Lajmi i hapjes së Procesit Gjyqësor ndaj Albin Kurtit dhe mobilizimi i përgjithshëm në mbrojte të tij, la pothuajse në heshtje të plotë faktin se në Maqedoni me 4 shkurt të këtij viti u dënuan me burg të përjetshëm Harun Aliu, Ismail Etemi dhe Bashkim Bajrami.

Dënimi i tre pjesëtarëve të ish Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare, në mesin e të cilëve edhe Kryetari i Alternativës Kombëtare, z. Harun Aliu dhe apatia shqiptare në mobilizimin për mbrojtjen e tyre dëshmon për realitetin tragjik të ndërgjegjësimit tonë kombëtar.

Edhe pse nënshkruese e peticionit kundër Procesit Gjyqësor ndaj Albin Kurtit, Bashkimi Demokratik Shqiptar, gjithashtu mendon që:

-          këto nisma nuk duhet të lënë në harresë se në Maqedoni disa ditë më parë u dënua me burg të përjetshëm lideri i Alternativës Kombëtare;

-          këto nisma nuk duhet të lënë në haresë konfirmimin e dënimit nga Gjykata Supreme, me 190 vjet burg për të dënuarit në procesin e montuar për “Rastin e Brodecit”;

-          këto nisma nuk duhet të lënë në harresë se në Maqedoni burgjet janë të stërmbushura si asnjëherë më parë me shqiptarë të dënuar në proceset e montuara gjyqësore;

Alternativa Kombëtare ka qenë forcë politike konkurrente e Bashkimit Demokratik Shqiptar. Por konkurrenca politike nuk mund të na verbojë dhe të mos shohim se lideri i kësaj force politike, njëherit një nga figurat kryesore të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare, është viktimë e politikës së montimit të proceseve gjyqësore si shumë bashkëluftëtarë të tij të ish UÇK-së.

I rikujtojmë opinionit publik shqiptar se në të gjitha raportet e institucioneve ndërkombëtare, qofshin politike, qofshin të karakterit për mbrojtjen e të drejtave dhe lirive të njeriut dënohet dhuna që autoritetet e Shkupit përdorin gjatë hetuesisë për të detyruar të arrestuarit të pranojnë veprat që nuk i kanë kryer.

Bashkimi Demokratik Shqiptar bën thirrje për krijimin e një këshilli kundër proceseve të montuara gjyqësore mbi bazat e urrejtjes etnike dhe fetare në Maqedoni.

Nuk duhet të presim që pas viteve të shumta të torturave, të maltretimeve dhe vuajtjeve nëpër burgjet maqedonase një komision parlamentar të konstatojë pafajësinë e shqiptarëve, siç ndodhi me të dënuarit e procesit të montuar për “Rastin e Sopotit”.

Është moment i fundit që të mobilizohemi si shqiptar për lirimin e menjëhershëm të njerëzve që padrejtësisht mbahen nëpër burgjet maqedonase;

Vetëm të mobilizuar në përputhje me nevojën e kohës mund të kërkojmë mbështetje nga demokracitë perëndimore që të ushtrojnë presion dhe t’ua bëjnë të qartë autoriteteve të Shkupit se pa lirimin e të gjithë të pafajshmëve, pa dëmshpërblimin e njerëzve që vuajnë padrejtësisht nëpër burgje dhe pa ndërprerjen e montimit të proceseve gjyqësore, rruga e Maqedonisë drejtë institucioneve demokratike euro-atlantike është e mbyllur!

Bashkimi Demokratik Shqiptar
28 shkurt 2010 

Të mbrojmë mendimin kritik dhe fjalën e lirë - Albin Kurtin

Shkruan: Gezim Mekuli

Të dashur miq,
të dashur prindër,
të nderuara studente,
të nderuar studentë!

Albinin Kurtin, kritikun ndaj politikave jodemokratike dhe zëdhënësin e mendimit properëndimor e universitar, forcat regresive të UNMIK-ut, EULEX-it dhe ato fanatike partiake duan të na e izolojnë fizikisht dhe shpirtërisht.

Albin Kurti nuk dëshirohet të izolohet vetëm si individ; me këtë "kidnapim" të z. Kurtit dëshirohet, ndër tjerash, që:

1. populli shqiptar të frikësohet e të disiplinohet,

2. shqiptarët të mos mendojnë ndryshe nga ajo që mendon EULEX-i, UNMIK-u dhe Qeveria,

3. mendimi kundërshtues e kritik të mos ketë zhvillim progresiv,

4. rinia të mos i bashkëngjitet lëvizjeve popullore përparimtare, siç është sot VETËVENDOSJE,

5. intelektualëve shqiptar t'u bëhet më dije se të kritikosh e mendosh ndryshe është rrezik i madh, ku të rrezikohet edhe vetë jeta,

6. mediave të pavarura dhe të guximshme t’u mbyllet goja e të mos bëjnë asgjë tjetër, përpos të citojnë atë çfarë thonë liderët partiakë dhe njëshat e EULEX-it dhe UNMIK-ut,

7. të kontrollohet lajmi shqip,

8. të realizohet palestinizimi i territoreve.

Andaj, ne, agjencia e pavarur dhe pionierja e kritikës ndaj mediave masive, Mekuli Press, fton studentët dhe studentet, nënat dhe intelektualët, që të shprehin në forma e mënyra të ndryshme e demokratike pakënaqësinë ndaj tentimizolimit e "kindapimit" të Albin Kurtit - mendimit e fjalës së lirë.

15.02.2010

Fillimisht shtroj pyetjen, çfarë po ndodhë me shqiptarët në ish-Repupliken jugosllave të Maqedonisë?! Kjo pyetje ka qenë dhe po bëhet gjithnjë e më aktuale prej pavarësisë së këtij shteti artificial.

- Dihet mirëfilli se gjatë sundimit të ashtuquajtur socialist në atë sistem të dhunës e të mashtrimit; - shqiptarët kishin pak të drejta dhe ato të drejta iu garantoheshin me kushtetutë. E keqja ishte se në praktikë ato të drejta kurrë nuk u realizuan, dhe në fakt ndaj shqiptarëve pushteti titist zhvillonte një politikë të shtypjes e të diskriminimit në të gjitha sferat e jetës .

Me pranimin e pavarësisë dhe me ndërrimin e kushtetutës “demokratike”, shqiptarët i humbën të gjitha ato të drejta dhe nga trajtimi shumicë, që në fakt ishin sipas politikës maqedonase, “brenda natës” u shndërruan minoritet. Këto ndryshime ndodhën edhe për shkak të ndërrimit të sistemit politik dhe të situatave të krijuara në Kosovë dhe në Shqipërinë Nënë.

Përpjekjet e luftës ilegale, që po ashtu udhëhiqeshin nga organizatat ilegale shqiptare me në krye shtetin shqiptar, para viteve 90-ta, objektivat politike ishin, që shqiptarët, si hap i parë drejt lirisë dhe ribashkimit të tyre, të barazoheshin me popujt tjerë në ish-Jugosllavi, Ballkan dhe Evropë, në aspektet nacionale, ekonomike, politike, ushtarake e dhe në fusha tjera të jetës. Këto përpjekje u përkrahën zyrtarisht pa rezerva nga shteti amë.

Siç theksova më lart, me ndryshimin e sistemit në rajonin tonë ndryshuan dhe kërkesat e drejta të shqiptarëve, gjithashtu edhe format e kërkesave të tyre. Natyrisht, pas shumë vitesh u bë e domosdoshme edhe ndryshimi i kësaj lufte.

Vendin e kërkesave për barazi nacionale, sociale, ekonomike, ushtarake e të tjera që i shërbejnë përparimit dhe zhvillimit tonë, u zëvendësuan me kërkesat e një lufte ideologjike, sipas orekseve dhe llojeve të partishmërisë. Sipas ideologjisë e orekseve të sekteve fetare, konsideroj, se pikërisht këtu qëndron e gjithë fatkeqësia jonë, që politikanët shqiptarë, në mënyrë të pavetëdijshme apo pa dashje ranë në kurthet e armiqve tanë shekullorë. Dhe, tani jemi dëshmitarë të kohës se si po zhvillohen ngjarjet, në dëm të çështjes sonë gjithëkombëtare.

- Pra, përçarjet partiake në trojet tona, të nxitura nga politikanët që ishin shkolluar në shkollën e Kumrovcit iu shmangën kërkesat tona. ...Dhe, e tërë filozofia e tyre dinake qe: të injorohen kërkesat e drejta gjithëkombëtare dhe të kalohet në kërkesa të tjera dytësore, siç janë integrimi ballkaniko-evropian e të tjera…

Tani, i tërë potenciali i kësaj lufte u drejtua kundër partive e grupimeve politike brenda-shqiptare dhe jemi dëshmitarë se këto marrëzira po ndodhin deri sot: - PD-ja dhe PS-ja, në Shqipërinë administrative, PDK-ja, me AAK-në Kosovë, dhe PDSH-ja, kundër BDI-së, në Maqedoni. Prandaj e keqja qëndron në faktin se partitë shqiptare nuk po merren me zgjidhjen e çështjes shqiptare, por me ngatërrimin edhe më tej të kësaj çështjeje apo me cinizëm tiranik; po përpiqen për harrimin e zgjidhjes së drejtë të çështjes kombëtare shqiptare. Dihet mirëfilli se të gjitha këto probleme i krijuan dhe po i krijojnë liderët politikë dje “në krye” me I. Rugovën, kurse tani me në krye - me Sali Berishën.

- Kemi ardhur në një gjendje të tillë, që edhe pas tri luftërave të zhvilluara, ne shqiptarët nuk arritëm dot të vendosim një politikë të drejtë gjithëkombëtare. Jam i shtrënguar të theksoj se faji kryesor i kësaj politike të mbrapshtë kundërkombëtare duhet të kërkohet në shtetin amë - Shqiperinë, sepse, që prej kur u formua PD-ja nga Sali Berisha, shqiptarët janë në konflikt mes vete, dhe jo me pushtuesit e tokave tona që do të kishte arsyen e vet. Mjerisht, po këtë rrugë të pakrye e ka ndjekur kurdoherë dhe “rahmetliu”, Ibrahim Rugova me LDK-n e tij të “famshme”, po këtë rrugë ndjekin tani edhe pasuesit e tij. Me servilizmin e tyre i kanë bërë dhe janë duke iu bërë shërbime të mëdha Serbisë dhe shteteve të tjera sllave, pa dashur këtu t´i rehabilitojë as t´i mbrojë kundërshtarët e tyre “opozitarë”, apo aleancistë.

Mendoj se pa u ndryshuar situata në Shqipëri, në favorin e shqiptarëve drejt unitetit brendashqiptar; nuk do të ndryshojnë as situatat e konflikteve partiake dhe fetare ndërshqiptare. I druaj më së keqes, sepse nuk po ndalen këto grindje ideologjike; partiake e fetare, dhe mund të marrin përmasa të paparashikuara që bartin në vete rreziqe të mëdha për Shqipërinë Etnike.

- Me këtë rast po e theksoj një shembull: këtë të ashtuquajtur, “pavarësi” e Kosovës, nuk po e njohin as kështu, siç është e gjymtuar, siç janë gjithë ato shtete me fe islame, për faktin se siç gjykojnë ata: - sepse ne jemi miq me amerikanët dhe evropianët, pra jemi aleatë me antislamistët; kurse në anën tjetër Izraeli nuk e njeh Kosovën, duke na quajtur ne shqiptarëve fundementaistë islamikë, e të tjera pengesa të ngjashme po kemi ne, si komb.

Ja, pra, sa keq na ka zhytur kjo politikë aspak e mençur e politikanëve të sotëm! Për t´u përmirësuar e për të marrë së mbari kjo politikë, që deri tani është me atribute të errëta kundërkombëtare; qe njëzetë vjet po udhëhiqet nga këto parti që përmendëm më lart, doemos duhet t´ua analizojmë ADN-n, pra t´ua kontrollojmë gjakun e liderëve politikë, sepse sipas mendimit tim – këtu, nuk është diçka në rregull!

- Ndonëse, për këtë jam i vetëdijshëm se është ca e vështirë të bëhet, sepse Shqiperinë tani po e sundon me mashtrime e dhunë mafia e klanit të Zemunit dhe e klanit të Fazlliqit, për të cilin pa ngurruar Saloja e thotë hapur se e ka mik. Njëkohësisht nuk ngurron t’i kërcënojë opozitarët që edhe ju keni lidhje biznesi me të… Ndërsa, si pasojë e kësaj maskarade politike, kudo në trojet tona etnike, UNMIK-u dhe EULEX-i, si miq të përbetuar të Serbisë, po sundojnë po ashtu me mashtrime e dhunë në Kosovë. Prandaj, kombi ka mbetur realisht - fatkeqësisht, pa një udhëheqje të fuqishme që do ta drejtonte drejt fitoreve dhe përparimit e ribashkimit të shtetit shqiptar.

Një opozitë të fuqishme, shikuar nga aspekti i aspiratave gjithëkombëtare, konsideroj se është Lëvizja Vetëvendosje. Mirëpo nëse kjo lëvizje vizionare dhe sypatrembur nuk do ta ketë përkrahjen e duhur të mbarë popullit shqitparë, mund të themi se sot, o nesër çështjen shqiptare po e merr lumi.

Kur i shtojmë kësaj plus politikën kundërshqiptare e eksperimentale, kinse globaliste ballkanike dhe më tej… - që “aleatët besnikë” evropianë e kanë për qëllim vetëm shkatërrimin e kombit më të lashtë dhe njëkohësisht më të ri në Evropë.

- Tani parashtroj pyetjen që secilit shqiptar atdhetar duhet t´ia vret ndërgjegjen:

A mund ta durojmë gjatë këtë gjëmë që po i kanoset kombit tonë?!

A mund të mos bëjmë diçka të mirë për atë të uruar Shqipëri, siç thoshin rilindësit tanë të mëdhenj?!

O sot, o kurrë! Atdheu në rrezik!

Kopenhagë, 10 shkurt 2010

10 Shkurti

Sot është 10 shkurt 2010, tri vite prej kur u mbajt demonstrata paqësore e Lëvizjes VETËVENDOSJE! në Prishtinë, të cilën e përgjaku policia e UNMIK-ut.
VETËVENDOSJE!-a e kishte thirrur popullin në këtë demonstratë kundër Planit të Ahtisarit që po na sillte ndarje, kundër Grupit Negociator që po na e sillte Serbinë brenda, si dhe për të drejtën e popullit të Kosovës që statusin e vendit të vet ta zgjidhte përmes ushtrimit të vetëvendosjes.

Jo vetëm që u bënë të qarta arsyet e demonstratës, por po ashtu u bë e ditur edhe rruga e zhvillimit të saj, siç kemi bërë paraprakisht në çdo demonstratë tjetër.
Të gjithë e prisnin një demonstratë të VETËVENDOSJE!-s si gjithmonë: pa dhunë, pa lëndime, e lëre më vrasje. Por kështu nuk mendonte UNMIK-u dhe politikanët negociatorë, të cilët së bashku e kishin përgatitur planin e ndërhyrjes së dhunshme mbi demonstratën tonë të padhunshme.
Policia e UNMIK-ut qëllimisht kishte bllokuar rrugën tonë të paralajmëruar. Ngjarjet e mëtejme tregojnë që ata kishin dalë për të vrarë.
Udhëheqja e demonstratës i bëri thirrje policisë që ta zhbllokonte rrugën, më mënyrë që masa demonstruese të mund ta vazhdonte marshutën e lirë. Ata nuk dëgjuan.
Bllokimi i hapësirës publike nga ana e policisë, në këtë rast i rrugës, paraqet shkelje të të gjitha konventave të rëndësishme ndërkombëtare të të drejtave të njeriut, të cilat e garantojnë të drejtën e grumbullimit, demonstratës dhe marshit paqësor.
Demonstruesit e mbrojtën të drejtën e tyre për marshim paqësor. Ata hoqën pengesat dhe arritën t’i kalonin lehtësisht kordonët e policisë. Kordonët u përshkuan për 8 sekonda, ngaqë kishte shumë popull dhe jo aq policë.
Pas 8 sekondash filloi së zbatuari plani i vërtetë për të cilin ata kishin dalë. Formacioni rumun, ukrainas dhe ai polak i policisë së UNMIK-ut, filloi të shtijë me armë zjarri mbi trupat e demonstruesve të paarmatosur.
Masa e demonstruesve filloi të tërhiqej nga kjo dhunë e çmendur. Por meqë kishin dalë për të vrarë, kjo nuk iu mjaftoi policëve të UNMIK-ut. Përkundrazi, ata veç sa i shtuan të shtënat.
Qëllohej me armë zjarri. Me plumba gome e plastike të skaduar afati prej 12 vitesh. Qëllohej prej distancave vdekjeprurëse më afër se 10 metra, me armë përdorimi i të cilave lejohej vetëm nga distanca mbi 50 metra. Qëlloheshin njerëzit drejt në kokë e trup, me armë zjarri përdorimi i të cilave lejohej vetëm me të shtëna rikoshet. Qëllohej edhe me kanistra gazi lotsjellës që qëllimisht shkrepeshin drejt e në trupat e demonstruesve, të shtënat e të cilave lejohen vetëm në ajër. Por këto nuk kishin aspak rëndësi për policët e UNMIK-ut, për sa kohë që ata kishin dalë me një qëllim vetëm: ata kishin dalë për të vrarë.
Në këtë demonstratë ranë dy dëshmorë të popullit për liri e vetëvendosje: Arben Xheladini nga Prishtina e Mon Balaj nga Besiana. Si pasojë e dhunës së shfrenuar policore u plagosën mbi 80 demonstrues, shumë prej tyre me gjymtime të përjetshme: çarje kafkash, copëtim organesh e gjymtyrësh nga breshëria e plumbave, humbje sysh, si dhe humbje zëri nga helmimet kimike.
Jo vetëm që qëlloheshin demonstruesit, por edhe ata që kishin ardhur për të ndihmuar të plagosurit. Tri autoambulancat e Kryqit të Kuq u qëlluan po ashtu. Disa aktivistë të VETËVENDOSJE!-s u arrestuan vetëm pse u afruan për t’i ndihmuar të plagosurit që kishin mbetur të shtrirë rrugës nga plagët e marra si pasojë e kësaj dhune të planifikuar paraprakisht.
Kjo dhunë e tmerrshme e policisë së UNMIK-ut dhunoi të gjitha të gjitha konventat ndërkombëtare të të drejtave njerëzore, e sidomos Deklaratën Universale të të Drejtave të Njeriut të miratuar nga Asambleja e Përgjithshme e OKB-së. Ndërhyrja e policisë dhunoi të drejtën fundamentale për jetë, atë të shprehjes, të drejtën e manifestimit publik të bindjeve politike, të drejtën e grumbullimit dhe protestës, si dhe të drejtën për të mos iu nënshtruar torturës dhe trajtimit çnjerëzor.
Por nëse policia kishte dalë për të vrarë, dhe nëse ajo kishte zbatuar urdhra, siç u arsyetua pastaj, atëherë shtrohet pyetja legjitime – kush është urdhërdhënësi i kësaj ndërhyrjeje të përgjakshme? Pa dyshim që ata që e dhanë urdhrin ishin udhëheqja e UNMIK-ut, Shefi i Policisë së UNMIK-ut dhe Grupi Negociator. Se kjo ndërhyrje ka ndodhur me miratimin e Qeverisë së atëhershme të Kosovës, tregon edhe deklarata e zëdhënëses së saj, e cila dhunën çnjerëzore të policisë e quajti intervenim të matur, racional dhe të domosdoshëm.
Demonstrata e 3 marsit 2007, me ç’rast policia sërish na e bllokoi rrugën, por e hapi atë pas ultimatumit tonë, e tregon skenarin e munguar të 10 shkurtit për fajin e policisë, e cila nuk i qe bindur ultimatumit tonë.

Drejtësia e papërmbushur

Krejt kjo dhunë e orkestruar me protagonistë, përgjegjës dhe fajtorë të qartë, përfundoi me një dorëheqje të ministrit të punëve të brendshme dhe një arratisje të shefit policor të UNMIK-ut. Ish ministri konkurroi në zgjedhjet e fundit lokale, kurse kryepolici britanik është arratisur dhe sot e asaj dite nuk dimë gjë për të.
Në anën tjetër, policët vrasës rumunë të UNMIK-ut u kthyen nëpër shtëpitë e tyre. Atje ata u dekoruan për veprimet e tyre çnjerëzore. Vendi i tyre nuk e njeh pavarësinë e Kosovës.
Vetë UNMIK-u nisi një proces hetimor lidhur me 10 shkurtin, i kryesuar nga Prokurori Special, Robert Dean. Në raportin e vet ai përfundoi se ndërhyrja e policisë ka qenë e paarsyeshme dhe e shmangshme.
Pjesëtarët e UNMIK-ut në Kosovë, ashtu sikurse këta të EULEX-it sot, kanë imunitet nga ndjekja penale.
E vetmja instancë në të cilën sadopak mund të sfidohet UNMIK-u sa i përket shkeljes së të drejtave të njeriut, është Paneli Këshillues i të Drejtave të Njeriut, i cili, megjithatë, siç mund të kuptohet nga vetë emërtimi, nuk është institucion ekzekutiv, por vetëm këshillues.
Familjet Xheladini dhe Balaj, si dhe të plagosurit rëndë, Zenel Zeneli e Mustafë Nerjovaj, e shfrytëzuan të vetmen mundësi që kishin. Ata e paditën UNMIK-un përmes Panelit dhe përfaqësoheshin nga avokati britanik, Paul Troop, dhe ai irlandez, Jude Bunting. Padia u pranua nga Paneli në korrik të vitit 2008. UNMIK-u caktoi dëgjim publik për këtë rast në Panel në tetor të vitit 2008, por dy herë ndërhyri për shtyrjen e seancave. Në mars të vitit 2009 UNMIK-u shpiku arsyet e mungesës së sigurisë për të mos e mbajtur dëgjimin. Kurse EULEX-i u arsyetua se nuk ka përgjegjësi për sigurimin e objekteve të UNMIK-ut.
Pas trysnive të shumta dhe reagimit të shumë organizatave me renome ndërkombëtare për mbrojtjen e të drejtave të njeriut si Amnesty International e Human Rights Watch, UNMIK-u u shtrëngua ta caktonte seancën dëgjimore në mars të vitit 2009. Por UNMIK-u e bëri shkeljen e radhës: ndërhyri politikisht duke e vënë si kusht që seanca të mos ishte publike, por private. Natyrisht dhe me plot të drejtë, familjet, Zeneli e Mustafa e refuzuan këtë kushtëzim të padrejtë. Ata morën pjesë në një seancë ku e mbrojtën të drejtën e tyre për dëgjim publik. UNMIK-u sërish e shtyu dëgjimin për 4 qershor, njëvit prej kur u pranua kërkesa. UNMIK-u nuk hoqi dorë nga kushtëzimi i tij, kurse akuzuesit nuk hoqën dorë nga e drejta e tyre, prandaj seanca nuk u mbajt.
Më 25 shtator, Përfaqësuesi Special i Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së në Kosovë, Lamberto Zannier, ua konfirmoi familjeve Xheladini e Balaj se UNMIK-u e pranon fajin. Ai u tha atyre se pranon që të ketë kompensim, nëse nuk ka drejtësi. UNMIK-u paturpësisht provoi ta blente gjakun e lirisë, gjakun e Arbenit dhe Monit. Familjet nuk e pranuan këtë poshtërsi, por u ndjenë të fyen rëndë nga kjo sjellje e ulët e UNMIK-ut.
Në tetor të vitit 2009 PSSP lëshoi Urdhëresën Administrative 2009/1 e cila ia mundëson Panelin braktisjen e rastit, edhe pasi ta ketë pranuar atë. Në këtë mënyrë, UNMIK-u e ka bllokuar procesin për ndjekjen e tij në të vetmin institucion ku kjo gjë ishte e mundur.

Rasti i Albinit

Në vend që drejtësia të merrej me vrasësit dhe urdhërdhënësit e masakrës së qëllimtë të 10 shkurtit, ajo dha urdhër për arrestimin e udhëheqësit të VETËVENDOSJE!-s, Albin Kurtit, si dhe 14 aktivistëve tjerë. Zyrat e VETËVENDOSJE!-s u bastisën dhe u thyen në të gjitha qendrat tona nëpër Kosovë. U vodhën kompjuterë, dokumente e materiale të ndryshme, disa prej të cilave nuk na janë kthyer kurrë.
14 aktivistët e arrestuar u liruan pas një muaji burg, kurse Albin Kurti iu nënshtrua një persekutimi skandaloz përplot shkelje e keqtrajtime. Ai u mbajt për 11 muaj në burg.
Albin Kurtit iu përgatit një proces i montuar gjyqësor me prapavijë të qartë politike. Ai u akuzua nga UNMIK-u për pjesëmarrje në një turmë që ka bërë vepër penale; pjesëmarrje në një grup që ka penguar personat zyrtarë në kryerjen e detyrës së tyre zyrtare; dhe thirrje për rezistencë.
Albini vetëm një herë u mor në pyetje, gjë që tregon se qëllimi i vërtetë i procesit ka qenë mbajtja e tij në burg, jo hetimi. Ai u kategorizua si i burgosur i rrezikshmërisë së lartë (A), gjë e cila kurrë nuk iu shpjegua pse.
Në burg Albini iu nënshtrua maltretimeve e shkeljeve të të drejtave njerëzore të cilat mbrohen me konventa ndërkombëtare. Atij qëllimisht iu servuan produkte të Serbisë, dhe iu mohuan të drejtat e një mjedisi njerëzor në burg, siç janë hapësira, ndriçimi, ajrimi etj. Kurse në gjyq atij iu mohua e drejta e shprehjes si dhe ajo e gjykimit të paanshëm, meqë vetë UNMIK-u ishte palë e dëmtuar si dhe udhëheqës i procesit.
Ky proces i padrejtë gjyqësor i përndjekjes dhe burgosjes së Albin Kurtit nxiti reagimin e organizatave vendase e ndërkombëtare të të drejtave të njeriut, si dhe popullin dhe shoqërinë civile të Kosovës.
Në anën tjetër, jo vetëm që avokatët mbrojtës të caktuar nga UNMIK-u (me përjashtim të Fazli Balajt, i cili u vetëdiskreditua) nuk pranuan të jenë bashkëpjesëmarrës në këtë proces të ndytë, por edhe Oda e Avokatëve të Kosovës refuzoi bashkëpunimin me UNMIK-un rreth këtij rasti.
Të gjitha këto si dhe komprometimi i këtij procesi deri në shkallë ndërkombëtare, e detyroi UNMIK-un për ta pezulluar atë. Por UNMIK-u kurrë nuk e mbylli rastin.
UNMIK-u nuk e mbylli rastin, ashtu që atë të mund ta hapte kur të donte EULEX-i. EULEX-i e bëri këtë gjë para tri javësh. Ai ka caktuar 9 seanca gjyqësore për Albin Kurtin ndërmjet 15 shkurtit dhe 4 marsit.
EULEX-it nuk i interesojnë strukturat paralele të Serbisë, por Lëvizja VETËVENDOSJE!. Nuk i interesojnë politikanët e korruptuar me të cilët bashkëpunon, por Albin Kurti.
EULEX-i nuk ka hapur proces të ri gjyqësor për Albin Kurtin, as nuk e ka riformuluar procesin ekzistues të UNMIK-ut: EULEX-i e ka rifilluar atë. EULEX-i pra nuk është se po e vazhdon aty ku e ka lënë krimin UNMIK-u, por po e përsërit atë.
Nëpërmjet rifillimit të rastit, EULEX-i po e bën një krim të ri dhe po e amniston një krim të vjetër. Ai po i bën dy krime.
EULEX-i po synon heshtjen e organizimit serioz kundër padrejtësive politike e ekonomike që po i bëhen Kosovës. EULEX-i nuk ka punë me politikanët e dëgjueshëm e të shantazhuar por me Lëvizjen VETËVENDOSJE!, të cilën e shquan atdhedashuria e padiskutueshme, vendosmëria organizative, pavarësia politike, thellësia analitike, kritika parimore dhe alternativa e saj e drejtë.

Manifestimi i 10 Shkurtit

10 Shkurt do të ketë për sa kohë do të ketë histori, liri dhe të drejta njerëzore.
10:00 – 10:30 Homazhe te varri i dëshmorit Mon Balaj në Besianë
12:00 – 12:30 Homazhe te varri i dëshmorit Arben Xheladini në Prishtinë
14:00–14:30 Vendosja e luleve te pllaka përkujtimore në sheshin “Nëna Terezë”
15:00–15:45 Shfaqja e filmit “10 shkurti” në kinemanë ABC
17:00–17:45 Akademi përkujtimore në Sallën e Kuqe në Pallatin e Rinisë
10:00–18:00 Ekspozitë me fotografi në Pallatin e Rinisë

Lëvizja Vetëvendosje!

Çështja shqiptare në ish-RJ të Maqedonisë duhet të rikthehet për shqyrtim

MARRËVESHJA E OHRIT DUHET TË SHPALLET E  VDEKUR DHE TË VARROSET PËRGJITHMONË!

Lexoni:Marrëveshjen e Ohrit

Shkruan: Ahmet Qeriqi* Prishtinë, 06. 02. 2010 

Prej kohës së nënshkrimit të Marrëveshjes së Ohrit, në gusht të viti 2001, pozita e shqiptarëve në ish-RJ të Maqedonisë nuk ka ndërruar asgjë në esencë. Ndryshimet që kanë ndodhur janë të karakterit pragmatik-politik dhe kanë të bëjnë vetëm me joshjen e shqiptarëve për të marrë pjesë në institucionet e këtij shteti, i themeluar në Mbledhjen e komunistëve serbë e sllavë të AVNOJ-it, më 29 nëntor të vitit 1945. Qysh atëherë kjo republikë jugosllave ka zbatuar dhunë sistematike shtetërore kundër shqiptarëve etnikë, me qëllim të dëbimit nga trojet e tyre të lashta, duke i trajtuar si turq, apo si shqiptarë me fe islame dhe duke i diskriminuar në të gjitha aspektet ekonomike, politike, kulturore e kombëtare. Vetëm ata shqiptarë që i kanë shërbyer besnikërisht regjimit kanë gëzuar të drejta politike dhe janë bërë pjesë e institucioneve, duke përkrahur pushtetin dhe duke i shërbyer atij në dëm të interesave të bashkëkombësve të tyre. Nënshkrimi i Marrëveshjes së Ohrit, qe bërë me një presion të fuqishëm politik nga bashkësia ndërkombëtare, e cila duke parë se ushtria dhe policia sllavo-maqedonase nuk mund ta përballonte luftën e shqiptarëve, që u mbështeten nga vëllezërit e tyre vullnetarë nga Kosova, Shqipëria dhe nga Kosova Lindore, arriti ta bind Qeverinë e Shkupit se e vetmja zgjidhje, për të mos lejuar ndarjen e shtetit, edhe ashtu artificial në pikëpamje politike, kombëtare, historike e gjuhësore, ishte nënshkrimi i një marrëveshje me shqiptarët kryengritës, të cilët në qershor të vitit 2001 po bëheshin gati të hynin fitimtarë, në Shkup.

Klasa politike shqiptare në Maqedoni e përfaqësuar asokohe edhe në Qeverinë e Shkupit nuk kishte strategji të realizonte aspiratën e çlirimit dhe bashkimit kombëtar me Kosovën apo me Shqipërinë. Për më tepër ajo kishte qenë pjesë e koalicionit qeveritar gjatë tërë kohës së luftës. Kreu politik i luftës, nën presionin e grupeve të interesit politik, që ndikohej drejtpërdrejt nga Kosova e Shqipëria, u tregua i paaftë për të luftuar deri në arritjen e qëllimit, meqë nuk kishte strategji të qartë, as plan definitiv me rastin e fitores. Si kishte kuptim të luftohej, të derdhej gjak, për te mbetur sërish nën po atë shtet kundër të cilit qe nisur lufta. A kishte kuptim të derdhej gjaku, për te mbetur serish ne suaza të një autonomie kulturore e cila “de jure” ka ekzistuar qysh prej vitit 1945, por “de facto” kurrë nuk është implementuar. Këtu qëndron mungesa e strategjisë së kreut të luftës dhe mu për këtë shkak lufta e Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare stagnoi në radhë të parë për shkak se nuk pati as qëllim , as strategji të qartë, sikur kishte për shembull lufta e ushtrisë Çlirimtare e Kosovës, që kishte një strategji unike dhe një kërkesë të vetme politike, liri dhe pavarësi nga Serbia, si fazë fillestare.

Nënshkrimi i Marrëveshjes së Ohrit u bë nën kushte të diktatit, dhe ata që pranuan ta nënshkruajnë këtë marrëveshje, pranuan vetëm një autonomi kulturore e politike për shqiptarët dhe asgjë më shumë. Për më tepër, nënshkrimi i kësaj marrëveshje sanksionon çdo mundësi të revidimit të proceseve, meqë në parimet themelore përcaktohet ruajtja në çdo segment e këtij shtet sllav, pa identitet të mirëfilltë kombëtar, gjuhësor dhe historik.

Në pesë pikat e para të kësaj marrëveshjeje shkruan:

1. Tërësisht dhe pa kusht hedhet poshtë përdorimi i dhunës për realizimin e qëllimeve politike. Vetëm zgjidhjet paqësore politike mund ta garantojnë stabilitetin dhe ardhmërinë demokratike të Maqedonisë.

2. Sovraniteti dhe integriteti territorial i Maqedonisë dhe karakteri unitar i shtetit janë të pashkelshëm dhe duhet të ruhen. Nuk ekzistojnë zgjidhje territoriale për çështjet etnike.

