regjistrimet e popullsisë, që i ka bërë Serbia në kushte okupimi, e të gjithë ata që dinë të zbërthejnë këtë nocion, duhet ta kuptojnë se okupatorët, një nga qëllimet e veta, e kanë edhe shpopullimin e territorit nga vendorët dhe popullimin e tij nga pushtuesit, por edhe në ato regjistrime nuk kemi një numër kaq të madh të serbëve në Kosovë.
Hartuesit e këtij Raporti të progresit harrojnë se në Kosovë janë tri konfeksione dhe që të tria paraqesin vlerën kulturore dhe duhet trajtuar në mënyrë të barabartë. Kjo për arsye se asnjëra prej këtyre konfeksioneve fetare nuk e ka qendrën e vet në Kosovë, por që të tria qendrat i kanë jashtë truallit të Kosovës, prandaj jo vetëm se është poshtërues, por edhe me prapavijë politike, kur lëvdon “Ligji i ri mbi Doganat i miratuar në nëntor 2008 parasheh lirimin nga ngarkesat tatimore dhe taksa të akcizës për aktivitetet ekonomike të Kishës Ortodokse Serbe.” Thua se dy të parat nuk kanë nevojë për aktivitete ekonomik, por vet pranon se në Kosovë kemi “adoptimit të legjislacionit”. Kjo do të thotë se ligjbërësit në Kosovë i nënshtrohen shantazheve, për të siguruar rrugën e shtruar me kadife për në Bashkimin Evropian, që në radhë të parë duhet të merren parasysh dhe të aprovohen të gjitha kërkesat e “Popullit të shenjtë”. (A.M.)
Për të përcjellë gjendjen e minoritarëve, sepse këtë nuk ia beson mekanizmave qeveritar e as avokatit të popullit dhe “Në kuadër të IPA 2009, 3 milion euro i janë destinuar shoqërisë civile, mbrojtjes së të drejtave të minoriteteve dhe fuqizimit të rrezikuara.”. Kjo e nënkupton gjithë besueshmërinë e institucioneve në Kosovë, përkundër ledhatimit, përkundër pranimit gjithçka që u servohet nga ndërkombëtarët, përkundër poshtërimit në sytë e bashkëkombësve.
Ky raport i progresit u mirëprit nga institucionalistët, ndërsa opozita e ka shikuar me vështrim të syrit të kalit, duke mos mundur ta thotë realitetin në relacion me ndërkombëtarët, sepse edhe vetë është bashkëfajtore për këto vërejtje e konstatime të hartuesve të raportit të progresit. Po të lexohet shqip, atëherë do të vijnë në përfundim se nëse nuk plotësohen në radhë të parë këto “standarde”, nuk mund të çilen dyert e Evropës për shqiptarët.

Prishtinë, 18.11.2009

20 VJET PAS RRËZIMIT TË MURIT TË BERLINIT

“Kombi është themeli i godinës së shtetit, sa më i fortë të jetë themeli, aq më shumë qëndron godina”. Sami Frashëri

Shkruan: Beqir Elshani

Tani flitet për një Evropë të bashkuar me shuarjen e kufijve në mbarë kontinentin, ku qytetari pa pasaportë shtetëror mund të udhëtojë kudo në të gjitha vendet e Evropës, ngjashëm siç udhëton suedezi prej Suedisë në Kopenhagë e në Berlin, dhe e kundërta për danezin dhe gjermanin.

Megjithatë qytetari shqiptar e ka vështirë të besojë, kurse Parlamenti Evropian e ka lehtë të vendosë në Bruksel, ata nuk i dëgjojnë kërcënimet, krismat dhe torturat ndaj qytetarëve shqiptarë në vendet ballkanike, pikërisht në Shqiperinë Etnike të copëtuar nga dora e diplomacisë evropiane. Prandaj, para se të bëhet shuarja ë kufijve ballkanikë, duhet që të gjitha trojet shqiptare të bashkohen në Shqiperinë Natyrale, pastaj shuarja e kufijve ballkanikë do të jetë realitet i ditës. Provincializmi ballkanik duket se ka prekur edhe vendet që kufizohen me Gadishullin Ballkanik, dhe njëra ndër to është Hungaria. Ky vend me tradita universitare dhe mbretërore, që dikur së bashku me Austrinë ka qenë perandori e madhe në Evropë, mirëpo duket sikur e magjeps provincializmi diplomatik i Serbisë arrogante, mbase edhe ka frikë nga fqinji jugor, që nga trungu hungarez ia ka shkëputur hambarin e drithit (kupto Vojvodinën). Kohët e fundit, diplomacia hungareze u tregua e dobët përballë diplomacisë serbe, në Budapest arrestoi një veteran të UÇK-së që kishte luftuar për çlirimin e atdheut nga kolonizatori serb dhe ia dorëzoi Beogradit, kryeqendër e fitilave të luftës në Ballkan dhe në Evropë. Ngjashëm veproi edhe Bullgaria me arrestimin e ish-kryeminstrit të Kosovës, Agim Çekun. Prandaj nëse dy bashkudhëtarë, njëri maqedonas dhe tjetri shqiptar, udhëtojnë me aeroplan nga Evropa Perëndimore në Shkup: i pari do të pritet me lule në aeroport, i dyti do të rrahet dhe me inat do t’ia grisin biletën kthyese. Por nëse ndonjë shqiptar e ka emrin gjerman, policia maqedonase do ta vë herë në sitë, herë në shoshë, derisa të bindet se turisti me të vërtetë nuk është shqiptar. Ata (kupto organet policore serbe dhe maqedonase) janë të pamëshirshëm edhe ndaj ministrave shqiptarë.

Parashtrohet pyetja pse shqiptarët i urrejnë serbët, kurse serbët i urrejnë shqiptarët?! Zgjidhja është shumë e lehtë: shqiptarët e urrejnë Serbinë, sepse është pushtuese dhe shtet kriminal, kurse Serbia i urren shqiptarët, sepse shqiptarët nuk pranojnë kolonizimin serb. Lidhur me diskutimin e penalistit serb, Vladimir Vukçeviq, i cili në Parisin e tij të dashur, fill pas Moskës, tha se Serbia ishte viktime e luftës, kinse ajo ka pësuar dëme të mëdha ekonomike për arsye të sanksioneve të vendosura nga bashkësia ndërkombëtare ndaj saj, dhe se ka shume viktima serbe dhe jo shqiptare, të cilat janë zhdukur gjatë luftës në Kosovë. Duket qartë që krimineli serb po luan rolin e viktimës, dhe kjo nuk na habit aspak, por është për t’u habitur pse Parlamenti Evropian i bën privilegje Serbisë, derisa ajo nuk kërkon falje për masakrat ndaj popullit shqiptar, dhe ende nuk heq dorë nga ripushtimi i Kosovës. Penalistin serb duhet përkujtuar se po të kishte pasur Ushtria Çlirimtare e Kosovës vetëm një të katërtën e armatimit që kishte Serbia e Millosheviqit, Kosova do të ishte çliruar plotësisht dhe bashkimi me Shqiperinë do të ishte punë e kryer. Pastaj, po të kishte bombarduar NATO bazat e armatimit ushtarak në Serbi, Serbia do të ishte demokratizuar plotësisht, ngjashëm siç u demokratizua Gjermania dhe Japonia pas Luftës së Dytë Botërore. Derisa komandantët gjermanë të Luftës së Dytë Botërore në procesin e Nurembergut u dënuan me varje dhe me burgim të përjetshëm, komandantët serbë, që masakruan një popull të madh boshnjak dhe shqiptar, priten me lule në Beograd.

Në diplomacinë evropiane dhe ndërkombëtare dihet që popull më i shtypur dhe i persekutuar janë shqiptarët nga kolonizatorët serbomalazezomaqedonas. Mirëpo asnjë shtet nuk merret me mbrojtjen e viktimës, përkundrazi kolonizatorëve u thonë mbyte shqiptarin, ai kërkon bashkimin e vendit të tij me Shqiperinë. Po të flasim me gjuhën popullore, është sikur të thuhet, mbyte vogëlushin që po qanë, ai kërkon nënën e vetë, dhe ne si Evropë e modernizuar nuk lejojmë kthimin e foshnjes te mëma”. Dihet që Evropa është e bukur dhe e dashur, mirëpo më e bukur dhe më e dashur se Evropa është mëmëdheu ynë SHQIPERIA, në të cilën dëshirojmë të jetojmë të bashkuar, ashtu siç jetojnë gjermanët në Gjermaninë e bashkuar. Prandaj atë çka mund e bëri populli gjerman para 20 vjete, nuk e bëri populli shqiptar, as pas 20 vjetësh të rënies së Murit të Berlinit. Në televizionin suedez flitej për nobelisten Nënë Tereza, ndaj reporteri tha se emri i saj i vërtetë është Gongje Bojaxhiu, është shqiptare dhe ka lindur në Shkup të Shqiperisë në kohën e Perdanorisë Turke. Kjo do të thotë se vendlindjet e personaliteteve shqiptare të lindur në Shqiperinë Etnike sot gjenden të kolonizuar nga fqinjët sllavë e grekë. Gjeografia shqiptare është e tmerrshme, është prerë me gërshërët e Konferencës së Ambasadorëve në Londër në vitin 1913, si pasojë e së cilës populli shqiptar vazhdon të vuaj, si në fushën kombëtare ashtu edhe në fushën ekonomike. Farmula ballkanike dihet, sa më gjatë që mbetet Shqiperia e cunguar, aq më shumë vuan populli i madh shqiptar, prandaj në kurriz të varfërisë shqiptare jetojnë serbomalazezët dhe grekët. Kjo është strategjia ballkanike, në mënyrë që fqinjët grabiçarë në kurriz të kombit shqiptar të shfrytëzojnë tregun evropian dhe botëror.