3. Karakteri shumetnik i shoqërisë maqedonase duhet të ruhet dhe të gjejë shprehjen e vet në jetën publike.

4. Një shtet bashkëkohor demokratik, në rrjedhën natyrore të zhvillimit dhe krijimit të vet, duhet vazhdimisht të sigurojë Kushtetutën e tij që tërësisht t'i plotësojë nevojat e të gjithë qytetarëve të saj, në pajtim me standardet më të larta ndërkombëtare si dhe vet të zhvillohen vazhdimisht.

5. Zhvillimi i pushtetit vendor është me rëndësi thelbësore për nxitjen e pjesëmarrjes së qytetarëve në jetën demokratike dhe për përparimin e respektimit të identitetit të bashkësive.

Mjaftojnë të lexohen me kujdes dhe interpretohen realisht vetëm këto pesë pika të marrëveshjes, për të kuptuar, dhe, për t’u bindur se shqiptarët me rastin e kësaj marrëveshjeje, nënshkruan të zezën e tyre, nga e cila burojnë të gjitha të ligat, që nuk iu ndanë, qysh prej asaj kohe e deri tani.

Pika e parë e kësaj marrëveshjeje përjashton përdorimin e forcës në realizimin e të drejtave kombëtare, që do të thotë se ishte përjashtuar në çdo segment lufta e Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare, përmbajtja kombëtare dhe karakteri i saj çlirimtar, meqë vetë kreu i saj kishte pranuar kapitullimin, meqë kishte filluar një luftë me karakter kombëtar, ndërsa me rastin e marrëveshjes kishte ulur pazarin me pranimin e një autonomie kulturore.

Në pikën e dytë të kësaj marrëveshjeje, Maqedonia njihet si shtet me karakter unitar, me sovranitet dhe integritet të pacenueshëm, që nuk lejon asnjë zgjidhje territoriale mbi baza etnike dhe që përjashton mundësinë e ndarjes, qoftë edhe me plebishit popullor. Këto dy pika përjashtojnë kategorikisht aspiratat e shqiptarëve për të jetuar të lirë e të pavarur në trojet e tyre etnike. Përjashtojnë edhe mundësinë e bashkimit të viseve shqiptare me shumicë Ata, edhe po të realizohej në përpikëri Marrëveshja e Ohrit, nuk do të fitojnë asgjë më shumë se sa një autonomi kulturore me përfaqësim politik në institucione, ku përbëjnë shumicën dhe gjithnjë të trajtuar, si pakicë kombëtare, si ardhacakë, pikërisht ashtu sikur shkruan në Enciklopedinë shtetërore të këtij shteti artificial sllav, të krijuar mbi kurriz të tokave shqiptare dhe bullgare.

Mosrealizimi i Marrëveshjes së Ohrit, e cila në disa segmente nuk i përshtatet as shtetit sllavo-maqedonas, lë mundësi për organizimin e një plebishiti popullor, me qëllim për të kërkuar shfuqizimin e saj, për shkaqe dhe arsye të kuptueshme. Vetëm shfuqizimi i kësaj marrëveshjeje, qoftë edhe në mënyrë të njëanshme, e kthen për rishqyrtim çështjen shqiptare në ish-RJ të Maqedonisë. Shteti sllavo-maqedonas i krijuar në mënyrë artificiale, nuk ka identitet të mirëfilltë kombëtar, kulturor, as historik

Popullata, e ardhur nga Bullgaria gjatë luftërave ballkanike, 1912-1914, tashmë shumicë në këtë shtet,është popullatë me prejardhje bullgare, ka historinë dhe gjuhën bullgare, ose një dialekt të kësaj gjuhe, të rënduar në leksik me shumë fjalë turke, shqipe e greke. Emri i këtij shteti është emër grek, dhe Greqia bën mirë që nuk e pranon këtë emër, sepse kur maqedonët grekë dhe dardanët ilirë ishin banorë të kësaj pjese të Ballkanit, sllavet jetonin përtej Uralit si grupe hordhish heterogjene, me një shkallë shumë të ulët të qytetërimit. Është absurd e përtej të gjitha absurdeve të mendohet se këta sllavo-maqedonët e sotëm janë racë e përzier me maqedonët e kohës së Lekës së Madh, i cili ka jetuar plot 1.000 vjet para dyndjes së hordhive sllave në viset e Ballkanit.

Qeveria e sotme e Shkupit po bën përpjekje të pareshtura, por edhe mjaft të suksesshme për ta devalvuar politikisht çështjen shqiptare, me vetë faktin se ka përfituar klasën politike poltrone, e cila improvizon realizimin e Marrëveshjes së Ohrit, por ankohet në procesin e ngadalshëm të implementimit.

Çështja shqiptare në ish-RJ të Maqedonisë ka filluar të gangrenizohet. Janë mijëra shqiptarë të cilët duke mos parë perspektivë, kanë shfrytëzuar liberalizimin e vizave dhe janë larguar, e shumë të tjerë pritet të largohen nga Maqedonia. Politika diskriminuese e këtij shteti kundër shqiptarëve po vazhdon me një dhunë perfide sistematike, qoftë duke vrarë, plagosur e burgosur shqiptarë, të cilët kanë luftuar në radhët e Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare, qoftë duke bërë përpjekje për t’i shkombëtarizuar në formë institucionale, duke i detyruar fëmijët shqiptarë ta mësojnë sllavo-maqedonase që nga klasa e parë, apo e katërt, kjo është gati krejt një, qoftë duke i privuar nga e drejta për punë në institucionet e shtetit, në mekanizmat mbrojtës dhe po thuajse në të gjitha segmentet, që nënkuptojnë dhe e përbëjnë shtetin.

Tetë vjet pas luftës dhe bashkëqeverisjes me sllavo-bullgarët, i pari i BDI-së, ish-përfaqësuesi i Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare, pranoi botërisht se deri tani ai dhe të gjithë udhëheqësit shqiptarë i kanë bërë amin çdo veprim të këtij shteti. Kjo deklaratë skandaloze e Ali Ahmetit, do të duhej të manifestohej me dorëheqje të përnjëhershme, jo vetëm nga koalicioni me VMRO-DPNE-në ( parti me origjinë nacional-shoviniste), por edhe nga BDI-ja. Merreni me mend, qohet biri i botës dhe e pranon botërisht se ai dhe bashkë-qeveritarët e tij kanë luajtur haptas lojën e zotërisë me shërbëtorin, në stilin “lepe -peqe” dhe tash paska marrë qëndrim të mos iu bëjë aminin të gjitha kërkesave të Gruevskit. Ja cila është vetëdija politike dhe përgjegjësia e këtij lideri, e cila nuk dallon fare nga ajo e liderëve të PDSH-së dhe të disa partive të tjera. Çështja shqiptare në Maqedoni as është zgjidhur as mund të zgjidhet edhe nëse realizohet pikë për pikë Marrëveshja e Ohrit. Në një rast të tillë, shqiptarët e atjeshëm do të fitonin një autonomi të gjerë kulturore, por jo shtetformuese, sikur gënjejnë interpretuesit e Marrëveshjes së Ohrit.

Për të dalë njëherë e përgjithmonë nga kjo gjendje që gjeneron krizë, diskriminim, mungesë perspektive, mungesë emancipimi të vërtetë kulturor e kombëtar, shqiptarët në trojet e tyre autoktone historike duhet ta shpallin të vdekur Marrëveshjen e Ohrit, e cila edhe ashtu nuk po realizohet. Ata duhet të kërkojnë, që ajo edhe të varroset, në mënyrë që të mos e ndot klimën politike ndër fqinjësore, me hamendje se shqiptarët e sllavët mund të vëllazërohen dhe mund të jetojnë në paqe si qytetarë të barabartë. Ne e kemi provuar bashkim vëllazërimin e kohës së Jugosllavisë së Rankoviqit e të Titos, dhe ata që ende nuk e kanë kuptuar se shqiptarët e sllavët kanë të përbashkët vetëm armiqësinë e tyre, të gjatë 13 shekuj, ata janë iluzionistë të pandreqshëm të infektuar me virusin BV, i cili është njëlloj i rrezikshëm për kombin ashtu si virus HIV për njerëzit. Jam i vetëdijshëm se në mesin e vëllezërve tanë të gjuhës, të kombit e të fesë së përbashkët në Maqedoni, ky shkrim të shpallet tendencioz, ekstremist dhe i lansuar për të shkaktuar përçarje, por e vërteta qëndron mbi faktet dhe fakti se shqiptarët jetojnë nën sllavët apo nën hijen e tyre, jo vetëm në Maqedoni është një realitet i hidhur, të cilit mund të mos i besojmë dhe të cilin mund ta kalojmë në të gjitha rasat gramatikore, por jo edhe në rasën e vetme të realitetit dhe të gjendjes faktike.

Andaj nuk duhet harruar se nuk bëhet dot hasha armiqësia 13 shekullore, as për hir të Amerikës, as për hir të Evropës, sepse tekefundit janë vetë sllavët, ata, që nuk e duan një bashkim me shqiptarët. Këtë, sllavët e kanë treguar me sa e sa shembuj deri tani. Këtë e treguan edhe me rastin e imponimit të mësimi të gjuhës së pushtetit, për të gjithë nxënësit shqiptarë, madje qysh në klasën e parë. Po kjo nuk vlen për nxënësit sllavë, sepse ata qenkan racë superiore, me faktin se i përkasin shtetit të tyre, e jo “do fiseve shqiptare që kanë zbarkuar nga Shqipëria dhe tash po jetuakan në vendin e sllavëve, ku ata paskan jetuar qysh në kohën e Lekës së Madh”.(!) Nga këto pretendime dalin përfundime të zymta, për të gjithë ata që mendojnë se ish-RJ e Maqedonisë është shtet i përbashkët i sllavo-bullgarëve dhe shqiptarëve. Janë dokrra këto dhe të besosh në këto dokrra është sikur të ëndërrosh syhapur.

Marrëveshja e Ohrit ekziston vetëm si një relikt i hidhur, sidomos për shqiptarët. Ajo nuk u zhvillua, sepse nuk iu krijuan kushtet, sepse nuk mund të krijohen kushte mbi polet apo bashkëdyzimet e panatyrshme. Nuk mund të jetojnë shqiptarët nën sllavët dhe kjo të quhet gjendje normale, sepse shqiptarët tashmë janë popullatë e arsimuar dhe nuk mund të pranojnë, nëse nuk duan të pranojnë, të jetojnë nën robëri dhe të mashtrojnë vetveten se po jetuakan në një liri e barazi të plotë. Andaj kërkohet rrugëdalje dhe ajo është shumë e thjeshtë. Aq e thjeshtë dhe aq e qartë sa nuk vlen të komentohet. Shqiptarët liridashës e idealistë edhe ashtu po i bashkon opsioni i natyrshëm i bashkimit, i cili përderisa ka vlejtur dhe vlen për grekët, bullgarët, serbët e të tjerë, përse të mos vlejë edhe për ne, nëse duam ta bëjmë Shqipërinë një, qoftë edhe të Madhe, për nga emërtimi. Një Shqipëri me rreth 50 mijë km2, nuk do të jetë shtet aq i madh sa t’ua zë dritën grekëve, bullgarëve apo serbëve, që kanë shtetet e tyre me nga 100 mijë e më shumë km2.

*Autori është drejtor i Radios Kosova e Lirë

KUSHTETUESJA RREZON MARRËVESHJEN E KUFIRIT ME GREQINË

Tiranë, 27.01.2010

Gjykata Kushtetuese rrëzon me votim unanim 9-0, marrëveshjen e përcaktimit të kufirit detar me Greqinë. Vendimi i marrë mbrëmjen e djeshme rreth orës 20:30, është konfirmuar zyrtarisht për “Gazeta Shqiptare”. Nëntë anëtarët e Kushtetueses kanë pranuar kësisoj kërkesën prej 13 faqesh që Partia Socialiste depozitoi në datën 20 tetor 2009 pranë këtij institucioni, me objekt shqyrtimin e pajtueshmërisë me ligjin themeltar të shtetit të paktit detar shqiptaro-grek.

Pritet që vendimi bashkë me argumentin e shkaqeve kundërkushtetuese që çuan në rrëzimin e marrëveshjes, të publikohet zyrtarisht gjatë një prej ditëve të ardhshme. Ndërkohë mësohet se një ndër arsyet më të forta që detyruan Gjykatën të merrte këtë vendim, ka qenë fakti se anëtarët e grupit negociator të palës shqiptare nuk e kishin marrë lejen speciale nga Presidenti i Republikës për të negociuar me palën greke. Pra, ekspertët nuk kanë pasur plotfuqishmërinë për të negociuar në emër të shtetit shqiptar. Rrjedhimisht, marrëveshja nga pikëpamja ligjore është quajtur nul nga Gjykata Kushtetuese. Burime brenda këtij institucioni kanë sqaruar për “Gazeta Shqiptare”, se “ky fakt ka përbërë një cenim e shkelje të parimeve dhe të frymës së Kushtetutës, e cila kërkon kooperimin institucional si procedurë, nëpërmjet së cilës garantohet rendi juridik, shteti i së drejtës, e nëpërmjet tyre, edhe interesat kombëtare të mbrojtura nëpërmjet zbatimit të dispozitave të Kushtetutës. Në këto rrethana, përfaqësuesit e shtetit shqiptar kanë negociuar një marrëveshje që lidhet në emër të Republikës së Shqipërisë, pa pasur plotfuqinë e kryetarit të shtetit, Presidentit të Republikës, pra pa pasur autoritetin e duhur për të filluar bisedimet dhe negocimin e marrëveshjes”. Ky argumentim mësohet të jetë pjesë edhe e vendimit përfundimtar të Kushtetueses.

“Gazeta Shqiptare” dhe TVNews24 kane qenë te paret në vendin tonë që arriti të zbardhin qysh në 28 prill 2009 (dita e nënshkrimit të paktit nga Basha-Bakojanis) faktin tronditës që fshihet në marrëveshjen shqiptaro-greke “Për delimitimin e zonave përkatëse të shelfit kontinental dhe zonave të tjera detare që i përkasin në bazë të së drejtës ndërkombëtare”. Në disa numra rresht, GSH vërtetoi asokohe se qeveria Berisha i kishte dhuruar Greqisë nëpërmjet nënshkrimit të kësaj marrëveshjeje një sipërfaqe të madhe ujore në detin Jon. Fakti i pretenduar do të vërtetohej vetëm pak muaj më vonë nga ish-drejtori i Institutit të Tipografisë Ushtarake të Shqipërisë, koloneli Myslym Pasha. Në datën 9 nëntor 2009, Gjykata Kushtetuese filloi zyrtarisht procesin e shqyrtimit të kërkesës ankimore të Partisë Socialiste dhe disa javë më vonë e konkretisht në datën 26 nëntor 2009, Gjykata Kushtetuese vendos të pezullojë procedurat e ratifikimit në Kuvend, të marrëveshjes së përcaktimit të kufirit detar me Greqinë.

(GazetaShqiptare/BalkanWeb)

Mbi përmbledhjen “Kujtime” të Zaim Beqirit

Shkruan: Adem XHELADINI

Kronikë e një kohe të ankthshme, përmes përvojës personale

Gërshetuar përmes ndjenjës vetanake, autori Zaim Beqiri, në “Kujtime” na sjell mbamendjen e gjithë dekadave të ndjenjës për ta shijuar lirinë të bëshme, tendencën e makinerisë shfarosëse, e cila ishte vënë në funksion të argatit për ta shtypur këtë ndjenjë e për t’ia shtypur asaj kokën që orvatej të ngritet, dhe "funksionalitetin" e të gjithë atyre që shqiptarëve u ndejtën mbi krye gjatë historisë. Përmes narracionit herë artistik e herë emocional, e mbi të gjitha realist, autori, përshkruan tendencat sfiduese ndaj kësaj të keqeje që kobshëm rrinte, e po qëndron ende mbi shqiptarë të rrëzë Sharrit e gjithandej.                                   Ndarja e cikleve të veprës përputhet kronologjikisht me rrëfimin emocional, por tejet me saktësi e sinqeritet të skajshëm, mu ashtu siç është edhe në jetën e përditshme - autori i këtij ditari. Në rrafshin historik, autori përmes CV-së personale, orvatet të rrëfejë një periudhë të zymtë, por po aq edhe krenare. Rrëfimi nis përmes ciklit Leja e njoftimit, ku autori vë në spikamë vendlindjen e tij, Shipkovicën, të cilën gjeografikisht e pozicionon “në zemër të Sharrit, me emrin e trashëguar nga fjala “shipe”, që lidhet me simbolin tonë kombëtar”. Si i ri, rrëfen më tej autori, kishte dëgjuar të flitej nëpër oda se këndejpari “ka qenë Xhelal Gjura me shokë, ka kaluar këndej ka lyp bukë nëpër stane”, thënie që autorin e bën të ndiejë për herë të parë peshën e robërisë, dhe presionin psikik të soldateskës robëruese. Si fëmijë që ka përjetuar të gjitha tmerret e robërisë, dhe “rrugën për shkollim, të pjekurisë intelektuale dhe kombëtare e nisa me shikim: Dua liri.”, shton më tej në rrëfimin autobiografik autori. Për rrugën e tij të shkollës autori pa ngurrim citon nënën e tij, së cilës i është mirënjohëse për insistimin e saj te babai i tij ”që djali do që të shkojë, pa qoftë me librat e shokut”. Më pas autori do na sjellë të gjalla të gjitha golgotat shqiptare nëpër kafazet e një sistemi të çoroditur. Tamam të zhveshura nga maskat do të duken mashat e robërisë, që me çdo kusht mëtonin shkëlqimin mbresëlënës prej robtari e rrogtari ordiner, kundruall pikëpamjeve të autorit në aspektin e shqipëribërjes, ku frymëzimi naimian do t’ia sjellë kumbueshëm vargjet: ”jam i varfër po i lirë, ndaj më pëlqen robëria” (pikëpamje për Shqipërinë e asokohshme), ndaj autori fton lexuesin “të kuptojë atë që duhet të kuptojë dhe dalëngadalë të çlirohet nga besimi mashtrues, nga propaganda antishqiptare”. Njëkohësisht, përmes digresionit autori nuk përton të kërkojë falje “nga ata që pa të drejtë janë burgosur dhe munduar në Shqipëri, por jo të gjithë nuk kanë qenë fajtorë!”.
Në kapitullin: “Mes vetes dhe të tjerëve, për ta jetuar kohën”, autori i kthehet vetes, ndonëse e ka të vështirë “të ndahet nga e përgjithshmja”, ndonëse shkrimi ka të bëjë me aspektin autobiografik, ku përfshihet jeta e autorit dhe peripecitë pas mbarimit të shërbimit ushtarak dhe krajatat e përpjekjet për të mbijetuar, kundruall “moralit të bozaxhive” anekënd ish ngrehinës titiste, “sa ishin degjeneruar dhe ishin zhveshur nga ndjenja kombëtare”, po nuk ngelen mangu pa përshkruar edhe intrigat e falangës udbeske të asaj kohe të instaluar nëpër entet për punësim, ku autorin e rrëfimit e vë nëpër sfidat e ndërskëmbcat e ngritura enkas për ta zbehur mbijetesën e shqiptarëve. Megjithatë një ditë, autorit - personazh do t’i buzëqeshë fati e do të pranohet të punojë si mësues në një fshat të Malësisë së Sharrit dhe siç pohon dhe vetë “do të shihet pak dritë e vogël në fund të tunelit”.
Kundruar nga prizmi i kësokohshëm, s’do mend se do të çuditemi se sa finokë kanë qenë gjithë ata oborrtarë që ishin në shërbim të një ngrehine, që pa vdekjen e saj në fundvitet e mileniumit dy. Në kapitullin “Në kërkim të dijes dhe kombëtares” personazhi - vetërrëfyes (pra vetë autori), na sjell të freskëta kujtimet e tij si mësues në fshatrat e Malësisë së Sharrit dhe përpjekjet e tij për t’u përsosur profesionalisht. Aty do të hasim të filmuara në mbamendje gjithë kronikën e asokohshme. Janë tejet prekëse vargjet aq origjinale”, kur ishte afati i provimeve shkoja nëpër Sharr me kalë deri në Prizren dhe aty hipja në autobus për Gjakovë, dhe pas provimeve kthehesha në Prizren dhe merrja kalin dhe nëpër Sharr kthehesha në punë në Veshallë”, me të cilat ai shpreh gjithë një elan rinor për të kapur majat e dijes dhe sakrificën për t’u bërë i dijshëm e i vyeshëm. Nuk do të mbetet pa u regjistruar në kujtesën e autorit as puna e tij si mësues në Bozovcë, për të cilat ai thotë se “nuk do t’i harroj kurrë”, meqë ishte hera e parë që “punësohesha në profesionin tim” dhe kontributi i dhënë për ngritjen e rinisë në zgjimin e vetëdijes së vënë në kllapi nga errësira e imponuar e injorancës, ku autori përmes përshkrimit tejet të saktë po sjell gjithë përpjekjet e tij në këtë strumbullar, ashtu që “pushteti nuk gjente dot bashkëpunëtor dhe çdo gjë që bënim nuk dilte përtej kodre, siç i thonë fshatarët”. Pra, gjithë ky aktivitet do të ngërthehet duke sjellë të freskëta kujtimet për një kohë, të cilën pjesa dërmuese e shqiptarëve e kishin ndjerë në shpinë me gjithë peshën e robërisë. Ky kapitull mësuesie përfshin periudhën deri në burgosjen e tij të dytë, më 30 janar 1981, pasi të parën e pati me “rezervim” tridhjetëditor prapa grilave të burgut në Tetovë, për hir të asaj se paska festuar Ditën e Flamurit. Nuk do të qëndrojë anash as e dhëna se libërshkruesi do të ndodhet mes dy zjarreve, të ndodhet në të njëjtën vijë me nxënësit e popullin e tij, a të marrë udhën e joshjes së pushtetit, ku autori i autobiografisë “Kujtime” do ta zgjedhë me dëshirë të parën, për çka edhe do të vuajë edhe vite të rënda prapa grilave të kazamateve të mbushur me rini shqiptare. Në kapitullin “Në kërkim të Atdheut dhe lirisë” do të hasim gjithë peripecitë në burgun e Idrizovës e Lepogllavës e Gradishkës, si dhe përpjekjet e gjithhershme të autorit për të mbajtur gjallë moralin për dëshirën ndaj lirisë dhe që njëherë e përgjithnjë të hiqet qafe thundra e huaj, për të vazhduar me Gjuhën e qëndresës e më pas, kjo ngërthyerje të përmbyllet me rrëfimin “Të mbetesh ai që je - shqiptar” ku autori përfundimisht del nga Burgu i Gradishkës si dy të burgosurit e fundit shqiptarë në atë burg, së bashku me Fehmi Lladrovcin, për ta vazhduar edhe mëtutje aktivitetin e pamposhtësisë dhe të ndjekin rrugën e idealit të papërmirësueshëm drejt bashkimit kombëtar.
Periudha e pasviteve 1990 do të përfshijë të gjitha mospajtimet dhe pakënaqësinë e rrëfyesit me pikëpamjet organizative të aktorëve në skenën politike të shqiptarëve në ish -Jugosllavi, si dhe tronditjet që do të pasojnë mëpas lidhur me ndërrimin e mënyrës së sundimit, pastaj dallimin në pikëpamje rreth mënyrës së çlirimit e bashkimit si dhe rrugën ndryshe nga shumë aktorë të skenës së tanishme. Sidoqoftë, pa mëtuar të mbajmë anën, ky libër vjen edhe si një dëshmi dhe si një vulë e një kohe, ku dëshira për zgjim ishte e flaktë sidomos në mesin e rinisë shqiptare në gjithë ngrehinën që dha shpirt në fundshekullin e mileniumit të dytë, e që do të lë në jetë gogolin që vjen pas saj, dhe për brezat që vijnë do të shërbejë si dëshmi për përpjekjet që u bënë që gjithsesi të arrijmë të prekim horizontet e pertejgrilave me shpresën se një ditë e gjithë kjo do të mbetet si një ëndërr e keqe, e shija për të qenë i lirë, qoftë në Sharr, Bjeshkë të Nemuna, Tomor, Ujëmir e gjetkë do të jetë më e ëmbël. 24.01.2010

PS: autori është shkrimtar dhe anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve Shqiptarë në Maqedoni

RUGOVA PARA UKSHIN HOTIT

 Shkruan: Bislim Elshani

Kuptimi politik i dhënies së Çmimit “Saharov" I. Rugovës

Lexoni:Partia Transnacionale Radikale për Ukshin Hotin

Kush do ta besonte se hija e Rugovës do ta ndiqte Ukshin Hotin kudo, edhe në Kosovë, edhe në burgjet serbe, edhe në Parlamentin Evropian?

E dhëna e paradokohshme se Ukshin Hoti është ndër kandidatët kryesorë të marrjes së çmimit Saharov nga Parlamenti Evropian, pasi që më parë ishte kandiduar për këtë çmim nga Partia Transnacionale Radikale me seli në Romë, qe pritur si një sinjal i mirë dhe si një satisfaksion që do të fitonte Ukshin Hoti për vuajtjet e tij nëpër burgjet jugosllave.

Do të ishte ky në fakt një satisfaksion edhe për vetë elitën politike evropiane e cila do të tregonte kështu se di të çmojë më në fund përpjekjet dhe sakrificat e luftëtarëve dhe transmetuesve të vërtetë të vlerave qytetëruese evroperëndimore në pjesën më të prapambetur të kontinentit.

Do të ishte ky një satisfaksion edhe për vuajtjet e popullit shqiptar, i cili do ta merrte vesh përmes një gjesti të tillë se Evropa, ndonëse nuk mund të bëjë më shumë për Kosovën, së paku i kupton dhe i respekton synimet dhe aspiratat e popullit shqiptar për liri.

Do të ishte një satisfaksion edhe për gjithë gjeneratën rinore e studentore të vitit 1981 që u ngrit kundër diktaturës titiste duke dhënë kështu (bashkë me polakët) sinjalin e parë në Evropë të shembjes së despotizmit të kuq lindor.

Jo rastësisht në faqen e internetit të kësaj partie, (PRT-së) figura e Ukshin Hotit është vënë përballë asaj të Millosheviqit, me qëllim që tu japë mundësinë njerëzve për krahasim dhe për të vendosur se kush është për në ferr dhe kush për në parajsë.

Mirëpo ndodhi një gjë e turpshme: ky çmim iu nda Rugovës.

Nuk do të ishte kjo një gjë e turpshme sikur përballë tij të mos kishte qenë pikërisht Ukshin Hoti. Mirëpo preferenca e Rugovës karshi Hotit nuk mund t'i shpëtojë rrezatimeve politike që bartin këta dy emra e që do të kenë qenë përcaktues në përzgjedhjen e njërit dhe jo të tjetrit.

Por ç’rrezatime politike bartin në të vërtetë këta dy emra?

Derisa

- i parirrezaton oportunizëm dhe dëgjueshmëri

- i dytipapajtueshmëri dhe vetëmohim.

Derisa

- i pari rrezaton aspiratat e një rrethi të ngushtë intelektualësh të Prishtinës,

- i dyti rrezaton aspiratat e gjithë një populli.

Derisa

- i pari rrezaton autonomi dhe nënshtrim kolonial,

- i dytirrezaton liri dhe pavarësi.

Derisa

- i pari rrezaton një pseudozgjidhje për Kosovën që do të mashtrojë popujt serbë e shqiptarë dhe që do të vazhdojë agoninë koloniale të Kosovës,

- i dyti rrezaton paqen e bazuar në drejtësi si parakusht themelor të zhvillimit të lirë të popujve të Ballkanit.

Për të parin nuk dinte kush se do ta merrte këtë çmim gjer para disa ditësh, ndërsa pro të dytit ishin prononcuar, përveç rinisë studentore prishtinase, edhe dy ndër figurat më të shquara politike e intelektuale shqiptare, Ismail Kadare dhe Adem Demaçi. Letrat mbështetëse për Ukshin Hotin të këtyre të dyve janë botuar në faqen e parë të internetit të PRT’së.

Arsyetimi se i pari është kundër luftës është hipokrit.Qysh para 7 vitesh Ukshin Hoti ka paralajmëruar se politika e papërgjegjshme e Rugovës po e çonte popullin shqiptar të Kosovës pashmangshmërisht drejt luftës (shiko shkrimin e tij të gjatë fejtonistik me titull "Republika dhe lufta në kontekst të Evropës" botuar në “Bujku” më 1992).

Edhe Z. Demaçi për shpërthimin e luftës në Kosovë fajëson, përveç palën kryesore, (që është padyshim shovinizmi serb), edhe sjelljen e papërgjegjshme politike të udhëheqësve LDK’istë, dhe sidomos të kryetarit të saj Rugova. Kështu që, përkundër besimit të përhapur mbi Rugovën si një gandist, pacifist e jo’radikal, ai do të mbahet mend si një njeri që për të ruajtur bythën e vet e çoi popullin e vet drejt luftës, dhe e kundërta, Ukshin Hoti do të mbahet mend si një martir që preferoi të martirizonte veten dhe jo popullin e tij, ose së paku, përpara popullit të tij.

Ndërkaq mbetet për t'u sqaruar edhe një rrethanë: koha kur u kandidua njëri dhe kur tjetri për këtë çmim.

Ndonëse kandidimi i Ukshin Hotit u bë i njohur vetëm para një muaji, të gjithë ata që kanë hapur faqen e internetit të PRT’së kanë mundur të vënë re se ky kandidim në të vërtetë është bërë që në muajin shkurt të këtij viti.

Në qoftë se Rugova ka qenë kandiduar para Ukshin Hotit, atëherë ç'nevojë ka pasur që t'i sigurohej një rivalitet i tillë me një emër tjetër shqiptar dhe ta vinte Parlamentin Evropian para një dileme të tillë të panevojshme?

Mirëpo në qoftë se emri i Rugovës është ngritur si balon para hundëve të Parlamentit Evropian në çastet e fundit, atëherë kur fituesi i çmimit tashmë dihej dhe do të ishte me siguri Ukshin Hoti, turpi i ngritësve të këtij balloni është i pafalshëm, sidomos po të jenë nga Prishtina. Mirëpo s'është çudi që të jenë edhe nga Beogradi, sepse edhe serbëve s'do t'u konvenonte shpërblimi i një njeriu të cilin ata e mbajnë në burg…

Mbështetja që i jep Parlamenti Evropian Rugovës në çastet e fundit para rrëzimit të tij final shënon gomën e shpëtimit për një të mbytur në ujë. Mirëpo Rugovën s'ka më kush ta shpëtojë. Mbase do t'ia siguronte një kujtim të mirë vetes po të deklaronte: “Më falë Evropë, po Ukshin Hoti është më i madh nga unë, prandaj unë do të tërhiqem!” Në këtë mënyrë edhe ato kërkesa të tij të rralla verbale në konferencat e të premteve të shtypit për lirimin e Ukshin Hotit nga burgu, do të tingëllonin të sinqerta dhe jo hipokrite. Mirëpo gjestet e mëdha nuk janë për njerëz të vegjël.

(Botuar në ZIK, 29 tetor 1998)

marrë nga pashtriku.org

 Shitja e energjisë, darka sekrete e Damir Fazlliç me Shkëlzen Berishën

Roli i qeverisë si shkaktare e përmbytjeve në Veri të vendit rëndohet edhe më shumë nga zbulimi i një takimi sekret të mbajtur në një prej restoranteve luksoze të kryeqytetit.
Protagonistë të këtij takimi ishin djali i kryeministrit Berisha, Shkëlzeni, Damir Fazlliç, "miku i familjes" dhe një nga importuesit e energjisë elektrike në vend, si dhe një nga ministrat e kabinetit.
Çdo ditë Shqipëria blen energji elektrike nga kompania "Rudnap" ku është aksioner Fazlliç si dhe kryen veprime shit-blerje me dy kompani të tjera serbe pas të cilave mendohet se qëndron sërish Fazlliç.
Takimi në fjalë është zhvilluar më datën katër janar, vetëm dy ditë pasi ishin hapur portat e hidrocentralit të Fierzës dhe kishte nisur derdhja masive e ujit që po përmbyt çdo ditë e më shumë qarkun e Shkodrës. Rojet e sigurisë të njërit prej pallateve në zonën e ish-bllokut kanë parë serbo-boshnjakun Damir Fazlliç të shoqëruar nga djali i kryeministrit Berisha, Shkëlzenin.
Të dy janë ngjitur në katin e 24-rt të pallatit në fjalë ku ndodhet edhe restoranti luksoz. Pak minuta pas tyre ka mbërritur edhe një nga ministrat e qeverisë Berisha. Sipas burimeve të "Shekullit" në lokalin ku është zhvilluar takimi, gjatë të gjithë darkës është diskutuar vetëm çështja e energjisë elektrike dhe shitja e saj.
Burimet pohuan se "vizita" në restorantin që ndodhet në katin e 24-rt është filmuar nga kamerat e sigurisë të ndërtesës së njohur.
Verifikimi i mëtejshëm ka treguar se Fazlliç ka qenë shumë aktiv muajt e fundit në vendin tonë. Që në tetor të vitit të kaluar, atëherë kur situata hidrike nisi të kthehej në një temë të nxehtë për shkak të rezervës së konsiderueshme të energjisë që kishte krijuar Shqipëria nga fryrja e kaskadës së Drinit. Gjatë të gjithë kësaj kohe ai ka qëndruar në hotel Sheraton në Tiranë. Kjo është konfirmuar edhe nga regjistrat e hotelit në fjalë.
Ndërkohë në postën kufitare të Rinasit janë shënuar të gjitha hyrje-daljet e biznesmenit serbo boshnjak në vendin tonë. Vizitat e tij në Shqipëri janë shpeshtuar sidomos gjatë muajit dhjetor dhe gjithmonë është parë nën shoqërinë e mikut të tij Shkëlzen Berisha.
Damir Fazlliç është një nga njerëzit më të përfolur në Shqipëri për shkak të dhjetëra aferave të dyshimta që ai ka kryer me qeverinë shqiptare.
Ai është favorizuar hapur në të gjitha rastet duke blerë prona me çmim të lirë e më pas duke i shitur ato me çmime shumë më të shtrenjta. Në të gjitha rastet firma që bën konsulencën juridike si dhe përgatit referencat që pranohen nga qeveria është e vajzës së kryeministrit Sali Berisha, Argita Malltezit.
Aferat e Fazlliç me energjinë elektrike janë denoncuar që në vitin 2008 nga ish-drejtori i KESH-it dhe deputeti Andis Harasani. "Miqtë e mikut qeveritar Fazlliç, kompania serbe Rudnap në 2006, shiti energji në Shqipëri me 30 deri në 35 për qind më shtrenjtë.
Arriti të shesë energji, kur ndryshe nga sa thotë ligji i prokurimeve publike, nuk kishte asnjë eksperiencë të mëparshme në Shqipëri. A thua se konsulenca dhe referencat e shkëlqyera legale të firmosura në zyrën e Argitës, vlenin më shumë se ajo që kërkon ligji",- ka thënë Harasani.

Hetuesit dyshojnë se kompanitë e Fazlliç nuk kanë paguar asnjë detyrim në arkën e shtetit shqiptare
Prokuroria heton aferën e Fazlliç me KESH
Skandali i shit-blerjes së energjisë elektrike nga kompania e Fazlliç apo kompanitë e tjerë të mbështetura prej tij është objekt hetimi i prokurorisë shqiptare.
Në dhjetor të vitit 2008 njësia e task-forcës e Prokurorisë së Tiranës nisi hetimet për atë që u quajt "çështja Fazlliç" dhe më datë pesë zbarkoi në zyrat e prokurimeve publike të Korporatës Elektroenergjitike Shqiptare duke sekuestruar një sërë dokumentesh që kanë të bëjnë me kompaninë austriake "Rudnap" nga e cila shteti shqiptar blen energjinë elektrike.
Sekuestrimi i këtyre dokumenteve, në mesin e tyre oferta dhe kontrata mes shtetit shqiptar dhe kompanisë "Rudnap" janë bërë pjesë e fashikullit të hetimit të dosjes hetimore ndaj serbo-boshnjakut Damir Fazliç.
Me urdhër të prokurorit Besnik Cani hetuesit e çështjes kanë hyrë në zyrën e prokurimeve publike duke kontrolluar dhe sekuestruar të gjitha ato dokumente që mendohet se janë të nevojshme për hetimin e shtetasit Damir Fazliç për kryerjen e veprës penale të "pastrimit të parave".
Burimet nga prokuroria, të pyetur për këto sekuestrime janë shprehur se "meqenëse Korporata Elektroenergjitike Shqiptare (KESH-i) prej disa viteve importon energji nga kompania austriake "Rudnap" ku dyshohet se edhe personi nën hetim Damir Fazliç është pjesë e aksionerëve të kësaj kompanie, është gjykuar e nevojshme sekuestrimi i disa dokumenteve për të verifikuar denoncimet publike për lidhjet e personit nën hetim për pastrim parash nga shteti shqiptar me këtë kompani.
Janë sekuestruar të gjitha ofertat e kompanisë austriake, të dhënat e ndryshme për këtë kompani dhe kontratat e nënshkruara nga KESH-i me përfaqësuesit e shoqërisë së "Rudnap" që nga viti 2004".
Gjithashtu, sipas akuzës, mësohet se po verifikohen dhe kontrollohen në zyrat e drejtorisë së tatim-taksave për tetë kompanitë që figurojnë nën emrin e personit nën hetim për pastrim parash Damir Fazilç.
"Deri më tani ka rezultuar se në zyrat e tatimorëve asnjë prej tetë kompanive që janë sekuestruar nga Gjykata me kërkesë të prokurorisë nuk kanë derdhur asnjë të ardhur si detyrim tatimor në arkat e shtetit, që kanë lindur dyshimet e shmangies së detyrimeve tatimore, akuzë kjo që pritet të ngrihet në ditët në vazhdim"-thanë burimet.

*****************

Kërcënimi i kryeministrit në Kuvend: Po të doni jua sjell Damir Fazlliç këtu. Kam filmime për korrupsionin tuaj
Berisha: Po, Fazlliç është miku im!
Në shtatë tetor të vitit 2008, në kohën kur Damir Fazlliç sapo ishte liruar me arrest shtëpia pas arrestimit për korrupsion në Bosnje, Sali Berisha mburrej për mikun e tij.
Kreu i qeverisë jo vetëm që ka pranuar se e njeh Fazlliç, por në momente euforie ka deklaruar se është i gatshëm ta sjellë atë edhe në Kuvend për të dëshmuar për gjithçka flitet në media dhe jo vetëm në të, duke vërtetuar në këtë mënyrë afrimitetin dhe lidhjet e ngushta që ka me të. "Po të doni jua sjell këtu edhe zotin Damir Fazliç. Jo e njoh, por dua t'u them këtu që nëse s'keni frikë prej tij, pranojeni t'ju dëgjojë se ai ka harxhuar shumë kohë me ju.
Po s'e doni nuk e sjell", - u shpreh kryeministri gjatë fjalës që mbajti në Kuvend. "I falënderoj dhe do ju dëshmoj gatishmërinë time të plotë dhe totale, të paraqitem para këtij parlamenti.
Të betohem zonja kryetare që e pres me kënaqësinë më të madhe atë mocion vetëm të përgatitemi për transparencën më të madhe në historinë e këtij vendi, të arkivës së krimit. Jam i detyruar të mbaj një heshtje që mezi e kam mbajtur, nuk e mbaj më", - tha më tej Berisha.
Pavarësisht gatishmërisë së tij për t'iu nënshtruar kërkesës për debat, Berisha nuk ka nguruar të kërcënojë edhe një herë deputetët e opozitës se disponon dosje dhe materiale filmike që sipas tij implikojnë ata në afera të dyshimta.
Sipas tij, dita kur do të bëhet mocioni për debat do të jetë dita e së vërtetës jo vetëm për personin e tij, por edhe për deputetët opozitar. "Mos i harxhoni gjërat tani se siç e dini kjo do jetë ora e transparencës, dita e transparencës. Kaq ju them, do sjell filmime të vërteta, fotografi të vërteta, do sjell gjithçka të vërtetë", - ka kërcënuar Berisha deputetët e majtë.

Shekulli, 14.01.2010

Vizita armiqësore

Lajmi u dha dhe kërkesa tashmë është bërë: njeriu kryesor politik i Serbisë, Boris Tadiqi, do ta vizitojë Kosovën. Ai tha se po vjen në tokën e tij, kurse Qeveria, Pieter Feithi dhe EULEX-i po ia lehtësojnë realizimin e qëllimit. Tadiqi po shkel në vendin tonë të cilit ia lufton pavarësinë, në Kosovë të cilës punon t’ia mohojë vullnetin dhe qenien, në atdheun tonë, të cilit synon t’ia nxijë të ardhmen.

Tadiqi mendon për Kosovën ashtu siç menduan të gjithë burrështetasit serb pa dallim gjatë këtyre shekujve të fundit: Kosova është tokë serbe dhe kulturë serbe, kurse shqiptarët ardhacakë uzurpues. Prandaj, mendon ai, toka duhet kthyer, kurse ardhacakët të spastrohen. Është tjetër që Tadiqi nuk po ua bën shqiptarëve atë që ua bëri Milosheviqi: gjithçka reduktohet në pamundësi, por aspak në vullnet. Se çka do t’i bënte Kosovës Tadiqi e kemi shembullin e gjallë në Luginë të Preshevës, ku shqiptarët i janë nënshtruar një terrori, shkelje e diskriminimi edhe më të egër se në kohën e Milosheviqit. Të gjendur nën këtë fushatë mizore antishqiptare, pa mundësi për shkollim e punësim, shumë familje po i lëshojnë tokat e tyre, ose po i shesin ato, duke ardhur për të jetuar në Kosovë.

Qeveria, Pieter Feithi dhe EULEX-i po e lozin vallen e vjetër: institucionet ndërkombëtare ua dorëzojnë institucioneve të Kosovës kërkesën e Tadiqit për vizitë, bashkë me rekomandimin e tyre jopublik (sigurisht pozitiv), që në fakt, më pas bëhet vullnet i Qeverisë. Hashim Thaçi pastaj del e mburret se ishte Qeveria e cila në mënyrë të pavarur dhe me vullnet të plotë vendosi t’ia lejojë Tadiqit vizitën e tij në Kosovë. Gjithsesi, duke e ditur paraprakisht disponimin armiqësor të kësaj vizite, aq më keq nëse Qeveria ka vendosur e pavarur dhe me vullnetin e saj. Kjo do të thotë që Qeveria e Kosovës me plot vetëdije po i bën keq vendit tonë, dhe bile po na tregon për këtë gjë!

Herave të mëparshme Qeveria ka treguar se po të dojë mund t’ua ndalojë vizitat armiqësore në Kosovë zyrtarëve nga Serbia. Kështu ndodhi me të ashtuquajturin Ministër i Serbisë për Kosovën, Goran Bogdanoviq, të cilit dy herë iu pat ndaluar hyrja në vendin tonë. Kjo tregon se bëhet fjalë për marrëveshje direkte ose indirekte të Qeverisë së Kosovës me atë të Serbisë. Kjo tregon po ashtu pse nuk merren doganat në veri, pse mallrat e Serbisë e kanë vërshuar Kosovën, dhe pse tolerohen strukturat e Serbisë. Gjithçka është, siç do të thoshte kryeministri ynë lozonjar, në “koordinim të plotë me faktorët ndërkombëtarë” dhe Serbinë, natyrisht.

Gjatë vizitës së tij në Kosovë, Tadiqi ka paralajmëruar se do të ndalet edhe te Manastiri i Deçanit. Ne i bëjmë thirrje Kryetarit të Komunës së Decanit që t'i mobilizojë institucionet komunale dhe popullatën kundër kësaj vizite dhe për pengimin e saj, dhe kësisoj të mos i bashkohet bashkëpunimit të Qeverisë së Kosovës me Boris Tadiqin. Prej Deçanit ai me siguri që, ashtu siç ka ndodhur edhe herave tjera, do ta lëshojë kushtrimin për gjithë serbët kudo që jetojnë ata, për të mos e harruar Kosovën si tokë të shenjtë të Serbisë të dhuruar nga Zoti. Ai nga aty do të thërret për vazhdimin e luftës për Kosovën. Lufta e Serbisë kundër Kosovës ka patos fetar – Tadiqi lutet për Kosovën si tokë serbe dhe për mbrojtjen e saj i referohet Car Lazarit e Kishës Serbe. Ajo është luftë edhe politike – Tadiqi është kundër Kosovës si shtet. Lufta ka natyrë edhe juridike – Serbia po e kundërshton pavarësinë tonë në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë. Serbia e Tadiqit po na lufton ekonomikisht me bojkotim, me shkeljen e CEFTA-s etj. Kurse Hashim Thaçi e pret atë krahëhapur. Siç e pret krahëhapur edhe ndaljen e Tadiqit në fshatin Osojan, aty ku Serbia e ka përqendruar kthimin e serbëve, dhe fshat të cilin Serbia insiston që ta avancojë në status të komunës për ta zgjeruar, kështu, Zubin Potokun kah veriperëndimi.

Lëvizja VETËVENDOSJE!

Nënë Tereza mund të ishte e madhe për botën, por për Kosovën e shqiptarët, për historinë e tyre, roli i saj është zero

Shkruan: Salih Kabashi

Në fund të vitit 2008, Papa e kishte suprimuar ligjin sipas të cilit procesi i beatifikimit (lumturimit, lumnimit),mund të fillojë vetë pesë vjet nga vdekja. Procedura e shpalljes ‘e lumturuar’ për Gonxhe Bojaxhiun filloi në korrik 1999, ndërsa në gusht 2009 ishte kryer faza e parë e atij procesi. Shpallja “e bekuar” konsiderohet si kurorëzim në 25 vjetorin e pontifikatit të Gjon Palit II. Ky i fundit e kishte vlerësuar shumë punën e Nënë Terezës. Në Vatikan pat arritur edhe Motra Nirmana. Kjo e ka zëvendësuar Terezën në krye të Misionareve të Urdhrit të Dashurisë. Që dikush të shpallet i bekuar nga Papa dhe nga kisha katolike e Vatikanit, kandidati duhet domosdo të ketë bërë ndonjë mrekulli.

Vatikani i ka njohur Nënë Terezës si një mrekullibërje: një indianeje të sëmurë i kishin vënë mbi stomak foton e saj dhe ajo, hop, ishte shëruar!
Medicina nuk ka mundur ta shpjegojë këtë fenomen.
Ka dy muaj që Kisha Katolike e Kosovës ka filluar përgatitjet që viti 2010-të të mos jetë festë vetëm e komunitetit të vogël katolik shqiptar, të cilit Nënë
Tereza i takon faktikisht. Festën e 100 vjetorit të lindjes së saj, ajo do ta bëjë festë sa më të madhe jo vetëm për Kosovën, po edhe për të gjithë shqiptarët.
Nënë Tereza nuk ka qenë më shumë se dy herë në Kosovë e Shqipëri. Ardhja e saj ka qenë e karakterit fetar, ndërsa më 1989 ajo ishte pritur edhe nga udhëheqësi komunist Ramiz Alia. Me atë rast kishte vajtur te Varrezat e Dëshmorëve dhe ishte kërrusur mbi mermerin e prijësit shumëvjeçar komunist Enver Hoxha, ku kishte vënë edhe një kurorë lulesh. Asokohe, ende nuk ishte aq karakteristik demonizimi i sundimtarëve komunistë dhe i regjimeve të tyre. Bile mund të thuhet se prijësit katolikë në vendet komuniste bashkëjetonin të lumtur në parajsën komuniste. Në Shqipëri dihet se të gjitha fetë ishin të ndaluara. Ish-Jugosllavia e Titos nuk kishte marrë masa të tilla kundër fesë. Katolikët shqiptarë të Kosovës ishin të lirë në ushtrimin e fesë së tyre, siç ishin të lirë edhe ortodoksët serbë e malazezë dhe besimtarët islamë nga radhët e shqiptarëve, turqve, boshnjakëve, etj. Ajo liri natyrisht se kishte limitet e saj.
Komunizmi jugosllav vendoste mbi gjithçka që konsideronte se mund t’i dilte nga kontrolli. Dihet se nga 1990-ta e këndej erdhi çlirimi nga diktaturat komuniste. Edhe në Shqipëri ra sistemi komunist dhe bashkë me liritë e tjera, në demokracinë e instaluar, u hapën edhe shtigjet e lirive fetare.
Vetëm në Kosovë ndodhi diçka që nuk ishte në frymën e ndryshimeve të mëdha demokratike për të gjitha vendet e tjera të Evropës Lindore.

Kosova, në vend të lirisë dhe demokracisë, ra nën pushtimin klasik. Të tri fetë në Kosovë, tani, po jetonin në kushte të tjera. Kisha ortodokse ishte edhe feja e sundimtarit serb dhe si e tillë ajo ishte kryesorja, e favorizuara. Ishte kisha që më shumë se me gjithçka tjetër merrej me politikë. Ajo orientonte, nxiste dhe intensifikonte veprimet antishqiptare. Ajo, sikurse edhe politika shtetërore zyrtare e Serbisë, duke dashur t’i përçante, shqiptarët i diferencoi në shqiptarë të ndershëm dhe shqiptarë të pandershëm
- armiq të Serbisë dhe të Jugosllavisë. Jo vetëm kaq.
Serbia si shtet, bashkë me kishën ortodokse serbe edhe me deklarime edhe me veprime, donte të tregonte se cilët shqiptarë të cilës fe ishin më të pranueshëm për të, edhe pse dihet dhe është dëshmuar se ata në fund të fundit nuk duan asnjë shqiptar. Shqiptarët e besimit islam u shpallën haptas armiq të shtetit dhe konform kësaj edhe u trajtuan. Më saktë - u keqtrajtuan. Edhe më saktë – u terrorizuan.

Në fund, gjatë luftës së fundit, ata edhe u masakruan: serbët vranë shumë hoxhallarë dhe pothuajse nuk lanë kund xhami a teqe pa djegur e rrënuar. Nuk u prek asnjë kishë. Ortodokse jo se jo, po, çuditërisht ose jo - as katolike! Thika çetnike serbe bënte kryqe mbi lëkurën e shqiptarëve para se t’i vriste ata në mënyrat më mizore e të pakapshme nga mendja njerëzore. Hileja serbe për të vrarë shqiptarë myslimanë dhe për të “kursyer” ata katolikë, për të rrënuar e djegur të gjitha xhamitë e teqetë dhe për të lënë të paprekura të gjitha kishat, pos të tjerash është në origjinë të diçkaje që më së buti mund të quhet e çuditshme. Kështu vite me radhë, nga një pjesë e klerit katolik, bëhen përpjekje agresive (qesharake njëkohësisht) dhe gati-gati thirrje, herë të hapura herë me gjysmë zëri, që shqiptarët e besimit islam të braktisin fenë e tyre dhe të kthehen nën hyqmin e kryqit katolik! Kjo ta merr
mendja se është e pamundshme. Këtë e ka thënë edhe Volteri, i cili shprehej se fetë janë më të qëndrueshme se perandoritë.
Në kontekst të këtij agresiviteti është edhe përpjekja që përmes 100 vjetorit të lindjes së Nënë Terezës ndër shqiptarët të mbillet njëfarësoj “patriotizmi katolik”, krejtësisht arkaik dhe absurd. Kësaj i kanë paraprirë edhe këmbënguljet jokulturore, raciste, fashiste dhe krejtësisht joshkencore për të ndërtuar e rindërtuar, shpikur e shpifur heronj kombëtarë dhe kontekste historike mbi baza fetare. Kështu në 100 vjetorin e plakës imcake nga Kalkuta nuk do të ishte e tepërt të thuhet, pa dashur që t’i prishim askujt festën, se Nënë Tereza mund të ishte e madhe për botën, por për Kosovën e shqiptarët, në fakt për historinë e tyre, roli i saj është zero.

QËNDRESA DHE DEVIJIMI

(Kushtuar, pacifistëve gjumashë, ish-veprimtarëve të ilegales dhe të legales - devijatorëve të rrugës së lirisë dhe të ribashkimit kombëtar; devijatorëve të së drejtës për VETËVENDOSJE dhe aleatëve të tyre ndërkombëtarë)

- Epo, pse ta fshehim…, kemi çaste skepticizmi, që fatkeqësisht, rëndë, shumë rëndë po zhgënjehemi, nga disa devijatorë/e; - por në shpirtrat tona si idealistë që jemi; mbisundon, liria,qëndresa, heroizmi!

Prandaj zotohemi dhe betohemi se: - nuk do të thyhemi kurrë përballë stuhive të kohës; për idealet kombëtare shqiptare do të qëndrojmë krenarë, armiqve dhe të ligjve do t´u bëhemi bllokadë; Kalanë Shqiptare të Rozafës Legjendare do ta çojmë lart e më lart, deri në piedestalet e rrezeve diellore - me REVOLUCION.

Ne, kemi gjak të ri –(ani, se disa nga ne, janë ca të thyer në moshë); - kemi gjak të ri ,sepse në ballë të qëndresës e të besës shqiptare e kemi rininë tonë heroike, e cila në krye me Albin Prometheun, popullit tonë po i prinë me guxim e mençuri në beteja të reja!

- Prandaj, padyshim që, sot o nesër – përkrah nesh do të radhiten njerëz përparimtarë brenda dhe jashtë atdheut të shqiponjave!

- Për fitoret e Shqiponjës së Madhe, të Shqiponjës me Flamur Fushë-Kuqe – Nënës Shqipëri, përkrah do t´i kemi edhe miqtë e sinqertë kudo nëpër botë, ata, që tani vetëm e presin siparin tonë për beteja të reja drejt ribashkimit kombëtar me armën e fuqishme të drejtësisë botërore - VETËVENDOSJEN!

Në këtë fillim viti të ri, po hyjmë disi të freskuar nga urimet e ndërrim moteve, po hyjmë gjithashtu në këtë vit të ri, me halle të vjetra, secila më e hidhur dhe më e rëndë se tjetra!...

Pavarësisht, se, për një çast apo për disa çaste, njerëzit duan t´i harrojnë këto krajata, vetëtimthi ato katrahura iu rikthehen njerëzve si maje gjilpërash o thikash; me dashje o pa të...

Prapakthimet në historinë tonë të re, disa kokëmykur e kokëshkretë nuk po i quajnë realisht dështime, por, po i quajnë paturpësisht, përparime!!!

Nuk duhet shumë të thellohemi shumë e të analizojmë vëmendje; kur tani njerëzit po e shohin qartë se barrierat politike, ekonomike, sociale, shkencore e kulturore që i kanë krijuar të huajt dhe puthadorët e tyre shqipfolës - janë tejet mizore, dinake dhe herë - herë madje edhe tepër të mistershme...

Dhe, jo vetëm kaq!

Ato, janë për më keq tejet të kërcënuese dhe të frikshme që, nuk i shërbejnë aspak të ardhmes sonë të ndritur!

Bllokadat që i kanë projektuar, përpunuar e pastaj i kanë parashtruar përballë “pushtetarëve” shqipfolës “aleatët”, nuk lënë hapësirë, aspak për të dëshiruar: ato, paralajmërojnë rreziqe të reja për rajonin e trazuar që, epiqendra kryesore do t´i kenë trojet shqiptare.

- Errësirat dhe mjegullnajat “politiko-diplomatike” që ua kanë verbuar sytë politikanëve “largpamës” të Republikës “së pavarur” së Kosovës dhe më tej, kudo gjithandej në trojet tjera shqiptare, ato “sheqerka me helm” të gatuara nga lëkurë-derrash, në tavolinat evropiane e të sjella pastaj, në sofrat shqiptare - nga diplomatë me damkë për dinakëri politike alla evropiane; - kombit tonë, nuk po i japin shëndet, por, po ia dëmtojnë shëndetin; e sëmurin përditë me viruset, “dem(n)kratike”, Shqipërinë Etnike.

- Për faktin se qeveritë në Tiranë, Prishtinë dhe ajo pjesa e përgjysmuar në Shkup e në Kosovën Lindore etj, po veprojnë - sipas parimeve e ligjeve të xhunglës ballkanike-evropiane e më tej:

- “Bëni si t´iu themi ne, e mos bëni si veprojmë ne”!

- “Zbatojeni “demo(n)kracinë” tonë, e harrojeni drejtësinë tuaj – në vendin tuaj”!

...Dhe, shi për këtë, juve kurrë nuk iu bëhet vonë!

- “Ne, vendosim për ju, ndërsa, ju, mos kërkoni më tepër se aq sa ne iu japim; mos e kërkoni bile, as atë, - që juve iu takon”!

“Drejtësia, mbi këtë dhe, nuk matet me kutet e njëjta, por matet sipas qejfeve tona”!

- “Ju, përse po protestoni se, po na ricopëtohet atdheu, sipas decentralizmit”?!

“Ju, përse po protestoni se, ua hoqëm Flamurin Kuqezi, nga institucionet tuaja “të pavarura” dhe zëvendësimin e tij me një “flamur” sipas tekeve tona ahtisariane, pa ç´ka pse ky “flamur “ përngjason me flamurin e shtetit serb, shtet fqinj por, armik...?!

- “Ju, po protestoni për Mitrovicën e ndarë”!!!

Ah! Sa shpejt po harroni o shqiptarë!?

...Se, ndarje qytetesh shqiptare e jo shqiptare kishte dhe ka , - bile kujtojmë, (sepse, planifikojmë nëndheshëm) se; të tilla qytete me kufi e mure-vizash në mes, do të ketë kurdoherë –dhe, dijeni se kjo “drejtësi” është prerë gjatë shekujve, nga gërshërët, “ Made in Evropa”.

Pastaj, janë rritur e zhvilluar shtetet kolonialiste, skandinavo-euro-ballkanike e të tjera... !

- Ju, përse po protestoni të hapen kutitë në Tiranë” - kur “mbreti juaj”, pa “ferman monarkie”, pro-zogisti e pro-serbi, Salo, “modernisti” - këtë e konsideron herezi!!!

 Ju, po kërkoni shumë prej tij, po kërkoni që ai, në këtë dimër të ashpër

“demo(n)kratik) të del në Dajt e të argëtohet me ski, kur ka aq shumë beteja të reja , kundër “mafies” së ndërtimit, kundër “mafies” së mjeteve të informimit, kundër “mafies” së pushtetit vendor; e të tjera kategori të “mafies” së gjerë politike e jopolitike, ai, që po i udhëheq këto beteja i ndjekur nga Mete “majtisti” alias, sorrugatist-liberalisti, i etur për pushtet; në krye të parlamentit një-alenacist, në kohën e këtij lulëzimi plularist, alias pluralist?!

- Ju, po na befasoni shumë ore, pse po ankoheni - (por, oh, sa mirë që nuk po protestoni, sepse ju dini të jeni gjakftohtë që nga vitet 90-ta , nën drejtimin Ibros e keni fituar këtë imunitet); - sepse, nuk keni ujë, buk´e drita; - tani, ju pyesim shtruar: a nuk iu mjafton juve kur, ne i kemi të gjitha ato që na duhen, jo vetëm makina por, dhe aeroplanët i kemi në dispozicion për vete dhe për rrethin tonë; kemi madje edhe “demo(n)kraci”; që s´i bartin as vagonët e trenave kinezë, - bile, edhe na tepro(j) në!...

Bile, për të treguar zemërgjerësinë tuaj, o popull –si grigja delesh po vraponi në votime; për t´i votuar të përkëdhelurit tuaj; “engjëj apo ujqërit tuaj” - pa ç´ka se pastaj, do vinë në pushtet; ata, që as i keni ëndërruar, as i keni votuar apo ata që, pamëshirë - iu kanë vrarë, vjedhur o dhunuar me të gjitha format, “demo(n)kratike”!

Ne, mund të jetojmë si princër-shekikëzinj; të nxirë e të lyer nën rrezet e diellit, ndërsa, ju na habisni,; - përse i kërkoni rrezet e hënës!!!

Tranzicionet “demo(n)kritike”, - zgjasin me decenie, si duket, - ju, këtë se paskëshit ditur as mësuar, për vite të tëra skëterrash –qe, ja, tani keni rastin të mësoni nga të bëmat tona, të mbrapshta dhe nga pësimet tuaja.

Epo, ju or të uruar kujtonit se, të mësoni dhe t´i tejkaloni këto zik-zake të jetës “demo(n)kratike” , është si një lojë bixhozi e jo si një punë sizifi?!

A paskëshit kujtuar ju, o shqiptarë e shqiptare atdhetarë e atdhetare se bota “demo(n)kritike”, do të na përkrahë neve pa rezerva, pa asnjë çmim as sakrificë që ne, - duhet t´i japim edhe asaj; - e jo vetëm asaj pjesës tjetër që e hodhët pas krahëve pjesërisht, e që ua ka pirë gjakun dhe djersën - atë botë, që ju e quanit serbo-malazeze e maqedone-fashiste!!!

Sa, të mjerë jeni, o të gjorë, – nëse nuk e kujtoni dhe harroni aq shpejt që: ne, pasardhësit e asaj bote fashiste, të asaj Ballkanie dhe Evrope kolonialiste, jemi ne!

Ndërsa, këta politikanët “spordhjakë”, shqipfolës, kinse, të vetëquajtur “demokratë”, i mbajmë para duarsh aq sa na duhen, lozim me këta fatzinj si me kukulla apo me kafshë “të buta” në organizim –cirkuset tona!

Të gjitha këto, e shumë të tjera akuza e kundër-akuza, sot fliten e shkruhen në “botën e çudirave”.

- Këta, shkretanë në ambicie politike, por, mos harroni sa janë përfitues, mashtrues; këta ish-trima me fletë, por, tani janë “të qetë”, tani, po shpejtojnë me hapa të shpejtë e të mëdhenj si elefantët o derrat e dhjamosur por, tani po “kemi drojë”, nga viruset i sivëllezërve të tyre: krimet, korrupsionet, nga tenderacionet etj..., po “kemi drojë” nga ambiciet e tyre për të hyrë në gjirin tonë “të ngrohtë”, për faktin se herë-herë na kërcënon pangopësia e tyre, që përngjanë me tonën, andej prej nga dikur ka shkuar një lum gjaku nga të tilla ambicie “lokaliste” e kolonialiste që të vrapojmë si elefantët, që pastaj të majmeshim si derrat.

- Prandaj, edhe njëherë si “miq” të devotshëm ndërkombëtarë që jemi, shpresojmë që nuk e teprojmë - kësaj radhe që, një kërkesë t´ua themi dhe ju, “mos merrni këtë”, si kërcënim, - por pranojeni me mirëkuptim dhe që sa më gjatë, ta zbatoni, të keni durim!

- Juve, për liri, e ribashkim, për vetëvendosje e përparim, përderisa, të bashkohemi atje në Brukselin tonë, harrojeni Tiranën, Shkupin, Preshevën, Çamërinë dhe Malësinë e Madhe; sepse kemi bindjen, or të uruar, që juve kurrë nuk iu bëhet vonë...

Suedi, 1.01.2010

Përgjigje reagimit “Çapaçulja e Puçalenit, apo: Kur gënjeshtrës i bien brekët!!!” të Baki Ymerit në Zemra Shqiptare, 03.10.2009

Shkruan: Xhemil Zeqiri

Në këtë kohë të pakohë është bërë zakon dhe sikur një lloj sëmurje narciste nga disa element që kujtojnë se i kanë kapur ato ”yjet” e flamurit të BE, duke u bërë kinse të njohur si ”demokratë”, vetëm për faktin se zotërinjtë paskan arritur që të dinë ndonjë gjuhë të huaj dhe tani me letrat e tyre ”me vlerë” s´po lënë gur pa lëvizur që të shkatërrojnë çdo gjë të bukur e të shenjtë shqiptare.

Mbase, kjo u dëshmua jo rrallëherë nga disa ”poetë provincialë”, që faktikisht nuk i njohin as lagjet e tyre. Këtë bindje e forcova më tej, duke e lexuar reagimin tejet emocionues dhe aspak të bazuar në fakte të Baki Ymerit. Ky, ”atdhetar” i dëshmuar orvatet që me shpifje dhe fyerje të pista; ndaj atdhetarit, Zaim Beqiri, t´ua mbushë mendjen lexuesve për kinse pastërtinë e tij morale dhe kombëtare.

Jam nga ata shqiptarë mërgimtarë që tërë jetën time jam përpjekur dhe përpiqem për të bërë jo vetëm të mundurën, por edhe të pamundurën që Shqipëria jonë Etnike të ecën përpara në të gjitha fushat e jetës dhe një ideal madhor i breznive të shkuara e të sotme dhe atyre që po vijnë të realizohet: Ribashkimi i kombit tonë, sipas parimit - një komb një shtet. Isha dhe jam i vetëdijshëm se, nuk mjafton vetëm dëshira për realizimin e këtij ideali, por duhen përpjekje, mund dhe sakrifica!

Duke e kuptuar këtë, jam pozicionuar kurdoherë në anën e forcave më përparimtare gjatë rrahjeve të valëve të historisë; e kisha dhe e kam për nder t'u qasem me të gjitha format dhe mjetet në ndihmë – atyre, që e meritojnë aq shumë, atyre që kanë bërë veprimtari të pandërprerë e po bëjnë aq shumë për Shqipërinë Etnike.

Padyshim, në këtë armatë të madhe të pishtarëve të lirisë që shtriheshin si krahët e shqiponjës nga Çamëria, Kosova, Tetova, Ulqini e Presheva; u rreshtua edhe Zaim Beqiri me vëllezërit e tij.

Kur mora vesh nga shokët se Zaim Beqiri e paska përgatitur për botim një libër me kujtime; duke e njohur prej kohësh veprimtarinë e tij ilegale dhe duke e ditur, se ishte njëri ndër më të persekutuarit nga shteti okupator maqedonas dhe ishte njëri ndër ata që përkundër gjithë atyre torturave tejet çnjerëzore fizike e psikike - nuk u thye kurrë; kur dihet fakti që edhe pas daljes nga burgu, regjimi titist e damkosi dhe u përpoq ta izoloi edhe nga rrethi i tij më i ngushtë, por Ay qëndroi si i ka hije një shqiptari çlirimtar, qëndronte ballëlart dhe ecte në rrugën që i kishte shtruar vetes për detyrë. Zaimi kishte dhe ka respekt të madh në popull; jo vetëm Ay, por edhe e tërë familja e tij. Pra, duke i kujtuar të gjitha këto, pa dijeninë e autorit të librit; vendosa të jap kontributin tim modest për financimin e librit. Bile, për këtë nuk jam i penduar aspak! Them kështu për faktin që, kur lexuesit do ta lexojnë librin ”Kujtime”, do të mësojnë më shumë për veprimtarinë e lëvizjes ilegale e në veçanti do të mësojnë për formimin e njërës ndër të parat parti që e kishte në program ribashkimin kombëtar. Lexuesit aty mësojnë gjithashtu për organizimin, veprimtarinë dhe qëndresën brenda radhëve të saj, mësojnë fatkeqësisht edhe për dështimin dhe ikjen nga fronti nga disa anëtarë të asaj partie - e njëri nga ata të tillë, sipas autorit pjesëmarrës dhe organizator kryesor i asaj force politike, për më keq, i cilësuar prej tij si spiun - ishe ti, o Baki Ymeri.