Folur konkretisht, nuk mundet gjysmëpopulli sllavomaqedonas ta shtyp gjysmëpopullin shqiptar të kolonizuar pa e pasur mbështetjen e diplomacisë evropiane dhe ndërkombëtare. Dihet që sllavomaqedonasit nuk kanë synimin e bashkëjetesës me popullin shqiptar, përkundrazi duan të vazhdojnë politikën kundërshqiptare, të cilën ia brumosi imperializmi serb. Ashtu siç e sajoi Josip Broz Tito kombin mysliman për inat të popullit boshnjak, por në shërbim të shovinizmit serb, si pasojë e së cilës pas shkatërrimit të Jugosllavisë Federative erdhi deri te masakrat e përgjakshme, u krijua Republika e Maqedonisë për inat të popullit shqiptar. Prandaj derisa qytetarët e Serbisë, Greqisë, Malit të Zi dhe Maqedonisë do të kalojnë në Portën e Madhe Triumfale, shqiptarët do të kalojnë nëpër vrimën e gjilpërës, si në Beograd, Podgoricë, Shkup dhe në Athinë. Megjithatë të gjithë kolonizatorët, (vëllezër sipas fesë dhe sipas zejes shkombëtarizuese), jo që nuk kanë frikë nga Shqiperia londineze, por edhe i kërcënohen po të kërkohet ribashkimi i Shqiperisë Natyrale. Duket qartë që diplomacia e Tiranës është bërë më shumë se qengj, kurse Serbia më shumë se ujk. Sa aktuale është thënia e poetit tonë, - Migjeni, kërkon të lindet një njeri, që bashkon, që me një grusht të fuqishëm godet mu në zemër. Të gjitha këto kanë mbetur në sirtarin e bibliotekës sonë, kënaqemi duke lexuar, mirëpo vështirë të zbatohen në jetë porositë e poetëve, si nga ana e Qeverisë Shqiptare, ashtu edhe nga ana e Akademisë së Shkencave dhe Arteve Shqiptare. Dikur në rrethana shtypëse në ish-Jugosllavi, për shkak se shqiptarët jetonin nën robëri, këndohej një këngë popullore “Këndo o zogu i malit se sot jam mërzit”, kurse sot këndohet kënga e bashkimit të Kosovës me Shqiperinë me anën e autostradës. Megjithatë jehona e këngës së parë është më e fortë se e dyta. Për shkak se të gjithë e dimë që Kosova nuk bashkohet me autostradë, por me anën e vetëvendosjes për bashkimin e Kosovës me Shqiperinë, pastaj autostrada ndërtohet më shpejtë, më bukur, më e qënfrueshme që as tërmeti nuk e shemb, dhe atë deri në Gjirokastër e në Janinë. Vete populli shqiptar e ka parë se shuarjen e kufirit shqiptaro-shqiptar e bëri Ushtria Çlirimtare e Kosovës në krye me Adem Jasharin, kur gjatë luftës kundër kolonizatorit serb i flakën gurët e kufirit në mes dy tokave shqiptare. Një miku im, veprimtar i çështjes kombëtare dhe autor i librave voluminoz ”GJAKU I LIRISË”, Bajram Kurti, ishte profesor i Gjeografisë në gjimnazin e Therandës gjatë viteve ‘70-ta, prej nxënësve nuk kërkonte të dinte shumë për vendet e huaja, por kërkonte të dinte se ku gjendet Shqiperia, dhe atë duhej prekur me dorë, me anën e së cilës profesori mbetej i kënaqur dhe sakaq në ditar shënonte notën e madhe. Ishte një hap madhështor që nxënësit me kënaqësi flisnin për bashkimin e Kosovës me Shqiperinë, në kohën kur titistët shqiptarë çirreshin për dënimin e nacionalistëve shqiptarë, që investonin atdhedashuri për bashkimin e trojeve shqiptare.

Në vazhdim, shqiptarin nacionalist nga Evropa perëndimore do ta presin me urrejtje shoviniste të gjitha republikat ish-jugosllave (Serbia, Mali Zi dhe Maqedonia, pikërisht ato shtete që kanë troje të shkëputura shqiptare. Përkundrazi edhe po të kalojë ndonjë kriminel lufte nëpër qytetet e Kosovës dhe të burgoset nga organete policore të vendit, vendet ish-jugosllave (Serbia, Mali i Zi dhe Maqedonia) do të kërkojnë lirimin pa kusht, u mor vesh, që Tirana dhe Prishtina do ta lirojnë pa i bërë asnjë njollë në shpinë, ashtu siç ua bëjnë fqinjët sllavë vëllezërve tanë shqiptarë. Kjo do të thotë se kolonizatori ka pushtuar troje shqiptare për t’i shtypur shqiptarët, dhe jo për bashkëjetesë. Një mikut tim në Kopenhagë i shkrova, pse nuk kërkon edhe Kroacia të marrë disa kilometra sipërfaqe detare në detin Adriatik, siç vepron Greqia, mirëpo ai ma ktheu se nuk e lejon Serbia. Prandaj ato shtete që kanë synime për shtyrjen e kufirit për zgjerimin e vendit të tyre, duhet të marrin leje prej Beogradit, pastaj të marrin sa të duan, meqë Kosovën dhe Shqiperinë nuk e udhëheqin avnirustemët dhe ademjasharët, por trashëgimtarët e Ahmet Zogut.

Duket sikur kryeministri shqiptar, Sali Berisha, për të shuar inatin me Greqinë, i fali një sipërfaqe bukur të madhe të gjirit Jon. Dihet që Greqia ka Çamerinë tonë të shkëputur nga trungu i Shqiperisë, gjithashtu Maqedonia ka Iliridën e shkëputur nga trungu i Shiperisë, Mali i Zi ka Ulqinin deri në Plavë, kurse Serbia ka Preshevën me Bujanocin të shkëputur nga Kosova. E keqja më e madhe është se derisa depoja e armëve shqiptare në Gërdec eksplodoi dhe të gjithë banorët e panë qiellin e përflakur, mirëpo sipërfaqes së detit nuk i doli flaka dhe tymi, në mënyrë që populli shqiptar të shoh se Qeveria Shqiptare po luan me tokat shqiptare, dihet edhe deti është sipërfaqe e tokës, atë e mbajnë alpet shqiptare. Natyrisht që detit nuk i del as flaka as tymi, por mund të shpërthej revolta e popullit shqiptar kundër pazareve të pista të Qeverisë Shqiptare, në mënyrë që të mos luaj me tokat dhe gjakun e popullit shqiptar. Kushtrimi te Molla e Kuqe nuk duhet të mbetet vetëm në vargjet poetike, por duhet të realizohet me punë dhe me bashkimin e mbarë popullit shqiptar pa dallime fetare, krahinore dhe partiake. Për të shuar lakmitë grabitqare të shteteve fqinje dhe për të ndalë terrorin serb në Kosovën Lindore me dorën e saj ekspansioniste deri në Mitrovicë; gjithashtu për të ndalë terrorin sllavomaqedonas, siç ndodhi sulmi në Brodecin shqiptar, duhet t’i bashkojmë tokat shqiptare, si rezultat i së cilës, do të kemi shtetin e fortë ekonomikisht, emancipimin e popullit shqiptar, ushtrinë dhe ligjin, pastaj me të gjitha vendet fqinje do të kemi marrëdhënie shumë të mira. Gjithashtu edhe fqinjët tanë nuk do të kenë ngarkesa shoviniste ndaj popujve tjerë, prej nga bashkëpunimi fqinjësor do të jetë i domosdoshëm.

Suedi, 13.11.2009

Të vërtetat e fshehura të Shqipërisë së Enver Hoxhës dhe historia

Shkruan "La Repubblica: Të vërtetat e fshehura të Shqipërisë së Enver Hoxhës dhe historia me Titon.Me rastin e 101-vjetorit të lindjes së ish-diktatorit, historiani italian Giovanni Armillota, analizon komunizmin shqiptar...

Komunizmi shqiptar nuk ishte edhe aq i egër sa dukej. Kështu të paktën mendon historiani dhe gazetari italian Giovanni Armillotta, i cili e ka vënë në peshore sëbashku me sistemin komunist jugosllav të aplikuar nga Tito dhe Rankoviçi. Në një artikull të botuar në revistën gjeopolitike prestigjoze italiane "Limes" një degëzim i grupit "La Repubblica", autori ka shkuar më tej duke fajësuar edhe një pjesë të komunistëve italianë, të cilët në atë kohë demonizuan pa të drejtë komunizmin shqiptar duke mbyllur një sy me qëllim ndaj represionit shumë herë më të ashpër dhe mizor të Titos, i cili vrau në kampet e përqëndrimit mbi 30 vetë, midis të cilëve edhe shumë shqiptarë dhe kosovarë. Megjithatë si studiues i mirë i çështjeve të Shqipërisë Armillota ka "mbrojtur" në një farë mënyre komunizmin e diktatorit Hoxha vetëm në kontekstin e mizorive në krahasim me atë jugosllav të Titos, duke e zhveshur nga çfarëdolloj humanizmi dhe duke i përballur me atë shqiptar. Ndërsa Partia e jonë Komuniste, vlerësonte regjimin brutal të Titos, vetë politikanët dënonin Hoxhën, fajtor duke mos qenë në të njëjtën linjë me Moskën edhe pse i rezistoi ambicieve ekspansioniste të Jugosllavisë fqinje. Kush ishte përbindëshi i vërtetë? Masakrat e "demokracisë" titiste, aktiviteti i spiunazhit të Koçi Xoxes, kampet e përqendrimit të socializmit në Jugosllavi.
Njëzetekatër vjet më parë njëri prej tre qytetarëve të vendit tonë - që të tre anëtarë të anëtarësuar në Partisë Socialiste italiane, që atëherë shprehte kryesinë e qeverisë - e cila pa të publikohej zyrtarisht në shtypin shqiptar, telegramin formal të ngushëllimit për vdekjen e Enver Hoxhës (11 prill 1985). Isha në shoqërinë e Sandro Pertinit dhe Bettino Crax-it. Telegrami im u shfaq në "Sporti Popullor" (Nr.16, 16 prill), së bashku me atë të presidentit Cio, Juan Antonio Samaranzh Torello; ndërsa ato të Presidentit të Republikës dhe Kryetarit të Këshillit të Ministrave u botuan një ditë më parë, të dyja nga "Zëri i popullit" dhe "Bashkimi".
Kisha këtë "ekskluzivë" të mirënjohjes, në sajë të kontributit tim për studimin e marrëdhënieve ndërkombëtare shqiptare dhe sportit shqiptar, e ekspozuar përmes miratimit burimeve të shkruara dhe tele-radiofonike të drejtpërdrejta, me të cilat kam qenë (prej 1969), dhe jam vazhdimisht në kontakt. Është e njohur se shqiptarët janë një popull i edukuar dhe diplomatikisht shumë të hollë – mos harrojmë se e mbajtën Romën e Dytë për shekuj. Perandorët Ilirë, vonuan me të paktën 200 vjet shembjen e pjesës perëndimore të Romës së Parë - dhe kur ata duan të nderojnë një mik i ofrojnë skenën e kombit.
Kështu që si konsekuencë e mbaj veten si studiues i vetëm italian në gjendje, të paktën, nuk gaboj datat, emrat dhe ngjarjet historike, dhe jo siç i ka ndodhur disa politikanëve të qeverisë sonë. Më kujtohet në vitin 1997 një Umberto Bossi në gjendje të mirë, dhe direkt në TV, i cili afirmonte se statuja në Tiranë nuk ishte e Brezhnievit, por e Stalinit ... me çdo gjë që e pason në kushtet e mungesës absolute të kulturës bazë historike dhe politike. Një vit më vonë në Nju Jork artikulli im "italianët mbi çështjet shqiptare" bëri epokë; dhe doli në Shtetet e Bashkuara për shkak se vendi im e refuzoi me tmerr (1), ndërsa miqtë shqiptarë dhe amerikanë e pritën atë pa i ndryshuar as edhe një presje.
Që kur isha dymbëdhjetë vjeç fillova të interesohesha për argumentin më lart, sepse nga 1960 e tutje një gjë, në veçanti, tërbonte të majtën shik komuniste të menaxhuar nga ana e zyrtarëve të trishtuar të partisë komuniste; kjo ishte Shqipëria, edhe pse "e huaj" më pak e gositura nga klasifikimi Amnesty International për shkeljen e të drejtave të njeriut në Lindje.
E paraprirë nga "demokratikja" e Hungarisë së Kadar, ish-kasap në 1956, shumë i dashur për të "ish" komunistët; dhe nga Rumania e pavarur "e Nikolae Çausheskut, ku një prej sekretarëve të partisë së qendrës - Pietra Longo i PSDI -së - zyrtarisht dhe shpesh (sidomos në vitin 1979), shkoi në fillim të viteve tetëdhjetë, Shkonte duke u shtirur për të mos kuptuar se Conducător-it, (drejtuesi) në ato vite, po shkatërronte Bukureshtin për të rimodeluar atë, duke u frymëzuar nga Pyongyang i Koresë së Veriut, ndërsa në Tiranë kontributi arkitektonik italian jo vetëm ishte i respektuar, por edhe i restauruar. Por nuk ishte e thënë, shqiptarët duhej të mbeteshin "monstrat" dhe "banditët", të cilët kishin marrë me shkelma Bashkimin Sovjetik të dashur të komunistëve të shtëpisë sonë.
Si mund të harrohen sulmet e një politikani të njohur komunist në gazetën "L'Unita" në pranverën e vitit '87, të mbajtur pa mundësi replike kundër Enver Hoxhës tashmë të vdekur prej dy vjetësh, fajtor për dështimin e aleancës me Moskën? I njëjti politikan i njohur, i poshtëruar gjashtë vjet më parë në Kongresin e XXVI të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik me spostimin fizik, të tij dhe të fjalës së tij në Sallën e Kolonave, ku i ishte ndaluar të fliste nga tribuna e Kremlinit për çështjen e Afganistanit! Ndoshta sepse Salla e Kolonave ishte e famshme për heshtjen, duke pasur Anatoly Karpov i cili fitoi titullin botëror të shahut në vitin 1975 (por ku ishte politikan i njohur në Pragë-'48, Budapest '56 , Pragë '68, dhe vende të tjera?)
Arrijmë të frenojmë një moto irritimi në kujtimin e gabimeve të "Il Manifesto", i cili ishte i shqetësuar për Kanalin e Otrantos, i bllokuar nga një regjim autoritar. Ndoshta për të skualifikuarit e djeshëm mund të ketë qenë shpresuar problemi financiar dhe gjeopolitik që do të kishte përfaqësuar për Italinë dhe NATO-n, praninë e sovjetikëve tre minuta nga Puglia? Apo filokinezëve nuk e përtypnin dot se shqiptarët e kishin shporrur edhe Maon? Mjafton të kujtosh lotët patetikë të rrethanave të njërës prej tyre të nesërmen e sheshit Tiananmen ...
Edhe mbajtja bashkë rezultonte e pjerrët; për fjalët e një gazetari (më vonë i promovuar deputet i asaj partie), e cila nga Tg2/partia komuniste (Tg3 nuk kishte lindur ende) shkarkonte një grumbull shpifjesh dhe histori false mbi vendin e Shqiponjave (duke harruar gulagët sovjetikë). Dhe atëherë për të dëgjuar diçka të pranueshme dhe historikisht të pakonceptueshme duhej ndryshuar kanal dhe të mësoje nga Tg1/demokristian programe të mira në të cilat ishte Pushka, Poeti dhe Tregimtari. Por në qoftë se edhe një nga themeluesit MSI-së, "Corriere della Sera", "L'Avanti" (edhe nëpërmjet artikujve të mi), etj, "vihej" duke folur me respekt për shqiptarët, në atë pikë, donte të thoshte diçka.
Nuk po rri të kryej një analizë historike-politike të regjimit shqiptar nga '44-91 - nuk është ky vendi - por sidoqë të jetë besoj se mund ta lidh në një zonë gri midis tezës pas Franko Cardinit mbi regjimin ushtarak peruan të majtë të vitit '68 dhe afirmimeve të Marco Giaconi në lidhje me një formë të kuqe Somozismi. Fjalët e Indro Montanellit "justifikonin" në qoftë se jo regjimin e kaluar, të paktën sa i vlefshëm ishte shprehur në politikën e saj të jashtme dhe stabilitetin e brendshëm vendit, dhe kështu gjeopolitika.
Midis mesit të mijëvjeçarit dhe kohët e fundit - përveç kontributit të Elio Miracco, Luciano Canfora, Emanuela King, "Limes" dhe disa të tjerë - janë rritur dhe kanë ardhur në sipërfaqe boshllëqet dhe klishetë e atyre që pretendonin të shkarravisnin fletë të bardha që ti atribuonin atyre titullin e "ekspertit" albanolog.
Midis viteve gjashtëdhjetë-tetëdhjetë ndodhte të përplaseshe në revista e së majtës në apologji të lodhshme të regjimit kriminal titist dhe ideologjinë e tyre të mjerë, tezë për të masakruar "të këqijtë" shqiptarë; në të vërtetë qëllimi i tyre ishte për të shkëputur vëmendjen nga represioni i shpërthyer në emër të pavarësisë së kërcënuar të sllavëve të jugut - sipas tyre - nga shqiptarët kosovarë që vepronin në emër të "atdheut të tyre stalinist." Metodë e dashur jo vetëm nga rrymat e majta, por e dashur edhe nga historianët në heshtje, të futur në orbitën apo të frikësuar për të thyer modelet e kohës. Pra, në një konferencë ndërkombëtare për Shqipërinë në 1991, në të cilin kam pasur nderin e mbajtjes së një memorandumi, fillova me një përgjigje paraprake të një intelektuali "progresist." Ata më pyetën se çfarë kisha për të thënë mbi politikën e jashtme të Tiranës, e cila - sipas të partnerit të çmuar - përfaqësonte një jashtëqitje mizash në një hartë gjeografike. Replikova, duke thënë vetëm se Italia, nga ana tjetër, nuk kishte një gjeopolitikë të huaj që nga kohët e Matteit, dhe duke i kërkuar me edukatë ta mbyllte gojën dhe të dëgjonte. Nuk mund të bëjë asgjë, përveç kësaj.

Tito "Henry VIII", dhe Enver Hoxha "Richard III"
Në atë kohë - veçanërisht nga 1956 e tutje - në Itali kishte pasur njerëz të pilotuar nga Beogradi, i cili - pas vdekjes së Stalinit - filloi të dashuronte Titon. Që Jugosllavia ishte atëherë një kamp i madh përqendrimi në qiell të hapur - e cila ka masakruar shqiptarët mbi të gjithë shqiptarët në (vitet 20-30-40-70-80-90, etj.) dhe pastaj italianët në vitet '40, dhe vetë këta popuj kanë shkatërruar me gjak dhe terror.
Unë nuk do të flas këtu për masakrat dhe shfarosjen në masë të ushtrisë titiste dhe organeve të UDBa-së , me urdhër të Tito-Rankoviçit të cilët hynë në vitet 1945-1948 nën pretekstin e luftës për "spastrim të elementëve Çetnik dhe Ustash, të "bandave kriminale", "të mbetjeve të regjimit të vjetër" etj. Unë nuk dua të përmend as terrorin e krijuar në këtë periudhë (sidomos drejt fundit të vitit 1944 dhe gjatë 1945) kundër popullsisë shqiptare që jetonte në territoret e tyre në Kosovë, Mal të Zi dhe Maqedoni, nën pretekstin e luftës kundër "bandave balliste","nacionaliste" dhe " shqiptarëve të mëdhenj" etj. Unë do të limitohem vetëm për të bërë një krahasim midis mënyrës së sjelljes së "demokracisë titiste" dhe atë të shtetit shqiptar në vitin 1948 kundrejt kundërshtarëve dhe armiqve, ditën kur u zbulua komploti që kishte për qëllim që ta bënte Shqipërinë Republikën e shtatë Jugosllave.
Sidomos në muajt e parë të vitit 1948 (shumë më përpara se letra e famshme e Stalinit në emër të Informimit të byrosë, nxori jashtë loje Titon) për shqiptarët u bë shumë e qartë kuadri i aktivitetit të spiunazhit të Koçi Xoxes (sekretar organizativ i Partisë Komuniste të Shqipërisë dhe Ministri i Punëve të Brendshme) dhe bashkëpunëtorëve të tij të ngushtë në shërbim të jugosllavëve. Megjithëse këto nuk ishin akuzuar thjesht për pikëpamje jashtë vijës së Partisë Komuniste Shqiptare, por, mbi të gjitha, për tradhti të lartë drejt shtetit dhe Partisë, i lejuan Koçi Xoxes & Co që të merrnin pjesë në të gjitha takimet politike, plenumi 9, 10 dhe 11 i Kongresit të Partisë dhe në konferencat që u zhvilluan më pas, dhe madje edhe në kongresin e parë të Partisë Komuniste (Tiranë, 8-22 nëntor 1948). Jo vetëm që iu lejua atyre që të marrin pjesë, por ai gjithashtu u dha atyre të drejtën që të flasin sa herë që ta gjykonin të nevojshme.
Ndërkohë, në Jugosllavi, pas letrave të Komitetit Qendror, se çfarë lloji të veçantë "demokracie" ofronin Rankoviç dhe Tito mijëra e elementeve të Partisë Komuniste të Jugosllavisë në solidaritet me tezat staliniste? U prangosën sapo kërkuan të hapnin gojën. Dhe kur qindra të tjerë thjesht kërkuan që formulimi i letrave të Komitetit Qendror ti ishte nënshtruar vëmendjes së Partisë, kur akoma nuk ishin prononcuar për apo kundër, "demokracia" titiste i vuri atyre prangat, i flaku në burg ose i vrau pa gjyq.
Ndërsa shqiptarët kishin analizuar në parti për pesë deri në gjashtë muaj punën e ulët të Koçi Xoxes (në prani të të akuzuarve, të cilët ishin të lirë), titistët nuk i lejuan kundërshtarët e tyre të flasin as në një mbledhje të organizatave në të cilat bënin pjesë. Ndërsa shqiptarët, e të gjitha rrjeteve subversive kundër shtetit, referuan në gjykatë vetëm katër-pesë persona. Tito çoi në burg mijëra e mijëra kundërshtarë thjesht ideologjikë. Dhe pas gjithë kësaj, ata kishin guxim të akuzonin shtetin shqiptar se kishte "shkelur demokracinë."
Nga pesë elementët që në fund të vitit 1948 u vunë para drejtësisë, vetëm njëri prej tyre, Koçi Xoxe, u dënua me dënim kapital, si kreu i grupit, përveç akuzës që kishte përdorur në të gjitha mënyrat për ta vënë Shqipërinë në kuadrin e zgjedhës Jugosllave. Pandi Kristo u dënua me njëzet vjet burg, ndërsa tre të tjerët nga pesë me pesëmbëdhjetë vjet, në varësi të shkallës së fajësisë së tyre, duke marrë parasysh qëndrimin e tyre pas zbulimit të tentativë së puçit.
Ndërsa titistët vranë në vend ose zhdukën pa lënë gjurmë shumicën e atyre mijëra komunistëve jugosllavë, të cilët u hodhën në burg si antikonformist. Dhe sikur të mos mjaftonte kjo, kishin guximin të akuzonin shqiptarët me maskën e "vrasësit".