- Aty, je i cilësuar si spiun jo nga ndonjë mëri personale që mund të kishte Zaim Beqiri ndaj teje; sepse aty fort mirë lexuesi e kupton se ishte pikërisht vet Zaim Beqiri që ty të kishte ofruar bashkëpunim, o shkretan, por që pastaj, ti nuk pate as forcë as guxim, por as kurajën të qëndrosh në ballë të atyre përpjekjeve…

Tani, me këtë rast do të shtroja një pyetje të thjeshtë: - Po, cili organizator do të dëshironte që pas rënies apo daljes nga burgu t´i dështonin shokët e tij?! - Kush do të dëshironte që të konfrontohej edhe fizikisht me ish-shokun e tij, kur do ta kuptonte se po i shkonte pas si hije nate, për ta përgjuar ku po shkonte e çka po vepronte?!

Jam i bindur se lexuesit duke e lexuar librin, do të kuptojnë me fakte që ti, ore zotëri, ishe nisur për së mbari në rrugën e përpjekjeve për liri, por që pastaj ke devijuar dhe fatkeqësisht nuk je i vetmi - sepse populli thotë: ”që, për të hyrë në rrugë të vështira të luftës për liri; i hyhet lehtë (”lumit”), por pastaj, zor është të dilet me faqe të bardhë!

Ti, o Baki Ymeri, në reagimin tënd ke shkruar një mori të pa vërtetash, shpifjesh dhe sharjesh të adresuara ndaj Zaim Beqirit; siç shihet ty të paska djegur fort ”miza nën kësulë”, për faktin se ky atdhetar i devotshëm të ka demaskuar botërisht ty, dhe jo vetëm ty, por edhe tërë soj-sorollopin si ju, të cilët keni shkalluar në rrugë të pakrye kudo që jeni – e, kudo që s´jeni!

Ty, or kokëshkretë, që e himnizon ”politikën largpamëse” pacifiste alla rugoviste-titiste dhe berishiste-zogolliste pro-fashiste, gjatë tërë reagimit tuaj nuk të ka vajtur mendja asnjëherë me asnjë fakt real të demaskosh Zaimin, apo më saktë, t´ia demantosh pretendimet e tij të paraqitura në librin e tij.

Të paktën për një çast më shumë do të të besonte dikush që s´të njeh, apo së paku për një çast do të fitoje admirimin ndaj lexuesve, nëse do të tregoheshe më i matur dhe më i kursyer ndaj shpifjeve dhe sharjeve që i ke vjellë kundër Zaimit, Ademit dhe Qosjes.

Ke shkruar: ”Në bazë të shkrimeve tona prezente edhe në google.com mund të verifikohet e vërteta se “Zaim Beqiri e qindra atdhetarët të tjerë dënohen me burg të rëndë nga autoritetet pansllaviste të Shkupit për ngritjen e flamurit kombëtar në Tetovë.” Këtë e kemi thënë dikurë, por koha nxjerr në pah anën tjetër të medaljes se më kot ka ndenjur në burg derisa i bie të mirës me shqelm, derisa gënjen dhe rend si një qen pas djersës së mërgimtarëve tanë për t’ia sponsorizuar “Kujtimet” e krisura me një varg gënjeshtrash alla/zaimiste për alimentimin e pulave të Puçalenit. E dinë fare mirë marksist/leninistët se shqiptari digjet për komb dhe atdhe, se shqiptari derdh djersën e ballit dhe shkrin pasurinë për t’ia ngritur shtëpinë me bazen bacit Zaim, bacit Rexhep dhe bacit Adem".

Nga këto keqinterpretime, shpifje e fyerje shihet qartë se ti ke dashur ta minimizosh veprimtarinë atdhetare të kolosëve të mëdhenj të shqiptarisë Adem Demaçit, Zaim Beqirit, por edhe të mendimtarit e filozofit të madh, Rexhep Qosjes. Fillimisht, dua të të sqaroj ty, sepse lexuesit e dinë që as Adem Demaçi, as Zaim Beqiri nuk qëndruan burgjeve me decenie të tëra vetëm për një vepër kundravajtëse, se e paskan ngritur në një apo disa demonstrata në Prishtinë, o në Tetovë, flamurin kuqezi; sepse, ore zotëri, që ty të paska lënë kujtesa: flamuri kuqezi, pas gjithë atyre demonstratave në trojet shqiptare, shovinistët jugosllavë me në krye xhelatin Tito, u detyruan ta lejojnë në fillim të viteve 70-ta.

Pra, ajo FITORE u arrit me sukses, e përse do të duhej pastaj të vuanin njerëzit burgjeve?!!!

Mirëpo, siç dihet historikisht dhe siç e ceka më lart, dishepujt e shqiptarisë i kishin shtruar vetes objektiva tjera të mëdha për realizimin e tyre; t´i eliminonin ato padrejtësi që iu kishin bërë kombit shqiptar në përgjithësi nga Evropa (që deri sot në këtë pikë nuk ka ndryshuar aspak) qëndrimi i saj.

Pra, ata intelektualë përparimtarë e prijës popullorë ishin të angazhuar për ribashkimin tonë kombëtar.

Ty dhe të tjerëve si ti, ua përkujtoj edhe njëherë se: nuk kishte organizatë apo parti atdhetare-ilegale; - e, kohëve të fundit edhe legale që u krijua me mund e sakrifica nga atdhetarët shqiptarë; që, ata të mos e kenë në gjirin e tyre si njërin nga udhëheqësit më të nderuar edhe Zaim Beqirin, pas daljes nga burgu, ai nuk ia shtroi rehatisë për njëqind palë qejfe, përtej brigjeve të Adriatikut, por tërë jetën e tij e shkriu në shërbim të çështjes shqiptare. Bacën Adem Demaçi, s´ke përse as ta lavdërosh as ta kritikosh, bile, ti që e ke fyer aq shumë shokun e tij të pandashëm të burgjeve dhe të veprimtarisë deri sot.

Por, dije mirë se nuk është aspak e ndershme (po, ku dini ju nder se...) për ty që t´i akuzosh këta pishtarë lirie, se paskan ndërtuar “shtëpi me bazen” – sikur të shkruaje bile, “shtëpi me pishinë” – sepse, fjala bazen, është fjalë serbe; por si duket ti si një intelektual reaksionar, me rrënjë të gjuhës së nënës rumune, më për qejfi po të leverdiska të futësh “fjalë-ferra” sllave në kopshtin e bukur të gjuhës shqipe. Por, kujdes! Mos harro se prej Naim Frashërit të madh e deri tani, ka njerëz që i kositin ato ferra që ty dhe sojit si ti; iu të kanë mbetur në kokat tuaja.

Ke shkruar: ”...Por, kurrë nuk mund të përmirësohen lehjet e çapaçules kundër Sali Berishës apo autorit të këtij shkrimi”. Ju, që po e merrni mundimin t´i mbroni Ibrahim Rugovën dhe Sali Berishën, e bëni këtë për disa arsye, por dy janë më kryesoret kujtoj:

1. Ju, doni t´i fshihni krimet tuaja,

2. Ju doni t´i fshihni turpet tuaja.

Le të mbetet ty zotëri dhe secilit prej jush detyrë “njerëzore” që të meditoni me veten tuaj dhe ta gjeni saktë veten, se në cilin tabor të përgjakur apo të pistë jeni!

E, sa për ilustrim se kush ishte I. Rugova po ju paraqes midis tjerash që dihen disa fakte të hidhura:

- I. Rugova, për t´i mbetur besnik, LKJ-së, kur e bëri “Marrëveshjen” e turpshme të Shën Exhidios, e nënshkroi atë me shkronja sllave.

- Pastaj, gjatë luftës kur shkoi në Beograd (kinse i kidnapuar), atje në takimin zyrtar që zgërdhihej, me shefin e tij S. Millosheviqin; e nënshkroi një komunikatë për ndalimin e bombardimeve të NATO-s, sepse po pësojnë civilët serbë..., po ashtu, këtë e bëri edhe kur iku në Itali, kur deklarohej pa dorashka kundër bombardimeve, ashtu e zhvillonte një veprimtari kundërkombëtare, në rolin e ministrit të jashtëm të Serbisë - për faktin se në atë kohë ishte e ndaluar të vepronte ministria e jashtme e Serbisë.

- Pas kthimit të tij në Prishtinë, filluan për Kosovën të rrënohen themelet e saj për bërjen e shtetit.

Me udhëzimet e qeverisë franceze, I. Rugova e kërkoi i pari, para S. Millosheviqit, dialogun – thuajse, kombi shqiptar ishte fajtor për krimet serbe që ndodhnin në 100 vjetët e fundit.

Pas kërkesave për dialog nga pacifistët pro-serbë dhe devijatorët nga udhëheqja e UÇK-së; erdhën në valët e historisë së re të atdheut - si dallgë shkatërruese Konferencat famëkeqe si ajo e Rambujesë, e Parisit, e Vjenës, të cilat ngjajnë si pika uji të turbullta në një gotë me Konferencat e errëta të Londrës së vjetër dhe asaj Londrës 2 (1992).

Të gjitha këto fatkeqësi që kombi shqiptar po i përjeton sot dhe do t´i përjetojë edhe nesër, burimin e kanë tek politika kundërshqiptare e Ibrahim Rugovës.

- Politika e tij e solli Paketën famëkeqe të Ahtisarit, e cila fillimisht, e ndau Kosovën në enklava, tash sipas decentralizimit, po e realizon edhe de jure, uroj që kjo nismë famëkeqe kurrë të mos bëhet de fakto!

- Politika famëkeqe e I. Rugovës e krijoi “kombin kosovar”, “duke e deklaruar e po përpiqen ta bëjnë Kosovën “multietnike” dhe si kryevepër më të poshtër - se vet poshtërsia politike qe mohimi i flamurit kombëtar dhe zëvendësimi i tij me një flamur shumëngjyrësh që i ngjason flamurit serb.

- Dihet nga gjithë se, këtë politikë prapaktheu të I. Rugovës, gjithmonë pa rezerva e përkrahu S. Berisha.

- Frytet e politikës “kombëtare” të S. Berishës janë të njohura që nga koha kur erdhi në pushtet, por do t´i theksoja disa më të “dobishmet” prej tyre:

1. Kujtoni piramidat e vj, 1997, pastaj tregtinë me naftë dhe armë për Serbinë (në kohën kur bota e bllokonte këtë shtet agresore fashiste), pastaj Gërdeci dhe Gërdecër të tjerë që dihen dhe nuk dihen se kanë ngjarë...

Kjo politikë kundërçlirimtare u ndoq, kur qeveria - 1 e S. Berishës i persekutoi burgjeve luftëtarët e UÇK-së: Adem Jasharin, Zair Pajazitin, Luan Haradinajn, Femi Lladrovcin dhe më së keqi e pësoi atdhetari, Remzi Hoxha, i cili u vra në burg në tortura dhe pastaj përfundoi me zhdukjen e trupit të tij, të cilit ende varri nuk i dihet, - ngjashëm si trupat e shumë shqiptarëve që i vrau regjimi i S. Millosheviqit. - Pse i ngjau kjo Remzi Hoxhës, tani po dihet: i ngjau sepse ky qe ai burrë që i zbuloi rrënjët e tradhtisë rugoviste-berishiste, bashkëpunimin dhe takimin e fshehtë në Ohër të S. Berishës me S. Milliosheviqin dhe Kiro Gligorovit.

Tani, kur po i shkruaj këto radhë, më kujtohen dhe dy kryevepra tradhtie të S. Berishës: falje detare në kufirin me Greqinë; miqësia e trashur me serbët Fazlliqin-Tadiqin e viqër e hiqër të tjerë!

Prandaj, çdo shqiptar me mendje të kthjelluara në kokë i jep të drejtë atdhetarit, Zaim Beqiri kur në gazetën “Zëri i Kosovës” deklaron: “Peshku qelbet nga koka e jo nga bishti, çoroditja jonë kombëtare gjatë këtyre viteve, pikërisht zanafillën e ka në kokë, një prej shumë prognozave të gabuara të politikanëve aktualë si të Tiranës ashtu edhe të Prishtinës. Gabim katastrofal dhe i pafalshëm. Askush nuk ka të drejtë për të viktimizuar një milion banorë në tokën shqiptare qoftë, Sali Berisha apo Ibrahim Rugova”

Ndërsa, tani klikat reaksionare: Rugova, Thaçi dhe Berisha po i viktimizojnë disa miliona shqiptarë!

Po e përfundoj këtë reagim me një konstatim dhe që ti, ore zotëri, kot e ke që mundohesh të hedhësh baltë mbi fytyrën e ndritur të Zaim Beqirit, - sepse populli e njeh Zaimin të pastër kombëtarisht, Ay, që kurrë nuk e lakmoi paranë as pushtetin, por u përpoq dhe po përpiqet për ta bërë shtetin shqiptar, të Ribashkuar dhe të përparuar - mbase, për këtë pikërisht, në librin “Kujtime” i sfidon jo rrallëherë e përciptazi, por thellësisht dhe pamëshirë pushtetarët e sotëm servilët maqedonasë si: Ali Ahmetin, Fazli Veliun, Menduh Thaçin, e të tjerë për gabimet gjatë veprimtarisë së e tyre kundërkombëtare, politike dhe ushtarake; sepse janë nënshkruesit e “Marrëveshjes së Ohrit” e të tjera..., sipas lojërave të turpshme berishiste...

Lexojeni zotëri shkrimin e këtij libri: “Atdheu pikë e pesë, nuk është fjala ime e fundit”!

Shpresoj, që pastaj do të reflektoni sadopak dhe do të pendoheni për ato shkarravina nervash që i ke shkruar në reagimin tuaj, të shprehur vetëm në emocione dhe jo në argumente as jetësore, as shkencore.

Kopenhagë, 28.12.2009

PS: Të nderuar lexues, librin “Kujtime” të Zaim Beqirit, mund ta lexoni në web-faqen: www.diplomacia.dk

Në prag të festave të fundvitit - 2009

Ç’ bëre, të “plaçin” sytë, o Sali Berisha!

Në Preambulën e Kushtetutës së vitit 1998 të Republikes së Shqipërisë, thuhet: “ME ASPIRATËN SHEKULLORE TË POPULLIT SHQIPTAR PËR IDENTITETIN DHE BASHKIMIN KOMBËTAR." Ndërkaq në Nenin 8, pika 1, thuhet: “Republika e Shqipërisë mbron të drejtat kombëtare të popullit shqiptar që jeton jashtë kufijve të saj “. Atëherë pse klika politike, përkatësisht Qeveria Berisha së bashku me Presidencën vepruan në kundërshtim me dispozitat e Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë, kundër bashkimit të kombit shqiptar?

Tash kur demokracia ku më pak e ku më shumë po lulëzon, pse Qeveria Berisha nuk priti ta RIBASHKOJË KOMBIN SHQIPTAR bie fjala nëpërmjet të një konference LONDRA 2, pastaj të bashkuar me zbatue në BE. Është ky akti i radhës, apo akti i fundit i tradhtisë së lidershipit të Republikës së Shqipërisë kundër shqiptarëve jasht kufijve artificialë të saj, në prag të festave të fundvitit? Deri sa shtetet përreth nesh shpërblehen me rastin e festave të fundvitit, populli i Kosovës dhe i viseve të tjera të Shqipërisë etnike lihen në mëshirën e Zotit të Madhëruar.

Shkruan: Cenë Pushkolli

Tash e sa kohë në Shqipëri, në Kosovë, në Maqedoni besa edhe në vise të tjera ku jetojnë dhe veprojnë shqiptarët, veprimtarët e kauzës gjithëkombëtare kanë qenë të preokupuar rreth idesë së Ribashkimit Kombëtar. Këtë ide të natyrshme dhe tejet të rëndësishme për të gjithë shqiptarët, pa dallim feje dhe krahine, me një “potez” të pamatur të Qeverisë së Sali Berishës, këta veprimtarë u vunë jashtë “lojës”. Mirëpo, ideja, sakrifica, dhe aspirata e tyre shekullore drejt bashkimit kombëtar shqiptar, nuk do të shuhen kurrë, por do të jetojnë derisa të ketë shqiptarë e Shqipëri etnike në Ballkan.

Si guxoi kryeministri Sali Berisha ta përdhosë Kushtetutën e Republikës së Shqipërisë në fuqi? Si e lejoi presidenti Bamir TOPI, dr. Sali Berishën të veprojë ashtu siç veproi, duke mos e respektuar Kushtetutën e vendit, vullnetin e popullit të kolonizuar shqiptar, jashtë kufijve ekzistues të Shqiperisë së Sali Berishës dhe të Bamir Topit?

Aplikimi për t’u anëtarësuar Shqipëria në BE, njërën palë e gëzoi pa masë ndërsa palën tjetër e zhgënjeu pa masë. Po. Po e zhgënjeu madje edhe e tradhtoi ( lexo ata atdhetarë që err e terr punuan për idenë e Ribashkimit Kombëtar) sepse bëri diçka që nuk ka guxuar të bëjë, nuk ka guxuar ta shkelë Kushtetutën e vendit. Me aplikim për anëtarësim në BE, ai së bashku me bashkëpunëtorët e vet, si edhe presidenti Bamir Topi, këmbë e krye e tradhtuan gjysmën e Shqipërisë etnike, të kolonizuar nga serbosllavët.

Ajo çka është edhe më shqetësuese, kundër kësaj tradhtie, nuk reagoi asnjë institucion relevant i shtetit, asnjë akademi ( lexo e Kosovës e as e Shqipërisë), nuk reaguan as veprimtarët e kauzës gjithëkombëtare, nuk reaguan as asociacionet, as partitë pozitë – opozitë, qoftë në Shqipëri, në Kosovë, në Maqedoni...,!?

Mirëpo, ndryshe nga një indiferencë, nga një heshtje dhe nga një aminim i tillë koral politiko-shkencor lidhur me aktin e tillë antikombëtar të Qeverisë së kryeministrit Sali Berisha, reagoi me të drejtë dhe me plot arsye vetëm Profesori ynë i njohur i marrëdhënieve politike ndërkombëtare, Mehdi Hyseni. Ashtu, si deri tash, në vijimësi, si veprimtar i palodhur i kauzës gjithëkombëtare, ky diplomat ynë i njohur, shumë qartë dhe me argumente ka dëshmuar se shqiptarët e Shqipërisë së kolonizuar, janë lënë jashtë trajtimit të Kushtetutës së theksuar të Republikës së Shqipërisë, si pjesë e një kombi të përbashkët dhe të Shqipërisë etnike.

Mos reagimi i të sipërpërmendurve nuk është se ata nuk e panë këtë tradhti të kabinetit qeverisë të Sali Berishës, ata nuk reaguan për shkak se Evropa plakë, ua dërgoi një sinjal mashtrues klikës politike të Kosovës se së shpejti do të hapet “një dritare për liberalizimin e vizave” edhe për popullin e Kosovës...!

Ndihma për bosnjezimin e Kosovës

Koco Danaj: BE manfestoi racizëm etnik dhe fetar ndaj shqiptarëve

Komisioni Parlamentar për Buxhet dhe Financa është këmbëngulës që të jetësohet rekomandimi i vjetër që disa herë është tentuar të kontrabandohet, ai për rritje të pagave të deputetëve të Kuvendit të Kosovës.

Opinioni i gjerë është informuar se deputetët e Kuvendit më pasiv dhe më të papërgjegjshëm në këtë pjesë të Evropës (ndoshta edhe më gjerë) më parë patën kërkuar përfitime përrallore siç janë: rritja thuaja e 100 % e pagave, vetura, zyra me sekretaresha si dhe mundësi për përfitime dhe pas përfundimit të mandatit të tyre!

Këto përfitime nuk i ka asnjë Kuvend i vendeve të rajonit duke filluar nga Sllovenia, Kroacia, Serbia, Maqedoni, Mali i Zi, Federata e Bosnjës dhe Hercegovinës, Shqipëria e mbase as shumë Kuvende të tjera të botës!

Disa përpjekje për rritje të pagave patën dështuar për shkak të presionit të opinionit dhe refuzimit të kryeministrit të Kosovës, z. Hashim Thaçi. Tash, në fund të vitit fiskal, në intermeco të zgjedhjeve lokale dhe punës së GJND-së në Hagë, duke ditur se vëmendja e opinionit është zhvendosur në këto çështje, përsëri ka përpjekje që kjo kërkesë, krejtësisht e pamoralshme sërish të kontrabandohet pa ndonjë reagim të madh të opinionit!

Republika e Kosovës, me një buxhet afërsisht 1 miliardë euro, me papunësi 65 %, me 50 % varfëri dhe 18 % varfëri të skajshme do të duhej të ishte vendi i fundit i cili do t’i rriste pagat e deputetëve të një Kuvendi i cili, në fakt do të duhej të shërbente se si nuk duhej të funksionojë një Kuvend! Kuvendi i Republikës së Kosovës është Kuvendi më i keq dhe më jofunksional në vendet e rajonit.

Deputetë që miratojnë ligje pa i lexuar fare, që punën në Kuvend e konsiderojnë si punë vullnetare (vijnë kur të duan dhe dalin po ashtu kur të duan!), që janë të kyçur në biznese ilegale dhe të dyshimta duke e keqpërdorur pozitën që e kanë, vallë a meritojnë këta trajtimin material që janë duke e gëzuar tani?!

Në asnjë mënyrë , madje duhet të shqyrtohet mundësia për sanksionimin e tyre për shkak të mospunës , joseriozitetit, joprofesionalizimit etj.

Shikuesit e mediave elektronike që i përcjellin seancat e Kuvendit të Republikës së Kosovës janë dëshmitarë të pamjeve kur salla e Kuvendit është gjysmë e zbrazët, mungon kuorumi andaj Kryesuesi i seancës detyrohet t’i lus këta deputet të kthehen në seancë!

Deputetët shkojnë në Kuvend, në numër të plotë vetëm nëse atyre u drejtohet ndonjë personalitet të cilin e konsiderojnë se u ndihmon të tregojnë përralla për nipërit dhe mbesat e tyre pas pensionimit ose kur marrin ekstra honorar prej 500 eurove siç ishte Honorari i Pavarësisë (nënshkrimi i Deklaratës së Pavarësisë).

Dhe, këtyre t’u rriten pagat?! Ky do të ishte turp dhe vendim shumë i pamoralshëm! Në kohën kur shumica e punëtorëve kosovarë e bëjnë luftën për mbijetesë me paga sociale , kur pensionistët nuk kanë para për barna të domosdoshme, kur segmente shumë të rëndësishëm si, policia, shëndetësia, arsimi heqin të zitë e ullirit të kalojnë muajin me ato paga simbolike, kur 99,9 % e popullatës nuk ka sigurim shëndetësor, a duhet që këtij grupi të përtacëve t’u sigurojmë të ardhura përrallore?! Kurrsesi!

Pas përpjekjeve të pareshtura të deputetëve të Kuvendit të Republikës së Kosovës për sigurimin e sa më shumë përfitimeve për ta dhe familjarët e tyre, pas shfaqjes së grykësisë së tyre antologjike, duke mos e marrë fare parasysh mjedisin ekonomiko – social në të cilën kinse punojnë , është e tepërt të llogarisim dhe kërkojmë nga ta ndjesi të solidaritetit me 80 % të popullatës së Kosovës, përgjegjësi, moral, ndërgjegje dhe vetëdije politike, njerëzore, qytetare dhe kombëtare.

Ky, në fakt është test edhe për ata që dikur kanë qenë apo edhe sot hiqen si të tillë: idealistë , ish të burgosur politikë, aktivistë për të drejtat e njeriut dhe humanistë , verbalisht të deklaruar nëse do ta kundërshtojnë këtë kërkesë të çoroditur! Ose, edhe ata do të bëhen pjesë e kënetës së quajtur, interesi personal mbi interesin e qytetarit, me votën e të cilit janë zgjedhur dhe interesat e të cilëve do të duhej t’i përfaqësonin dhe mbronin!

Ky është njëkohësisht edhe testi për kryeministrin e Republikës së Kosovës , z.Hashim Thaçi i cili do të duhej të mbrojë Buxhetin e Kosovës nga grykësit e papërgjegjshëm , në rastin konkret nga deputetët e papërgjegjshëm të Kuvendit të Kosovës!

Dhe në fund një pyetje e thjeshtë: ”A e dini çka është turpi?”

Danaj: Deklaratat e Bollanos tregojnë krizën e drejtuesve të minoritetit grek

Intervistë për ATSH-në e Drejtorit të Qendrës së Prognozave Politike dhe Sociale, Koço Danaj. TIRANË, 13 Dhjetor/ATSH-Maela Marini/

"Mosbesimi i vetë minoritetit grek tek drejtuesit e tij është përgjigja më e mirë ndaj deklaratës së çekuilibruar të Bollanos, sipas së cilit, grekët kanë përbërë tre të pestat e popullsisë së Jugut të Shqipërisë", tha sot, në një intervistë për ATSH-në, analisti politik, Koço Danaj.

Për Drejtorin e Qendrës së Prognozave Politike dhe Sociale, Koço Danaj, i cili është përkushtuar ndaj çështjes kombëtare në gjithë hapësirën mbarëshqiptare, deklaratat e kryetarit të Bashkisë së Himarës, Bollano nuk janë ndonjë gjë e re, përkundrazi, dëshmojnë krizën e mospërfaqësimit të minoritetit grek nga drejtuesit e tij.
"Nëse do t'i përgjigjeshim Bollanos me të njëjtën monedhë, atëherë duhet të thoshim se jo vetëm në të kaluarën, por edhe sot, në atë që quhet Greqia kontinentale nuk ka asnjë përqind grekë, por janë vetëm arvanitas edhe shqiptarë. Arvanitasit përbëhen ata që quhen grekë, kurse shqiptarë janë ata që janë shtypur me genocid", tha z. Danaj, duke shtuar se "në Greqinë kontinentale, që në kohën e Ali Pashë Tepelenës nuk ka pasur grekë".
Deklarata e Bollanos, sipas tij "bëhet në një moment kur organizmat politikë dhe shoqërorë të minoritetit grekë, si Omonia apo PBDNJ vuajnë një krizë nga më të thellat që kanë pasur ndonjëherë".
Në një analizë të situatës në të cilën ndodhen këto organizma, z. Danaj shprehet se "asnjëherë ato nuk janë marrë me qenien dhe identitetin e tyre dhe të minoritetit të përfaqësojnë, por thjesht kanë bërë diversion politik kundër interesave europiane dhe kombëtare të Shqipërisë".
"Mjafton t'ju kujtoj se pas deklaratave të Bollanos, midis Kryetarit të PBDNJ-së, Vangjel Dule dhe një prej krerëve kryesorë të minoritetit grek, ministrit aktual të Punës dhe Çështjeve Sociale, Spiro Ksera shpërtheu një sulm i egër dhe i hapur në jug të Shqipërisë, në Sarandë, ku në prani edhe të dy deputetëve të PASOK-ut , ata akuzuan rëndë dhe zyrtarisht njeri-tjetrin për braktisje të helenizmit", tha z. Danaj.
Brenda këtij kuadri, ai theksoi se "edhe deklaratat e Bollanos tregojnë krizën e drejtuesve të minoritetit grek, e cila ekziston që nga viti 1992 e deri më sot dhe që është dëshmuar në të gjitha zgjedhjet lokale dhe parlamentare në vend".
"Minoriteti grek në Shqipëri si rrallë ndonjë minoritet në Europë ka votuar me shumicë dërrmuese për partitë shqiptare PD, PS dhe partitë e tjera dhe ka votuar gjithmonë në pakicë për PBDNJ-në. Në zgjedhjet e fundit lokale PBDNJ arriti të marrë në Sarandë vetëm 6.4 për qind, ndërsa në Gjirokastër 4.2 për qind", tha Danaj.
Kryetari i Bashkisë së Himarës, Vasil Bollano deklaroi në 10 dhjetor, gjatë tryezës së organizuar në Tiranë, me temë "Minoriteti, pjesëmarrja dhe integrimi", se 3/5 e popullsisë në jug të Shqipërisë, në të shkuarën e përbënin grekët.

Sllavizohet edhe Kalaja e Shkupit

Nga Express më 09.12.2009

Institucionet qeveritare, gjegjësisht Drejtoria për Mbrojtjen Trashëgimisë Kulturore, e cila bashkëpunon ngushtë me kabinetin e kryeministrit maqedonas, Nikola Gruevski, tashmë ka hartuar projektin për humbjen dhe zhbërjen e artefakteve historike në Kalanë e Shkupit, përmes ndërtimit të elementeve sllavo-ortodokse brenda saj.

Një buxhet prej mbi 1,200,000 eurosh fillimisht do të dedikohet për rikonstruimin e Kalasë, ku do të ekspozohen elemente sllave, kinse të bazuara në artefaktet e gjetura të periudhës së shekullit 14, me pretendimin që aty dikur ka ekzistuar një kishë sllavo-ortodokse. Projekti i hartuar, i cili si bartës ka historianin dhe arkeologun kontrovers maqedon, Pasko Kuzman, është në përpunim e sipër dhe siç njoftohet nga burime brenda Ministrisë së Kulturës, ky projekt mund të gëlltis disa miliona euro.

Në këtë kuadër planifikohet edhe ndërtimi i një kishe, gjurmët për ekzistimin e gurthemeleve të së cilës, sipas Drejtoria për Mbrojtjen e Trashëgimisë Kulturore, janë gjetur në kala. Sipas Drejtorisë, kisha sllavo-ortodokse i takon periudhës së shekullit 14.

Vetëm për këtë kishë planifikohen me miliona euro, ngase ajo tentohet të shndërrohet në një objekt kulti, që do të ndërtohet mbi Kalanë e Shkupit, dhe që do të paraqiste një simbol të sllavizmit të kësaj pjese me vlera autentike të së kaluarës. Pas projektit për vendosjen e busteve sllavo-ortodokse në pjesët qendrore të kryeqytetit dhe pas paralajmërimit për ndërtimin e një kishe në sheshin e Shkupit, duket se ky është skenari më i freskët i Qeverisë aktuale maqedonase.

Si synohet të realizohet plani

Në mediat e afërta me Qeverinë e Maqedonisë tashmë po krijohet terreni për fillimin e realizmit të skenarit për sllavizmin e Kalasë së Shkupit, që përndryshe është një monument autentik i periudhës së hershme, i cili pastaj u influencua edhe me ndikimin e Perandorisë Otomane. Sidoqoftë, mediat qeveritare “sqarojnë” se brenda saj kinse është gjetur një pllakë me emrat e shenjtorëve sllavo-ortodoks, por edhe artefakte të një kishe, megjithëse nuk jepen detaje për kohën e prejardhjes së tyre.

Bisedime mbi luftën kundër ngrohjes globale

Vendet nga e gjithë bota do të mblidhen në Kopenhagë sot për 12 ditë bisedime mbi luftën kundër ngrohjes globale.

192 anëtarët e Konventës Kornizë të OKB-së për Ndryshimin e Klimës janë nën presion për të arritur një marrëveshje për të vendosur objektiva për kontrollimin e çlirimit të gazeve të dëmshme, dhe të bien dakord se sa duhet të paguajnë vendet e pasura për energji të pastër për vendet e varfra.

Pjesëmarrësit do të përpiqen të arrijnë një marrëveshje ndërkombëtare për reduktimin e gazeve të dëmshme që do të zëvendësonte Protokollin e Kjotos të vitit 1997, i cili skadon në vitin 2012.

Zyra e kryeministrit indian, Manmohan Singh, njoftoi të shtunën se ai do të marrë pjesë në konferencën e Kombeve të Bashkuara mbi klimën në Kopenhagë, e cila hap punimet të hënën.

India është njëri prej vendeve të botës që çliron më shumë dyoksid karboni, gazi i efektit serë që fajësohet për ngrohjen globale. Qeveria e Nju Delhit u zotua kohët e fundit se do të ulë emetimin e këtij gazi me 20 deri 25 për qind deri në vitin 2020, krahasuar me nivelet e vitit 2005.

Presidenti Barack Obama ka vendosur të merr pjesë në mbyllje të konferencës së OKB-së mbi klimën në Kopenhagë të Danimarkës, sepse, siç thotë Shtëpia e Bardhë, është bërë përparim drejt një marrëveshjeje domethënëse.

Presidenti Obama fillimisht kishte planifikuar të merrte pjesë në seancat e hapjes së konferencës, por zëdhënësi i Shtëpisë së Bardhë tha se presidenti do ta shtyjë udhëtimin në Kopenhagë për në fund të konferencës, kur marrin pjesë edhe udhëheqësit e tjerë botërorë. /VoA/

Tokat bujqësore janë shndërruar në ndërtesa 

Kryetari i Federates Sindikale te Bujqve të Kosovës (FSBK), Tahir Tahiri, i ka thënë gazetës se AKP-ja me rastin e privatizimit të tokave bujqësore, po i shkel kriteret e caktuara.

Federata Sindikale e Bujqve të Kosovës (FSBK), ka kritikuar Agjencinë Kosove të Privatizimit(AKP), e cila sipas saj po i shet tokat bujqësore të Kosovës pa kushte që do të bënë që të mos iu ndërrohet destinacioni. Sindikalistët e bujqësisë kosovare u kanë bërë thirrje bujqve të Kosovës, që të mbjellin tokat e tyre në këtë vjeshtë, pasi që sipas tyre, akoma po mbretëron kohë e përshtatshme për të mbjellë.