Goli Otok, burgu famëkeq projektuar nga Tito-Rankoviq

Në Jugosllavi dhe jo në Shqipëri filluan të dalin kampet famëkeqe të përqendrimit të tipit Goli-Otok (ishulli pa flokë), një lloj Aushvici në kushtet e "socializmit jugosllav". Në ato zona nuk kishte vetëm dhimbje, nuk u gjymtuan dhe u shfarosën vetëm antikonformistët, por edhe kundërshtarët e thjeshtë, dhe midis tyre qindra kosovarë dhe shqiptarë të tjerë që jetonin në republikat e Malit të Zi dhe Maqedonisë, si edhe disa komunistë të mashtruar italianë që kishin marrë strehim në "parajsën" bitiste, duke mbajtur flamurin trengjyrësh me yllin e kuq në fushën e bardhë. Në total në Goli Otok u internuan 30 mijë persona, nga të cilët rreth 4 mijë gjetën vdekjen nga torturat apo lodhja (kampet u mbyllën në vitin 1988). Por drejtuesit jugosllav kishin guxim të akuzonin Shqipërinë, e cila e kishte shndërruar vendin në një "kazermë ku mbretëronte çizmja ushtarit!"
Ja, pra, çfarë ishte "demokracia titiste", e ekzaltuar në vendin tonë që nga gjysma e dytë e viteve pesëdhjetë deri në 1990. Kush ishin "engjëjt" Tito e Rankoviç, të cilët nga njëra anë kryenin me gjak të ftohtë krimet më monstruoze kundër popujve jugosllavë, nga ana tjetër shfrynin me "neveri" shqiptarët, të cilët i kishin dënuar me vdekje vetëm një armik të betuar dhe agjentin e tyre të vjetër. Dhe vetë "demokracia rankoviçiane" që për 35 vjet me radhë ka bërë masakër në Jugosllavi, dhe e njëjta "demokraci titiste", që duke nisur nga 1980-1981, përpara demonstratave paqësore të popullsisë kosovare - të cilët kërkonin që të respektoheshin dhe njiheshin të drejtat e tyre kushtetuese, të barabartë me zonat më pak të populluara si Maqedonia, Mali i Zi dhe Sllovenia, dhe të mos trajtoheshin si qytetarë të kategorisë të dytë - shkaktoi shpërthimin e legjioneve të zeza të Rankoviçit, Ljubiçiçit, Stamboliçit dhe Herleviçit.
Por dje, ata që qajnë sot, ku ishin?

Fletushkë e Lëvizjes VETËVENDOSJE!
 
Nr.167, 9 tetor 2009
 
Grupi Drejtues Ndërkombëtar i dënon veprimet e aktivistëve
Koordinuesi i BE-së për veriun e Kosovës
EULEX-i shpall dënimin për ish-ushtarët e UÇK-së
Helmimet në shkolla
Pasjaku i bojkoton zgjedhjet

GDN-ja i dënon veprimet e aktivistëve
 
Grupi Drejtues Ndërkombëtar iu bashkua korit të zërave evropianë që duan të influencojnë procesin gjyqësor kundër aktivistëve që kishin përmbysur makinat e EULEX-it më 25 gusht në protestën kundër protokollit EULEX-Serbi. Në paragrafin 5 të komunikatës për shtyp të GDN-së, që diskuton sundimin e ligjit, GDN-ja ia kushton shumicën e komenteve deklaratës se "ajo shpreh shqetësimet e saj të thella për dhunën e fundit kundër pronës së EULEX-it dhe i përshëndet hapat e ndërmarrë nga autoritetet e Kosovës për t'i sjellë autorët e këtyre veprave para drejtësisë"
Mirëpo ajo nuk kishte shprehur "shqetësimet e saj të thella", madje as "shqetësimet" e saj, për aksionet e fundit të dhunshme të organizuara prej strukturave paralele të Serbisë në veri të Mitrovicës, për qëllimin me armë dhe hedhjen e granatave për të parandaluar shqiptarët të kthehen në shtëpitë e tyre. Në vend të kësaj, për shtetet anëtare të GDN-së kuptimi i sundimit të ligjit është sundimi i ligjit mbi Kosovën, i mishëruar në EULEX-in e papërgjegjshëm dhe imun ndaj ligjit, dhe jo sundimi i vërtetë i ligjit brenda Kosovës. Sovraniteti i Kosovës dhe integriteti territorial janë çështje dytësore në krahasim me mbrojtjen e misioneve jodemokratike dhe ekzekutive në Kosovë.
 
Koordinuesi i BE-së për veriun e Kosovës
 
Që prej shkurtit 2008 qeverisja e Kosovës ka qe¬në e dominuar prej pesë misioneve ndërkombëtare me katër udhëheqës: UNMIK-u (Zanieri), EULEX-i (Iv de Kermabo), ZCN-ja dhe PSBE-ja (Piter Feith) dhe KFOR-i (Gjenerali Markus Bentler). Tani i është shtuar edhe udhëheqësi i pestë, me emërimin e ambasadorit italian në Prishtinë, Mi-kael Gifonit, si koordinues i BE-së për veriun e Kosovës. Mandati i Gifonit ende nuk është definuar, por duke e lidhur rolin e tij me veriun e Kosovës përforcohet trajtimi i tij si pjesë e ndarë e Kosovës, duke e thelluar ndarjen etnike të paraparë me Gjashtë Pikat e Ban Ki-munit. Nëse deri në fund të vitit veriu i Kosovës operon nën sistemin e tij ligjor të veçantë, që ndryshon nga pjesa tjetër e Kosovës; nëse ka një forcë policore të ndarë etnikisht, që nuk i raporton Prishtinës; nëse falë parëndësisë së kontrolleve kufitare vazhdon zhvendosja e kufirit në jug të Mitrovicës; dhe nëse ai vazhdon të drejtohet nga strukturat paralele; atëherë Gifoni do ta gjejë veten duke e legjitimuar atë që në thelb është një entitet autonom serb, çka paraqet dhunim flagrant të sovranitetit të Kosovës, gjithë kjo në emër të "neutralitetit ndaj statusit".
 
EULEX-i shpall dënimin për ish-ushtarët e UÇK-së
 
Gjykatësit e EULEX-it kanë shpallur edhe një vendim për krimet e luftës në Kosovë, dhe sërish, të dënuarit janë ish-ushtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Nëse historia e luftës në Kosovë do të gjykohej nga vendimet e shpallura nga UNMIK-u dhe EULEX-i, atëherë
përfundimi i padrejtë dhe jokorrekt do të ishte se janë shqiptarët ata që i kanë kryer krimet e viteve të 1990-ta, dhe jo Serbia. Po dënohen shqiptarët, ndërsa ishin ushtria, policia dhe paraushtarakët serbë ata që kishin vrarë 12,000 civilë, kishin dëmtuar dhe shkatërruar rreth 120,000 shtëpi, kishin dëbuar mbi 800,000 njerëz, dhe kishin dhunuar mijëra gra.
Krimet e luftës duhet të ndëshkohen, por në Kosovë duket se kjo po ndodh mbi baza të kombësisë, dhe me qëllimin për të deligjitimuar
luftën çlirimtare të Kosovës, e cila ka qenë një luftë e drejtë. Ajo ishte një luftë për liri nga pushtimi, ndërsa lufta e Serbisë ishte luftë e një agresori të dhunshëm, racist, dhe kolonial. Dy anët dallojnë thelbësisht në objektivat e tyre dhe në metodat e tyre. Serbia kishte përdorur një aparat të organizuar shtetëror për t'i eliminuar shqiptarët dhe për të spastruar etnikisht Kosovën, kurse UÇK-ja kishte luftuar për të mbrojtur popullin e vet.
Gjyqtarët e EULEX-it po e vazhdojnë strategjinë e UNMIK-ut. Ata po i dënojnë politikanët që kanë qenë ushtarë të UÇK-së me qëllim që t'i disiplinojnë ata dhe kolegët e tyre. Megjithatë, ata nuk po dënohen për korrupsion, por për rolin e tyre në luftë, duke e dëmtuar kështu gjithë popullin e Kosovës dhe rëndësinë e përpjekjes së tyre të drejtë kundër shtypjes së organizuar.
 
Helmimi në shkolla
 
Këtë javë afër 200 nxënës shqiptarë të një shkolle të Fushë-Kosovës ishin shtruar në spitale me simptoma të helmimit, të ngjashme me ato të përjetuara prej 7,000 nxënësve shqiptarë të helmuar në pranverë të vitit 1990. Nxënësit vuanin nga vjellja e vazhdueshme, dhimbjet e barkut dhe të kokës, si dhe nga humbja e vetëdijes. Derisa fëmijëve
po u jepej trajtimi emergjent, drejtori i spitalit deklaronte se reagimi i tyre ka qenë vetëm ?psikologjik? ndërsa ministrat e qeverisë u thoshin prindërve dhe njerëzve të tjerë se ?nuk ka nevojë për panik?. Ndonëse spitali i kishte informuar mediat se mostrat e gjakut ishin dërguar për analiza te OBSH-ja, pas dita ditësh thanë se mostrat nuk janë analizuar dhe se ato ishin dërguar përfundimisht në Gjermani në fillim të kësaj jave. Ende nuk ka asnjë informacion për shkaktarin e helmimit. Ngjashmëritë me helmimin masiv të nxënësve shqiptarë nga Serbia në pranverë të 1990-ës e kanë shtyrë qeverinë që të kërkojë nga njerëzit të mos bëjnë konkluzione të nxituara. Por fshehtësia në çështjen e analizës së mostrave, dhe historia e helmimit masiv në vitin 1990 kanë bërë që shumë njerëz të mendojnë se i dyshuari kryesor është Serbia.
 
Pasjaku i bojkoton zgjedhjet
 
Lëvizja VETËVENDOSJE! e mbështet vendimin e fshatarëve të Pasjakut për t'i bojkotuar zgjedhjet e 15 nëntorit. Pasjaku është në periferi të Gjilanit dhe fshtarët e tij tani duhet të udhëtojnë vetëm 2 kilometra për të mbërritur te qendra e tyre komunale. Por pas zgjedhjeve ata zyrtarisht do të jenë pjesë e komunës së re me shumicë serbe të Novo Bërdës, e cila është 30 km larg. Edhe pse ishte organizuar peticioni në të cilin 79% e banorëve kishin kundërshtuar këtë ndryshim të statusit të tyre komunal dhe i cili iu ishte dorëzuar edhe institucioneve të Kosovës dhe BE-së, asnjë ndryshim nuk është bërë. Sadri Ferati, ministri përgjegjës për decentralizimin, tha se Pasjaku mund ta rishqyrtojë statusin e vet pas tre vjetësh! Pasjaku është shembull i qartë që tregon se ky plan i decentralizimit nuk është përpiluar sipas parimit të sjelljes së qeverisë afër njerëzve. Në vend të kësaj ai synon të krijojë komuna me shumicë serbe të financuara nga Serbia dhe të drejtuara nga strukturat paralele të Serbisë. Këto do të formojnë bazën e një entiteti autonom të lidhur territorialisht, ekzistenca e të cilit e minon objektivin e ?multietnicitetit?, duke ngritur mure të reja ndërmjet qytetarëve të Kosovës. Ne e përshëndesim afirmimin nga Sali Berisha se shqiptarët janë njëkomb i ndarë padrejtësisht dhe që ndajnë një histori të përbashkët. Gjithashtu, nënshkrimi i marrëveshjeve ndërshtetërore, nisja e proceseve integruese ndërmjet Kosovës dhe Shqipërisë janë shumë të rëndësishme. Por integrimi evropian nuk mund të jetë zëvendësim për bashkimin kombëtar.
 
Levizja VETEVENDOSJE!
Movement for SELF-DETERMINATION! in Kosova

ENCIKLOPEDIA MAQEDONASE NUK PIKU PREJ QIELLIT!

Shkruan: Beqir ELSHANI

Enciklopedia Maqedonase duhet të tërhiqet jo vetëm prej shitjes për korrigjim, siç thekson Akademia e Shkencave dhe e Arteve e Maqedonisë, por plotësisht të hiqet prej përdorimit.

Mund të flitet për korrigjimin e enciklopedisë nëse ndonjë fjalë është shkruar gabimisht, gjithashtu mund të flitet për gabim teknik nëse në vend të vitit 1999, është shkruar 2009, mirëpo këtu kemi të bëjmë për një enciklopedi plotësisht shoviniste dhe kundërshqiptare. Tani Kryesia e Akademisë së Shkencave mundohet të shfajësohet kinse ky institut nuk ka qenë kundërshqiptar dhe as që ka prejudikuar ksenofobi në raport me bashkësitë etnike në Maqedoni. Si nuk kanë turp akademikët sllavomaqedonasë, kur dihet se Enciklopedia Nacionale nuk është katalog që përgatitet brenda javës, por është Libër i Parë i rëndësishëm që punohet një kohë të gjatë. Vlen të përkujtojmë deklaratën e Peshkopit të Kishës Ortodokse në vitin 2001, kur nderoi paramilitarët dhe policët me medalje, të cilët duhej të dilnin para gjyqit për krime dhe gjenocid ndaj popullit shqiptar: "Maqedonia është një vend i shenjtë, por edhe një vend heronjsh. Përgatituni te mbroni Maqedoninë!", kështu përfundonte citati i mjerë. Të njëjtin provokim shovinist pat bërë edhe profesori i historisë, Aleks Trajnov, në Fakultetin Pedagogjik të Universitetit të Shkupit me pyetjen e parashtruar studentëve: "KUSH ISHIN TERRORISTËT E VITIT 2001 NË MAQEDONI?". Prandaj akademikë sllavomaqedonas mos u mundoni të shfajësoni, kërcënimet e juaja kundërshqiptare dolën në sipërfaqen e tokës ilire. Ky Libër i Parë voluminoz do të shpërndahet në të gjitha bibliotekat e vendit dhe botës, me anën e së cilës mohohet qenia e popullit autokton shqiptar në Maqedoni. Për këtë janë fajtorë edhe akademikët e tri qendrave shqiptare: Tiranë, Prishtinë dhe Tetovë.

Thënë konkretisht, “Enciklopedia Maqedonase” nuk piku prej qiellit, por u punua në Shkupin shqiptar, në shtetin me 40% shqiptarë, pranë Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Shqiperisë në Tiranë dhe pranë Akademisë së Shkencave dhe Arteve në Prishtinë, po ashtu me dy biblioteka të mëdha kombëtare: e para në Tiranë, e dyta në Prishtinë, pa përmendur dijetarët e shumtë shqiptarë që veprojnë në të gjitha anët dhe në të gjitha fushat e jetës. Kemi të bëjmë me një enciklopedi të popullit më të ri në ish-Jugosllavi, i cili është krijuar për inat të popullit më të vjetër në Evropë. Kemi të bëjmë me një popull, që nuk është krijuar për të mirën e vendit, por është krijuar për rrezikimin e Shqiperisë Etnike dhe mbarë popullit shqiptar. Prandaj Enciklopedia Maqedonase nuk ka gabime tekstuale, por është shkruar me synime armiqësore kundër popullit shqiptar. Obligimi i Kryesisë së Akademisë, që redaksia të përmirësojë apostrofimet në bashkëpunim me akademikët shqiptarë dhe shkencëtarët e pakicave të merret në përgjegjësi redaksia në krye me Bllazhe Ristevskin është vazhdim i mashtrimeve diplomatike.
Edhe sikur me dhjetra herë të botohej Enciklopedia Maqedonase nga AShAM, i njëjti veprim shovinist do të përsëritej. Kjo ndodh për shkak se Maqedonia nuk është demokratike, por është një vend ku shtypet dhe vritet populli shqiptar, ku popullit më të madh pas sllavomaqdonasëve i ndalohet gjuha shqipe dhe flamuri kombëtar, me të cilin shqiptarët për çlirimin e vendit luftuan kundër pushtuesit turk dhe nazifashizmit gjerman. I vetmi shërbim i sinqertë i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Maqedonisë është se në Enciklopedinë e tyre shoviniste, Historinë e Popullit Shqiptar e ka paraqitur ashtu siç janë të tillë akademikët sllavomaqedonasë, nxënës të dalë nga bankat e Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Serbisë në Beograd. Edhe po të arrihet suksesi i fshirjes së kryelibrit shovinist dhe kundërpopullor, mjafton që rinia sllavomaqedonase të shfryhet se dikur kishin një Enciklopedinë Maqedonase, mirëpo e hoqën “nacionalistët” shqiptarë. Prandaj cilido maqedonas po të redaktojë Enciklopedinë Maqedonase e njëjta gjë do të përsëritet. Dihet, kjo është një këngë e vjetër beogradase, që në ish-Jugosllavi shkarkonte ministrin e parë serb, kurse në vend të tij vendoste ministrin e dytë serb, pa ndryshuar mjetet e dhunës dhe shtypjes kombëtare ndaj popullit shqiptar. Jo vetëm kaq, sepse largimi i dhjetë profesorëve atdhetarë të Universitetit të Kosovës baras me largimin e dhjetë profesorëve shovinistë të Universitetit të Beogradit, nuk ishte aspak i drejtë për nga përmasa e popullit serb në Serbi kundrejt popullit shqiptar në Kosovë. Prandaj nëse edhe këtë radhë Diplomacia sllavomaqedonase arrin të mashtrojë shqiptarët, ngjashëm siç e mashtruan në Marrëveshjen e Ohrit, ngjashëm siç e mashtruat Qeverinë Shqiptare në Tiranë për njohjen e vrullshme dhe pa arsye shtetin më obskurantist të Maqedonisë, atëherë do të arrij që për një kohë të shkurtër të përgjakë edhe shumë Brodecë të tjerë në Maqedoninë Shqiptare.

Libri është mjet i diturisë dhe përparimit shkencor në botë, mirëpo varet se kush e boton. Libri mund të jetë edhe armë e rrezikshme, që mund të ndezë luftën kundër një populli që e mohon historikisht, gjeografikisht, biologjikisht dhe politikisht. Me gjuhën e diplomacisë do të thotë që fill pas botimit të Enciklopedisë Maqedonase, radhën e ka ndjekja e popullit autokton shqiptar nga tokat e tyre. Me një fjalë, atë që nuk arriti ta bëjë Serbia ekspansioniste në krye me Slobodan Milosheviqin, mundohet ta bëjë ASHAM në fushën e politikës diskriminuese.