Kryetari i Federata Sindikale e Bujqve të Kosovës (FSBK), Tahir Tahiri, i ka thënë gazetës se AKP-ja me rastin e privatizimit të tokave bujqësore, po i shkel kriteret e caktuara me politikat operacionale duke i shitur vetëm një ofertuesit dhe me çmime shumë të ulëta.

“Këto veprime të AKP-së, i largojnë investitorët serioz të brendshme dhe të jashtme dhe mërgimtarët tanë që jetojnë në vendet e ndryshme të botës, andaj duhet të kenë parasysh këtë”, ka theksuar ai.
Sipas tij ka disa raste që Agjencinë Kosove të Privatizimit (AKP), ka shitur disa toka bujqësore me një ofertues.

“Ndërmarrjet që janë shitur më nj ofertues, janë, Kooperative në Rakosh, më çmim shumë të ultë, prej 49 mijë euro, në Kooperativa në Shtime, më 22 e pesë qind euro, “Elan”, në Vushtrri më 21 mijë euro”, ka theksuar ai.

Tahiri u ka bërë thirrje të gjithë femrave që të mbjellin këtë vit, grurë dhe ka që kërkuar nga ana e institucioneve të Kosovës, që të ndajnë 100 milion euro për bujqësinë në vend.

Por zëvendësdrejtori i Agjencinë Kosove të Privatizimit(AKP), Shkumbin Bicaj, i ka thënë gazetës se AKP-ja i respekton ligjet që janë në fuqi për privatizim dhe se nuk është e vërtet që tokat janë shitur lirë.

“Bordi i AKP-së vendos për të gjitha ofertat dhe ka ndodhur që edhe pse kanë qenë mbi tri oferta, bordi ka i anuluar, pasi që nuk i kanë plotësuar kushtet”, ka theksuar ai.

Ndryshe Kosova ka sipërfaqe të përgjithshme rreth 1.1 milion hektarë. Nga sipërfaqja e përgjithshme, 53 për qind e tokës klasifikohet si tokë bujqësore dhe 41 për qind janë tokë pyjore.

Bllaca, “tërmeti”, ankthi…

Shkruan: Agim Muhaxheri

Procesi hetimor ndaj të pandehurit Nazim Bllaca, i cili e "dridhi" Kosovën, po rrjedhë sipas ritmit të paraparë. Të enjten (3 dhjetor), në Prokurorinë Speciale, dëgjohet nënkryetari i LDD-së, deputeti Adem Salihaj, në rolin e dëshmitarit dhe viktimës. Prokurori i EULEX-it, italiani Maurizio Salustro shpalos dosjen. Në dosje gjendet edhe CD-ja e cila shkaktoi "tërmet", shokoi qytetarët.

Gënjeu, apo jo "pacienti" i Salustros, ka mbetur të verifikohet, analizohet në Gjyqin e Qarkut në Prishtinë. Të pranosh publikisht se ke kryer vrasje, nuk do të thotë se je vrasës, "pranimi" s'është provë e sigurt, kështu thuhet në paragrafët e kodeve të procedurës penale.

Dikur Maurizio Salustro ishte gjykatës i UNMIK-ut. Ky i bëri gjyq në shkurt të 2008-ës të akuzuarit të OKB-së, liderit të Vetëvendosjes! Albin Kurtit, tash paraqitet në rolin e prokurorit të EULEX-it.

Sa do të ketë forcë e shkathtësi Salustro të ndriçoj "aferën Bllaca", t'i nxjerrë me "picetë" bosët, urdhërdhënësit dhe ekzekutorët e vrasjeve politike, kjo pritet të shihet.
Kush i ka duart e përlyera me gjakun e shqiptarëve le të japin llogari. Shpata e drejtësisë nuk e kursen askë, askush s'është mbi ligjin.

Nuk dihet se kush do të ndiqet penalisht, kush do të jenë dëshmitarët e lëndës penale.
Gjykatësi i procedurës paraprake, i EULEX-it, Francesko Flori më 1 dhjetor i caktoi arrestin shtëpiak Nazim Bllacës, i dyshuar të ketë kryer një vrasje dhe i përfshirë në vrasje të tjera.

Disa ditë para se të ndodhë arresti i Bllacës, në parlamentin e Kosovës, deputetët Gani Geci e Adem Salihaj e bënë çështje rastin e tij, bënë me dije edhe për CD-në e diskutueshme.

Bllaca doli në skenë pikërisht më 29 nëntor, e zgjodhi vendin, në afërsi të selisë së Kuvendit të Kosovës, të mbaj konferencë me gazetarët. Ai u rrëfeu atyre për historinë e krimeve, vrasjeve enigmatike, pranoi se njërën nga vrasjet e ka kryer vetë. Bllaca, po ashtu, derisa fliste mbante në dorë letërnjoftimin e tij, sipas të cilit del se është i lindur më 1 prill 1972. E kreu punën e vet Bllaca pa asnjë "ferrë në këmbë". Vajti ai në shtëpinë e vëllezërve të tij, në fshatin Ribari i Madh të Lipjanit.

Të nesërmen, më 30 nëntor, ndodhi arrestimi i tij. Gjykatësi Flori i caktoi masën e arrestit shtëpiak prej 30 ditësh. Mbrojtësi i Bllacës, Haxhi Millaku u dha deklaratë gazetarëve para Gjykatës së Qarkut në Prishtinë, u bëri me dije se ka propozuar që ndaj klientit të tij të bëhet ekzaminimi neuropsikiatrik. Mbrojtësit, zakonisht, "kapen" në këso finesa, u përmbahen etikës së tyre që të kryhet një formalitet ligjor.

Bllaca, "njeriu i SHIK-ut", ka pohuar se di shumëçka për vrasjet e kryera pas luftës. Njëri nga dëshmitarët, për të cilin thuhet se është suspenduar nga policia, rrëfeu se si në shtëpinë e tij Bllaca t'i ketë thënë se nëse i likuidon këtë e atë person (i ka përmendur emrat) do të marrë "para me thes". "Njeriu i SHIK-ut", sipas këtij dëshmitari paska qëndruar dy vjet në Serbi! Nëse kjo rrethanë vërtetohet, atëherë shtrohet pyetja: Ç’kërkoi Bllaca në Serbi ?!

Arresti shtëpiak i këtij të pandehuri ndodhi një ditë para se të nisë procesi në Hagë, shqyrtimi i ligjshmërisë së pavarësisë së Kosovës. A është kjo koincidencë, apo arrestimi ishte paraparë atë ditë?!

Mbeti enigma. Çka e shtyri Bllacën të deklaroj atë çka ka deklaruar, dy ditë para se të nis procesi në Hagë. Kush fshihet prapa këtij skenari?
Në shtetet normale, aty ku ka sistem të mirëfilltë juridik, nuk ndodhë që ndokush i dyshuar për vrasje të lehet i lirë, t'i caktohet formalisht masa e arrestit shtëpiak. Akëcili person do të arrestohej, po të mbante konferencë me gazetarë, t'u thoshte gazetarëve se ka vjedhur kaq e kaq pula, e lëre më t'u thotë se ka vrarë njerëz...
Policia, ajo e EULEX-it e kurseu Bllacën, nuk e futi në birucë!
Akëcili i dyshuar shkon në fllad për një allti, armëmbajtje pa leje. Ndërkaq, Bllaca i dyshuar për vrasje - shkon në shtëpi ! Kjo është non sens juridik.

Në historinë e proceseve, ka pasur raste kur ndokush ka marrë përsipër se është vrasës, por më vonë ka dalë se ka gënjyer. Publicisti gjerman Han Habe në librin e tij "Zotërinj porotë" kur bënë fjalë për procesin e Marguerite Steinheil, dashnores së presidentit francez Felix Faure, e akuzuar për vrasjen e të shoqit, piktorit Adolph Steinheil dhe të ëmës, zonjës Japy, njëri nga pjesëmarrësit e gjykimit hipnotizohet nga dama, bukuroshja Marguerite - "Megi", ndjen dhembshuri për të. Shkruan pusullën: “Mos e merrni në qafë Megin, unë jam vrasësi...". Më pastaj, me urdhrin e gjykatësit ngrihet në këmbë. Policia e arreston, por më vonë del se ai kishte gënjyer. Kjo ndodhi në nëntor të 1909-ës.
Para 100 vjetësh personi që ka "pranuar" vrasjen arrestohet, ndërsa kjo nuk ndodhë me Bllacën!

Sipas logjikës juridike, që të zhvillohen normalisht hetimet, pa u penguar ato, Bllaca është dashur të gjendet brenda grilave. "Pranimi" i tij se ka kryer një vrasje, nuk do të thotë se ai është kryes i veprës penale. Këtë punë më së miri e dinë prokurorët dhe gjykatësit. Por, ja ndodhi ky "luks", i cili, kujtoj, është me prapavijë të caktuar.
Juristi francez François Cavot de Pitaval ka nxjerrë përmbledhjen e parë të "proceseve interesante gjyqësore". Librat e tij i quajnë "pitaval". Nëse del në shesh "afera Bllaca", publicistët që do të merren me këtë fenomen, do t'ia kalojnë edhe juristit legjendar Pitaval.
Rasti penal i Bllacës ishte një "ëmbëlsirë e mirë" e papagajve të Boris Tadiqit, të cilët i fërkuan duart se do të përfitojnë nga kjo aferë. Gazetat serbe, pra edhe "Veçernje novosti", njoftuan se si i është caktuar arresti shtëpiak "njërit nga themeluesit" e UÇK-së, Nazim Bllaca. E bënë këtë për ta njollosur luftën e UÇK-së, ushtrinë tonë e quajnë "terroriste", "formacion jolegal" që ka vepruar në "Kosmet". Papagajtë e Beogradit i "fryjnë zjarrit", përsëritën "vjershën" e tyre, e cila, siç dihet, është bërë bozë dhe s'e "pinë" as serbët që mendojnë ndryshe.

Qëllimi i kësaj propagande ishte për t'i treguar Hagës se "shqiptarët i vrasin të vetët", se serbët, 'mazallah', s'kanë vrarë shqiptarë... Mirëpo, kjo propagandë e mjerë nuk shitet jo vetëm në Hagë, por asgjëkund, ngase bota e qytetëruar e di kush janë serbët e paturpshëm që kanë kryer gjenocid jo vetëm në Kosovë, po edhe në Bosnjë e Hercegovinë. Engjëjt e zinj le t'u shesin kopalla "të vetëve", jo botës së qytetëruar. 5.12.2009

Ka më pak se një javë që kur opinioni gjithëshqiptar është elektrizuar skajshmërisht nga një mori ngjarjesh, që në qendër e kanë krimin e organizuar të pasluftës në Kosovë. Filloi në Kuvend dhe po vazhdon me personazhe të shumëpërfolura, që po akuzohen mes vete për vrasje, tortura, shantazhe e haraçe. Janë çuar i madh e i vogël të bëhen pjesë e këtij spektakli. Kryeministri i vendit, Hashim Thaçi, doli e tha se rasti Bllaca e ka kërcënuar “sigurinë nacionale”!

Kaq të rrezikshme ai asnjëherë nuk i ka konsideruar strukturat paralele të Serbisë, të cilat ditë e natë punojnë kundër sigurisë sonë nacionale dhe pavarësisë së Kosovës. Kurrë më parë Hashim Thaçi nuk është shërbyer me një fjalor kaq dramatik të rrezikshmërisë, madje as kur Kosovës iu kallën kufijtë më 19 shkurt 2008, dy ditë pas shpalljes së pavarësisë. Por tash që ka filluar dalja në skenë e krimeve të Shërbimit të tij Personal të Inteligjencës që prej vitit 1999, dhe vetëm tash kur personat të cilët e rrethojnë atë, kanë filluar të ndjehen të pasigurt për shkak të bëmave të tyre pas luftës, Kryeministri ka filluar të shqetësohet. Rrezikimin e Kosovës ai nuk e sheh kaq të shqetësues sa mundësinë e rrezikimit të pushtetit personal.

Personat për të cilët po flitet janë ata që e kanë lënë Kosovën pa ushtri, sepse u mjaftojnë bandat e tyre klanore. Ata e kanë lënë Kosovën pa Shërbim Inteligjent, sepse kanë shërbimet e tyre partiake. PDK, LDK, AAK, LDD etj – që të gjitha i kanë shërbimet e tyre partiake, në krahasim me të cilët ky i shtetit të Kosovës është veçse një lojë fëmijësh. Këto shërbime informative partiake nuk merren me interesat e sigurisë së shtetit të Kosovës, por me mbrojtjen e interesave grupore e partiake të biznesit e krimit të organizuar, duke mos zgjedhur mjetet. Prania ndërkombëtare (EULEX-i tash ashtu sikurse UNMIK-u dikur) gjithnjë e ka ditur këtë gjë, por ka zgjedhur të bashkëjetojë me këto shërbime kriminale.

Prej të gjitha këtyre shërbimeve informative, ai i PDK-së (SHIK-u) ka vepruar krejtësisht publikisht. Shefi i këtij shërbimi pat deklaruar se SHIK-u është shpërbërë publikisht, por populli përditë po e përjeton sesi ai vetëm ka ndërruar formë: tash e disa vite SHIK-u ka kolonizuar pothuajse të gjitha ndërmarrjet e rëndësishme publike e shoqërore – Postë-Telekomin e Kosovës, Aeroportin Publik Ndërkombëtar të Prishtinës, Trepçën, KEK-un, pra të gjitha këto ndërmarrje të rëndësishme, të cilat do t’i privatizojë kreu i privatizimit të pasurive të Kosovës, ministri Ahmet Shala.

Drejtësia në Kosovë foli e veproi vetëm pasi foli e veproi krimineli i vetëshpallur. Kjo do të thotë që drejtësia në Kosovë mbetet nën mëshirën dhe ndërgjegjen e kriminelëve. Për drejtësinë në Kosovë, mbi të cilën është EULEX-i, një krim nuk ka ndodhur nëse për të nuk e dinë qytetarët. Vetëm kur problemi u bë edhe pjesë e vetëdijes së qytetarëve dhe opinionit të gjerë, drejtësia u gjend përpara një akti të kryer. Me siguri që po të mos dilte krimineli i vetëdeklaruar, populli nuk do të dinte gjë se çka po zihet. Tash shtrohet pyetja e rëndësishme: sa kriminelë të tjerë për të cilët di EULEX-i ende nuk kanë dalë të flasin publikisht?

Të gjitha këto gjëra kaq të paimagjinueshme që i kanë ndodhur Kosovës: strukturat paralele, decentralizimi etnik, loja me flamurin dhe identitetin tonë kombëtar etj., pastaj varfëria, papunësia, privatizimi kaq mizor i çdo gjëje publike – nuk do të mund të kishin ndodhur kurrsesi pa njerëz të krimit të organizuar në krye të pushtetit, bëmat dhe pisllëqet e të cilëve i dinë fort mirë institucionet ndërkombëtare, disa prej të cilave vetë janë bashkëpjesëmarrëse të kësaj gjendje. Gjendja jonë e mjerueshme shpjegohet edhe me korrupsionin e tyre, shantazhin, dëgjueshmërinë në shkëmbim të amnistisë dhe servilitetin në shkëmbim të pushtetit politik personal dhe klanor.

Bllaca po i akuzon shumë të tjerë (ndër ta edhe figura të larta politike) se kanë qenë urdhërdhënësit e tij gjatë ekzekutimeve, fillimisht të kolaboracionistëve, e pastaj edhe të kundërshtarëve politikë të PDK-së (kryesisht figura të LDK-së). Kurse të akuzuarit po e akuzojnë atë se është njeri i haraçeve dhe i Serbisë. Në krejt këtë mishmash akuzash të ndërsjella, po përmenden shuma marramendëse parash, shitje tokash miliona euro, në kohën kur populli i Kosovës dita-ditës po zhytet thellë e më thellë në mjerim shoqëror, varfëri e papunësi. Të dyja palët po e akuzojnë njëra-tjetrën, por po e harrojnë një gjë: po sikur të kenë të drejtë të dyja? E vërteta është tërësore, apo jo?

Lëvizja VETËVENDOSJE!

SHKAKU I SREBRENICES IKA PREJ GREQIE!

Ende ka njerëz si zoti Lykourezosa, ish anëtar i parlamentit grek dhe avokat me fame në Athinë, i cili e mohon krimin në Srebrenicë dhe e tregon foton me Mladicin, Karadzicin e Milosevicin ne zyrën e vet – krejt një muri në zyrën e tij asht mbulue me këto foto.

 Gazetarja holandeze dhe autorja e disa filmave dokumentar për krimet në Bosne, flet për median boshnjake për rolin e turpshëm te opinionit grek për krimet ne Bosne. Autorja Beugel shpalos pervojën e vet me grekët që mohonin se janë krye krime në Bosne dhe Srebrenicë, flet për makinerinë propagandistike greke që i shërbente Milosevicit, etj.

Zoja Beugel, ju i keni mbete besnike Bosnes edhe mbas lufte. Ne vitin 2002 keni xhirue dokumentarin me titull 'Ne menyren greke, ku sjellni perkrahjen qe opinioni grek i ka dhane pa rezerve kriminelave te luftes si Ratko Mladic. Pse?

Isha e dashunueme ne nji grek qe ishte keshilltar i Melina Mercouri, asokohe ministre e kultures, e cila ne Holande nuk ishte e njoftun vetem si ish yll filmi, por edhe si luftare e madhe kunder diktatures greke. Shkova me intervistue ne vitin 1983 dhe aty njofta burrin tem tardhshem. Per nji cope kohe rrnova me eliten politike greke dhe isha e impresionueme; njerezit rreth kryeministrit socialist grek Andreas Papandreu, si Melina dhe te tjeret, ishin shume inteligjent, plot entuziazem dhe idealizem, t’orientuem internacionalisht dhe ishin kozmopolitane ekstrem. Ishte kohe shprese e progresi mbas atyne viteve terri diktature dhe mbas qeverive egoiste te djathta. Jo vetem Papandreu krijoi nji hallakame te madhe kudo, por aty kah fundi i 80-tave qeveria socialiste u tregue joefikase dhe e korruptueme si krejt tjerat, e mbi tanat, pash e kuptova qe populli grek injoronte krejt ato qe ndodhte neper vendet fqinje. Shtypi grek, me disa perjashtime te vogla, imitonte qorras propaganden luftenxitese te Milosevicit. Greket nuk kishin korrespondenta ne regjionet joserbe, ASNJI, po vetem ne Pale dhe Beograd. Greket refuzonin me lexue shtypin e huej ose me u informue permes Internetit… Gjate debateve se cka po ndodh ne Serbi, Bosne, Kosove dhe Maqedoni une humba shume miq greke, sepse ata thjesht nuk besonin n’ate qe une deshmoja se kam pa me syte e mi tue udhetue neper ish-Jugosllavi dhe Shqipni. Ata gjithmone u ktheheshin cashtjeve te pazgjidhuna dhe konflikteve n’Ballkan nga Mesjeta dhe refuzonin me kqyr te sotmen.

'Per gazetaret greke une isha - anmike'

Njihere, aty ne vitin 1994, udhetova me nji grup zyrtaresh civil greke ne Banjaluka dhe Bihac. Grupi donte me i cue ndihme “vllazenve te tyne ortodokse serbe”. Me ta ishin edhe nji grup i madh i gazetareve greke te gazetave ma te mira. Une isha e vetmja e huej. Kerri na conte neper katunde e qytete prej ku ishin perzane me mija muslimane, por ky grup donte me dijte vetem per kishat ortodokse te shkaterrueme. Ne nji qytet e gjeta piken e fundit te Kryqit te Kuq qe ofronte vetem miell per muslimanet e lodhun e t’unte, diku me nji garazh... I pruna koleget greke deri te ai vend. Pane ata njisoj cka kisha pa e ndigjue edhe une: tregime per dhunime, per kalljen e shpijave dhe per pastrimin etnik qe i mbledhte edhe Kryqi i Kuq, ne anonimitet, sepse duhej me qene neutral. Rruges se kthimit pernjihere n’autobus une isha e lecituna, sepse koleget greke me kqyrshin si “anmike” dhe folshin per mundesine me m’qite jashte autobusi dhe me m’lane ne ndonji punkt te ushtareve pijaneca serbe. Me ‘pshtuen’ dy kolege qe u angazhuen per mue.

N’pushime me Milosevic’in

Mandej ndodhi dicka qesharake dhe e pabesueshme. N’veren e vitit 1998, isha tuj pushue ne shpine tane n’ishullin Hydra. Derisa isha shtreme n’plazh, pashe nji helikopter mbi ishull. Ne qytet ma vone ndigjova tregimin se nji farmacist kish pa shkue me grue me notue ne gjinin Molos, por nga uji u kishin pa dale njerez t’armatosun dhe i kishin perzane prej atyhi. Ishte nji atmosfere e cuditshme ne ishull qe s’e rroksha pse, por meqenese ishim n’pushime, e lash me kalue.
Dy vjet ma vone, ne vitin 2000, nji shoqe ime ne ishull foli. Me tha: “ka qene vera e fundit qe Milosevici ka verue n’ishull”.

Mandej e mora vesh se Milosevici dhe familja e tij i kane kalue 4 jave si mysafire n’ishullin Molos ne vitin 1998. Milosevic dhe krejt familja e tij kishin pa ardhe eskortue nga policia serbe dhe greke ne msheftesi te plote, dhe me garancine e plote te presidentit grek.

Shume njerez kishin punue per familjen e Milosevicit gjate asaj kohe, por askush s’kishte ba za e s’na kishte tregue as mue e as miqve te mi gazetare.
Krejt ishulli ishin pa perbe per mos me fole se ka qene Milosevici aty.

Une isha zhgenjye thellesisht. Si kam mujt me huq kete rast si gazetare? Kisha vendos me ba dicka per kete pune, por koha kishte kalue, vemendja e botes tashma ishte zhvendos n’ 9/11, n’Irak e n’Afganistan.

Se cka ka ndodh pernjimend ne ish Jugosllavi pak kujt ma i interesonte.
Greqia e duerve te pergjakuna

Kur, a po don ti, me thrret Takis Michas. Papritmas. Si Zoti prej Makine. Ai ishte njani prej gazetareve te guximshem grek qe kishte kurajon me ngrit zanin qe dallonte nga tjeret, gja qe kishte ba me pase jete te zorshme n’Athine.
M’tha se e ka shkrue nji liber: “Aleanca profane – Greqia dhe Serbia gjate te nantedhetave”. Krejt cka dojsha une me thane, ishte n’ate liber. Bile edhe ma shume: ai kishte zbulue se mercenare greke kane marre pjese ne masakren e Srebrenices. Ky ishte shansi jem. Fillova me punue per TV IKON dhe me ba dokumentare. Punedhanesi jem ishte shume i interesuem per rolin e Greqise ne luftat e ish Jugosllavise. Keshtu, n’Tetor te vitit 2002, mujta me e ba filmin tem: “Ne menyren greke”.

Duhen shume vjet me e ba nji film….filmi im shkaktoi reagim t’acarruem n’Holande. Shume holandeze verojne n’Greqi dhe nuk besonin. Njerezit n’Greqi ishin shume t’idhnuem me mue dhe kurre ai film s’u transmetue n’asnji televizion grek.

Jam shume krenare qe ky film ka me u transmetue ne televizionet e Bosnes…
'Politikanet greke u krenojshin me krimet e luftes'

Kur e kisha krye filmin, ne vitin 2002, kandidati i partise socialiste greke PASOK, qe pretendonte me u ba kryetar i nji distrikti t’Athines, e kishte vu fotografine e vet ku ishte bashke me Karadzicin, ne pllakatin e fushates zgjedhore. Ai ishte njeriu qe e kishte organizue viziten e Karadzic’it n’Athine, ne vitin 1994, kur krejt elita politike dhe fetare greke e me mija njerez kishin dale me e prite.

…Si mundet nji politikan modern grek me mendue se me nji kriminel ka me fitue ma shume vota? Me gjase, sepse besonte se qytetaret kane me e pelqye kete pune.

Shumekush e ka ndrrue mendjen sot, por ende s’keni me e gjete as-te-nji politikan grek qe pranon me fole se cka u ka ndodh muslimaneve n’Bosne e n’Kosove.

Ende ka njerez si zoti Lykourezosa, ish anetar i parlamentit grek dhe avokat me fame n’Athine, i cili e mohon krimin n’Srebrenice dhe e tregon foton me Mladicin, Karadzicin e Milosevicin ne zyren e vet – krejt nji muri ne zyren e tij asht mbulue me keto foto.

Ende n’ishullin Hydra njerezit nuk pendohen se e kane pase mysafir Milosevicin… 

Reagim i KMDLNJ-së

PËRGJEGJËSI PËR KRYEPROKURORIN DHE POLICINË E KOSOVËS

Shkruan: Behxhet Sh. Shala*Prishtinë, 01. 12. 2009

Nazim Bllaca nga fshati Ribar i Madh

 Bërja publike e një CD-je nga një person që e pranon një vrasje si dhe pjesëmarrjen në planifikimin e 17 rasteve të rënda kriminale (vrasjeve të tjera, plagosjeve, rrahjeve brutale dhe shantazheve), pra dëshmia e Nazim Bllacës nga fshati Ribar i Madh, komuna e Lipjanit në masë të madhe i ka shqetësuar qytetarët e Republikës së Kosovës. Personi në fjalë i deklaruar si ish pjesëtar i SHIK-ut edhe pas bërjes publike të krimeve ka vazhduar të shëtis lirshëm në Prishtinë dhe pastaj është kthyer në shtëpinë e tij në fshatin Ribar i Madh.

     KMDLNJ-ë është jashtëzakonisht e befasuar me sjelljet e policisë së Kosovës e cila nuk e ka arrestuar Nazim Bllacën. Arsyetimet e prokurorisë se nuk mund të urdhërojë arrestimin e Nazim Bllacës ngase ky rast është kompetencë e EULEX-it është non-sens i llojit të vet dhe dëshmi eklatante për politizimin e prokurorisë si edhe kriminalizimin e një segmenti të saj.

     Kryeprokurori i Kosovës, z.Hilmi Zhitia, menjëherë pas bërjes publike të dëshmisë së Nazim Bllacës ka qenë i obliguar që ex-offitio (në bazë të pozitës dhe provës që e ka), zyrtarisht t’i nis hetimet duke e urdhëruar arrestimin e të vetdeklaruarit për vrasje dhe pjesëmarrje në aktivitetet kriminale. Andaj, KMDLNJ kërkon shkarkimin e kryeprokurorit të Kosovës, Hilmi Zhitia duke mos i përjashtuar as hetimet ndaj tij. Arsyetimi i Policisë së Kosovës është gjithashtu i paqëndrueshëm sepse pëdor të njejtën mbrojtje si kryeprokurori Zhitia.

     KMDLNJ ka informacione të sigurta se EULEX-i ka penguar arrestimin e menjëhershëm të Nazim Bllacës nga Policia e Kosovës që më vonë, ta arrestoi vet policia e EULEX-it. Ka pasur 100 arsye që Nazim Bllaca të arrestohet menjëherë pas deklarimit publik dhe ai është dashur të arrestohet menjëherë!

     KMDLNJ kërkon që hetimet të shkojnë deri në fund dhe të zbardhen rastet e vrasjeve të aktivistëve politik pas përfundimit të luftës, vrasje të motivuara etnikisht, vrasjet e tjera si dhe aktivitetet e shumtë të krimit të organizuar.

     KMDLNJ kërkon që të mos prejudikohet fajësia e askujt, çfarëdo pozite a stasusi shoqëror të ketë pa përfunduar hetimet si edhe që mediet të raportojnë objektivisht e jo të ndahen në ato pro CD-së së Nazim Bllacës apo kundër CD-së së Nazim Bllacës. Kështu, duke bërë përpjekje që të hudhen poshtë pohimet e Nazim Bllacës me çdo kusht, krijohet hapësirë për “kundërargumente” të personave që edhe vet janë të dyshuar për aktivitete në krim të organizuar! Në këtë rast fitues është krimi i organizuar. Krimi është krim, si i tillë duhet të hetohet dhe dënohet pavarësisht kush e bënë atë, kush e mbron atë dhe kush e arsyeton atë.

     Posti politik apo statusi shoqëror nuk do të duhej të ishte mbrojtje - imunitet për kriminelët eventual, në rast se u dëshmohet fajësia. KMDLNJ-ë vlerëson se tani është koha që nga gjyqësori i Kosovës, Policia e Kosovës dhe Institucionet e Kosovës të largohen individët apo struktura përgjegjëse për krim të organizuar! Prandaj, KMDLNJ i përkrah Institucionet e Republikës së Kosovës nëse ato do të jenë të gatshme dhe të vendosura të përballen dhe ta luftojnë krimin e organizuar.

*Behxhet Sh. SHALA, Drejtor Ekzekutiv i KMDLNJ’s

Prishtinë 01.12.2009

Koment i Radios Kosova e Lirë

RKL: Një “bombë” mediale e kurdisur për të shpërthyer në prag të fillimit të seancave në GJND

Nëprag të fillimit të procesit për legjitimitetin e pavarësisë e Kosovës në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë, Nazim Bllaca nga fshati Ribar i Madh i komunës së Lypjanit ka dëshmuar publikisht për, sikur ka deklaruar para medieve, pjesëmarrjen e tij në shumë vrasje enigmatike, maltretime dhe shantazhe, të kryera në Kosovë prej vitit 1999 e deri në vitin 2003.

Ai ka përfolur edhe pjesëtarë të kreut të ish-SHIK-ut të Kosovës, të cilët sipas tij, kanë bashkëpunuar në likuidimin e disa personave, të etiketuar si kolaboracionistë të regjimit serb. Ky njeri ka deklaruar para medieve se dëshmitë e tij fillimisht ua ka ofruar organeve të policisë, pastaj dy deputetëve të LDD-së Gani Gecit nga Llausha e Skënderajt dhe dhe Adem Salihajt nga Ferizaj, të cilët këto të dhëna i kanë paraqitur edhe në mbledhjen e fundit të Kuvendit të Kosovës.

Ndërkohë bëhet e ditur se edhe pas vetëdenoncimit publik për likuidimin, të paktën të një njeriu, policia nuk e ka arrestuar Nazim Bllacën, edhe pse ai ka pranuar publikisht krimin dhe është treguar i gatshëm të përballet me organet e drejtësisë. Ky ishte shkurtimisht lajmi që nga shumë mediume u trajtua si lajm tronditës, edhe pse me vetëdeklarimin dhe vetëdenoncimin e Nazim Bllacës nuk janë paraqitur fakte konkrete, të cilat japim mundësi për të konkluduar se ky lajm paska tronditur Kosovën, sikur shkruan sot në shumë gazeta të Kosovës.

Vetëm katër ditë para fillimit të procesit gjyqësor në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë lidhur me legjitimitetin e shpalljes së pavarësisë së vendit tonë, dy deputetët të Kuvendit të Kosovës, Gani Geci dhe Adem Salihaj kanë aranzhuar dhe kanë shpërndarë një CD me “dëshmi” të ish punëtorit të SHIK-ut, Nazim Bllaca, i cili ka akuzuar disa anëtarë të kreut të luftës së UÇK-së dhe të PDK-së për krime enigmatike, të cilat sipas tij janë kryer kundër personave që janë identifikuar si kolaboracionistë të Serbisë. Fjalët e deputetëve Gani Geci dhe Adem Salihaj para medieve, se kjo aferë qenka shtyrë për shkak të procesit të zgjedhjeve dhe përgjithësisht proceseve nëpër të cilat po kalon Kosova, lënë për të kuptuar se tërë kjo aferë është përgatitur për të ndodhur pikërisht kur qarqet ndërkombëtare, pro dhe kundër pavarësisë së Kosovës, po fillojnë debatin lidhur me legjitimitetin e shpalljes së pavarësisë, të cilën e ka kundërshtuar dhe e kundërshton fuqishëm Beogradi zyrtar.

Aranzhimi i kësaj afere, është bërë me qëllime politike, meqë Nazim Bllaca ka deklaruar se shumë muaj më parë, ka projektuar dhe ka realizuar materialet denoncuese, në të cilat pranon se ka marrë pjesë. Logjikisht shtrohet pyetja, përse kjo fushatë u projektua për t’ u promovuar pikërisht para 1 dhjetorit dhe nuk u shty për një muaj më vonë, për hir të Kosovës, fatin e së cilës e duan Gani Geci dhe Adem Salihaj, jo vetëm të përfolur për krime por edhe të gatshëm për të sulmuar e për t’ u rrahur madje edhe në forumet më të larta të LDK-LDD-së. Po ta pranojmë faktin se deputetët e LDD-së Gani Geci dhe Adem Salihaj afër dy muaj më parë paskan denoncuar në policinë e UNMIK-ut, kjo lë për të kuptuar se afera ka qenë e kurdisur të ndodh pikërisht gjatë fushatës zgjedhore, por, sipas tyre policia qenka treguar e shurdhër lidhur me këtë rast.

Të zhgënjyer se bomba e kurdisur kundër PDK-së nuk shpërtheu gjatë fushatës zgjedhore, ata u morën vesh që këtë bombë ta aktivizonin brenda Kuvendit të Kosovës, në prag të balotazhit dhe disa ditë para fillimit të procesit gjyqësor në GJND.

Të pakënaqur me faktin se bomba nuk po aktivizohej, dhe se efektet e saj pas zgjedhjeve nuk do të sjellin dobi për ta ngritur sado pak numrin në rënie të elektoratit, ( meqë Salihaj dhe Geci pësuan debakël në radhën e parë të zgjedhjeve të 15 nëntorit) ata zgjodhën Nazim Bllacën për ta paraqitur publikisht, mu para Kuvendit të Kosovës, deklaratën e tij denoncuese dhe vetë denoncuese, e cila sado që ishte parapërgatitur për një kohë të gjatë, doli krejtësisht e inskenuar, kontradiktore, konfuze dhe e pabesueshme.