Si mund të korrigjohet Enciklopedia Maqedonase, kur dihet se fill pas pavarësimit të vendit, nga shtëpitë botuese nuk kanë dalë asnjëherë libra përparimtarë që e bashkon popullin maqedonas me popullin shqiptar, përkundrazi ka shkruar për urrejtjen, ndjekjen, shtypjen dhe vrasjen e popullit shqiptar nga të gjitha fushat e jetës. Dokument më i qartë është sulmi i fshatit Brodec dhe masakrimi i shqiptarëve, të cilët ende vazhdojnë të mbahen peng nga terrori sllavomaqedonas. Korrigjimi i ashtuquajtur do të bëhet sa për të shuar revoltën gjithëpopullore shqiptare që ka ngritur në të gjitha anët e botës shqiptare, njëkohësisht për të mashtruar bashkësinë e evropiane dhe ndërkombëtare, se më në fund AShAM po e korrigjon “Enciklopedinë Maqedonase”. Mendohet se Akademia e Shkencave dhe Arteve të Maqedonisë, qysh në fillim të përpilimit të enciklopedisë, ka parashikuar për rezistencën e popullit shqiptar, ndaj këtë rast do ta përdorë metodën formale kinse për korrigjimin e tekstit të historisë kombëtare shqiptare. Ne kemi raste kur Shtëpia Botuese ICA në Suedi ka tërhequr të gjitha librat pas zbardhjes së plagjiaturës së autorit suedez nga libri i shkrimtarit amerikan dhe i ka dërguar në fabrikën e celulozës. Ky veprim i zhdukjes së librave të rrejshëm është në të mirën e shtetit me kulturë dhe me tradita shkencore, në mënyrë që e mira dhe e vërteta të mbrohet me kohë, me anën e së cilës mbrohet integriteti i shtetit dhe popullit suedez. Po kështu me dhjetëra objekte shkatërrohen në qytete të ndryshme të Evropës, nëse ndonjë pronar ka ndërtuar shtëpinë pa plan dhe pa leje ndërtimi, ndaj organet shtetërore pa marrë parasysh shpenzimet ekonomike dhe gjendjen shpirtërore të familjes, ia rrënojnë me eskavator. Prandaj Enciklopedisë Maqedonase nuk i duhet korrigjimi, por zhdukja e saj drejt fabrikës për përpunim kartoni. Duhet të kemi parasysh se gjatë pushtetit monist, serbomaqedonëmalazezët me mijëra libra në gjuhën shqipe i kanë djegur në furrën e tullave. Nëse Qeveria Shqiptare në Tiranë nuk kërkon shfarosjen e Enciklopedisë Maqedonase sot, nesër duhet të mendojë për pasojat e egzodit shqiptar që do të ndodhë nga ana e sllavomaqedonëve në bashkëpunim me Serbinë kolonizatore. Do të vijnë ditë të zeza, kur ushtria dhe policia sllavomaqedonase me armë deri në fyt do të dëbojnë shqiptarët nga trojet e veta, kinse kanë ardhur në qindvjetshin e fundit, se janë të padëshirueshëm për maqedonasit dhe vëllezërit e tyre serbomalazezë. Prandaj Qeveria Shqiptare prej Sali Berishës deri te Ylli Pango duhet qortuar me shkopin e veteranit Veli Llakaj, në mënyrë që të mbushet mend dhe të punojë për emancipimin e kombit shqiptar, jo të merret me ditëzinjtë homoseksualë. Punoni për mirëqenien dhe bashkimin e kombit shqiptar, mos u merrni me ndërrimin e emrave të institucioneve dhe me rrënimin e shtatoreve të dëshmorëve shqiptarë që jetën e dhanë për atdheun e shtrenjtë! Mos luani me eshtrat e dëshmorëve të kombit, sepse do t'ju zë mallkimi i popullit!

Partitë politike shqiptare duhej të kundërshtonin me kohë, qysh kur studentët detyroheshin t’i përgjigjeshin pyetjeve provokuese shoviniste të mësimdhënësve sllavomaqedonasë në Universitetin e Shkupit. Ditë më parë, gjatë ndeshjes futbollistike në Stadiumin e Prishtinës në shenjë revolte ndaj enciklopedisë fyese maqedonase u dogj flamuri i Maqedonisë. Ky nuk ishte incident, por ishte një grusht kundër hundëve shoviniste sllavomaqedonase, dhe të gjitha enciklopedive fyese kundërshqiptare. Deputetja e Bashkimit Demokratik për Integrim, Teuta Arifi, deklaroi se dëmin që shkaktoi enciklopedia maqedonase reflektoi në rajon dhe ajo duhet të tërhiqet, ndërsa flamuri, që është simbol i çdo shteti, duhet të respektohet. Prandaj përfundimi i deklaratës së deputetes duhet të jetë më i guximshëm, se si çdo popull në botë edhe shqiptarët do të vazhdojnë djegien e flamurit të shtetit jodemokratik që dhunon gjuhën dhe historinë e popullit shqiptar.

Suedi, 30.09.2009

Deklaratë Proteste kundër Enciklopedisë Maqedonase

Drejtuar:
Presidentit të Republikës së Shqipërisë
Zotit Bamir Topi
Kryetarit të Këshillit të Ministrave
Zotit Sali Berisha
Kryetares së Parlamentit
Zonjës Jozefina Topalli
Ministrit të Punëve të Jashtme
Zotit Ilir Meta
Kryetarit të Akademisë së Shkencave
Zotit Kudar Beqiraj
Tiranë

ENCIKLOPEDI LUFTËNXITËSE DHE THELLËSISHT EKSPANSIONISTE!

Shkruan: Fadil SHYTI

Këtë shkrim-reagim, po e filloj me një fjalë të urtë popullore: “Kujdes mos të ta hajë qeni shkopin, o djalë!”

Gjykuar sipas disfatave të njëpasnjëshme të politikanëve të sotëm shqiptarë, që po e çojnë “demokracinë përpara” duke e lënë prapa Shqipërinë Etnike, kudo në trojet etnike shqiptare, kjo fjalë gjeniale e popullit, mbase u shkon më së miri përshtati atyre!
E quaj enciklopedi luftënxitëse, sepse Akademia e Shkencave të Maqedonisë - sllave i thërret institucionet e shtetit sllav në luftë të hapur ndaj shqiptarëve.
Politika shqiptare për më tepër se një decenie po lejon që shteti i krijuar prej Tito gjakatarit; Maqedonia, e cila për vite të tëra i burgosi dhe i vrau shqiptarët, madje, duke kryer gjenocid dhe gjatë viteve 90-ta, ua rrënonte dhe themelet e shtëpive me eskavatorë; kur i erdhi momenti që të kërkojë ndihmën diplomatike të Tiranës, Sali Berisha, gjatë një darke ku fshihej politika vrastare; pa menduar gjatë e njohu shtetin e Maqedonisë të pavarur; ashtu si dikur parardhësi i tij pacifist Ibrahim Rugova, duke i ndjekur kështu, jo gjurmët e qëndresës të veprimtarëve shqiptarë, por gjurmët e errëta të pajtimit me të keqen, të pajtimit me gjakatarë, pra, në vitin 1993, u bënë preja tyre.
Ata, që sadopak i analizonin gjërat me maturi; e kuptuan me kohë se politikanët ”largpamës”, gabuan rëndë!
Duke e bërë këtë, ata ia hapën rrugën shovinizmit maqedonas të tregojë pa ndërprerje fytyrën e vërtetë prej pushtuesit; filluan kështu, persekutime të pandërprera mbi shqiptarët etnikë që jetojnë prej shekujsh në trojet e veta në Maqedoni. Besoj, lexuesve u kujtohet fakti që: po ato ditë kur maqedonasit e dogjën në Dibër, Flamurin tonë Shqiptar, ndërsa president Mojsiu pa e prishur qetësinë ngrinte dolli në Ohër me presidentin maqedon.
Kujtoj se është nevojë e kohës që Shqipëria të përgatitë urgjentisht një enciklopedi që nëpërmjet saj të njoftojë botën për të gjitha trojet shqiptare nga shtrihen dhe kur dhe prej kujt, jo vetëm prej sllavëve; janë sulmuar e okupuar prej shekujsh e deri në ditët tona!…

Dhe pastaj, këtë enciklopedi ta përkthejnë në shumë gjuhë të botës, pra të del me të dhëna e faktesh të qëndrueshme nga historianë, gjeografë, gjuhëtarë shqiptarë dhe të huaj; që të sqarojnë opinionin botëror për gjenezën tonë dhe të sqarohet ky opinion se, ku jetonin të parët tanë pellazgët, ilirët dhe deri në ditët tona, ku jetojmë ne shqiptarët, që jemi pasardhësit e tyre.

Të sqarohet opinioni botëror se ku i kishim ne dikur kufijtë etnikë dhe ja deri ku jemi tkurrur nga pushtimet sllave dhe të tjera shteteve gjatë shekujve.

Këto fakte në mos për asgjë tjetër do të kishin bërë që bota e sotme demokratike, t´i kuptojë shqiptarët se nuk ishin as janë pushtues, as ardhacakë prej ndonjë vendi të “prapa diellit”, do t´i kuptonin shqiptarët se ja sa të pamëshirë u treguan shtetet ballkanike dhe evropiane ndaj tyre, duke i bërë pre e orekseve të veta dhe të superfuqive më tej, që pretenduan dhe po pretendojnë të kenë perandori të reja me ambicie të vjetra; duke krijuar kështu vatra të reja krizash në ato vise; ndërsa, çirren për demokraci deri në qiell, edhe sot ia ndalojnë një kombi të lashtë, siç jemi ne shqiptarët të drejtën për VETËVENDOSJE; kur para syve të kësaj bote “demokratike”, shqiptarët fyhen dhe etiketohen si ardhacakë në trojet e veta.
Dhe, me këtë rast t´i drejtohemi diplomacisë ndërkombëtare, se ja kujt jeni duke i bërë kompromise, ja kujt ju jeni duke ia zgjatur dorën e ndihmave dhe të pranimit në BE?!
Jeni duke ua zgjatur dorën e miqësisë atyre, që po krijojnë kurdoherë konflikte të pandërprera, që burimet i kanë në rrënjët e pista të shovinizmit e nacionalizmit të errët sllavo-pushtues.
Dhe t´i themi po kësaj diplomacie dinake se ju jeni duke gabuar rëndë dhe në rastin, kur po pranoni që ta shtrini dorën e bashkëpunimit me elementë hipokritë dhe servilë të politikës shqiptare, që me kompromiset e tyre përballë kërkesave të shovinistëve sllavë, duke menduar se po e sjellin paqen, çdo ditë e më tepër po e rrezikojnë rajonin.