Nazim Bllaca ka deklaruar me këtë rast se e paska bërë roje prite me muaj të tërë për ta likuiduar Adem Salihun, ndërsa për kryerjen apo pjesëmarrjen në krimet e tjera nuk iu kanë dashur me shumë si një ditë, apo vetëm disa orë. Ai nuk e argumentoi faktin përse iu ka drejtuar pikërisht këtyre dy personave, mjaft të përfolur për afera të ndryshme. Po ashtu Gani Geci e Adem Salihaj në prononcimet e tyre para gazetarëve nuk treguan sesi i besuan aq lehtë njeriut, që sa e sa herë u kishte zënë pritë dhe kishte bërë përpjekje të pasuksesshme për t' i vrarë?

Tashmë po shihet sheshit se kjo fushatë e orkestruar shumë herët dhe e kurdisur kundër PDK-së dhe kreut të luftës së UÇK-së, u aktivizua pas publikimit zyrtar të rezultatit të zgjedhjeve të 15 nëntorit, ku PDK-ja doli e para.

Fushata mediale e LDD-së, apo vetëm e Gani Gecit dhe Adem Salihajt nga radhët e kësaj partie, e cila në zgjedhjet e 15 nëntorit humbi më shumë se gjysmën e votuesve, doemos se i ka brengosur këta dy deputetë, të cilët kanë zgjedhur një rrugë shumë të gabuar për të fituar besimin e popullit.

Po të ishin atdhetarë dhe besnikë të lirisë së Kosovës, Adem Salihaj dhe Gani Geci duhet ta kishin bindur Nazim Bllacën, që për hir të Kosovës, mos t' i japin adute Serbisë për t' i thënë botës, se ja cilët janë shqiptarët, “terroristët” që kanë luftuar kundër Serbisë dhe që e kanë shpallur Kosovën shtet të pavarur.

Është krejtësisht e natyrshme që Qeveria e Beogradit ka përfituar shumë nga ky rast, të cilin me siguri se edhe e ka mbështetur, në mos edhe e ka aranzhuar përmes shërbimeve dhe besnikëve të vetë në Kosovë, meqë qëllimi i saj mbetet përçarja sa më e thellë në mesin e shqiptarëve, përkrahja për forcat retrograde dhe vajtimin me lot krokodili, që ajo iu bën besnikëve të vetë, të vrarë e të likuiduar në Kosovë si para, gjatë dhe pas luftës. Kjo nuk do të thotë se Gani Geci e Adem Salihaj mund të kenë bashkëpunuar me Serbinë në këtë drejtim, por aktivizimi i fushatës pikërisht në kohën kur Serbia ka më së shumti nevojë për afera dhe yshtje të tilla, i qet hije edhe më të zezë këtyre deputetëve të përfolur për shumë afera dhe pjesëmarrës në veprime antiligjore.

Nuk është thënë kot se e vërteta zhytet por nuk mbytet, ajo mënon por nuk harron.

GËZUAR FESTAT E NËNTORIT!

njerëz në lëvizje
gjeneratë me shpjegim të ri
komunitet që refuzon të nënshtrohet
drejt vetëvendosjes dhe deri në vetëvendosje
Lëvizja VETËVENDOSJE!

Të gjithë shqiptarëve kudo që janë, në të gjitha pjesët e Shqipërinë Natyrale të copëtuar dhe në diasporë: Gëzuar Festat e Nëntorit!

Bazament i këtyre festave është Dita e Flamurit Kombëtar!

Nga ata që mendojnë esëll, nga që e ndiejnë veten shqiptar dhe që e ndiejnë erën e gjakut të derdhur brez pas brezi, çdo herë në mbrojtje të tërësisë së Shqipërisë Natyrale, kjo Ditë e krenarisë tonë kombëtare, me të drejt konsiderohet Krye-festë jona. Të tjerat ditë përkujtimore, qofshin ato të karakterit shtetërorë, fetarë, ndërkombëtar, kanë rëndësinë e vetë por nuk e kanë forcën e jehonës së 28 Nëntorit...

Data 28 nëntor ngërthen në vete:

Përvjetorin ngritjes së Flamurit të Kastriotëve në Krujën e çliruar nga pushtuesit otoman;

Përvjetori i shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë Natyrale;

Përvjetori i daljes publike të Famëmadhes Ushtria Çlirimtare e Kosovës;

Datëlindja e Komandantit legjendar të UÇK, Adem Jashari.

Mallkuar qofshin të gjithë ata që duke u thirr në votën e popullit e miratuan ligjin, në bazë të cilit kjo ditë u hoq nga kalendari i festave të shtetit, kinse të pavarur të Kosovës, duke e radhitur ne një nivel me “ndonjë kujtesë etnike-monumentale”. Çka është edhe më keq, po rritet numri i përfaqësuesve “besnik” të votës së popullit, që këtë festë tonën kombëtare, po e radhisin si festë të një shteti tjetër. Edhe në këtë përvjetor dëgjojmë nga këta sojsëz të thonë sa për sy e faqe dhe për ndonjë votë më tepër, se ne kosovarët jemi i të njëjtit komb me ata të Shqipërisë londineze, por në as edhe një rast nuk e thonë se na kanë nda dhunshëm dhe duhet të bëjmë përpjekjet e duhura për t’u ribashkuar! Bile, këta sojsëzë krekosen se janë të vendosur për të zbatuar “Kushtetutën e Kosovës”. Vërtetë, në këtë kushtetutë të cilës iu bë amin në parlamentin e Kosovës, pa e marrë për bazë mendimin e popullit, parashihet se Kosova mund të bashkohet ne një të ardhme me të gjitha shtetet e Evropës, në kuadër të BE, por me Shqipërinë londineze kurrsesi.

Do të doja që këto festa të na shërbejnë, si nxitje për të bashkuar potencialin mendor, material dhe veprues përreth Flamurit, me një dëshirë dhe një qëllim, që të punojmë shumë më tepër dhe me vetëmohim, për shërimin sa më të shpejt dhe përfundimtar, të plagëve që ju shkaktuan dhe që vazhdojnë t’u shkaktohen kufijve të Atmëmdheut tonë të vetëm-Shqipërisë Natyrale, nga kafshimet e hegjemonistëve shovinist sllavo-grek!

T’u bashkohemi radhëve të atyre atëmemëdhetarëve, të cilët mendojnë e veprojnë shqip dhe me vetëmohim për përmbushjen e plotë të Amanetit të Dëshmorëve të Kombit!

Me 27 nëntor 2009  

Sejdi Veseli

 

SHËNIMI I 28 NËNTORIT NGA RRJETI I ORGANIZATAVE SHQIPTARE

Më qëllim të shënimit të 28 Nëntorit, ditës së shpalljes së pavarësisë dhe njëherit dita e flamurit, Rrjeti i Organizatave Shqiptare, që është një mekanizëm i bashkëpunimit të organizatave të shoqërisë civile i përbërë nga organizata anembanë trojeve shqiptare planifikon të organizojë Festimin e 28 Nëntorit në qendrat e shqiptarëve përfshirë edhe kryeqendrën e Kosovës, Prishtinën.

Në kuadër të këtij manifestimi është planifikuar organizimi i këtyre aktiviteteve:

Panairi me prodhime dhe artizanate shqiptare me prodhues nga të gjitha trojet shqiptare Këngë dhe valle nga ansamblet dhe grupet e muzikës dhe valleve popullore nga Kosova dhe trojet tjera shqiptare, dhe Ekspozita me fotografi nga historia dhe kultura shqiptare Këndi i muzikës ku do të lëshohen këngët më të mira shqiptare

Aktivitetet që do t'i organizojmë do të jenë një manifestim i veçantë i kulturës, traditës dhe vlerave shqiptare. Besojmë që me planin tonë do të kënaqen qytetarët e Prishtinës, prodhuesit dhe zejtarët që i kemi ftuar të vijnë, dhe grupet e valltarëve së bashku me rapsodët, të cilët janë po ashtu vullnetarë të marrin pjesë në këtë manifestim.

Më poshtë e keni agjendën e aktiviteteve si dhe një informatë të shkurtër mbi Rrjetin e Organizatave Shqiptare - RrOSH

Aktivitetet e planifikuara me 28 Nëntor 2009:

1. Panairi me prodhuesit dhe zejtarët shqiptarë

Artizanate/zejtarë: veshje kombëtare, tepihë, qilima, punë dore, nënkresa, mbulesa, prodhime druri-djepa, çiftelia, filigran, shalë për kuaj, vegla/pajisje të drurit për kuzhinë, plisa, etj.

Prodhime ushqimore: mjaltë, qumësht, kos, djathë, vaj ulliri, ullinj, fiq të thatë, vezë, reçel të ndryshëm, kompot, çokolata, ëmbëlsira, pite, flija, biskota, byrek tradicional, prodhime mishi-suxhuk , mish të thatë, sallam etj.

2. Aktivitetet kulturore:

Grupet e rapsodëve
Grupet e valltarëve
Oda shqiptare me ulëse të odës dhe nikoqiri i saj
Performimi i lojërave tradicionale (si p.sh. kapuça)
Fotografi me persona të veshur me veshje kombëtare
Dy piktorë që vizatojnë shqiponjën në fytyrat e fëmijëve të interesuar
Një poster me ‘Jemi Një’ ku fëmijët i shkruajnë emrat e tyre
Një tavolinë ku fëmijët mund të pikturojnë simbolet kombëtare prej shabllonëve

3. Ekspozita fotografike:

Historia e ditës së flamurit
Trashëgimisë kulturore
Trashëgimisë natyrore

4. Këndi i muzikës

Muzikë e vjetër dhe e re shqiptare nga të gjitha zhanret
Shpërndarja falas e një numri të caktuar të cd-ve me këngë të zgjedhura shqipe

5. Këndi për fëmijë

Fëmijët do të mund të vizatojnë simbolet kombëtare dhe të argëtohen nga piktorët që do të jenë të pranishëm në panair. Gjithashtu, këta fëmijë do të mund të recitojnë poezi në këndin e poezisë që do të jetë pjesë e manifestimit.

6. Logjistikë:

Panairi do të fillojë në orën 11.00, hapja solemne e të cilit do të jenë 3 këngë tradicionale dhe do të mbyllet në orën 18.00. Hyrja e panairit do të jetë te shtatorja e Zahir Pajazitit, përderisa tenda dhe tavolinat për ekspozim të prodhimeve/fotografive do të vendosen përgjatë Sheshit Nena Tereze, vendosje kjo që do të fillojë prej orës 7:00 të mëngjesit të 28 Nëntorit. Do të jenë edhe dy vende të caktuara për valltarët dhe rapsodët.

Programi i aktiviteteve që do të organizohen nga Rrjeti i Organizatave Shqiptare në Prishtinë më 28 Nëntor 2009

Sikurse edhe në vitin e kaluar, edhe kësaj radhe RrOSh do ta shënojë 28 Nëntorin në shumicën e kryeqendrave shqiptare. Në Kosovë kjo festë e madhe e kombit do të shënohet në kryeqytet përgjatë sheshit "Nëna Terezë" i cili qysh para fillimit zyrtar të manifestimit do të dekorohet me ngjyrat kuqezi, nga aktivistët organizatave të Kosovës
anëtare të RrOSh-it.

Hapja zyrtare e manifestimit do të bëhet në orën 11:00 nga kori i fëmijëve "Xixëllonjat", të cilët do të këndojnë Himnin Kombëtar dhe një pikë tjetër muzikore. Më pas në emër të Rrjetit të Organizatave Shqiptare para të pranishmëve do të flasë Visar Ymeri.
 
Kjo hapje do të bëhet afër përmendores së Zahir Pajazitit, ku edhe do të jetë i vendosur këndi i muzikës nga i cili, menjëherë pas fjalimit të Visarit, përgjatë gjithë ditës do të transmetohet muzika më e mirë shqiptare.
 
Jo më larg se pesë metra nga këndi i muzikës do të jetë i vendosur një banner me mbishkrimin "JEMI NJË", i cili shënon fillimin e panairit të produkteve shqiptare si dhe aktiviteteve të tjera që do të shtrihen në sheshin "Nëna Terezë".
 
Panairi do të përmbajë produkte shqiptare nga më të ndryshmet, që nga ato industriale e deri tek artizanatet; që nga prodhimet e qumështit, mishit, lëngjeve, e deri tek veshjet kombëtare, punët e dorës, veglat muzikore, pajisjet për punë, etj.
 
Që nga fillimi e deri në përfundim të manifestimit në shesh do të luajnë grupe vallëzimi që do të vijnë nga i gjithë vendi kurse, tradita shqiptare, ndër të tjera do të pasqyrohet edhe përmes simulimit të një ode brenda së cilës, rreth sofrës do të këndojnë këngëtarët folklorikë nga e gjithë Kosova.
 
Do të ketë ekspozitë me fotografi nga historia, kultura dhe bukuritë natyrore të trojeve tona.
 
Për fëmijët do të jetë i rezervuar një kënd i posaçëm tek i cili ata do të argëtohen duke e vizatuar flamurin kombëtar.
 
Gjatë gjithë ditës do të shpërndahen edhe fletushka dhe dokumente që prezantojnë organizatat pjesëmarrëse në RrOSh si dhe konceptin e këtij Rrjeti mbi çështjen dhe problemet kombëtare.
 
Aktivistët e organizatave të RrOSh-it gjatë gjithë kohës do të përkujdesen për mbarëvajtjen e aktiviteteve si dhe për pastërtinë e sheshit, deri në mbyllje të manifestimit në orën 18:00.

PREDHAT E NDRYSHKUR JANË TË “DEMOKRACISË”, JO TË KOMUNIZMIT!

Shkruan: Beqir ELSHANI

Me anën e lajmit ekskluziv sipas “balkanwebit” mësohet se si ishulli i Sazanit pushtohet nga qindra mijëra predha dhe municione me rrezikshmëri të lartë. Prandaj këto mjete luftarake, qoftë të plasura apo të paplasura që dëmtojnë plazhet, është dëmtim kryesor i mjedisit detar dhe natyror, e para për peshqit, dhe e dyta për zogjtë, pa përmendur rrezikun ndaj kafshëve dhe njerëzve përreth. Duhet pasur parasysh se në atë vend ku prekin erërat dhe ujërat mund të përcjellin ndotjen në të gjitha anët e vendit.

Dikur këto vende janë quajtur margaritarë të Shqiperisë, vende të pastra pushimi dhe shërimi për banorët dhe turistët, tani po bëhen burim i sëmundjeve ngjitëse. Gjithashtu, në vend se qytetet bregdetare të joshin sa më shumë turistë të huaj, ata i largojnë, gjë që mund ta bëjnë vetëm armiqtë e vendit për sabotime. Vetëm nga një plagë e vogël e shkaktuar në trupin e njeriut dhe kafshës nga mbeturinat e metaleve të ndryshkura mund të bëhet shkaktar i sëmundjes vdekjeprurëse të njeriut, dhe ngordhjes së kafshës. Të kemi parasysh se kur bregdeti është i pastër, janë të pastër edhe malet me lumenj, janë të pastra edhe fshatrat me qytetet. Ç’ kontrast i çuditshëm, derisa në Serbi hapet baza më e madhe ushtarake afër Bujanocit dhe pranë Kosovës së shkrumbuar 100 vjet me radhë nga kolonizatori serbosllav, në Shqiperi shkatërrohen armët, si pasojë e së cilës erdhi deri te shpërthimi i depos së armëve në mars të vitit 2008 në Gërdec. Po kështu derisa kryetari i Serbisë, Boris Tadiq, mori pjesë në hapjen e bazës ushtarake për provokimin e luftës në Kosovë, kryeministri i Shqiperisë, Sali Berisha, mori pjesë në varrimin kufomave nga pasojat e shpërthimit të depos së armëve në Gërdec.

Në vazhdim, shtypi shkruan se predhat e kalibrit të rëndë, të paplasura dhe në gjendje të amortizuar kanë mbuluar sipërfaqe të tëra në bregdetin e ishullit të Sazanit, kjo tregon se sa është i mbrojtur populli shqiptar nga mbeturinat e armeve, jo vetëm të paplasura, por edhe armë të ndryshkura, të cilat janë helm, që për një kohë të shkurtër ua marrin jetën njerëzve. Burrështetasi amerikan Abraham Linkoln shkruan,”Mund të gënjesh një pjesë të popullit për ca kohë. Mund të gënjesh tërë popullin për ca kohë, por nuk mund e gënjesh kurrë tërë popullin për tërë kohën”. Prandaj edhe shtypi mund të gënjej lexuesit për një kohë të shkurtër, por kurrë jo gjithmonë dhe mbarë popullin shqiptar. Sepse në kohën e komunizmit të Enver Hoxhës asnjë fishek nuk ka guxuar të dalë jashtë depos, jashtë kazermës ushtarake; të gjithë ushtarët dhe ushtaret kanë qenë të armatosur për mbrojtjen e atdheut me vigjilencë të lartë. Nëse një fishek ka humbur gjatë ushtrimeve ushtarake në terren, është mobilizuar kazerma ushtarake për të gjetur fishekun apo plumbin e humbur – ditë e natë. Prandaj mos bëni mëkat me shpifje për të akuzuar të pafajshmit pa arsye dhe pa argumente. Ngjarja të kujton anekdotën e plakut, kur donte të vërtetonte përtacinë e rejave në shtëpi. Në prani të djemve plaku u ankua se dikush prej rejave ia ka vjedhë qesen me para, ndaj rejat u betuan se një kohë të gjatë nuk kishin hyrë në odën e plakut. Ato pa ditur shkakun, në sy të burrave të vetë pranuan që me të vërtetë nuk janë kujdesur për plakun. Prandaj shtypi dhe qeveria shqiptare, duke u munduar të shfajësojë veten se mjetet luftarake kanë mbetur qysh nga koha e regjimit komunist, vetvetiu tregojnë se sot janë pasivët e Sali Berishës me pushkë pa fishekë, apo siç thotë populli ushtarë me armët shul. Prandaj ushtarët shqiptarë në kohën e regjimit komunist nuk kanë qenë të shkujdesur për shkapërderdhjen e armëve, përkundrazi kanë qenë të kujdesshëm, me disiplinë të lartë ushtarake, jo vetëm për tankun, për mitralozin dhe për pushkën, por edhe për fishekun që ruhej si drita e syrit për mbrojtjen e atdheut nga armiqtë e vendit. Po të kishte trashëguar Ministria e Mbrojtjes disiplinën e lartë ushtarake dhe policore të regjimit komunist, nuk do të vritej skuadra policore pa përdorimin e rrobave kundërplumb nga dora e një krimineli shqiptar. Dihet se pakujdesitë e vrasjes së ushtarëve dhe policëve shqiptarë, Shqiperisë ia ulin moralin dhe autoritetin policor e ushtarak, si brenda ashtu edhe jashtë atdheut. Prandaj ata që i shkulin pemët prej parqeve, ata që nëpër qytete i shkatërrojnë shtatoret e trimave shqiptarë, ata që shteteve fqinje u shesin troje shqiptare, ata që në vend të bukës popullit ia japin litarin për varje, ata që fuqinë punëtore e hedhin përtej maleve, lumenjve dhe deteve, ata që në vend të përqafimit popullit ia dhuron grindjen, ata që në vend të shkollimit fëmijëve u dhurojnë analfabetizmin, të gjitha do t'u dalin në sipërfaqen e tokës.

Prandaj gazetarët, le t’i fshijnë sytë nga mjegulla e “demokracisë” berishiste, dhe të mos i ha hakun Ushtrisë së Lavdishme Shqiptare në kohën e komunizmit. Më në fund nuk ka rëndësi sistemi shtetëror i Shqiperisë, në ishte sistem socialist apo kapitalist, ka rëndësi disiplina dhe vigjilenca e Ushtrisë Popullore Shqiptare. Duhet të merrni shembull prej Sllovenisë, e cila dikur ka qenë propaganduese e flaktë e komunizmit jugosllav, sot është propaganduese e zjarrtë e Sllovenisë kapitaliste. Po të kishte sadopak disiplinë kjo ushtri shqiptare në kohën “demokratike”, dihet që kamera News 24 nuk do të arrinte të fotografonte një sasi të armeve të shkapërderdhura si në ujëra, ashtu edhe në male deri te Gerdeci i shkrumbuar për hesapet e ngushta të Qeverisë Shqiptare në krye me Sali Berishën dhe trazovaçët e tij. Pse kamera e gazetarit nuk fotografon ndonjë pakujdesi të hedhjes së armeve nga Armata Popullore e Jugosllavisë së Titos në male dhe në lumenj të Serbisë, por pikërisht në zonën malore dhe bregdetare të Shqiperisë. Kjo dihet, atje ku hyn ushtari i Serbisë, nuk mund të hyj kamera e gazetarit. Po sikur Armata Shqiptare e Fatmir Mejdiut të kishte qenë vigjilente, nuk do të priste që kamera e gazetarit të fotografojë dhe Ushtrinë Shqiptare ta turpërojë faqe botës.

Lidhur me deklaratën e këtyre ditëve të ngrohta të nëntorit të Kryeministrit të Shqiperisë kundër opozitës në krye me Edi Ramën, që me anën e protestës në Tiranë kërkon hapjen e kutive të votimit: ”Edhe sikur Enver Hoxha të ngrihet nuk mund të dalë mbi gjykatat”, do t’i përkujtoj se ngjashëm para 40 vjetësh pat deklaruar edhe miku i tij, Erik Honeker, ish-sekretari i Partisë Komuniste të Gjermanisë Lindore, se kurrë s’ka për t’u rrënuar Muri i Berlinit. Megjithatë Muri i Berlinit që ndante zemrën e një qyteti dhe të në shteti kombëtar, u rrënua, siç thotë populli u fshi nga faqja e tokës gjermane në nëntor të vitit 1989. Prandaj, sa më i keq dhe më kundërshqiptar bëhet Sali Berisha, aq më afër revolucionit do të jetë populli shqiptar. Pastaj kemi edhe qëndrimin komunist të ish-Jugosllavisë Federative, në kohën, kur titistët thoshin se kurrë Republika Socialiste Federative e Jugosllavisë nuk ka për t’u shkatërruar, por që fundi apo vdekja e saj klinike u pa para 20 vjetësh, pikërisht pas rrëzimit të murit të Berlinit. Si mund të jetonte Jugosllavia e Titos, derisa rrugët e Kosovës skuqeshin me gjakun e demonstruesve shqiptarë që kërkonin liri dhe barazi kombëtare me Kosovën Republikë. Jo vetëm pushtetarët, sepse euforia e ruajtjes së Jugosllavisë së AVNOJ-it u propagandua edhe nga udhëheqësia e Krahinës Socialiste Autonome të Kosovës prej Azem Vllasit deri te Rrahman Morina që konferencat partiake i nisnin dhe i përfundonin me “himnin” serbisht dhe shqip “Shoku Tito ne të betohemi se nga rruga jote nuk do të largohemi!”. Duket qartë që babai i tyre – Josip Broz Tito, porsi Faraoni në Piramidë, pranë trupit të tij në mermerin e ftohtë i pret miqtë e vetë shqiptarë që aq shumë e deshën, saqë edhe veshkën deshën t’ia dhuronin. Nëse kryeministri i Shqiperisë, Sali Berisha, vazhdon që me këmbëngulje të mbetet në pushtet, do të thotë se ka diktaturën e fortë, ndaj kërcënohet se me çdo kusht do ta mbrojë sistemin e tij qysh prej rënies së Murit të Berlinit.

Suedi, 24.11.2009

Shumica megjithatë nuk votuan

Vala e parë e zgjedhjeve lokale përfundoi. Përkundër fitoreve të partive individuale nëpër komuna individuale, ato kolektivisht i humbën edhe këto zgjedhje. Ashtu siç i patën humbur ato të vitit 2007. Përqindja e përgjithshme e personave që kanë dalë këtë vit është publikuar të jetë 45.36. Kjo është të paktën shifra që është dhënë zyrtarisht. Dhe si e tillë është më e vogël se madje shumica e thjeshtë e qytetarëve të Kosovës me të drejtë vote. Pra është larg së qeni referendum për qeverisjen aktuale siç e tha, gjithnjë pafytyrësisht, Hashim Thaçi.

Po çka nëse shifra zyrtare është pak e fryrë? Sipas të dhënave të fundit 24.652 vota janë vota me kusht vlefshmëria e të cilave ende nuk është përcaktuar. Rezultatet preliminare të KQZ-së ishin bazuar në gjithsej 639.557 vota të vlefshme. Për pjesën e mbetur nuk dihet ende gjë. Mirëpo secili prej këtyre skenarëve e zbret përqindjen e përgjithshme të daljes në zgjedhje.

Një gjë të tillë në fakt e thonë edhe vet partitë politike. Akuzat nga partitë që nuk arritën të sigurojnë numër të mjaftueshëm komunash, apo që nuk e fituan madje as një komunë, kanë të bëjnë kryesisht me mbushjen e jashtligjshme të kutive zgjedhore. Këto kishin ndodhur në orët e vona të ditës pak kohë para mbylljes së vendvotimeve, pikërisht në kohën kur përqindja e përgjithshme rritej në mënyrë drastike gjithandej nëpër Kosovë. Kjo mbushje, duke ia ngritur në mënyrë të paligjshme votat kandidatit të caktuar, e ngrit përqindjen e përgjithshme të votuesve. Gjithnjë artificialisht dhe në mënyrë të jashtligjshme.

Por ta zëmë se kanë dalur 709.362 persona siç ka thënë KQZ-ja. Krahasuar me vitin 2007 kur në zgjedhje kishin dalë 628.630 persona, në këto zgjedhje kanë dalur 80.732 persona më shumë. Ky do të duhej të ishte pak a shumë numri me të cilin është shtuar popullata e Kosovës më të drejtë vote gjatë këtyre dy viteve. Pra rritja e numrit të votuesve e reflekton rritjen e numrit të personave që e kanë fituar të drejtën për të votuar.

U ngutën që ta nxjerrin sa më shpejt shifrën e numrit të përgjithshëm të votuesve që t’ua mbjellin njerëzve në kokë numrin 45,36%. Tash ka nisur të zvogëlohet ky numër për disa përqind, por tash është vonë dhe s’i bëhet kujt vonë për rrenën e vjetër. Gjithmonë përqindja e votuesve vjen duke u rritur me grumbullimin e informatave nga vendvotimet dhe lajmet e mëvonshme japin përqindje më të lartë të votuesve. Jo edhe në Kosovë ku shifra më e lartë është në fillim.

Askund të botë dalja e përgjithshme e njerëzve nuk është aq e rëndësishme si në Kosovë. Gjithkund flitet se kush fitoi. Në Kosovë i jepet rëndësi parësore numrit të përgjithshëm. E qartë: gjersa preokupimi kryesor është legjitimimi i sistemit politik nga qytetari e jo zgjedhja e qytetarit për politikat e sistemit, dalja e përgjithshme do të jetë shumë më e rëndësishme sesa preferencat e veçanta.

Sido që të jetë shumica vendosën që të mos votojnë. Këta ua kthyen shpinën këtyre politikanëve në të vetmin moment kur politikanëve të Kosovës u shkon mendja te qytetarët. Dhe ua kthyen shpinën me të drejtë. Këta politikanë ia kanë kthyer shpinën këtij populli tash e dhjetë vite. Gjatë këtyre viteve ia kanë dëgjuar brengat e çdokujt: diplomatëve ndërkombëtar, misionarëve kolonialist, ambasadave të secilit shtet në Kosovë, Serbisë, strukturave paralele të Serbisë në Kosovë. Vetëm interesat e qytetarëve të Kosovës nuk u kanë interesuar kurrë. Pikërisht interesat e të vetmit popull prej të cilit varen tërësisht. Ashtu siç varen nga ky popull ditën e zgjedhjeve. Dhe pikërisht këtë ditë të zgjedhjeve politikanët e Kosovës e marrin porosinë nga qytetarët e Kosovës e cila zëshëm foli edhe më 15 nëntor: Nuk u duam, nuk u pranojmë, e as që ju pranojmë proceset politike që i keni përqafuar. Në këto zgjedhje një JO e madhe iu tha veçanërisht procesit të decentralizimit. Ato komuna që rrezikohen nga ai e kanë pasur daljen më të ulët në këto zgjedhje (Mitrovicë, Novobërdë, Viti, etj.) Ndoshta qytetarët e Kosovës që nuk i janë përgjigjur ftesës për zgjedhje nuk janë kundër decentralizimit. Ndoshta. Mirëpo është shumë më vështirë të thuhet se janë për. Për shkak se po t’ia shtojmë këtu sondazhet e vazhdueshme të UNDP-së ku decentralizimin e përkrahnin jo më shumë se 4% të të anketuarve, peticionet nëpër të gjitha komunat e Anamoravës, refuzimin kategorik të Cërnicës, dy demonstrata në Gjilan dhe një në Viti kundër decentralizimit, procesi i decentralizimit bëhet procesi më jo legjitim i mundshëm në Kosovë. Mos dalja në zgjedhje nuk e ndalë decentralizimin. Mirëpo ia hap rrugë demonstratave të reja kundër tij. Më 15 nëntor nuk e pranuam. Çdo ditë pas 15 nëntorit duhet ta kundërshtojmë.
19.11.2009
Lëvizja VETËVENDOSJE! 

“Nuk dihet” fati i fondeve për klimën!

BBC ka zbuluar se qindra milionë dollarë të premtuara nga vendet e pasura në ndihmë të vendeve në zhvillim për të përballuar ndryshimet klimatike, nuk dihet se ku kanë përfunduar.

Në vitin 2001, Bashkimi Evropian dhe 20 vende të industrializuara premtuan mbi 400 milionë dollarë në vit në ndihma.
Por BBC-së gjeti në një hetim se gjatë tetë vjetëve, vetëm 260 milionë dollarë janë paguar në dy fonde të posaçme të OKB-së.
Një zyrtar i lartë i BE-së këmbëngul se premtimet janë mbajtur. Por ai e pranon se janë bërë gabime në llogari dhe shtoi se priste që të nxirreshin mësime për të ardhmen.
Rezultatet e hetimi i BBC-së bëhen të ditura në prag të samitit të Kopenhagës për klimën.

Prova
Udhëheqësit botërorë po shqyrtojnë mundësinë e arritjes së një marrëveshjeje për të kufizuar ndikimin e ndryshimit të klimës në Kopenhagë.
Por hetimi i BBC-së ka gjetur prova që sugjerojnë se çfarëdo marrëveshjeje që të dalë nga ky takim, mund të mos ketë as vlerën e letrës ku është shkruar.
BBC-ja ka hetuar se çfarë ka ndodhur me premtimet për financime të bëra gjatë kohës së përgatitjes së Protokollit të Kiotos për kufizimin e emetimeve që shkaktojnë efektin serë.
Deklarata e Bonit e bërë në vitin 2001 thoshte se vendet e industrializuara do të transferonin çdo vit në vendet e varfra 410 milion dollarë për t'i ndihmuar ato që të përshtateshin me pasojat e ngrohjes globale.
Por shqyrtimi i të dhënave, që janë të hapura për publikun, ka ngritur dyshime nëse paratë e premtuara janë marrë ndonjëherë.

Mësime
Zyrtari i lartë i OKB-së për klimën, Yvo de Boer thotë se ka pasur një problem në përcaktimin e asaj se çfarë ishte në të vërtetë në premtim për klimën.
"Është shumë e vështirë të përcaktosh nëse diçka është një kontribut për ndryshimin e klimës ose jo dhe në këtë kuptim e ndjej me të vërtetë se Kopenhaga duhet të hedhë vështrimin përpara dhe jo pas dhe këtë herë t'i vërë gjerat në vendin e duhur dhe të jetë e qartë" tha ai.
Zoti de Boer tha gjithashtu se duhen gjetur mënyra më të mira për të ndjekur se ku shkojnë paratë.
"Mendoj se në Kopenhagë duhet të gjejmë një mekanizëm të kontrollit të përgjegjësisë që të jetë i qartë si kristali, që e bën me të vërtetë të qartë që ta ndjekësh atë se si mbështetja e vendeve të pasura shkon tek vendet në zhvillim në lidhje me ndryshimin e limës. Këtë nuk duhet ta ngatërrojmë përsëri," tha ai.

PUNËTORËT KËRKOJNË KTHIMIN E OBJEKTEVE INDUSTRIALE

Shkruan: Beqir ELSHANI

(Me rastin e njëvjetorit të Protestës së punëtorëve në Therandë)

 

Më 4 nëntor 2008 u mbajt tubimi i Sindikatës së Industrisë Kimike të Gomës “Ballkani” në Therandë. Ishte një nga tubimet e shumta dhe të shpeshta që mbajnë qytetarët e Therandës. Qindra punëtorë, ish-prodhues të gomës, të fabrikës “Ballkani” ishin tubuar para Kuvendit Komunal të Therandës. Ndonëse protesta filloi në ora 11:00, aspak nuk i shqetësoi organet komunale të Therandës.

Me të drejtë ish-punëtorët pyetnin se ku e merrnin guximin që pushtetarët shqiptarë aspak nuk shqetësohen, kur në bulevardin e qytetit marshonte kolona e punëtoreve pashpresë dhe pa ardhmëri. Në mesin e qytetarëve, në ditë tregu, flitej me pesimizëm, se asgjë nuk mund të bëjmë, sepse udhëheqësit dhe biznesmenët janë të korruptuar dhe askush nuk çanë kokën për popullin e varfër e të lodhur nga vuajtja dhe mjerimi. Kolona e protestuesve ish-punëtorë me pankarta në duar prej Kuvendit Komunal në drejtim të Fabrikës “Ballkani” shkoi duke u rritur. Sapo qytetarët i panë protestuesit duke kaluar rrugës me pankarta “Qeveri e Kosovës dhe Udhëheqës Komunalë të Therandës, zgjohuni nga gjumi!”bashkëngjiteshin, sepse me halle dhe varfëri kishin një qëndrim. Duket qartë se Qeverisë së Kosovës i pengon Lëvizja Vetëvendosje, ku djemtë dhe vashat kërkojnë të mbrohet çdo pëllëmbë e Kosovës, u pengojnë qytetarët që kërkojnë të drejtat e barabarta si dhe kthimin e punëtorëve në vendet e tyre të punës.

Kur një bujk iu bashkëngjit protestës, disa ish-punëtorë të “Ballkanit” i thanë se ai nuk është punëtor, andaj bujku deklaroi se derisa ju nuk punoni dhe nuk merrni paga, atëherë edhe mua nuk më shiten prodhimet bujqësore, sepse nuk ka fuqi blerëse. Të njëjtin fat kanë edhe shitoret, ku rrallë hynë ndonjë blerës. Prandaj gjendjen e prodhimtarisë komunale dhe republikane po e rëndon papunësia e madhe e shqiptarëve në Kosovë. Derisa fabrikat më të mëdha në Kosovë nuk punojnë një kohë të gjatë, kolona e qytetarëve të papunë do të vazhdojë të rritet me përmasa shumë të mëdha. Duhet pasur parasysh se për dy dekada papunësi dhe moszhvillim të vendit, qysh nga pushtimi serbofashist dhe pas çlirimit, Kosova ka prodhuar një armatë shumë të madhe të papunësh. Kjo tingëllon sikur pushtuesi serb Kosovën e ka mallkuar, në mënyrë që oxhaqet e fabrikave tona kurrë të mos tymojnë. Për fat të keq, kështu po ndodhë, sepse qeveria dhe biznesmenët nuk kanë inatin kombëtar dhe proletar, por kanë qëllimin e përfitimit vetjak me anën e privatizimit të mjeteve dhe objekteve industriale. Prandaj në Kosovë nuk ka klasë punëtore, por klasë çifligarësh, të cilët me anën e korrupsionit kanë përvetësuar mjetet ë punës dhe objektet industriale. Ish-punëtorët që dikur me prodhimet e “Ballkanit” mbanin në këmbë ekonominë e Kosovës, u shndërruan në protestues kundër mosangazhimit dhe korrupsionit të qeverisë së Kosovës. Dikur ish-punëtorët e “Ballkanit” ishin ekspertë të lavdishëm për prodhime cilësore në mbarë Evropën, sot janë rraskapitur nga varfëria e gjatë dhe e mundimshme. Tani objekti industrial “Ballkani”, që dikur ishte bartës kryesor i zhvillimit ekonomik, arsimor, kulturor dhe sportiv, po rrezikohet të shkatërrohet krahas shuarjes së vendeve të punës. Në vend se të ecet përpara drejt zhvillimit dhe përparimit të vendit, të dalë nga gërmadhat e luftës barbare serbe, fabrika po shuhet para syve të popullit. Dihet që me shuarjen e fabrikës së parë dhe më të madhe në Therandë, rrezikohet kafshata e gojës së fëmijëve, pa përmendur arsimimin, kulturën dhe sportin, që janë pjesë e zhvillimit mendor dhe shëndetësor. Është koha që Theranda të ketë spitalin e vetë, me anën e së cilës do të shpejtonte shërimin e popullit, por edhe do të zbuste ngarkimin e Qendrës së Spitalit në Prizren.

Pas privatizimit të fabrikës “Ballkani” në vitin 2005, punëtorët pritën me gëzim se do të hapet një perspektivë e re drejt zhvillimit të vendit. Fill pas luftës së përgjakshme në Kosovë deri në vitin 2006 “Ballkani” kishte 860 punëtorë. Kuptohet që numri i punëtorëve nuk ishte i kënaqshëm, por shpresonin se po shkonin drejt zhvillimit dhe punësimit të punëtorëve tjerë, që si pasojë e luftës kishin mbetur jashtë dyerve të industrisë. Për fatkeqësinë më të madhe, “Ballkani”, që dikur ishte një ndër tre objektet më të mëdha të Kosovë (pas Trepçës dhe Feronikelit), u shit në spin-off special me çmim përbuzës për vetëm 1,4 milionë Euro! Ky çmim ishte një fyerje e rëndë, jo vetëm për therandasit, por edhe për mbarë popullin e Kosovës. Kjo ishte një pasqyrë e gjendjes së vështirë, me anë e së cilës, populli shqiptar duhet të jetë syçelë, se kah po shkon ekonomia e Kosovës. Dy ditë më parë në Gjilan u përurua një rrugë e fshatit, ndaj Ministri i Financave, Ahmet Shala, deklaroi se dinë të bëjnë shtet. Mos do të thotë kjo se shteti bëhet vetëm në fushën e ndërtimit të rrugëve dhe jo në ruajtjen e objekteve industriale, që janë bërthama e zhvillimit ekonomik dhe punësimit sa më të madh të punëtorëve. Prandaj krenaria e ministrit të financave para Sindikatës së Kosovës, që kërkon të kthehet në vendet e tyre të punës, tretet porsi sheqeri në ujë. Kur timonierët e automjeteve janë të paaftë dhe të dehur, pasojat e aksidenteve në komunikacion do të jenë më të mëdha. Prandaj sa më pasive që bëhet qeveria e Kosovës për ruajtjen e objekteve industriale dhe punësimin e ish-punëtorëve me përvojë të madhe, aq më shumë do të shkatërrohet shteti. Ish-punëtorët nuk janë plakur nga mosha, por janë plakur nga lufta kundër pushtuesit serb, dhe nga humbja e vendeve të punës, si pasojë e së cilës janë shndërruar në lypsarë, edhe pse fabrikat janë ndërtuar me djersën e tyre. “Lirinë askush nuk na e fali, ne vetë duke luftuar u bëmë të vetëdijshëm”, shkruan poeti ynë Esad Mekuli.

Duhej të kalonin 2-3 vjet për t’u bindur se tenderët ishin mashtrues dhe korrupsionistë, sepse ata nuk përmbushën asnjë kusht të paraparë me kontratën e shitblerjes. Nuk e punësoi numrin e paraparë të punëtorëve, përkundrazi prej 860 punëtorëve sa kishte “Ballkani” në vitin 2006 u përgjysmua në 375 punëtorë, prandaj nuk ka punësim, por largim me theqafje. Pastaj nuk bëri investime, por vetëm shkatërrime, dhe kjo gjendje mund të shihet qoftë me këmbë, qoftë me helikopterë mbi gjigantin e gomës “Ballkani”, që shtrihet në fushën më të madhe dhe më pjellore të Therandës. Shitja e mallit bëhet me anën e përfitimeve private, që të kujton feudalizmin mesjetar. Populli thotë ujët që fle, nuk pihet, prandaj makinat që nuk punojnë ndryshken. Si rezultat i këtyre është se nuk mund të flitet për sasinë dhe cilësinë e prodhimeve të “Ballkanit”, që dikur pushtonte tregun evropian dhe botëror. Tani prodhimtaria ka humbur besimin dhe as që mund të përmendet tregu i Fabrikës “Ballkani”. Prandaj punëtorët kërkojnë kthimin e objektit në duar të tyre më të sigurta, të cilin vetë e kanë ndërtuar dhe zotohen se do ta ruajnë duke punuar.

Edhe po të kishte industria 1800 punëtorë, siç kishte para lufte, prapëseprapë gjendja do të ishte e pakënaqshme kundrejt numrit të madh të papunëve. Përkundrazi as që mund të flitet për rimëkëmbjen e industrisë dhe përfshirjes së mbarë punëtorëve. Me të drejt parashtrohet pyetja, nëse nuk zbutet papunësia në Kosovë, atëherë ku i marrin ministrat dhe qeveritarët të ardhurat e tyre të larta? Jo vetëm kaq, sepse pas mbylljes së dhjetëra ndërmarrjeve në Kosovë, të ardhurat në Qeverinë e Kosovës nuk preken, ashtu siç preket standardi i popullit shqiptar. Prandaj derisa në popull ka shqetësim dhe sëmundje, në udhëheqësi ka vetëm lumturi. Dialektika në mëson se sa më i varfër bëhet populli, aq më të pasur bëhen pasanikët, kupto qeveria dhe biznesmenët e ngushtë. Kjo dialektikë e njëjtë vlen edhe për qeverinë e shtetit amë që nuk brengoset për fatin e popullit të vet. Kam lexuar për disa policë të korruptuar të trafikut që me rastin e dënimit të shoferëve për shkeljen e rregullave në komunikacion marrin mito. Por kam lexuar edhe për disa mbikëqyrës, gjithashtu të korruptuar, të cilët marrin mito nga policët e trafikut, dhe kështu lënda e gjobave kurrë nuk arrin të shqyrtohet në organet e gjykatës komunale dhe shtetërore. Kështu ndodh vetëm në ato vendo ku nuk funksionon ligji, ku organet shtetërore janë dekor para popullit të vet dhe ndërkombëtarëve.

 

Premtimeve burokratike u është sosur durimi

Për nga vuajtja dhe mjerimi i punëtorëve shqiptarë, Fabrika “Ballkani” nuk është e vetmja në Kosovë, por ka me dhjetëra objekte industriale që keqpërdoren nga korrupsioni. Gjithashtu edhe Kombinati Ndërtimor “Ramiz Sadiku”, i cili konsiderohej gjigant i ndërtimtarisë në Kosovë, në vitin 2003 është shitur 25 milionë Euro. Prandaj pritja e gjatë dhe pashpresë e 480 punëtorëve të ndërtimores i detyroi të bllokojnë hyrjen kryesore në Qeverinë e Kosovës: ata kërkonin paratë që u takojnë nga shitja e ndërmarrjes pesë vjet më parë. Jo vetëm paratë e shitjes prej 5 milionë Euro, por edhe 17 paga të papaguara nga ndërtimorja “Ramiz Sadiku”.

Ish-punëtorët e Fabrikës “Ballkani”, që dikur me anën protestave të shumta larguan burokracinë titiste shqiptare, që kishin protestuar kundër shërbëtorëve shqipfolës të kriminelit Sllobodan Millosheviç në Kosovë, që nuk pranuan të kthehen në vendet e punës me konvertimin serb, kurrë nuk do të lejojnë që djersa dhe kontributi i tyre të keqpërdoret nga korrupsionistët, qoftë të brendshëm apo ndërkombëtar. Prandaj punëtorët nga të gjitha institucionet e Kosovës kërkojnë që sa më shpejt të prishet kontrata e blerësit të përkohshëm, i cili nuk përmbushi kriteret sipas marrëveshjes. Në vazhdim kërkojnë që keqpërdoruesit të nxirren para ligjit dhe të dënohen. Kërkojnë të bëhet rishqyrtimi i blerjes dhe privatizimi me komision, ku do të merrnin pjesë edhe përfaqësuesit e ish-punëtorëve. Prandaj nëse Qeveria e Kosovës dhe udhëheqja komunale e Therandës nuk brengosen për fatin e Fabrikës “Ballkani” dhe për gjendjen e mjerueshme të ish-punëtorëve, atëherë detyrohen që situatën ta marrin vetë në duar të tyre të sigurta, ashtu siç vepruan edhe gjatë rrethanave të pushtimit të hekurt serb dhe gjatë luftës heroike në krye me Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës.

Si të njohësh shenjat e infarktit?

Neurologu thotë se nëse do të mundet të kapë brenda tre orësh rastin e nj personi që goditet nga infarkti, është komplet e mundur që të gjitha efektet e infarktit të mënjanohen. E gjitha varet nga njerëzit, të cilët janë në gjendje të kuptojnë, diagnostikojnë dhe ta çojnë pacientin në spital brenda 3 orësh.

Si të njohësh shenjat e infarktit?

Ndonjëherë simptomat e infarktit janë të vështira për t'u kuptuar. Për fat të keq, mungesa e informacionit mund të çojë në komplikacione shumë serioze. Personi që pëson infarkt mund të vuaje nga dëmtimi i rëndë i trurit.

Kushdo që është pranë një njeriu që po përjeton infarkt mund ta kuptojë këtë duke i bërë 3 kërkesa të thjeshta:

* Kërkoji personit të qeshë,

* Kërkoji personit te flasë dhe të thotë një shprehje të thjeshtë (rrjedhshëm, psh: sot është një ditë me diell),

* Kërkoji personit të ngre të dyja krahët lart.

Nëse personi e ka vështire të bëjë QOFTË EDHE NJË nga këto 3 veprime, thirrni menjëherë ambulancën.

Një shenjë tjetër e infarktit mund të kuptohet duke i kërkuar personit të nxjerrë gjuhën jashtë. Nëse gjuha shkon sa në një anë në tjetrën, tregon se personi po kalon infarkt.

Një kardiolog thotë se nëse çdokush që merr këtë email ia dërgon edhe 10 njerëzve të tjerë, mund të jesh i sigurt se të paktën një jetë do të shpëtohet.

Unë e bëra timen, po ti? 

Të nderuar lexues, më 16 Tetor 2009, është 101 vjetori i lindjes së gjeniut shqiptar, udhëheqësit e komandantit legjendar, të LANÇ-re, shokut, Enver Hoxha.

Në përkujtim të këtij përvjetori vendosëm ta paraqesim para jush:

Enver Hoxha

PËRSHËNDETJE ME RASTIN  E 40 VJETORIT TË ÇLIRIMIT  TË SHQIPËRISË, 29 NËNTOR 1984

Enver Hoxha

Gëzuar festat e nëntorit, Shqipëri e shtrenjtë!

Gëzuar, populli ynëi mrekullueshëm!

INSTITUTI I STUDIMEVE MARKSISTE - LENINISTE PRANË KQ TË PPSH

SHTËPIA BOTUESE “8 NËNTORI”, Tiranë 1984

Atdheu im i dashur!

U mbushën 72 vjet qëkur shpalle pavarësinë.U bënë 40 vjet që rron e përparon në socializëm, i çliruar përgjithmonë nga shtypja e shfrytëzimi, nga intrigat e poshtërsitë e pushtuesve të jashtëm dhe të armiqve të brendshëm. Vuajtje e mjerime pa fund ke hequr Shqipëria ime gjatë shekujve.

Jeta jote ishte e mbushur plot me luftëra të përgjakshme, që janë zhvilluar cep më cep të truallit tënd, në male e në fusha, në kështjella e në kasollet me baltë. Gjaku yt o popull u derdh që ti të jetosh i lirë dhe i pavarur si shqiponja e maleve, ashtu si ishe ti vet, me shpirt të lirë e karakter të papërkulur, me mendje të urtë e të kthjellët, me zemër të madhe, të guximshme e bujare me dëshira dhe aspirata të flakta. Ty, s´të trembi kurrë robëria, as shpata e armikut, as dredhitë e tij, as djegiet as vrasjet; ti kurrë se ule kokën përpara të huajve e përpara tradhtisë, por kurdoherë qëndrove shtatlartë, ballëhapët.

Në brez mbaje koburen me serm, në sup dogratë dhe maliherët, në dorë shpatën zhveshur dhe luftoje me tërbim. Të godisnin nga të gjitha anët, shumë herë edhe të thyenin, por kurrë nuk të mposhtnin, Shqipëria ime, populli im!

Vështirë të gjendet në botë një vend i vogël si Shqipëria jonë, me një popull të tillë si populli shqiptar, që të ketë luftuar kaq shumë, që të ketë guxuar kaq shumë, që të ketë treguar kaq shumë trimëri e mençuri që t´i ketë thyer të gjithë armiqtë dhe të ketë dalë kryelartë përpara historisë, të ketë dalë i lirë e sovran, ta ketë rrëmbyer fuqinë me armët e ti, pa pasur e pa kërkuar ndihmën e kurrkujt.

Armiq nga më të egrit janë sulur e kanë kërkuar ta zhduknin këtë popull trim nga faqja e dheut, ta fshinin Shqipërinë nga harta e botës, ta copëtonin e ta ndanin në mes fqinjëve të saj, sundimtarët e të cilëve ishin agjentura të fuqive të mëdha. Por më kot. Shqipëria e shqiptarët luftuan e fituan, ata ishin, janë e do të jenë të pavdekshëm.

Për këto merita të mëdha, Shqipëria ime, populli im, flet historia. Flet historia me të madhe tash, por ajo ka folur edhe përpara, megjithëse armiqtë e huaj kanë bërë çmos që zëri yt të mos dëgjohej askund. Megjithatë ky zë s´mund të mbytej, sepse jehona e luftërave të shqiptarëve ka çarë male, ka kapërcyer hapësira e i ka treguar botës se si një popull i paepur me Skënderbeun në krye, u bë tmerri i osmanëve. Ndërsa, Evropa dridhej nga hordhitë e sulltanëve turq, në malet e Shqipërisë luftonte e rezistonte një popull, i udhëhequr nga një hero, që mbronte Atdheun dhe Evropën nga invadimi.

Gjakun e derdhe lumë, por askush s´ta diti për të mirë, o popull trim, megjithatë ti s´u dekurajove, sepse jeta të kishte mësuar që fatin tënd duhej ta kishe vetë në dorë e Atdheun vetë ta çliroje e ta mbroje.

Armiq të shumtë kanë shkelur mbi tokën tonë amtare, romakët e Cezarit, e të Mark Antonit, osmanët, hordhitë serbe që nga Stefan Dushani e gjer te Karagjorgjeviqët, grekët e Venizellosit e të Zografos, italianët e Luftës së Parë Botërore dhe ata të Musolinit, austro-hungarezët e Franc Jozefit, gjermanët e Hitlerit. Por ti popull shqiptar, u bëre ballë tërë këtyre invadorëve, duke dalë pas çdo pushtimi më i bashkuar, më i përtërirë, më i vendosur për të mos e ulur kokën para kurrkujt.

Arkivat e kancelarive të shteteve të Evropës janë mbushur me dokumente që vërtetojnë luftën tënde, trimëritë e aspiratat e tua të zjarrta për liri. Por këto arkiva nuk hapen, akoma edhe tash e kësaj dite ato qëndrojnë të mbyllura. Të mbyllura mbeten arkivat e Stambollit, të Beogradit, të Athinës, të Italisë, të Austrisë, të Francës. Por, më mirë e më qartë sesa shkresat e kancelarive të huaja historia jote e madhërishme, o popull heroik, është shkruar me gjak e me djersë dhe është kënduar brez pas brezi nga ti vetë. Këngët e tua përshkruajnë me besnikëri historinë tënde të madhe, ato u thurin himn trimërisë, qëndresës, besës e bujarisë, jetës në zhvillimin e saj të harmonishëm, zakoneve, dokeve, kostumeve.

- Kështu ti i këndoje vetes tende, gjakut tënd, përjetësisë tënde. Këto këngë frymëzonin brezat njëri pas tjetrit, i armatosnin ata me dashurinë për atdheun, për lirinë, u tregonin për guximin, vendosmërinë, palëkundshmërinë e gjyshërve të tyre, u tregonin se vetëm me gjak e me djersë mund të mbroheshin liria, nderi, gjuha, zakonet, kultura.
Në këngët e tua evokohet ndihma që ti, popull shqiptar, u ke dhënë popujve të tjerë gjatë historisë. Ato janë këngë për Skënderbeun e trimat e tij shqiptarë që ndihmuan Huniadin, që ndihmuan mbretërinë e Napolit të çlirohej; janë këngë për bijtë e tu që shkuan e luftuan edhe në Francë me mareshalin Dë Kersi; janë këngë për trimat e kësaj toke që ndihmuan revolucionin për pavarësinë e Greqisë. E ku nuk ka luftuar për lirinë shqiptari, ku nuk ka treguar trimëri, ku nuk ka treguar vitalitet e mençuri.
Njerëz të mëdhenj ke nxjerrë nga gjiri yt ti, populli im, njerëz të pushkës e të penë, që kanë frymëzuar brezat dhe i kanë mbrujtur me atdhedashurinë, me ndjenjën e lirisë. Këta njerëz kanë ëndërruar, kanë punuar e janë përpjekur që mëmëdheu të rronte i lirë, që shqiptarët të mësonin, të përvetësonin diturinë dhe të ndërtonin një Shqipëri të lirë, pa zinxhirë, pa të huaj, ku të merrte zhvillim të mbarë gjuha shqipe, “gjuha jonë kaq e bukur e kaq e dëlirë” , aq tingëllonte në këngët e malësorëve e të fusharakëve, të grave , vajzave e djemve si azganë. Sa shumë e kanë dashur dhe e kanë çmuar atë patriotët e shquar të çdo kohe, veçanërisht të Rilindjes sonë kombëtare të cilët me mendjen e tyre të mprehtë dëshironin që kjo gjuhë të fiksohej e të mësohej në shkollat shqipe dhe që këto shkolla të zhduknin në popull errësirën, influencën e gjuhëve të vendeve që na kishin shtypur të zhduknin errësirën mesjetës e të feve, që helmonin shpirtin e popullit shqiptar. Këta pionierë të gjuhës shqipe u sakrifikuan në altarin Atdheut, gjaku i tyre u bë pishtar, vepra e tyre hodhi rrënjë, u rrit e u zhvillua në mes furtunave, ne mes mjerimit, në mes varfërisë.
Nga shkollat shqipe, që u hapën me përpjekjet e këtyre patriotëve të shquar, dolën njerëz që qëmtuan këngët e historisë sonë e zakonet e popullit, që forcuan vendosmërinë e shqiptarit për t´u çliruar, që na dhanë neve dritë, forcë e dituri gjersa më së fundi ti, popull i dashur i kapërceve tërë këto mjerime.
Historia të kishte mësuar se ata popuj që nuk luftojnë, zhduken, ndaj ti, populli im, luftove për lirinë, për gjuhën, për zakonet, për truallin tënd të shenjtë dhe nuk u zhduke, por fitove. Shekujt kaluan në luftëra të pareshtura, u dogje , u vrave, por s´u përkule e s´u shove gjersa në 29 Nëntorin e 1944 -ës bashkë me lirinë fitove edhe pushtetin, u bëre zot i fateve të tua, dole në dritë përgjithmonë, sepse në ballë të luftës tënde kishe partinë heroike Komuniste, që ti, popull e nxore nga gjiri yt dhe e mbrojte dhe e ushqeve me gjakun e bijve të tu më të mirë, që ajo të rritej e fortë siç e donin momentet dhe e ardhmja e jote dhe e Atdheut tonë. Kjo ishte një fitore e merituar.
Rrallë popull tjetër i ka merituar këto fitore siç i meriton ti, populli im, pse ke qenë i fortë, i guximshëm, optimist, e gjithmonë e ke dashur jetën. Nga gjiri yt nxore bij e bija kreshnikë, zemërzjarrtë, syshqiponja e të fortë si shkëmbinjtë e alpeve që sulmonin mbi armikun si rrufe e vetëtima. Të tillë ishin bijtë dhe bijat e tua, që të prinë në beteja, që këngëve ia thanë tok me britmat e luftës e që ti, popull trim e me shpirt të madh, u këndove historinë, u këndove përpjekjet, u këndove sakrificat.
Jo, një e dy, as disa mijëra njerëz, por një popull i tërë u frymëzua në çdo çast, në çdo kohë, në gjithë momentet e turbullta të historisë, nga e kaluara jote e lavdishme, Atdheu im. Kurrë koka e shqiptarit nuk u turbullua në tufane e suferina, kurrë populli shqiptar s´u përkul, por ai çau furtunat dhe i mposhti armiqtë sado të mëdhenj, të egër e të armatosur që ishin.
Ti, popull i dashur, nuk ishe barbar, të tjerët u sollën barbarë ndaj teje; ti, populli im nuk ishe pa kulturë, të tjerët donin të të impononin kulturën tyre skllavëruese. Ti nuk kishe vetëm muskuj të fortë, por edhe një mendje të mprehtë e zemër të madhe, ndaj edhe invadorët, as të asimiluan dot, as të zhdukën dot. Armiqtë s´kanë lënë gjë pa thënë kundër teje, por jeta, lufta, historia kanë provuar të kundërtën. Ti ke qenë superior në çdo pikëpamje mbi armiqtë e tu.
E tërë jeta jote, o populli im, ka qenë revolucion, edhe kur ishe me barkun bosh, zhveshur apo veshur me zhele, me trupin të gjakosur nga plagët, por me shpirtin e zjarrtë dhe të papërkulur. Jeta jote nuk ka qenë asnjë çast pa kuptim, përkundrazi, çdo vit, çdo ditë e jetës tënde është e mbushur me luftëra e me përpjekje për liri, për drejtësi, për zhvillim e përparim ekonomik e shoqëror. Kjo mënyrë të jetuari na ka mbajtur e na mban gjallë dhe këtë Partia jonë e Punës e ka pasur dhe e ka vazhdimisht në rend të ditës. Traditat revolucionare të popullit tonë Partia i ka bërë pjesë të pandarë të jetës sonë; datat, ngjarjet e shënuara e figurat e shquara të popullit festohen, për to këndohet e shkruhet. Kudo është krijuar një situatë e mrekullueshme, ngritja politike, patriotizmi i shquar i popullit s´kanë mortje kurrë! Kjo gjendje e shëndoshë e bën Shqipërinë të përparojë e të ndërtojë socializmin me sukses, i bën njerëzit të ndërgjegjshëm në punë e në veprim, luftëtarë të çështjes së madhe të socializmit e të komunizmit, e bën të madh e të vogël ta duan me gjithë shpirt Partinë tonë heroike.
Të gjitha të mirat që krijuam e gëzojmë gjatë viteve të socializmit i solli Lufta Nacionalçlirimtare e popullit, e udhëhequr nga Partia Komuniste, që është ndriçuar kurdoherë nga busulla e saje pagabueshme, marksizëm-leninizmi. E udhëhequr nga kjo ideologji qysh në krijimin e saj, partia, diti ta brumosë dhe ta kalitë njeriun e ri të Shqipërisë socialiste me patriotizmin e shekujve, diti ta bashkojë e ta mobilizojë mbarë popullin në luftën e shenjtë për liri, diti ta udhëhiqte në atë rrugë që bashkë me lirinë, populli të merrte në duart e tij edh fuqinë, të vendoste pushtetin popullor dhe t´i hynte punës për të bërë Shqipërinë tonë të dashur kopsht të lulëzuar, vendin e lirë, të njerëzve të lirë.
Luftuam dhe fituam. E tërë Shqipëria u ngrit në këmbë gjatë Luftës Nacionalçlirimtare. Të gjitha fshatrat tona u bënë çerdhe të partizanëve. Populli i tërë arriti të bëhej një grusht i fortë rreth Partisë, shporri njëherë e përgjithmonë nga trualli i tij shkelësit e huaj barbarë, përmbysi nga pushteti feudalët, bejlerët, kapitalistët dhe u dha dënimin e merituar tradhtarëve. Shumë bijë nga më të mirët e këtij populli ranë në fushën e nderit, por ata u bënë pishtarë dhe sot anekënd Shqipërisë prehen eshtrat e tyre në varrezat monumentale, ku populli vazhdimisht shkon e përkulet me nderimin më të madh, pse gjaku i tyre çimentoi themelet e Shqipërisë së re.
Të gjithë të huajt që vizitojnë vendin tonë, përulen me respekt përpara varrezave të heronjve tanë dhe me bindje dhe admirim thonë se ky popull ka luftuar, ka derdhur gjak e se në këtë vend në çdo pëllëmbë tokë është bërë luftë.
Pas Çlirimit ti, populli im, e vazhdove luftën me heroizëm. Partia të udhëhoqi në beteja akoma më të mëdha, akoma më të vështira, në betejat për socializëm, që duhej të fitoje me punë e me djersë, me dituri e vendosmëri. Ti përditë punon, fiton dhe ecën përpara pa e hequr pushkën nga dora e pa e ulur kokën para armiqve të vjetër e të rinj me maska shumëngjyrëshe.
Partia, populli dhe socializmi e mbushën Shqipërinë me fabrika, kombinate e hidrocentrale të mëdha, lulëzuan fushat, qëndisën kodra e male me brezare e ngjitën pyje deri në alpe, zhvilluan bagëtinë e bujqësinë që me aq pasion u ka kënduar Naimi, e mbushën vendin me shkolla, institucione kulturore e shkencore, zhdukën analfabetizmin, errësirën e prapambetjen e së kaluarës dhe bën që kudo të vërshojë drita e diturisë e zhvillimit dhe e përparimit shkencor. Shqipëria socialiste është sot i vetmi vend që e ndërton socializmin krejtësisht me forcat e veta, pa marrë kredi nga askush dhe pa i pasur borxhe askujt, vend pa taksa, pa inflacion e papunësi, vend me arsim e shërbim shëndetësor falas.
U transformua nga themelet çdo cep i Shqipërisë, jeta e popullit tonë të shumëvuajtur ndryshoi rrënjësisht, u bë e sigurt, e ndritur, dhe e begatë. Mbi të gjitha, në tërë këtë proces Partia bashkoi më fort gjithë popullin dhe e bëri të ndërgjegjshëm për rolin e tij të madh e vendimtar në histori.
Kjo Shqipëri e bukur që ndërtove ti, Partia ime, përmes kaq furtunash , luftërash e intrigash, kjo jetë e lumtur që gëzojmë sot, ky njeri i ri që farkëtove janë vepra jote e lavdishme që e realizove me forcat e popullit tënd, me vendosmërinë e pjekurinë tënde me mendjen e ndritur nga marksizëm-leninizmi, pa ua shtrirë dorën të huajve. Ndihmat e të huajve kanë qenë kurdoherë jo vetëm shumë të kufizuara, por, siç e provoi jeta, ndonëse jepeshin në maskën e internacionalizmit proletarë thelb kishin karakter imperialist skllavërues.
Por, kur pamë se, qoftë titistët, qoftë revizionistët sovjetikë, apo ata të vendeve të Lindjes, qoftë Kina e Mao Ce Dunit, me ndihmat që i jepnin kishin qëllime të tjera, armiqësore, robëruese ose synonin ta kthenin Shqipërinë në një bisht të tyre, të varur nga ata, që ajo të humbiste lirinë dhe pavarësinë, ne ua çorëm maskën dhe u thamë hapur e qartë se Shqipëria socialiste, Partia e Punës së Shqipërisë dhe populli shqiptar nuk shiten për lecka, as për tri rubla, as për dinarë dhe as për juanë, ashtu siç nuk u shitën për tri lecka – lëmosha të imperialistëve anglo-amerikanë, për sterlinat e dollarët e tyre.

TË GJITHË NË DEMONSTRATËN 

E 16 SHTATORIT E ORGANIZUAR 

NGA LËVIZJA VETËVENDOSJE!

O sot, o kurrë!

Te ura, te ura , urra o burra!

Më 27 gusht, Gjykata Komunale në Prishtinë ua shqiptoi nga 30 ditë paraburgim 21 ktivistëve të Lëvizjes VETËVENDOSJE!. Këta janë aktivistët të cilët ishin arrestuar gjatë aksionit që VETËVENDOSJE!-a e kishte organizuar kundër EULEX-it dhe kundër veprimeve të tij në Kosovë, veçanërsisht protokollit që EULEX do ta nënshkruajë me Serbinë.

Ky vendim i gjykatës flet qartë për atë se në Kosovë nuk ka ndryshuar asgjë pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës. Kosova vazhdon të jetë e sunduar nga misionet ndërkombëtare (UNMIK, ICO, EULEX…), të cilat kanë pushtet ekzekutiv dhe imunitet ndaj ligjit, si dhe nuk e njohin ekzistencën e shtetit të Kosovës. EULEX-i është trashëgimi e UNMIK-ut (vetëm nëpër vendbanimet me shumicë shqiptare), duke qenë njëkohësisht pjesë e tij, në dy aspekte të rëndësisë kryesore:

- Në aspektin juridiko-politik - EULEX-i është në Kosovë në bazë të Rezolutës 1244 dhe planit 6 Pikësh, nuk e njeh pavarësinë e Kosovës dhe punon për zgjerimin dhe forcimin e Serbisë brenda Kosovës, si dhe ka pushtet ekzekutiv përmbi institucionet e vendit dhe pavarësisht tyre.

- Në aspektin praktik - EULEX i mbanë të robëruara gjykatat dhe policinë e Kosovës, duke iu vendosur atyre përmbi dhe duke hyrë brenda tyre. Gjykatat dhe policia e Kosovës nuk kanë arritur që të çlirohen dhe pavarësohen nga misionet e huaja, dhe punojnë për mbrojtjen e pronës së këtyre misioneve e kundër interesave dhe vullnetit politik të qytetarëve të Kosovës.

Ndërkohë që EULEX e vazhdon zbatimin e standardit të dyfishtë në raport me qytetarët e Kosovës - për vrasje dhe rrezikim të jetëve të njerëzve strukturat paralele ledhatohen, ndërkohë që për dëmtim prone shqiptarët dënohen. Në Kosovën e pas shpalljes vazhdon të mos jetë e levërdishme të jesh shqiptar. Shqiptimin e sotëm të masës së paraburgimit e ka mundësuar dhe kushtëzuar dënimi i aktivistëve nga strukturat politike në vend. Pieter Feith dënoi me fjalët më të ashpra aktivistët e VETËVENDOSJE!-s, duke kërkuar hetim të vendosur të rastit dhe dënim të akterëve. Ky është urdhër për gjykatat, dhe e pamundëson autonominë e tyre.