Them kështu, sepse nuk mund të ketë qetësi në rajon përderisa kalërojnë hapur ide shoviniste-fashiste dhe ato zbatohen në praktikën e përditshme, nga qeveri të shteteve fqinje me gjene: nene ligjesh e kushtetutash kundër-shqiptare!
Fyerja e shqiptarëve dhe qëndrimi i pasaktë në enciklopedinë e shkencëtarëve shovinistë, maqedonë se: “shqiptarët kanë ardhur në trojet e Maqedonisë, duke depërtuar nga malet veriore shqiptare”; i rrezikon, sot e nesër shqiptarët.
Faktikisht, në gjuhën politike kjo akademi i fton institucionet dhe popullin maqedon, në luftë kundër shqiptarëve të pambrojtur. Prandaj atje i kanë burimet dhe nuk janë të rastit proceset e montuara në Kumanovë, sulmet ushtarake në Malësinë e Tetovës, rasti i Brodecit, pastaj, sulmi i huliganëve në katundin Ners të Shkupit para pak kohe.
Pra qeveria maqedone dhe institucionet e këtij shteti e të këtij kombi artificial; që prej kur është formuar, vazhdon një politikë kundërshqiptare, jo vetëm ndaj shqiptarëve etnikë, por edhe ndaj shqiptarëve të Shqipërisë administrative dhe të Kosovës “sovrane”.

- Kjo, faktikisht mendjet e ndritura nuk i habitë aspak!
Por, na habitë fakti se, si politikës servile “shqiptare” nuk po i shihet fundi i skëterrës?!

Thënë shkurt; politika servile dhe rugoviane - berishiane dhe e pasuesve të tyre: Arbër Xhaferit, Ali Ahmetit, Fatmir Sejdiut, Hashim Thaçit, Nexhat Dacit, Bexhet Pacollit, dhe Ramush Haradinajt. Pra, qeveritë maqedonase si ato “socialiste apo demokratike”, kurrë deri sot, nuk u ndalën dhe të analizojnë, dhe të shtrijnë dorën e pajtimit me shqiptarët në Ballkan, por gjithmonë ishin dhe mbetën të tilla luftënxitëse; në fakt ashtu siç u shprehën në “strategjinë e tyre afatgjate”, historianët “demokratë” të Akademisë famëkeqe të këtij shteti.

Kjo, tani shqiptarëve po iu kthehet bumerang, për faktin se atje politikën shqiptare po e drejtojnë të huajt “aleatët” hileqarë, ndërsa liderucët shqiptarë po rrinë më urtë se delet në grigjë!
Madje, dhe në kohën kur ujqërit e Ballkanit u kanë hyrë në vatra, duke ua ricopëtuar ato pamëshirë!
Veterani i penës dhe i luftës për ribashkim kombëtar, Beqir Berisha, në librin ë tij: ”Shqiptarët e Maqedonisë nën terrorin sllavë”, fort mirë e ka pasqyruar dhunën shtetërore që po ushtrohet ndaj shqiptarëve etnikë në këtë republikë. Dhe, pas gjithë kësaj dhune që po ushtrohet ndaj shqiptarëve, “politikanët demokratë” shqipfolës ende nuk u vetëdijesuan.
- Ata, për vite të tëra bëjnë gara politike, “kush më shumë po u hyn në hatër politikanëve maqedonas“ - ka theksuar me të drejtë veprimtari i Lëvizjes Vetëvendosje, Xhemil Zeqiri, i cili kohë më parë në një intervistë i ka paralajmëruar këto rreziqe që pasuan tani. (Shiko, intervistën, në faqen: www.diplomacia.dk)
- Tani, kur kjo goditje e fuqishme mori përmasa dhe debatet e shumë intelektualëve shqiptarë; sikur ia zgjuan letargjinë z. Ali Ahmetit, i cili pa pikë turpi deklarohej:
“Unë, jam për ruajtjen e kësaj Maqedonie, asaj duhet t´i hapet rruga për në BE, po e hapët zemrën time do të gjeni se aty shkruan emri Maqedoni”!
Unë, me këtë rast do t´i thosha këtij mjerani politik, se je treguar ca burrë në luftën çlirimtare, të cilën pastaj e tradhtove në paqe; por më vonë je treguar vërtet foshnjor në këtë paqe të përgjakur të shqiptarëve.
Për më tepër do t´ia thosha publikisht opinionin tim se: aspak nuk jam për ruajtjen e kësaj Maqedonie, që pambarimisht po i përbuzë dhe po i përgjakë shqiptarët; kurrë nuk do t´ia jepja Maqedonisë dritën e gjelbër të hynte në BE, pa e realizuar katërçipërisht të drejtën e shqiptarëve për VETËVENDOSJE dhe në këto troje etnike shqiptare. Gjithashtu, edhe po t´i kisha të siguruara jo 100, por 1000 vjet jetë në zemrën time, nuk do të lejoja të shkruhej asnjë emër i shtetit sllav-okupator të kombit tim; por në zemrën time shkruan dhe do të qëndrojë përjetësisht vetëm emri i bukur - Shqipëri!
Po, a ka më politikë mjerë se kjo që po ndiqni ju zotërinj; kur para jush ndaj shpifjeve të hienave “shkencore” maqedonase ndaj shqiptarëve reaguan urgjentisht ambasada e Anglisë dhe ajo e Amerikës, por nuk denjuan të thonë diçka realiste për okupimin e trojeve shqiptare; ato, i mbrojtën vetëm interesat e tyre shtetërore. Kur dihet fakti se ç´qëndrim mbajtën këto dhe shtete tjera satelite të tyre, për këtë republikë, pas vitit 1990.
Po, a nuk është mjerim dhe turp diplomatik për ambasadorin e Shqipërisë, i cili deklaroi pa dorashka: “Për këtë enciklopedi, kam dëgjuar e lexuar vetëm nga mjetet e informimit”!
Nuk ka dyshim se maqedonët e shfrytëzojnë edhe situatën politike tepër të ndërlikuar dhe të mjerë tek shqiptarët në përgjithësi, tani kur në Shqipëri po sundon një klikë anarkistësh, një klikë që as pas krimit “aksidental” në Gërdec, nuk u tërhoq nga skena politike, por me një konglomerat votash dhe nga elektorati majtist po e mban më tej pushtetin.
Në kohën kur në Kosovë po sundojnë UNMIK-u dhe EULEX-i, të dirigjuar nga diplomacia “aleatëve” dhe Serbia që Kosovën e kanë bërë si epruvetë provash “fiziko-kimike” për dizajnime procesesh “ të reja”, demokratike.
Në kohën kur historisë po i bëhen aq shumë falsifikime jo vetëm prej sllavëve okupatorë, por edhe prej atyre që deri dje ishin puthadorët më të devotshëm të tyre, -për më tepër se gjysmë shekulli. Dëshmi të tilla fatkeqësisht kemi sa të duam!
Këto, i gjejmë po t´i hapin librat e historisë, aty, u thuren himne për veprimtarinë “epokale” në favor të kombit shqiptarë servilëve të huaj si Berisha-Rugova.
Aty nuk përmendet askund simboli i rezistencës shqiptare - Adem Demaçi , i cili rininë dhe pjesën më të mirë të jetës së tij e shkriu për atë të uruar Shqipëri, që kjo të bëhet Shqipëri.
Aty, harrohen apo injorohen heronjtë legjendarë si Adem Jashari, UÇK-ja, famëmadhe në luftë, - por, sipas kësaj historiografie titistësh; e zvetënuar; ngjanë kjo, sepse kjo ushtri që e ndryshoi historinë e Kosovës dhe të shqiptarëve kudo në trojet tona; u tradhtua dhe nga liderët e saj, dikur e persekutuar dhe e injoruar gjatë luftës dhe tani në këtë paqe të brishtë, po injorohet dhe po persekutohet, dhe në këta libra të historisë së re; me dyzina sloganesh e mbeturina të vjetra pacifiste-titiste.
Debatet që po zhvillohen tani, për Enciklopedinë, nga këta sejmenë të huaj (liderë partiakë) që ende nuk denjuan të bllokojnë bile një ditë parlamentin e Shkupit, as të bëjnë një reagim nga qeveritë e parlamentet e Tiranës apo të Prishtinës, e pse jo edhe nga ai i politikanëve të Kosovës Lindore dhe i Malësisë së madhe; pastaj ambasadat shqiptare kudo nëpër botë do të duhej të bënin reagime të fuqishme; - pa u bërë të gjitha këto, kujtoj se këto reagime nuk e kanë seriozitetin e duhur!
Këto reagime po bëhen disi kuturu dhe pa organizim të duhur!
Shovinistëve maqedonë, e të tjerëve si ata; kërkohet t´u përplaset shkopi hundëve; e jo të lejohen që ata të na e rrëmbejnë nga duart!…
Vetëm pak ditë, para se të shpërthente urrejtja e maqedonasve mbi shqiptarët me atë “enciklopedi nepërkash”, kryetari i Maqedonisë, Branko Cërvenkovski, gjatë pyetjes së një gazetari deklaroi në Berlin se: “Shqiptarët janë mysafirë në Maqedoni, se Maqedonia është e maqedonasve, sepse shqiptarët e kanë vetëm 39% territorin e tyre”. Pastaj, iu “hoq peta lakrorit” dhe shpërtheu vala e urrejtjes në enciklopedinë famëkeqe!
Pra, është koha që sa më parë fatet e kombit t´i marrin në duar intelektualët përparimtarë dhe rinia heroike shqiptare, të cilët nuk do të lejonin që askush të luante si në lojëra fatesh, si me domino; - me fatet dhe ardhmërinë e kombit tonë!
Këto forca përparimtare, do ta mbysnin pamëshirë, -që në embrion çdo hap diplomatik, politik dhe ushtarak që do të qonte në tradhti kombëtare.
Kjo politikë e vjetruar defensivash, në raportet me qarqet ballkanike dhe ndërkombëtare, po i sjellë sot - dhe do t´i sjellë nesër fatkeqësi të mëdha kombit tonë! 

Suedi, 26.09.2009

Di Lellio: Udhëheqësit e Kosovës e kanë nënshkruar planin e Ahtisarit, që është origjina e të gjithë problemeve

Duke komentuar zhvillimet e fundit në vendin tonë, ish zyrtarja e OKB-së në Kosovë, Ana Di Lellio, ka thënë se gjithmonë ekzistojnë mundësitë për të nxjerr vendet nga situatat e vështira, në të cilat gjenden, por për të gjetur një mundësi për ta nxjerr Kosovën nga e situata në të cilën ndodhet është shumë vështirë, pasi udhëheqësit e saj e kanë nënshkruar planin e Marti Ahtisarit, që është dhe origjina e të gjithë problemeve.

Për më tepër, drejtuesit e Kosovës e kanë bërë Planin Ahtisari pjesë të Kushtetutës, çfarë i obligon ata para bashkësisë ndërkombëtare. Edhe bisedimet për nënshkrimin e protokolleve për bashkëpunim në mes të EULEX-it dhe Serbisë janë rezultat i Planit Ahtisari, ka theksuar zonja Di Lellio, duke konstatuar se ky plan do të bëjë që Kosova të rrugëtojë në një rreth vicioz, i cili nuk shpie askund.>>>
Sipas Planit të Ahtisarit, Kosova mund të bëhet plotësisht e pavarur vetëm nëse përmbushen të gjitha kushtet e këtij Plani. Por, këto kushte, ashtu si standardet e UNMIK-ut dikur, janë formuluar në mënyrë të tillë që nuk mund të përmbushen kurrë. Kjo do të thotë që do ketë gjithmonë nevojë për përfaqësuesin civil. Ndërsa ky i fundit ka mandat deri në zbatimin e plotë të Planit Ahtisari, i ka deklaruar radios “Evropa e Lirë” ekspertja e Ballkanit, Ana Di Lellio. Ndërsa lidhur me atë se çfarë duhet bërë në të ardhmen për të dal nga kjo situatë, ajo ka thënë se është e rëndësishme që udhëheqësit e Kosovës të ndërmarrin nisma të fuqishme diplomatike për të dalë nga kjo gjendje. Besoj se situata është potencialisht shpërthyese, ndaj duhet vepruar që për këtë të diskutohet më thellësisht dhe me sy më të hapur. Duke folur për situatën në të cilën gjenden drejtuesit e institucioneve me të larta të vendit pas kundërshtimit të nënshkrimit të Protokollit, Ana Di Lellio ka thënë se kjo i vë udhëheqësit e Kosovës në një pozicion të paqëndrueshëm. Nëse ata do të sillen në përputhje me ato që i kërkon bashkësia ndërkombëtare, do ta humbin fuqinë dhe legjitimitetin para popullit të tyre. Nëse nuk veprojnë sipas kërkesave të ndërkombëtarëve, e humbasin legjitimitetin para bashkësisë ndërkombëtare. E gjithë kjo i vë drejtuesit e Kosovës në pozicion të palakmueshëm dhe nuk çon askund. Ndërsa lidhur me qasjen e Bashkimit Evropian ndaj Serbisë, ekspertja Di Lellio ka konstatuar se Përfaqësuesi civil ndërkombëtar, EULEX-i dhe Bashkimi Evropian, me përpjekjet e tyre për të qetësuar Serbinë krijojnë destabilitet në rajon. Kjo do të shkaktojë probleme në Bosnjë dhe në Kosovë. Evropianët janë sjellë kështu në vitet e ’90-ta dhe vazhdojnë ta bëjnë të njëjtën gjë dhe sot. Nuk e kuptoj se cilat janë arsyet e kësaj sjelljeje. Por, duhet theksuar se Serbia nuk është kyçi i stabilitetit, së paku jo kjo Serbi e papërgjegjshme, jo kjo Serbi që vazhdon me të veten në marrëdhëniet ndërkombëtare.

RKL

E ka merituar EULEX-i!

Shkruasn: Ferat KOCI

Misioni i EULEX-it në Kosovë është vazhdimësi e problemeve të mëhershme dhe asgjë tjetër nga një sistem si UNMIK-u i “padëshiruar” ne Kosovë nga qeveritaret tanë e tash në një sistem të dëshiruar nga këta politikanë, kur dihet se janë te njëjtë, por vetëm me një maskë tjetër, apo emër tjetër nga UNMIK në EULEX, ngjashëm sikurse një shtëpi e vjetër, por me fasadë të re.

Deklaratat e Sejdiut dhe Thaqit:
“Për ne është me rëndësi që institucionet e vendit ta thonë fjalën e vet dhe e kanë tepër-tepër të qartë. Ne do të bashkëpunojmë shumë thellë me EULEX-in, është mision për të mirën e Kosovës dhe të gjithë qytetarëve të saj. Bashkëpunimi nënkupton edhe veprime të kujdesshme të përbashkëta që janë në realizim të një projekti për zhvillimin e Kosovës përgjithësisht, prandaj për ne është thirrje kryesore që çdo gjë që kalon në një situatë tjetër të ngritjes së tensioneve apo të formave të tjera, natyrisht se është e papranueshme”, theksoi Fatmir Sejdiu.
Ndërkaq, edhe Hashim Thaçi theksoi se Protokolli i përket së kaluarës, sikurse Plani gjashtëpikësh.
“Qëndrimi i Institucioneve të Kosovës, është shumë i qartë edhe sa i përket idesë së nënshkrimit të protokollit, sepse protokolli sikur edhe gjashtëpikëshi, i takojnë së kaluarës” tha i pari i Qeverisë së Kosovës.
Thaçi pohoi se në vazhdimësi ka takime të rregullta më përfaqësuesit ndërkombëtarë, por se qëndrimi i tij dhe institucioneve të Kosovës, sa i përket protokollit nuk ndryshon.”
Ndërkaq, Qeveria e Republikës së Kosovës dënoi veprimet e dhunshme, të cilat, siç thuhet kishin për cak atakimin dhe shkatërrimin e logjistikës së Misionit të Bashkimit Evropian për Drejtësi dhe Sundim të Ligjit (EULEX).

Deklaratat e politikanëve tanë si Sejdiu e Thaqi që thonë se Eulex-i në Kosovë është ftuar nga institucionet e Republikës së Kosovës dhe nuk duhet që ne të jemi kundër Eulex-it; janë deklarata boshe dhe të pakuptimta. Nëse EULEX ka ardhur në Kosovë me ftesën e juaj zotëri, kush ua dha këtë të drejtë juve që ta ftoni një mision të ri sundues në Kosovë, kur dihet së mbi 60% e popullit nuk i dhanë votën asnjërës nga partitë në Kosovë në zgjedhjet e 19 nëntorit 2007.
Më çfarë të drejte flisni në këtë mënyrë ndaj një Lëvizje Paqësore dhe akuzoni atë kinse sot (25.08.2009) ka bërë dhunë ndaj veturave të misionit SUNDUES Eulex në Kosovë. Dhune nuk ushtrohet ndaj veturave, por vetëm ndaj njerëzve. Kjo tregon se pavarësisht asaj se a pranoni ju, apo nuk pranoni është pjesa me e madhe e popullit që nëse nuk është në rregull diçka ajo do ta kundërshtojë atë në çfarëdo forme, vetëm se vetëm për t’i ndalur proceset e dëmshme në Kosovë.
Marrëveshja e protokollit Eulex-Serbi vetëm sa e thellon bashkëpunimin mes Eulex-it dhe Serbisë.Ky protokoll përmban rezolutën 1244, që Kosova sipas kësaj rezolute është pjësë përbërëse e Serbisë, shkëmbim informatash me MPB të Serbisë. Në protokollin policor EULEX-Serbi, kufiri Kosovë-Serbi quhet ‘kufi administrativ, jo kufi ndërshtetëror, kështu shkrua edhe në Pakon e Ahtisarit. Kurse për Planin 6-pikësh, për të cilën Hashim Thaqi thotë se i takojnë të kaluarës, ndërsa ne anën tjetër ato vetëm sa po zbatohen qeveria thotë JO Protokollit me Serbinë. Kjo do të thotë se ai e pranon Eulex-in sikurse pat vepruar më planin 6-pikësh.
Eulex-i nuk ngopet vetëm me këto marrëveshje, tash e ka në plan që t’i hap 2000 dosje të pjesëtarëve të UÇK-së, kinse për krime lufte (çlirimtarët dënohen, ndërsa kriminelët serbë, që vranë dhe masakruan mijëra civilë shqiptarë, shëtitën anembane Kosovës dhe askush nuk merret me ta).
Ne aksionin e sotëm të organizuar nga Lëvizja VETËVENDOSJE!, në mënyrë brutale nga njësit speciale të PK-së dhe policët civilë u arrestuan këta Aktivistë:
Salih Zyba, Ramadan Veliu, Naser Shatri, Frashër Krasniqi, Dardan Molliqaj, Kujtim Kosumi, Salih Mehmeti, Fatmir Haziri, Asdren Peci, Arbër Nuredini, Kasim Uka, Bujar Voca, Rron Gjinovci, Faruk Daka, Skënder Mërtyri, Flamur Arifi, Pajtim Demaj, Lirim Gashi, Fatmir Kurti, Kushtrim Zeqiri, Arbër Vokrri, Skender Blakaj.
Vetëvendosja thotë se disa aktivistë janë lënduar gjatë aksionit. “Ky intervenim i policisë la të lënduar aktivistin Skender Blakaj nga Burimi, i cili është dërguar në klinikën emergjente në QKUK-së, ku po qëndron policia në pritje për ta arrestuar. Aktivistët e Lëvizjes Dardan Molliqaj dhe Fatmir Haziri janë rrahur keq nga policët gjatë rrugës për në stacionin policor dhe brenda tij. Fatmir Haziri është rrahur nga polici me numër 8062. Po ashtu është rrahur edhe aktivisti Kujtim Kosumi nga polici me numër 8676, si dhe aktivisti Salih Mehmeti nga polici me numër 8272”, thuhet në një komunikatë të lëshuar pas aksionit nga Vetëvendosja.
Eulex duhet urgjentisht të largohet nga Kosova, duke i prishur të gjitha marrëveshjet me Serbinë dhe duke kërkuar falje popullit shqiptar në Kosovë për të gjitha dëmet që i ka shkaktuar Kosovës.

EULEX-I, HERË HAPUR E HERË MASKUAR, PO DEL FAQE BOTËS PASARDHËS I UNMIK-UT…!

Shkruan: Kristina Rasi

Siç po dihet, institucionet e Kosovës, -që sipas tyre e kanë shpallur pavarësinë dhe po trumbetojnë me të madhe se Kosova ka sovranitet; që nga 17 shkurt 2008 , fatkeqësisht, siç po