Ndërkohë që deklarata e përbashkët e krerëve institucionalë të Kosovës pas takimit me Feith dhe Kermabon e dënoi ashpër "dhunën e demonstruar në Mitrovicë dhe demolimin e pasurisë së EULEX-it", duke i barazuar këto dy ngjarje që në thelb dhe janë diametralisht të kundërta. Strukturat paralele të Serbisë në pjesën veriore kanë përdorur armë zjarri dhe granata dore për t'i parandaluar shqiptarët të kthehen në pronën e tyre. Ndërsa Lëvizja VETËVENDOSJE! ia ka dëmtuar pronën EULEX-it për ta kundërshtuar minimin që EULEX-i i bën sovranitetit të Kosovës. VETËVENDOSJE!-a e kundërshton EULEX-in për ta vendosur drejtësinë në vend, një drejtësi që bazohet në parimin e së drejtës për vetëvendosje dhe në gjykata të pavarura e të paanshme, ndërsa strukturat paralele të Serbisë punojnë për ta vazhduar padrejtësinë e okupimit të dhunshëm të Kosovës nga Serbia. Institucionet e Kosovës dhe ato ndërkombëtare këtu i barazojnë këto dy ngjarje për t'i dënuar më lehtë aktivistët e Lëvizjes, ndërkohë që vazhdojnë t'i lënë të paprekura strukturat paralele.

EULEX-i gabon sikurse UNMIK-u, kur mendon se arrestime, rrahjet dhe paraburgosjet e aktivistëve e ndalin Lëvizjen. Ne do të vazhdojmë ta kundërshtojmë aktivisht këtë mision dhe veprimet e tij në Kosovë.

gazeta VETËVENDOSJE

UKSHIN HOTI ËSHTË GJALLË

Shkruan: Adnan Abrashi

(Një vegim mallëngjyes çasti, pranë gërmadhave të shtëpisë ende të djegur nga serbët të veprimtarit tonë madh dhe të pavdekshëm të çështjes kombëtare, UKSHIN HOTI)Një veprim, 10 vite që nga zhdukja pa gjurmë e veprimtarit tonë të madh të çështjes kombëtare, Ukshin Hoti, që nuk e ka bërë asnjë përfaqësues zyrtar i institucioneve tona shtetërore, asnjë parti politike, apo ndonjë subjekt tjetër qeveritar dhe joqeveritar, e bënë djelmoshat e lëvizjes “Vetëvendosje”. Ata, më 28.08.2009, të udhëhequr nga lideri i tyre, Albin Kurti, vizituan në Krushë të Madhe, familjen e veprimtarit tonë të madh të çështjes kombëtare, Ukshin Hotit. Ishte kjo një vizitë tejet emocionuese dhe mbresëlënëse, si për mysafirët e nderit, ashtu edhe për nikoqirët, që pa dyshim mbetën tejet të kënaqur dhe mirënjohës nga ky takim. Këtë vlerësim me përplot ngazëllim dhe dashamirësi, e vërtetuan edhe anëtarët e familjes së ngushtë të Ukshin Hotit, të cilën e deklaruan edhe publikisht: “Pas 10 vite sa ende konsiderohet ai i zhdukur, është hera e parë që një autoritet dhe personalitet me bagazh të madh atdhetar sikurse është Albin Kurti, ta vizitojë zyrtarisht këtë familje. Por, sikur kjo vizitë e paralajmëruar disa ditë më parë nga lëvizja “Vetëvendosje”, nuk mbeti pa u hetuar edhe nga qeveritarët tanë në pushtet. Nuk e di se kjo ndodhje në vazhdim, a mund të merret si e qëllimshme, apo koincidencë rasti, por, menjëherë posa përfundoj kjo vizitë nga lëvizja “Vetëvendosje” familjes së Ukshin Hotit, aty arriti një delegacion i komisionit qeveritar për zbardhjen e fatit të të zhdukurve?

“Për të gjithë ne që në njëfarë forme merremi me politikë, Ukshin Hoti dhe filozofia e tij e zgjidhjes së çështjes tonë kombëtare, është si Dielli, i cili na ka përcjellë dhe na përcjellë neve kudo. E, dielli, dihet! Nuk mund të përvesohet dhe as të futet në gjep nga askush. Ai shndrit pandërprerë, dhe pa marrë parasysh se sa dikush e dëshiron apo nuk e dëshiron atë ngrohtësi që flakëron, rrezet e tija depërtuese nguliten thellë në zemrën, mendjen, arsyen dhe ndërgjegjen e çdo veprimtari politik që sado pak e ndjen veten shqiptar” – tha në mes tjerash Albin Kurti në fjalimin e tij drejtuar të pranishmëve.

Ku është Ukshin Hoti?!

Ajo dilemë që sot e 10 vite e mundon, jo vetëm familjen e ngushtë të tij, por edhe shumë adhuruesit dhe përkrahës të tij shtegtarë që i ndjekin mësimet e filozofisë atdhetare të dhe rrugës së drejtë kombëtare të trasuar nga ky kolos, mysafirit si pyetje nga të pranishmit ju parashtrua edhe në këtë takim: “Ku është Ukshin Hoti dhe pse aq gjatë nga dikush, sikurse me qëllim, lihet anash dhe margjinalizohet çështja e rastit të zhdukjes pa gjurmë të tij? Përgjigja e Albinit në këtë dilemë ishte e prerë dhe koncize: “Sepse, posa një politikan i yni aktual, ta zëmë, do ta kishte përmendur në ndonjë fjalim emrin e Ukshin Hotit, atëherë, pa dashas, intuitivisht, do të na lindte krahasimi: Kush është ky që flet për Ukshinin, e kush është Ukshin Hoti, emrin e të cilit e përmend ai? Kështu, me shfaqjen e një krahasimi të tillë psikologjik, këta si vetvete do të duken shumë të vegjël dhe minorë...”.

Se vërtetë në këtë pyetje, kjo përgjigje alegorike e Albinit, duhet merret si e saktë, u tregua edhe në flagrancë, kur, të paraprirë nga nikoqirët, delegacioni i lëvizjes Vetëvendosje, vizitoj gërmadhat e shtëpisë personale, në të cilën me vite të tëra ka jetuar dhe vepruar Ukshin Hoti.

Indicijet e theksuara që edhe më tepër e vërtetojnë tendencën e lënies së qëllimshme nga ana e institucioneve në harresë të çdo gjëje që ndërlidhet me emrin dhe personalitetin e Ukshin Hotit u bë e dukshme menjëherë: Posa u afruam shtëpisë së tij, merrni me mëndë se çka pamë aty...?!! Rrënime e gërmadha...ku fare as pas 10 viteve nuk ka prek dora e njeriut...

A thua, kush mundet ta paramendoj këtë?! Në vend se kjo hapësirë me vlerë dhe një rëndësi të veçantë kombëtare të jetë një shtëpi muze, fatkeqësisht, edhe pas 10 viteve në liri, ajo ka mbetur ashtu gërmadhë që nga shkatërrimi i dhunshëm i saj, me një pamje aq të shëmtuar ku as macet dhe qentë nuk tentojnë të gjejnë më strehë aty.

A nuk është kjo marrëzi?!

Po, po, marrëzi, kryetar dhe kryeministër! Por turp edhe për ju ministra që më së shumti ju shohim në opinion me lopata në dorë duke vërë gurë-themele dhe me gërshëra në xhep duke prerë shirita promovuese anë e kënd Kosovës ..

 Pse shtëpia e rrënuar e Ukshin Hotit të mos shndërrohet në MUZE?

Do ta eliminoj me këtë rast qeverinë dhe politikën në pushtet, por, për idenë e hedhur si të mirëfilltë që shtëpia ende gërmadhë e Ukshin Hotit të shndërrohet në muze, jam më se i bindur se vetëm me një nisëm të sinqertë nga dikush, populli ynë kudo që të jetë, do ta ndihmonte edhe financiarisht me donacione realizimin e saj.

Të mbetemi edhe ca tek vizita e delegacionit të lëvizjes “Vetëvendosje” në familjen e Ukshin Hotit!

“Të gjithë ne, anëtarët e lëvizjes “Vetëvendosje”, me përkushtim të madh i lexojmë dhe i studiojmë veprat e shkruara të Ukshin Hotit, dhe ato si mësime bazë, tentojmë t’i aplikojmë edhe në praktikë. Në bibliotekën e lëvizjes, i kemi të gjitha veprat e Ukshinit, dhe ato konsiderohen si literaturë obliguese për çdo anëtar.. “ – tha në vazhdim të fjalimit të vetë të rastit, Albin Kurti.

Dhe, çka të themi për fund?! Sikur po duket, ideali ynë kombëtar i kristalizuar me kohë dhe qartë nga ana Ukshin Hotit si filozofi, në tërësi mbetet të realizohet, jo nga këta politikan tanë që sot i kemi në pushtet dhe opozitë, por, pikërisht, nga ai brez i ri të cilin, qysh moti, edhe vetë Ukshini e ka parathanë se do të lindi patjetër dikur.

“Sipas mendimit tim, rrugën e vërtet kombëtare të trasuar nga vëllai im Ukshini, si duket me devotshmëri e vazhdojnë dhe e kultivojnë drejtë vetëm këta djelmosha të lëvizjes “VETËVENDOSJE”, të paraprirë nga lideri i tyre Albin Kurti. Ata, tani e tutje, për këtë veprim, do ta kanë edhe bekimin tim si vëlla ...” - deklaroi me këtë rast, në një prononcim para mediave, vëllai i Ushin Hotit, Afrim Hoti.

Krejt në fund, këtë artikull do ta përfundoj me një përmbyllje që si vegim patetik po më shfaqet reshtur në mua në këto momente: Vallë, le të më thotë dikush se, a thua, mund të vritet pavdekësia? Si mund të vdes ajo? A thua, a ka dikush në botë që mund ta bëjë këtë?! Askush, pa dyshim! Andaj, pa marrë parasysh se si do të jetë lajmi për gjetjen e tij gjallë apo të vdekur, falë brezit të rij që veç ka lindur dhe po na vjen, Ukshin Hoti, ka qenë, është, dhe do të mbetet përherë pavdekësi.

EULEX SULMOHET EDHE NGA HAKERËT

Hakerët kanë sulmuar ueb sajtin e misionit të EULEX-it në Kosovë, www.eulex-kosovo.eu. Grupi i ashtuquajtur Kosova Hackers Group (KHG), në faqen e parë të ueb sajtit të EULEX-it ka vendosur një mesazh.

“Ju nuk mund t’ia shisni vendin tonë prapë Serbisë, ne kemi luftuar me gjak... Ne të rinjtë e Kosovës jemi të lodhur nga gënjeshtrat se EULEX-i është prapa popullit dhe nënshkruan marrëveshje për të shkatërruar të ardhmen e Kosovës... Ne që jemi e ardhmja, kurrë nuk do ta lejojmë këtë. Asnjë nuk është më i fortë se njerëzit në vendin e tyre. Mbane mend EULEX, se ju jeni të ftuar këtu për të na ndihmuar dhe jo të vendosni për neve... Siç kemi thënë Mirësevini!, ne mund të themi edhe Mirupafshim!...", thuhet në mesazhin e hakerëve, njofton express.
Mesazhi i hakerëve përfundon me vargun e njohur të këngës “Albanian”:
”Red n'black i dress eagle on my chest
It's good to be an ALBANIAN
Keep my head up high for that flag I die
Im proud to be an ALBANIAN”.

Shkëmbimi i territoreve dëmton shqiptarët

Ideja për shkëmbimin e territoreve është ide, e cila na çarmatos para bashkësisë ndërkombëtare, dhe shkon në dëm të shqiptarëve. Kështu vlerësuan pjesëmarrësit në konferencën e përbashkët të rrjetit të organizatave shqiptare, të mbajtur sot në Shkup nën organizim të lëvizjes qytetare Zgjohu.

Në këtë konferencë të ROSH-it u prezantua raporti 6 mujorë i ngjarjeve aktuale në Maqedoni, Shqipëri, Kosovë dhe Luginë të Preshevës.

“Unë mendoj se neve po ma matet pulsi me këtë tezen për shkëmbimin e territoreve ndërmjet veriut të Kosovës dhe Kosovës lindore, pikërisht në kohën kur ne, kur më pak nuk i kemi kontrolluar këto dy zona. Në njërën anë s’po na lejojnë me pas ushtri, s’po na lejojnë me pas sovranitet, fjalën e fundit e kanë ndërkombëtarët edhe në anën tjetër na qesin kartën shkëmbeni dy territoret që në fakt do të duhej të ishin tonat, por që aktualisht se kontrollojmë asnjërën.”, vlerëson Albin Kurti, Vetëvendosja, Kosovë.

“Ideja e krijimit të shteteve të pastra etnike është një kuti pandore. Në rast se neve i përshtatemi ose jemi akoma të frymëzuar nga këto ide, garant se çarmatosemi nga mbështetja ndërkombëtare. Absolutisht që nuk do të ishte e dëshirueshme për shqiptarët një shkëmbim territoresh dhe shkëmbim popullsie, do të ishte një traumë e jashtëzakonshme për popullsinë civile edhe po të bëhej kjo gjë” theksoi Adri Nurellari, Instituti liberal, Shqipëri.

Ndërkohë Artan Grubi, nga Lëvizja Zgjohu, theksoi se shqiptarët nuk kanë se çfarë të shkëmbejnë, por vetëm kanë se çfarë të marrin, ndërkohë që u ndal edhe në implementimin Marrëveshjes së Ohrit dhe dështimin e politikës së subjekteve politike shqiptare në këtë drejtim dhe në drejtim të raporteve të autoritete maqedonase kundrejt Kosovës.

“Dështimi i faktorizimit të politikës dhe vullnetit shqiptar përballë partnerëve maqedonasë shihet në vonesën e pajustifikueshme për të njohur Republikën e Kosovës ma herët, skandali me mos ftesën e presidentit Sejdiu në inaugurimin e kryetarit Ivanov, kushtëzimin e vendosjes së marrëdhënieve diplomatike me Kosovën me vijëzimin e kufirit mes Maqedonisë dhe Kosovës.” tha Artan Grubi, Zgjohu, Maqedoni.

Ndërsa përfaqësuesi nga Lugina e Preshevës, përmendi shpërnguljen e popullatës si rezultat i zhvillimeve të fundit në këtë trevë të banuar me shqiptarë.

“Janë arrestuar disa shqiptarë nga autoritet serbe në emër faktikisht të luftës kundër terrorizmit apo të krimit të organizuar, por ajo që është më keq është që kjo ka ndikuar në shpërnguljen e mëtejshme të qytetarëve, diku 500 familje shqiptare kanë lëshuar Preshevën dhe Bujanocin pas këtyre arrestimeve nga frika. Do me thënë në këtë kuptim përpos që nuk kemi kthim të popullatës së shpërngulur gjatë viteve 2000-2001 kemi edhe më tepër një rritje të shpërnguljes” tregon Belgzin Kamberi, nga KDLNJ në Preshevë.

Ndryshe Rrjeti i Organizatave Shqiptare ROSH përbëhet nga 20 organizata të ndryshme shoqërore shqiptare nga të gjitha trevat, ku jetojnë shqiptarët. ROSH ka për qëllim që të organizoj aktivitete të përbashkëta me karakter kombëtar si dhe të punojë drejtë vetëdijesimit të shqiptarëve për pozitën e tyre politike, ekonomike e shoqërore në Ballkan..

Në konferencë ndonëse të paralajmëruar nuk morën pjesë përfaqësuesit e Malit të Zi dhe Çamërisë.

KUR TË LËNDOHET, TË PLAGOSET DHE TË VRITET RINIA SHQIPTARE NË PRISHTINË?!

Shkruajnë: Xhemil Zeqiri - Fadil SHYTI

REAGIM:

Më datën 25 Gusht 2009, në Prishtinë, aktivistët e Lëvizjes Vetëvendose zhvilluan një demonstratë të fuqishme kundër vendosjes së EULEX-it në Kosovë dhe qëndrimeve kundërshqiptare, që kjo organizatë politiko-ushtarake po i mban ndaj Kosovës.

EULEX-i, në Kosovë është vendosur si dorë e zgjatur e Serbisë, njësoj siç është vendosur edhe UNMIK-u. EULEX-i, si vëllami i tij UNMIK-u, janë vendosur në Kosovë, nën maskën e ndihmës së qeveritarëve të Kosovës, për ta bërë Kosovën shtet të “pavarur me kusht”.

...Dhe, në fakt ajo po ngjanë, që prej ardhjes së tyre: para dhe pas së ashtuquajturës Deklaratë e Pavarësisë! Që prej 17 Shkurtit 2008 e deri sot kur, po zhvillohen demonstrata të herëpashershme, me ç´rast, nga policia e UNMIK-ut dhe ShPK-ja, po përdoret dhuna e tejskajshme mbi demonstruesit shqiptarë.

Nga ana e UNMIK-ut dhe EULEX-it, asnjëherë nuk janë ndërprerë ndihmat për Serbinë e jo për Kosovën nga kolonialistët e huaj, të cilët Kosovën po e mbajnë me mashtrime e dhunë nën protektoratin “demokratik”, më të egër centralist, që tani për tani nuk ekziston askund në botë, gjegjësisht në ndonjë shtet të pavarur.

Themi kështu, sepse pushtetarët e Kosovës nuk i pyet askush për asnjë vendim të disfavorshëm që bie ndesh me interesat kombëtare shqiptare.

Nga këto veprime që UNMIK-u dhe EULEX-i, i kanë marrë, e kanë gjenezën shtypja, varfëria e popullit dhe krijimi i pushtetit paralel të serbëve që jetojnë në Kosovë.

Tani, janë krijuar komuna serbe, që janë kthyer në enklava dhe si për pasojë, pikërisht tani në veri të Kosovës, në lagjen e quajtur “Kroi i Vitakut, serbë të etur nga shovinizmi i egër dhe të drejtuar nga direktivat e Beogradit, kanë vërshuar si mbeturinat e një regjimi kriminal si ai i S. Millosheviqit, dhe duan që shqiptarëve etnikë t´ua ndalojnë jo vetëm kalimin rrugëve për të shkuar në trojet e veta, por edhe ndërtimin e shtëpive.

Një apartheid i tillë, është parë dhe dëgjuar vetëm në Palestinë! Kjo është pra, palestinizimi i hapur Kosovës.

Përderisa ndaj demonstruesve serbë, të cilët kishin kërkesa ekspansioniste, nuk ushtrohej as po ushtrohet dhunë policore, përkundër faktit që këta kolonistë kërkonin që t´i ndalonin ndërtimet e shtëpive të shqiptarëve, që po punonin në trojet e veta; dhuna policore nuk ishte aspak e ashpër, -sepse, askush prej tyre nuk u arrestua; dhuna ndaj demonstruesve shqiptarë qe shumë e ashpër dhe u arrestuan disa demonstrues.

Thirrjet për qetësi dhe dënimet që i bëjnë kukuvajkat - pushtetarët në Prishtinë, (Sejdu-Thaçi), aspak nuk ia ndalin Serbisë turrin që përmes “aleatëve” të saj; UNMIK- EULEX, të dominojë me 6 pikëshin dhe me nënshkrime të protokolleve policore në Kosovë.

…Dhe, njëkohësisht jemi të bindur se këto thirrje dhe dënime qyqare; kërkesave të drejta të demonstruesve shqiptarë; nuk do t´ia ndalojnë as vrullin e rinisë heroike, për të fituar të drejtën e Vetëvendosjes Kosovës me viset të tjera shqiptare.

Ua përkujtojmë lexuesve se Kryetari Parlamentit Jakup Krasniqi dhe Ministri F. Limaj, por edhe të tjerët si ata; - po trumbetojnë pandalshëm se Kosovën e kemi çliruar,dhe e kemi të pavarur… (siç ndodhi kjo krekosje me rastin e përkujtimit të komandant, Ismet Kumanovës, në katundin Kleçkë). Këtu shihet më së miri se Kosova ende se ka arritur lirinë as çlirimin me rastin, kur pikërisht në këtë ditë bandat serbe në Vitomiricë i sulmuan shqiptarët që ishin duke i rregulluar shtëpitë e veta në tokat e tyre stërgjyshore. Sulme të tilla në Kosovë kanë ngjarë vetëm në kohërat e errëta të krajlëve të Serbisë gjatë mbretërisë SKS, kur kolonët serbë erdhën dhe u dyndën në trojet tona!

Sulme të tilla kanë ngjarë edhe në kohën e xhelatëve Tito-Rankoviq, kur shqiptarët detyroheshin të shpërngulen në Turqi. E njëjta gjë po ngjanë tani, kur shqiptarët po detyrohen të emigrojnë jo vetëm në lindje, por edhe deri në perëndim.

Tani reagojmë fort ndaj dhunës që u përdor nga policia mbi demonstruesit!

E ashtuquajtura SHPK nuk po vepron asgjë pa e marrë lejen e UNMIK-ut, dhe të EULEX-it!

Veprimet e kësaj policie ”kosovare-shqiptare”, tani pas luftës, po na i kujtojnë skenat tronditëse, kur prej vitit 1968-1981 e deri sot; policia jugosllave dhe serbe; ndiqte dhe i plagoste apo i vriste demonstruesit, në Prishtinë.

Kur populli i sheh këto sulme makabre mbi rininë e Kosovës, si mund të kujton njeri se Kosova nuk është e varur nga policia e huaj, si ajo e S. Millosheviqit dhe tani e Tadiqit.

Lëvizja Vetëvendosje doli në demonstratë, krejt natyrshëm, sipas radhës që: t´ia tërheqë vëmendjen opinionit të brendshëm dhe të jashtëm për padrejtësitë që po i bëhen popullit shqiptar në Kosovë.

Kur udhëheqja e tij nuk po pyetet për asgjë, në të gjitha fushat e jetës: ekonomike, politike, sociale, ushtarake, e të tjera...

Skandinavi, 27 Gusht 2009

EULEX Made in Serbia‏

Afërsisht 25 vetura të EULEX-it u kthyen me kokë teposhtë sot nga aktivistë të Lëvizjes VETËVENDOSJE!. Aksioni e kundërshtonte praninë e EULEX-it në Kosovë, dhe të gjitha veprimet e tij në dhe për vendin tonë, përfshirë protokollin që EULEX do ta nënshkruajë me Serbinë për bashkëpunim me policinë kriminale të këtij shteti kriminal. Pra, jo vetëm Protokollin. Sepse Protokolli i paralajmëruar është vetëm simptoma më e re. EULEX-i është sëmundja. EULEX-i, i cili thirret në sundimin e ligjit, por pjesëtarët e të cilit bashkë me familjet e tyre kanë imunitet prej ligjit; EULEX-i, i cili thirret në mbështetjen e institucioneve të Kosovës të cilave nuk iu jep llogari dhe mbi të cilat ka fuqi ekzekutive! Policia e Kosovës përfshirë njësitet speciale të kësaj policie intervenuan dhunshëm gjatë aksionit të sotëm, me ç‘rast arrestuan 21 aktivistë të Lëvizjes. Ky intervenim i policisë la të lënduar aktivistin Skender Blakaj nga Burimi, i cili është dërguar në klinikën emergjente në QKUK-së, ku po qëndron policia në pritje për ta arrestuar. Aktivistët e Lëvizjes Dardan Molliqaj dhe Fatmir Haziri janë rrahur keq nga policët gjatë rrugës për në stacionin policor dhe brenda tij. Fatmir Haziri është rrahur nga polici me numër 8062. Po ashtu është rrahur edhe aktivisti Kujtim Kosumi nga polici me numër 8676, si dhe aktivisti Salih Mehmeti nga polici me numër 8272. Një numër i aktivistëve, përfshirë Dardan Molliqajn dhe Naser Shatrin, janë kërcënuar edhe me pasoja për personin e tyre pas daljes nga arresti, me fjali të llojit “Kur të dilni keni punë me ne…” Këta janë policët e Kosovës të cilët thonë se punojnë për mbrojtjen e qytetarëve të Kosovës, ndërkohë që janë të gatshëm për ballafaqim zyrtar e jozyrtar për mbrojtje të pronës së një misioni i cili u është vendosur këtyre policëve përmbi, dhe qartazi dhe me këmbëngulësi po ia hap rrugën shtrirjes së Serbisë brenda Kosovës. Serbia e pat pranuar UNMIK-un vetëm atëherë kur UNMIK-u nuk e pranoi Kosovën si shtet, por pjesë të Serbisë nëpërmjet Rezolutës 1244. EULEX-i u pranua nga Serbia vetëm atëherë kur ai u zotua se do të vijë në Kosovë me Rezolutën 1244 dhe ‘neutral ndaj statusit’, pra kundër pavarësisë së vendit tonë. EULEX-it për nga prania, mandati dhe misioni, ekziston në Kosovë po sikur UNMIK-u: në marrëveshje me Serbinë. Ekzistenca e tij është dashur të kalojë nëpërmjet miratimit të Serbisë. EULEX-i e ka partner të bashkëpunimit Serbinë, kurse institucionet e Kosovës po i trajton sikur mjete të nënshtruara për arritjen e qëllimeve të veta. Nuk është problemi kryesor se Hashim Thaçi e Fatmir Sejdiu janë nënshtruar nga EULEX-i. Çështja është se ata janë nënshtruar me plot vullnet. Ata po përfitojnë personalisht nga ky nënshtrim i tyre që e bënë në emër të Kosovës. Ata kanë zgjedhur realizimin e interesave personale nëpërmjet korrupsionit, në vend të përmbushjes së interesave të Kosovës nëpërmjet vetëvendosjes. Atyre po iu pëlqen kjo pozitë nënshtruese dhe po gjejnë kënaqësi në këtë gjendje. EULEX-i po e trash bashkëpunimin me Serbinë në kurriz të Kosovës. Hapi i fundit në këtë drejtim është Protokolli policor EULEX-Serbi. Në këtë protokoll kufiri Kosovë-Serbi quhet ‘kufi administrativ, e jo kufindërshtetëror. Ky nuk është, madje, as neutralitet – kështu kufirin tonë e quan vetëm Serbia. Prandaj, meqë EULEX-i është i prodhuar në Serbi, xhipat e tyre me targa EULEX, realisht janë xhipa të zinj me targa 000 BG, të cilët ne sot i praptuam. Ashtu siç duhet kthyer kokëteposhtë sistemi politik që e mirëmban EULEX-in në Kosovë.

Emrat e aktivistëve të arrestuar:

Salih Zyba

Ramadan Veliu

Naser Shatri

Frashër Krasniqi

Dardan Molliqaj

Kujtim Kosumi

Salih Mehmeti

Fatmir Haziri

Asdren Peci

Arbër Nuredini

Kasim Uka

Bujar Voca

Rron Gjinovci

Faruk Daka

Skënder Mërtyri

Flamur Arifi

Pajtim Demaj

Lirim Gashi

Fatmir Kurti

Kushtrim Zeqiri

Arbër Vokrri

Skender Blakaj.

Lëvizja VETËVENDOSJE!

Petrit Frangu ngre dolli për Enver Hoxhën e Sali Berishën

Petrit Frangu, mjeku stomatolog nga Burreli është nga të paktët shqiptarë që është takuar me ish Presidentin e Jugosllavisë, Sllobodan Millosheviç, i konsideruar si kasapi i Ballkanit. Në pranverën e vitit 1992, ai së bashku me ish kryetarin e Partisë Ekologjike, Namik Hotin dhe vajzën e tij udhëtojnë drejt Beogradit për të qenë pjesëmarrës në kongresin e radhës të Partisë Socialiste të këtij vendi, të ftuar nga partia simotër e Serbisë, duke lënë mënjanë rreziqet dhe akuzat që do të sillte kjo “aventurë” e tyre. Një udhëtim plot peripeci dhe emocione njëkohësisht, por me një mesazh kuptimplotë për Presidentin e Serbisë se Kosova duhet të jetë e pavarur.
Peripecitë e udhëtimit
“Në të dalë të Fushës Krujës mjetin me të cilin ne udhëtonim e ndalon policia, nis rrëfimin e tij Petrit Frangu, aktualisht kryetar i këshillit sindikal të Qarkut Dibër. Na kërkuan dokumentet dhe ua dhamë. Pritëm më shumë se gjysmë ore dhe nuk po na i kthenin ato. Kundërshtuam duke iu thënë se për vizitën tonë në Beograd është në dijeni dhe Presidenti i asaj kohe Sali Berisha dhe dokumentet na i dorëzuan”-tregon Frangu, teksa mendon se bllokimi i tyre kishte lidhje me udhëtimin e “njerëzve” që do të vëzhgonin çdo lëvizje të tyre në vendin “armik” me Shqipërinë e Kosovën”. “Në pikën doganore të Hanit të Hotit na pyetën fije për pe për qëllimin e vizitës tonë në Jugosllavi dhe për kontaktet tona me autoritetet e këtij vendi. Panë me imtësi dokumentet dhe na lejuan të udhëtonim më tej, thotë matjani që udhëtoi për herë të parë jashtë vendit, madje në një vend që shqiptarët për shumë dekada e kishin cilësuar si vend armik. Ndërkohë në doganën e Malit të Zi jo vetëm na respektuan por nuk na lanë të prisnim fare”.

Takimet në Beograd
Petrit Frangu thotë se në krye të delegacionit shqiptar ishte Baca, siç ekologjistët i thërrisnin Namik Hotit. Duke folur për morinë e takimeve në ish jugosllavi, ai tregon se në Beograd ishte më e lehtë të takoje Sllobodan Millosheviçin se sa bashkëshorten e tij Mira Markovicin. Delegacioni i majtë nga Shqipëria është pritur me të gjitha nderet në Beograd, sipas Frangut. Për të faktuar ato që tha në fillim të intervistës së tij, për survejimin e plotë të udhëtimit të delegacionit shqiptar, ish-ekologjisti sqaron se njëri nga personat që atë dhe delegacionin shqiptar e kishin kontrolluar në kufirin shqiptar, në doganën shqiptare, e kishte parë në sallën e kongresit të PS-së në Beograd, teksa interesohej për mbarëvajtjen e vizitës së tij. Në këtë kongres ekologjistët shqiptarë kanë mbajtur një fjalim të gjatë, ndërkohë që organizatorët e tij kanë kërkuar nga folësi ta reduktonte atë. “Fjalimin do ta mbajmë të plotë, ndërkohë çështja e përkthimit është në dorën tuaj” - kanë kundërshtuar shqiptarët pak çaste para fillimit të seancës së përshëndetjeve.
Frangu tregon se bashkëshortja e Sllobodanit është interesuar për vajzën e tij duke u shprehur se “Shqipëria ka vajza të bukura dhe në rastin më të parë kam shumë dëshirë të vizitoj këtë vend. Kam udhëtuar në shumë shtete dhe do të dëshiroja shumë të vija dhe në Tiranë” - ka pohuar Mira Markovic.
Ndërkohë emocionuese ka qenë darka e shtruar për nder të delegacioneve nga vende të ndryshme të botës. Namik Hoti dhe Petrit Frangu kanë marrë fjalën dhe kanë uruar pjesëmarrësit, ndërkohë janë lutur që ato të ngrihen në këmbë dhe të pinë një dolli për Enver Hoxhën e Sali Berishën. Frangu thotë se në një replikë të shkurtër me një nga të pranishmit është shprehur se Presidenti shqiptar Sali Berisha është më i rëndësishëm se sa Slobodan Millosheviç. “Presidenti juaj është thjesht President, ndërkohë Presidenti ynë Berisha është doktor profesor dhe president”.

Mysafir te Millosheviçi
Pika kulmore e kësaj vizite është ajo kur delegacioni shqiptar është takuar me Sllobodan Millosheviçin, pak minuta para largimit nga Beogradi. “Zoti Millosheviç, ne kërkojmë pavarësinë e Kosovës” - kanë qenë fjalët e të ndjerit Namik Hoti. “M’i bëni shumë të fala Sali Berishës dhe i thoni se e pres në Beograd të diskutojmë rreth kësaj çështje” - ishte përgjigja e numrit një të Serbisë. Petrit Frangu nuk i fsheh emocionet e këtij takimi, madje shprehet se Sllobodan Millosheviçi ishte një njeri me autoritet të lartë dhe me influencë në vendin e tij. “Ky takim është komentuar mjaft keq si në Shqipëri ashtu edhe në Kosovë, tregon Frangu. Policia dhe SHIK-u i asaj kohe gati më hëngrën kokën pas kthimit. Pata probleme të mëdha me policinë e Burrelit. Shumëkush na konsideronte tradhtar. Madje Tirana zyrtare vlonte nga debatet. Deputetë të mazhorancës së asaj kohe kërkonin interpelanca për t’u distancuar nga vizita e ekologjistëve shqiptarë në Beograd. U përpoqëm nëpërmjet medieve, sidomos konferencave për shtyp, të sqaronim publikun se “kjo vizitë nuk kishte tradhtuar askënd dhe se ne kishim kërkuar pavarësinë e Kosovës” - tha sindikalisti Frangu. Pas çlirimit të Kosovës Petrit Frangu dhe kolegë të Konfederatës së Sindikatave të Shqipërisë kanë udhëtuar drejt Kosovës dhe janë takuar me ekologjisë të këtij vendi dhe sindikalistët. “U thamë se në vitin 1992 jemi takuar me Sllobodan Millosheviçin dhe ata e pritëm mjaft keq këtë gjë. Por kur i sqaruam se ne ishim të parët shqiptarë që në një takim zyrtar kemi kërkuar pavarësinë e Kosovës, ata u gëzuan, na përqafuan dhe na kërkuan ndjesë për keqkuptimin” - tha në fund të rrëfimit të tij, Petrit Frangu, intelektuali nga Mati që respektohet nga të gjithë, sidomos nga minatorët, metalurgët, të papunët dhe kolegët e shëndetësisë.

Marrë nga panorama